Disable_right_click


Τρίτη, 6 Μαΐου 2014

Συννεφιές

Πόσες και πόσες φορές πέφτουμε στα ίδια λάθη, πάθη, αδυναμίες; 
Είμαστε πλάσματα που μπορούμε να πετάξουμε ως τον ουρανό ή να κατακρημνιστούμε στα μαύρα σκοτάδια. Γεμάτοι αντιθέσεις είμαστε.

Και πολλές φορές η ψυχή μας συννεφιάζει. Χάνει αυτή την ηρεμία, τη σταθερότητα που είχε. Κι εκεί που είχαμε καταφέρει να βρούμε έναν ρυθμό, ξαφνικά ο ορίζοντας κρύβεται. Δε ξέρουμε πού να στραφούμε. Κι αρχίζουμε να τα χάνουμε.

Τότε είναι που θ'αρχίσει να φαίνεται η αλήθεια του μέσα μας κόσμου. Γιατί στα δύσκολα οι μάσκες πέφτουν και αποκαλύπτονται πτυχές μας που μέχρι τώρα ήταν κρυμμένες βαθιά... Τότε είναι που πρέπει να κάνουμε τιτάνια προσπάθεια να φτάσουμε ψηλά, στην επιφάνεια. Να μην πνιγούμε. 

Με τη βοήθεια του ουράνιου κόσμου το αδύνατο γίνεται εφικτό. Η ανάσταση τρόπος ζωής. Και η ελπίδα όλο και θεριεύει και σε αντρειώνει. Και χαμογελάς. Πλέον είσαι ελεύθερος.

5 σχόλια:

  1. Καλησπέρα Σεβάχ!
    Πραγματικά, πάρα πολύ ωραία η σημερινή σου ανάρτηση! Μίλησε μες την ψυχή μου καθώς χθες μου συνέβη ένα περαστικό μου με σημάδεψε. Σ' ευχαριστώ γιατί μου έδωσες ελπίδα να συνεχίσω τον αγώνα μου...
    Ελπίζω να είσαι καλά!
    Καλή συνέχεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. πολυ ομορφη η αναρτηση σου!
    ξεκιναει καπως μελαγχολικα αλλα καταληγει με την ελπιδα! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλό απόγευμα φίλε μου....σ'ευχαριστώ :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Φίλε μου τη ζωή τη βλέπω σαν μονοπάτι με ανώμαλο έδαφος..χωματόδρομος..πότε σκοντάφτεις, πότε περπατάς γρήγορα, πότε πέφτεις, πότε πληγώνεσαι..Το θέμα είναι απλά να προχωρείς,,να μη σταματάς..και άλλωστε αν κοιτάξεις γύρω σου στο μονοπάτι στις άκρες τους συνήθως υπ΄άρχουν λουλούδια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλημέρα σε όλους..

    "είναι στιγμές που νιώθεις πως σου κόψαν τα φτερά..
    νιώθεις ότι "άδειασες" από ανάσες.. δεν έχεις κουράγιο ούτε να φωνάξεις ... να βρεις τη δύναμη να απλώσεις το χέρι ψηλά..
    να φτάσει στον Θεό... να ψιθυρίσεις... που Είσαι?

    ... απλά περιμένεις... υπομένεις τα πάντα... προσποιείσαι ότι ζεις...
    και σαν σκιά κινείσαι ανάμεσα σε πρόσωπα και πράγματα..

    πως να εξηγήσεις τ'ανεξήγητα?

    κλείνεις τα μάτια και προσεύχεσαι...
    κάτι να έχει μείνει απ'τα όνειρα για ζωή..
    από τους πόθους που κάποτε σε καίγανε...
    που τώρα φαντάσματα γινήκανε και στοιχειώνουν το μυαλό σου...
    και μένουν εκεί βουβά χωρίς να μιλούν... χωρίς να κινούνται...
    ντυμένα με λευκά σεντόνια, δεμένα με αλυσίδες...
    κρυμμένα απ'όλους... ακόμα και από τον ίδιο σου τον εαυτό...
    σαν να μην υπάρχουν... και αναρωτιέσαι...
    πως έκλεισε ο κύκλος?
    πως παγιδεύτηκες εκεί χωρίς διέξοδο?
    και πως ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει εκεί έξω...
    και συ να μην υπάρχεις...

    και συνεχίζεις να προσεύχεσαι... και αναρωτιέσαι αν σ'ακούει...
    και συνεχίζεις να παλεύεις...

    σιγά σιγά ζεσταίνεται η ψυχή σου..
    νιώθεις τη σπίθα... που θα βάλει τη φωτιά...

    πάντα σ'ακούει... και μόλις είσαι έτοιμος...

    σου απλώνει το χέρι Του... να σε τραβήξεις ΕΞΩ...
    να σε πάρεις αγκαλιά και σα μωρό να σε ησυχάσει..
    να σου μάθεις απ'την αρχή... τις λέξεις να μιλήσεις... τα βήματα να περπατάς...
    τον τρόπο για να ζήσεις...

    μη σταματάς να προσεύχεσαι..
    πάντα σ'ακούει..

    μη σταματάς να χαμογελάς..
    http://www.youtube.com/watch?v=mACqcZZwG0k

    καλή δύναμη σε όλα τα αδέλφια μας


    Υ.Γ "σκέψεις από ημερολόγιο ... έτος 2012.. τόπος γειτονιές του Αιγαίου.."

    ΑπάντησηΔιαγραφή