Disable_right_click


Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Έρωτας και χάος

Άμα αγαπάεις, ζεις στην Ομόνοια και δεν ξέρεις ότι βρίσκεσαι στην Ομόνοια.
Ούτε αυτοκίνητα βλέπεις ούτε κόσμο βλέπεις ούτε τίποτα.
Είσαι μέσα σου με το πρόσωπο που αγαπάς.
Το ζεις, το ευχαριστιέσαι, σε εμπνέει.
Δεν είναι αληθινά αυτά;

Είδα σ'έναν τοίχο ένα ρητό. Έγραφε: "Έρωτας και Χάος". Και σκέφτηκα πόσο όμορφο μπορεί να γίνει το χάος. Πόσο δημιουργικό. 

Την επόμενη μέρα, καθώς πέρασα απ'τον ίδιο πάλι τοίχο, αντίθετες σκέψεις με συντρόφευαν. Πόσο επικίνδυνο, πόσο ωμό, πόσο δύσκολο μπορεί να είναι το χάος.

Μια άλλη μέρα, πάλι καθώς διέσχιζα τον δρόμο με το ίδιο σύνθημα, συνειδητοποίησα πως υπήρχε και η λέξη έρωτας. Έρωτας και χάος. Ω, τι ομορφιά κατέκλυσε τότε τη καρδιά μου!

Όταν ερωτεύεσαι, έχεις αναφορά. Μπορεί γύρω σου να γίνεται πανικός, φασαρία, κόρνες αυτοκινήτων, μα εσύ εκεί. Είσαι παρών στο χαμό, αλλά η ύπαρξή σου ολόκληρη είναι απούσα, επειδή είναι παρούσα στον έρωτα. Ο άγιος Πορφύριος το περιγράφει πολύ όμορφα. Έχεις διαβάσει το "Βίος και Λόγοι"; Αν όχι, χάνεις...

Όσο κι αν υπάρχει χάος, ο έρωτας είναι σαν τον μαγνήτη. Σε τραβάει, σε κατευθύνει προς την έλξη, άσχετα αν υπάρχουν χίλιες δύο παρεμβολές. Σαν τ'αεροπλάνα. Που ακόμη κι αν πέσουν σε σύννεφα ή σε επικίνδυνο καιρό, ποτέ δε χάνουν το δρόμο τους γιατί έχουν αναφορά.

Ο έρωτας είναι χαοτικός και το χάος ερωτικό. Μαζί μπορούν να σε οδηγήσουν στον ουρανό. Στην τέλεια αγάπη. Ή στην ολοκληρωτική καταστροφή σου. Εξαρτάται απ'την αναφορά σου. Απ'την πυξίδα σου. Όλα σχετίζονται με την ελευθερία... Αυτό το ασύνορο, θεϊκό, χαοτικό δώρο... 

Άνοιξε τα φτερά σου και πέτα. Δεν αξίζει αλλιώς.

υγ: Το πεντάστιχο στην αρχή είναι λόγια του γέροντα αγίου Πορφυρίου. Απ'το βιβλίο "Βίος και Λόγοι"

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Αγάπη, αγάπη χωρίς τέλος!

Ο Σταυρός του,
δύο ατέλειωτες ευθείες τεμνόμενες.
Αγάπη σταυρωμένη χωρίς όρια.
Αγάπη πιο δυνατή απ'το θάνατο.

Κι αυτούς που δε σταμάτησαν ποτέ να ελπίζουν
που κάθε στιγμή παλεύουν,
τους αγαπάει.

Κι αυτούς που χάθηκαν στο σκοτεινό βυθό,
που η ελπίδα τους ξεθώριασε,
τους αγαπάει.

Ο ήλιος του είναι άπειρος.
Η αγάπη του αθέατη,
μα ολοζώντανη.

Η παρουσία του σιωπηλή
κι εκρηκτική 
στην συμπαντική έκτασή της.

Το ποτήρι του,
ενωτικό πανηγύρι.
Πάντα παρόν,
να μας κερνά ουρανό.

υγ: Φωτογραφία από επίσκεψή μου στη μονή Σίμωνος Πέτρας, Αγ.Όρος, 2005

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Ανάσταση

Ανάσταση. 
Είναι φυσική συνέπεια της θεϊκής ενέργειας που μας χάρισε την ίδια τη ζωή. Σαν φυσικό επακόλουθο της Αγάπης. 
Εκεί που λες ότι όλα τελειώνουν και χάνονται, ότι όλα έχουν ημερομηνία λήξης ή θάνατο ή φθορά και δάκρυα απόγνωσης,
εκεί έρχεται η θεϊκή Αγάπη να μας κάνει τα πάντα ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ!!

Αδερφέ/ή μου, 
μη χάνεις το θάρρος σου. Η ελπίδα, όταν κάνει βουτιά στη θάλασσα της σταυρωμένης έμπρακτης Αγάπης Του, τότε γλυκαίνει την καρδιά μας με φως ασύλληπτης γλυκύτητας.

Η Ανάσταση νιώθω πως είναι στάση ζωής. Γνωρίζω ότι κάποτε θα ταξιδέψω για τα ουράνια μονοπάτια, μα αυτό δε με φοβίζει. Ίσα-ίσα, με κάνει να προετοιμάζομαι από τώρα. Μετέχοντας στο ποτήρι της Αγάπης Του κι αγαπώντας ανυπόκριτα. Όσο δε χάνω την αναφορά μου στο πρόσωπό Του τόσο θα ομορφαίνει η ματιά μου, τόσο θα πλαταίνει η καρδιά μου. Τόσο θ'αγκαλιάζει η ύπαρξή μου ολόκληρη ανθρώπους, ζώα, τη φύση όλη!

Ανάσταση σημαίνει ζωή! Σημαίνει ουρανός, χαρά, ουράνια ομορφιά, ταξίδι πανέμορφο και διαδρομή γλυκιά. Σημαίνει πραγματική βίωση του 'μαζί'. 

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Να τη φροντίζεις την καρδιά σου

Η καρδιά. Τι βάθος μπορεί να κρύβει! Τι εμπειρίες, τι βιώματα. Έχει περάσει τόσα και τόσα. Όμορφα, χαρούμενα γεγονότα, μα και δυστυχίες, λυπηρές στιγμές γεμάτες πόνο.

Νιώθω πως η καρδιά μας μπορεί να μοιάζει με το σπόρο ή με την πέτρα. 

Αν πάρεις έναν σπόρο και τον φυτέψεις στη γη, αν τον φροντίσεις, αν του ρίξεις νεράκι, θα βλαστήσει. Κι αν έρθει ο ήλιος, οι ζωογόνες του αχτίδες θα μεταμορφώσουν το βλαστάρι σε ένα πανέμορφο λουλούδι ή ένα δέντρο!

Μα, αν η καρδιά είναι σκοτεινή (χωρίς τον ήλιο της αγάπης Του), αν είναι γεμάτη πάθη, τότε σκληραίνει. Σφίγγεται και γίνεται σαν μια πέτρα. Και την πέτρα κι αν την φυτέψεις, ποτέ δε θα δεις το θαύμα του λουλουδιού.

Καλέ μου φίλε, να τη φροντίζεις την καρδιά σου. Μπορεί να ευωδιάζει Χάρη, αγάπη, φως! Ομορφιά κι αιωνιότητα! Μην κυνηγάς να διώξεις το σκοτάδι. Απλά, αφέσου στο γλυκό, ζεστό, ζωογόνο φως Του, όπως έλεγε κι ο άγιος Πορφύριος.

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Μικρή ανακοίνωση

Με την νέα αλλαγή στον blogger, δεν μπορούσα να δω τα σχόλιά σας. Και σήμερα ανακάλυψα μια πληθώρα μηνυμάτων σας!!! Σας ευχαριστώ από καρδιάς και συγχωρέστε με που ήταν σε αναμονή δημοσίευσης τόσο καιρό!
Καληνύχτα, αδέρφια.

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Ο μονόλογος του παλιάτσου

Τα ρούχα μου είναι φαρδιά...
Χωράνε όλες τις διαθέσεις μου...
Στο τσαλακωμένο μου καπέλο 
έχω ένα φρέσκο λουλούδι...
Κι ενώ θα'θελα να πω ένα τραγουδάκι
Ωστόσο
Απλά στέκομαι...
Οι άνθρωποι με προσπερνούν 
και έτσι πλανιέμαι ανάμεσα τους...
Μου λένε να αλλάξω, 

να γίνω σαν εσένα κι εγώ... 
Μα πώς;
Αφού τα μαλλιά μου 

τα ξερίζωσαν οι σκέψεις μου.
Και τα όνειρά μου δραπέτευσαν 

μια νύχτα 
απ'τα τρύπια παπούτσια μου.
Πώς θα μπορούσα να κλάψω πάλι

χωρίς τη μπογιά κάτω από τα μάτια μου;
Τα δάκρυα μου θα γίνουν αιώνια... 

Δε θα ξεβάψουν ποτέ..
Γι αυτό σου λέω.
Άφησε με 

να συνεχίσω να βάζω 
το κόκκινο στη μύτη και το στόμα...
ο κόσμος θα γελά, 

μα εγώ δε θα ξεχνώ ποτέ, 
πως ότι πω μυρίζει έρωτα..
κι εσύ, δε θα φοβάσαι να αγγίξω τη ψυχή σου,
γιατί θα βλέπεις 
από μακριά 

τα μεγάλα κάτασπρα γάντια μου...
τα φαρδιά μου ρούχα...
και όλες τις διαθέσεις μου...


της Ελένης Γιαννέλη

υγ: Ανέκαθεν αυτοί οι στίχοι μου μου προκαλούσαν μια δυνατή γοητεία. Για πολλούς λόγους. Και είπα να τους μοιραστώ μαζί σου. Καλή χρονιά να έχεις.

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

Για εκείνο το αθέατο αστεράκι

Θα υπάρξουν φορές στη ζωή σου που θα προτιμούσες από πριν να γνώριζες τι θα σου συνέβαινε. Θα'θελες να μπορείς να ελέγχεις τα πιο πολλά -αν όχι όλα- απ'αυτά που θα σου συνέβαιναν. Μα η ζωή έχει άλλα σχέδια. Και στο δείχνει κάθε μέρα.

Οπότε; Τι κάνεις; 

Δεν αξίζει να μοιρολατρείς. Δεν αξίζει να τα βάφεις μαύρα. Δεν αξίζει να απελπίζεσαι. Θυμάμαι έναν παππούλη, ένα γεροντάκι εκεί στο Όρος που κάθε βράδυ κοιτούσε τ'αστέρια κι έκανε το σταυρό του. Κάθε βράδυ. Για να θυμάται πως η ζωή, η Δημιουργία, το φως, το σκοτάδι είναι όλα ένα θαύμα. Και η επίγνωση αυτή, έκανε τα γλυκά γεροντικά του μάτια να γίνονται δροσερές πηγές ευχαριστίας.

Μη φοβάσαι, καλέ μου φίλε. Θα'χεις δυσκολίες. Θα'χεις στιγμές που αλλιώς τα υπολογίζεις και αλλιώς ίσως έρθουν τα πράγματα. Μα, να θυμάσαι Εκείνον. Η βοήθειά Του είναι ένα γλυκό φωτάκι, ένα αθέατο σχεδόν αστεράκι. Που θα φέγγει στα σταυροδρόμια σου. 
υγ: 
Photo by Tamás Rizsavi

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

δυοχιλιαδεσδεκαεπτά ανάσες

Νέα χρονιά.
Βλέπω παντού ανθρώπους. Μοιράζουν ευχές. Μοιράζουν δώρα, χαμόγελα. Βλέπω στολίδια, δέντρα χριστουγεννιάτικα, αυτοκίνητα παρκαρισμένα στους φωτισμένους δρόμους. Βλέπω κίνηση, πυροτεχνήματα. Μέσα στο καταχείμωνο ανθίζουν χαμόγελα. Κάποια αληθινά, κάποια προσποιητά. Έρχονται όλα μαζί στο ίδιο υπαρκτό κομμάτι της ζωής: το χρόνο.

Το 2016 ήταν για μένα μια πολύ αληθινή χρονιά γεμάτη έξοχες αντιθέσεις, γεμάτη απίστευτες ευλογίες και ζωηρές στιγμές πόνου. Όλα μαζί. Ξέρω ότι και το 2017 κάπως έτσι θα κυλήσει. Διότι όλα είναι μέσα στη ζωή. Δε ξέρω πόσο θα ζήσω, πόσο θα χαμογελάσω ή θα κλάψω ή θα πονέσω. Μονάχα ξέρω ότι χωρίς την ολοφάνερη υπαρκτότητά Του, η ζωή μου θα'ταν ένα ξερό πλατανόφυλλο που θα το'παιρνε στη λήθη του ο χρόνος.

Γι'αυτό, θέλω να σου ευχηθώ:

η στιγμή αυτή που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, είναι η ΠΙΟ σημαντική της ζωής σου. Γιατί; Επειδή είναι το τώρα σου. Είτε είναι εύκολο είτε δύσκολο. Είτε απλό είτε σύνθετο. Είτε σε βρίσκει να χαμογελάς είτε να κλαις. Είναι το δώρο του Θεού σε σένα. Και είναι μυστήριο το πώς και το γιατί.

Είμαστε τόσο μικροί μέσα στο άπειρο του χρόνου που ήρθε, που θα'ρθει: χιλιάδες ανθρώπων πέρασαν απ'αυτή τη γη πριν από μας και χιλιάδες ίσως περάσουν μετά από εμάς. Είμαστε όμως και τόσο σημαντικοί στο τώρα που ζούμε. Στο τώρα που μας χάρισε Εκείνος.

Στο ευλογημένο τώρα μας, σου εύχομαι να'χεις πάντα ανοιχτά τα παράθυρα της καρδιάς σου. Ανοιχτά ώστε να γεμίζει ζωή το μέσα σου με το γαλάζιο άπειρο της θάλασσας και τ'ουρανού.

Καλή χρονιά. 


Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

Χριστούγεννα στις καρδιές μας!

Χρόνια πολλά σε όλους! Χριστούγεννα σήμερα. Ήρθε με σώμα. Σαν παιδί. Να ζήσει σαν ένας από μας. Για να μας ακολουθήσει στο ταξίδι μας. Ας τον ακολουθήσουμε στο ταξίδι Του.


Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

Έρχονται Χριστούγεννα, ψυχή μου, ακούς;

Παίρνω και βγάζω περίπατο την ψυχή μου
κάθε που αρχίζει να σκληραίνει το χαμόγελό της

Ω, πόσο εύκολοι είμαστε ώρες-ώρες στο να κρίνουμε τον διπλανό μας.
Ακόμη κι αν δεν μιλήσουμε αρνητικά κουνώντας το κεφάλι με αποδοκιμασία.
Ακόμη κι αν δεν το εκφράσουμε με λόγια...

Πιάνω τον εαυτό μου να θυμάται πόσες και πόσες φορές
έχω σκεφτεί έτσι για κάποιον...
Κριτής σκληρός και δυσώπητος.
Μα γιατί;
Γιατί;

Έρχονται Χριστούγεννα. 
Χριστούγεννα, ψυχή μου, ακούς;
Κι όλα μέλλει ν'αλλάξουν, η ιστορία ολόκληρη, ο κόσμος όλος.

Μα ο μέσα μου κόσμος; 
Εκεί, μέρα τη μέρα, σκέψη τη σκέψη, χτίζω ένα-ένα τα παράθυρά μου.
Τα παράθυρα της ψυχής μου στερούνται το φως. 
Τη θέα.

Και το χαμόγελο αρχίζει έτσι να σβήνει.
Γιατί, χωρίς φως, πώς ν'ανθίσει;

Θέλω αυτά τα Χριστούγεννα να γκρεμίσω τα τείχη που έχτισα.
Να αφήσω το φως της αθώας Αγάπης Του να σεργιανίσει μέσα μου.
Να πάρω την ψυχή μου έναν περίπατο.

Να νιώσω πως ο δίπλα μου είναι γέφυρα για τον παράδεισο,
όχι καράβι ενοχών και σκληρής κατάκρισης.

Έρχονται Χριστούγεννα.
Χριστούγεννα, ψυχή μου, ακούς;

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

Τα νήματά μας

ίνα ώσι έν
 
Πολλή παγωνιά απόψε. Με σκούφο, μπουφάν ζεστό και τα χέρια στις τσέπες ώστε να ζεσταίνονται όσο γίνεται. Και είμαστε Ελλάδα. Μιλούσα και μιλάω με πολλούς φίλους και φίλες στο εξωτερικό και μου περιγράφουν το πόσο κρύο ή ζέστη κάνει εκεί που βρίσκονται. Μπορώ να το φανταστώ βέβαια -ειδικά για όσες από τις χώρες του  εξωτερικού έχω ο ίδιος επισκφτεί- αλλά δεν το νιώθω ακριβώς όπως αυτοί. Το τώρα μου, το κρύο που νιώθω είναι διαφορετικό απ'τις καιρικές συνθήκες του εξωτερικού.

  Και σκέφτομαι πως κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τις ψυχές μας. Και το πώς νιώθουμε. Πονάμε, γελάμε, αισθανόμαστε τόσα πολλά και τόσα διαφορετικά συναισθήματα. Και μπορούμε να μετάσχουμε κατά έναν τρόπο στα συναισθήματα του άλλου, αλλά είναι πολύ δύσκολο να μπούμε ακριβώς στη θέση του. Στα παπούτσια του -όπως λέει κι η παροιμία.

  Νιώθω πως η προσευχή βοηθάει πολύ σε τέτοιες καταστάσεις. Είναι το αθέατο νήμα που συνδέει τις ψυχές των ανθρώπων. Κάτι σαν μια λεωφόρο επικοινωνίας. Και ανάλογα με την δικιά μας εσωτερική κατάσταση, μπορούμε να νιώσουμε, να καταλάβουμε, να βοηθήσουμε τον άλλον άνθρωπο. Τον συνάνθρωπο. 

  Μετέχοντας στη χαρά ή τη λύπη του διπλανού μας, ανοίγουμε ασυναίσθητα και λίγο τη δικιά μας φυλακή. Τη φυλακή που οι ίδιοι χτίζουμε με τα σκοτάδια μας. Η αγάπη Του, που τέλος δεν έχει, μπορεί να 'ρχεται στα νήματά μας και να τα φωτίζει. Προσφέροντας στο Χριστό τα σκοτάδια μας, Εκείνος μας χαρίζει φως. Και το φως ενώνει: τη γη με τους ανθρώπους, τους ανθρώπους μεταξύ τους, τον κόσμο τον εδώ με τον κόσμο τον ουράνιο. Η ενότητα ίσως έχει μέσα της τα νήματα όλου του σύμπαντος.

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Πάντα δίπλα μας

Καράβι είν' ο χρόνος που προχωράει, περνάει από λιμάνι σε λιμάνι, κυλάει από θάλασσα σε θάλασσα. Μια σε γαλήνια νερά και δέκα σε φουρτουνιασμένα. 

Καράβι κι η ζωή μας. Διαβαίνουμε μονοπάτια όμορφα και μονοπάτια δύσβατα. Κλαίει η καρδιά μας, μετά χαμογελά. Κι ο ήλιος πάντα θα συνεχίσει να βγαίνει κάθε πρωινό.

Σκέφτομαι πως ταξιδεύουμε καθημερινά -ακόμη κι αν παραμένουμε στον ίδιο τόπο. Και είναι λογικό να πληγωνόμαστε, να πληγώνουμε. Είμαστε άνθρωποι. Μα πάντα υπάρχει εκείνο το λιμάνι που θα δένουμε για να επισκευάσουμε τις πληγές μας -το πετραχήλι. Πάντα θα υπάρχει εκείνο το Ποτήρι, το οποίο θα μας κερνάει ζωή αιώνια -η θεία Κοινωνία. 

Κι όταν πάλι θα ξαναβγαίνουμε καταμεσίς του πελάγους, επισκευασμένοι σαν καινούριοι, θα υπάρχουν συμπορευτές εκείνοι οι άνθρωποι που έζησαν πριν από μας. Που έδειξαν το δρόμο. Που η ανηφοριά τους είναι για μας φάρος. Ο άη Νικόλας. Η αγία Βαρβάρα. Η αγία Άννα. 

Ήταν σαν κι εμάς κι εκείνοι. Μα τώρα είναι αόρατα δίπλα μας. Τους γιορτάζουμε κάθε χρόνο μία φορά, μα είναι για πάντα μαζί μας. Με χέρια υψωμένα και καρδιές γεμάτες φως. Στο τώρα μας. Ένας σιωπηλός κόσμος γεμάτος εκκωφαντικά διακριτική αγάπη.

Οι άγιοι είναι φίλοι μας καρδιακοί. Κι εύχονται από τα φωτεινά σοκάκια τ'ουρανού για μας. Που παλεύουμε κάθε μέρα. Ουρανός και γη, θάλασσες ενωμένες σε μια ασύλληπτη μοναδικότητα, γεμάτη θεϊκές εκπλήξεις.

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Κάθε μέρα, καινούρια μέρα

να κουβαλάς μέσα σου τη μουσική
όπως παλιά...

  Να βλέπεις τη φύση. Να νιώθεις τη σοφία της μέσα απ'την Αγάπη Του. Να αφήνεις την καρδιά σου ν'ατενίζει το φως. Να, δες τον ήλιο όταν ανατέλλει. Είναι νέος και φωτεινός σαν παιδί. Δες τον και στο ηλιόγερμα. Είναι πανέμορφος καθώς δύει, γεμάτος απ'το ταξίδι της ημέρας, γεμάτος εμπειρίες σαν σοφό γεροντάκι. Κάθε μέρα το μοτίβο ίδιο. Ανατολή. Δύση. Μα κι εντελώς διαφορετικό στην κάθε σου ανάσα. Κάθε μέρα, καινούρια μέρα.

  Να θυμάσαι τη μουσική της καρδιάς σου σαν ήσουν παιδί. Να την κουβαλάς μέσα σου όπως παλιά. Που δε σ'ένοιαζε τίποτα ψεύτικο. Που ακολουθούσες τον άνεμο, τη θάλασσα. Που κοιτούσες ολοκάθαρα το φως. Που προσευχόσουν στο σκοτάδι. Που έκανες τα όνειρά σου φτερά και πετούσες δίχως τη λογική του κόσμου.

  Ψάξε μέσα σου το παιδί. Θα ψιθυρίζει εκείνη τη μελωδία που σφύριζες μέσα στην πρώτη σου ανεμελιά. Σιωπάς κι ακούς. Η μουσική πλημμυρίζει την καρδιά σου. Χόρεψε στο ρυθμό της.

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Ο κόσμος σου. Ο κόσμος μου. Τι γλυκό άπειρο.

Ιδέες. Ιδέες παντού, ολόγυρα.
Και κάπου εκεί ανάμεσα , ατόφιο φως αθέατο.

  Πολλές φορές, ανεβαίναμε -είτε μικρή είτε μεγάλη παρέα- σ'ένα μεγάλο βουνό όπου ένας φίλος είχε εξοχικό. Θέα απίστευτη. Ομορφιά ασύλληπτη. Άνοιγες το παράθυρο τα πρωινά και σου ερχόταν αυτή η μυρωδιά απ'το νοτισμένο με υγρασία χώμα, αυτή η ολοκάθαρη δροσιά του παρθένου, ανέγγιχτου, καθαρού δάσους. Όχι καυσαέρια και σκόνη και νέφος. 

Απίθανο αίσθημα. 

  Άκουγες τα πουλιά να απολαμβάνουν το πρωινό κελαηδώντας σε χαρούμενες μελωδίες. Αφουγκραζόσουν τον βουνίσιο, αέρα να περνάει ανάμεσα απ'τα έλατα και τα πεύκα και μαγευόσουν. Έβλεπες αετούς να πετούν αυτοκρατορικά, στιβαρά και πετούσες και συ μαζί τους στον ολογάλανο ουρανό.

  Βγαίναμε τα βράδια στην αυλή με το φρεσκοκουρεμένο γκαζόν και κοιτούσαμε τ'αστέρια. Το φεγγάρι. Και μιλούσαμε. Ατέλειωτες ώρες. Σκεφτόμασταν τι όμορφα που θα'ταν αν μπορούσαμε να μείνουμε εκεί για πάντα. Εναλλακτικότητα στον τρόπο ζωής, γνησιότητα και αληθινή σχέση με τη φύση. Πιο κοντά. 

Τι όμορφα που θα'ταν.

  Και θυμάμαι που πηγαίναμε ν'ανάψουμε το καντηλάκι στο πέτρινο, παλιό εξωκλήσι εκεί κοντά στην άκρη ενός λοφίσκου ψηλού. Κι από κάτω, το μάτι ταξίδευε (ή μάλλον πετούσε) ως το γλυκό, ασύνορο του βουνού. Έφτανε ως τη θάλασσα, στο βάθος. Τι γλυκό άπειρο. Και σκεφτόμουν πως η αλήθεια είναι τόσο υποκειμενική. 

  Ποιος είμαι εγώ που θα σου πω τι να κάνεις; Ποιος είμαι εγώ που θα αμφισβητήσω αυτά που αισθάνεσαι; Ο δικός σου κόσμος, η δικιά σου αλήθεια είναι απόλυτα σεβαστή. Δε μπορώ να το αμφισβητήσω αυτό.

Εσύ είσαι ο δικός σου κόσμος. Εγώ έχω έναν δικό μου. Οι δικιές σου εμπειρίες, τα βιώματά σου τα σέβομαι. Έχω κι εγώ τα δικά μου. Βιώματα, σκέψεις, ιδέες, απορίες, σκέψεις, πάθη, αρετές, όνειρα. Κι όταν έρχεται το βράδυ και πέφτω να κοιμηθώ, θυμάμαι πως αν δεν ήταν Εκείνος να φυσήξει λίγο ατόφιο φως στη φθαρτή μου καρδιά, θα'μουν ένα φύλλο που θα χανόταν στον φθινοπωρινό άνεμο. 

Κι ο κόσμος θα προχωρεί στους ρυθμούς του. Κι ζωή θα κυλά. Κι η μουσική της καρδιάς σου, της καρδιάς μου, θα συνεχίζεται.