Disable_right_click


Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

έστω και για λίγες στιγμές

Γονατίζοντας για καρδιακή προσευχή, σκύβει κι ο Θεός ν'ακούσει αυτά που προσπαθείς να Του πεις.

Πόσο όμορφο πράγμα είναι η προσευχή. Προσπαθείς, πασχίζεις, αγωνίζεσαι να υπερνικήσεις την καθημερινότητα, θέλεις να 'πιάσεις' γραμμή με τον ουρανό. Αλλά αυτό είναι δύσκολο. Γι'αυτό κι ο άγιος Παΐσιος έλεγε ότι μισή ώρα προσευχή είναι πολύ πιο δύσκολο πράγμα απ'το σκάψιμο στα χωράφια μια ολόκληρη μέρα.

Όμως, πόση Χάρη απλόχερα μάς δίνει ο καλός μας Πατέρας. Όταν δει ότι στ'αλήθεια προσπαθούμε να Του μιλήσουμε -έστω και για λίγες στιγμές- καρδιακά, τότε μάς γεμίζει την ύπαρξη με την αλήθεια Του. Και νιώθουμε τόσο υπέροχα μέσα στην θεϊκή αγκαλιά Του.

Αδερφή/έ, έλα να προσπαθήσουμε κι απόψε να Του μιλήσουμε. Απλά, από καρδιάς. Με ό,τι κουβαλάει ο καθένας μας. Είμαστε όλοι μας παιδιά Του πολυαγαπημένα!

Κυριακή, 6 Μαΐου 2018

Μερικές σκέψεις εν κινήσει

All we are is dust in the wind
Everything is dust in the wind

Ο δρόμος μου πάλι γίνεται ταξίδι σε μακρινές χώρες. Αυτού του είδους τα ταξίδια με βάζουν σε πολλές σκέψεις. Κι, επειδή συνήθως έχω πολύ χρόνο είτε στους χώρους αναμονής είτε στις διαδρομές μέχρι τον προορισμό, κάνω προσπάθεια ν'αξιοποιώ όσο πι'όμορφα γίνεται αυτές τις στιγμές. 

Αυτή τη στιγμή που περιμένω ν'ανοίξει η πύλη της πτήσης μου, ήθελα να σου εκμυστηριευτώ μια-δυο σκέψεις μου πάνω στο θέμα της φθοράς. Οι σκέψεις αυτές μου δημιουργήθηκαν από κάποιους στίχους του απόστολου Παύλου που μπορείς να τους αναζητήσεις στην προς Ρωμαίους επιστολή του στο όγδοο κεφάλαιο. Λέει εκεί: "Έχουμε ως αρραβώνα του νέου κόσμου το άγιο Πνεύμα, εσωτερικά όμως στενάζουμε και μεις, γιατί λαχταρούμε να γίνουμε για πάντα παιδιά του Θεού και να γλιτώσουμε το σώμα μας από την φθορά. Γιατί το ότι έχουμε σωθεί συνδέεται με την ελπίδα μας. Η ελπίδα μας όμως είναι για κάτι που δεν το βλέπουμε -γιατί, αν κάτι το βλέπει κανείς, ποιος ο λόγος να ελπίζει; Κι αν ελπίζουμε σε κάτι που δεν το βλέπουμε, αυτό σημαίνει πως το προσμένουμε με υπομονή".

Μήπως τελικά η φθορά έχει σχέση με την ανυπομονησία; Μήπως αυτοί οι τρελοί ρυθμοί της καθημερινότητάς μας μπορούν έμμεσα να γίνουν η αφορμή (ή και η αιτία) να χάνουμε την ελπίδα μας; 

Όλα γύρω μου τρέχουν. Κι εγώ ο ίδιος επίσης! Παρασέρνομαι απ'το άγχος μου, απ'τη δουλειά, απ'τις υποχρεώσεις, από χίλια δύο πράγματα. Μα πόσο σημασία μπορούν όλα αυτά να έχουν; Μήπως αλλού κρύβεται το νόημα;

Είμαστε σκόνη στον άνεμο που λέει το τραγούδι. Υποταγμένοι στης αμαρτίας την φθορά. Η φθορά, όμως, νικιέται με την ελπίδα στην Σταυρωμένη αγάπη Του. Καταργείται ο θάνατος αν όντως πιστέψεις σ'Εκείνον που τον κατατρόπωσε σε μια στιγμή. Η ατέλειωτη χαρά χαρίζεται ως δώρο σ'αυτούς που θα Τον αναζητούν καθημερινά με υπομονή και επιμονή. 

Θεέ μου, Πατέρα μου ουράνιε, χάριζέ μου μετάνοια. Καρδιά που να σε αναζητεί συνέχεια. Χάρισέ μου ταπείνωση. Θέλω κάθε στιγμή να'σαι δίπλα μου. Έτσι νιώθω μόνο ασφάλεια και ζεστασιά. Έτσι μπορώ να ελπίζω ότι κάποια μέρα θα΄μαι μαζί Σου για πάντα. Χαρά μέσα στη χαρά της μουσικής του Παραδείσου Σου!



Σάββατο, 5 Μαΐου 2018

Εὐχὴ εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστό


(Απο την παράκληση στον Χριστο μας)

Δέσποτα Χριστέ, ὁ Θεός, ὁ τοῖς πάθεσί Σου τὰ πάθη μου θερα­πεύσας, καὶ τοῖς τραύμασί Σου τὰ τραύματά μου ἰατρεύσας, χάρισαί μοι τῷ πολλὰ Σοι πταίσαντι δάκρυα κατανύξεως· συγκέρασόν μου τὸ σῶμα, ἀπὸ ὀσμῆς τοῦ ζωοποιοῦ σώματός Σου, καὶ γλύκανόν μου τὴν ψυχήν, τῷ Σῷ Τιμίῳ Αἵματι, ἀπὸ τῆς πικρίας, ἥν με ὁ ἀντίδικος ἐπότισεν. Ὕψωσόν μου τὸν νοῦν πρὸς Σέ, κάτω ἑλκυσθέντα, καὶ ἀνάγαγέ με ἀπὸ τοῦ χάσματος τῆς ἀπωλείας· ὅτι οὐκ ἔχω μετάνοιαν, οὐκ ἔχω κατάνυξιν, οὐκ ἔχω δάκρυον παρακλητικόν, τὰ ἐπανάγοντά με τέκνα πρὸς τὴν ἰδίαν κληρονομίαν. Ἐσκότι­σμαι τὸν νοῦν ἐν τοῖς βιωτικοῖς πάθεσι, καὶ οὐκ ἰσχύω ἀτενίσαι πρὸς Σὲ ἐν ὀδύνῃ, οὐ δύναμαι θερμανθῆναι τοῖς δάκρυσι τῆς πρὸς Σὲ ἀγάπης. Ἀλλά, Δέσποτα Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ θησαυρὸς τῶν ἀγαθῶν, δώρησαί μοι μετάνοιαν ὁλόκληρον, καὶ καρδίαν ἐπίπονον εἰς ἀναζήτησίν Σου· χάρισαί μοι τὴν χάριν Σου, καὶ ἀνακαίνισον ἐν ἐμοὶ τὰς μορφὰς τῆς Σῆς εἰκόνος. Κατέλιπόν Σε μὴ μὲ ἐγκαταλίπῃς· ἔξελθε εἰς ἀναζήτησίν μου, ἐπανάγαγέ με πρὸς τὴν νομήν Σου, συναρίθμησόν με τοῖς προβάτοις τῆς ἐκλεκτῆς Σου ποίμνης, καὶ διάθρεψόν με σὺν αὐτοῖς ἐκ τῆς χλόης τῶν θείων Σου Μυστη­ρίων· πρεσβείαις τῆς πανάγνου Μητρός Σου καὶ πάντων τῶν Ἁγίων Σου. Ἀμήν.

Σάββατο, 28 Απριλίου 2018

Η αγάπη

Κλεισμένος σε βεβαιότητες, ακόμη κι εάν έχουν «θρησκευτικό» περίβλημα, Θεό δεν συναντάς. Η σχέση με τον Θεό είναι ζωντανή και κάθε ζωντανή πραγματικότητα είναι ρευστή και μεταβαλλόμενη. Είναι εμπειρία, βίωμα, πάλη. Όχι ιδεολόγημα που απλώς το αποδέχεσαι και «ηρεμείς». Στην σχέση με τον Θεό «ανησυχείς», την καλή ανησυχία της περιπέτειας μιας σχέσης. Στην αναζήτηση και πάλη με Εκείνον εύχεσαι απόλυτα να σε νικήσει. Αυτό είναι το ζητούμενο, να επιτρέψουμε στο Θεό να μας νικήσει. 
Οι Μυροφόρες γυναίκες, δέχονται πρώτες την παρουσία και το μήνυμα του Αναστημένου Χριστού, γιατί τόλμησαν και ρίσκαραν. Δεν έμειναν στην ασφάλεια της αποφυγής και απραξίας. Δεν φοβήθηκαν την απειλή των Ιουδαίων ή Ρωμαίων. Δηλαδή την βία της εξουσίας. Ούτε άκουσαν ή αφέθηκαν στους λογικοφανείς λογισμούς που έθεταν ως μάταιη την πράξη τους, μια και ο δάσκαλος τους ήταν πλέον «νεκρός».
Η αγάπη δεν τις αφήνει να λιμνάσουν στα απόνερα της απελπισίας. Η αγάπη τολμά και βρίσκεις πάντα τρόπους να φανερώσει το πόθο της καρδιάς. Όταν αρχίζουν οι δικαιολογίες και μάλιστα με προφανή πειστικότητα η αγάπη έχει χαθεί. Η αγάπη δεν δικαιολογείται ούτε κρύβεται. Φανερώνεται και συγκλονίζει με τα έργα της. 

Ο Χριστός θα αμείψει αυτή την αγάπη που ενεργεί και ρισκάρει. Και θα δώσει στις Μυροφόρες το μήνυμα της Ανάστασης. Γιατί εκείνος που στην ζωή τολμά το θαύμα τον συναντά.
Φωτογραφία του Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος.το κείμενο είναι του π.Χαράλαμπου Παπαδόπουλου απ'το facebook

Παρασκευή, 27 Απριλίου 2018

Λίγη ανακύκλωση ρε!

Αυτό μου είπε μια φίλη χτες. Μιλούσαμε στο τηλέφωνο για μια επαγγελματικής φύσης υπόθεση και το θέμα (σύνθετο γαρ), μεταξύ άλλων αφορούσε τη ρύπανση του περιβάλλοντος και τα σκουπίδια. Και μου είπε χαρακτηριστικά: "όλοι κοιτάζουμε τον εαυτούλη μας και μόνο. Μα πού βγάζει αυτό; Πουθενά; Πόσοι από εμάς κάνουμε ανακύκλωση; Λίγη ανακύκλωση ρε!"

Και στο δρόμο της επιστροφής προς το σπίτι, σκεφτόμουν αυτή τη φράση. Πόσο σπαταλούμε τα αγαθά που μας χάρισε ο Θεός. Πήραμε έναν Παράδεισο (τη γη μας) και την έχουμε κάνει κόλαση. Πραγματική κόλαση. Παντού σκουπίδια... 

Θα μου πεις, είναι αυτό θέμα πνευματικό; Ναι, είναι! Ο άνθρωπος που θέλει να αγαπά τον Θεό, αγαπά και τον άνθρωπο! Η ύπαρξη του 'μαζί', της ένωσης και της κοινωνίας, της αλληλοβοήθειας, της αγάπης, της συμμετοχικότητας, του αγώνα, αφορά και την αγάπη προς την πλάση Του. 

Η ανακύκλωση είναι ένας υπέροχος πρακτικός τρόπος και μορφή της αγάπης. Θυμήσου κι εκείνη την ανάρτηση με τον γέροντα που μιλούσε με τα φυτά της μονής του! Η ανακύκλωση είναι αγάπη. 

Λίγη ανακύκλωση ρε!

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

Να την κρατάς ζεστή

Η καρδιά είναι πάντοτε ψυχρή 
όταν οι λογισμοί είναι σκόρπιοι.


Θέλει αγάπη η καρδιά μας. Θέλει φροντίδα. Θέλει να νιώθει ζεστασιά. Να νιώθει άνετα, ήρεμα, με ειρήνη. Είναι τόσο όμορφο το αίσθημα να έχεις γύρω σου ανθρώπους που κάνουν την καρδιά σου να νιώθει ήρεμα. 

Θυμάμαι, όταν επισκεπτόμουν το Όρος, πόσο γλυκαινόταν η καρδιά μου (αλλά και η ύπαρξή μου όλη) όταν συνομιλούσα με τους μοναχούς εκεί. Που είχαν ως πρώτη προτεραιότητα της ζωής τους όλης την σύνδεση της καρδιάς τους με τον Θεό. 

Θα'θελα και η δική μου ζωή να'χει σύνδεση με τον Θεό. Αληθινή σύνδεση. Όχι μέσα στα καθημερινά κουτάκια που με κάνουν να βολεύομαι. Αληθινή μετοχή όλης της ύπαρξής μου στην αναζήτησή Του. Να Του μιλώ. Να Τον αναζητώ όσο πιο πολύ μπορώ.

Έτσι, γλυκαίνεται η καρδιά. Γλυκαίνεται και ηρεμεί και ανθίζει και φωτίζεται. Αυτό το απερίγραπτο αίσθημα που συγγενεύει με το αίσθημα μετά από μια αληθινή εξομολόγηση.

Θεέ μου, Πατέρα μου αγαπημένε, θέλω να σε αγαπώ. Να κρατώ την καρδιά μου ζεστή.

υγ: Το δίστιχο στην αρχή είναι ρητό του γέρονται Θαδδαίου. Μπορείς να το αναζητήσεις στο βιβλίο των εκδ.εν πλώ "Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας"

Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

Από τη σοφία της υμνολογίας μας

Χτες, η εκκλησία μας γιόρτασε τον άγιο της άνοιξης! Τον άγιο Γεώργιο τον μεγαλομάρτυρα!

Που δεν φοβήθηκε να πει ότι είναι χριστιανός. Να το πει επειδή το βίωνε. Να το ομολογήσει στα φανερά. Μπροστά σε στρατηγούς, ακόμη και στον ίδιο τον Διοκλητιανό. Κι ας ήξερε πως αυτό θα τον οδηγήσει σε σκληρά βασανιστήρια και στο τέλος στον ίδιο τον θάνατο. 

Όμως, όταν αγαπάς πολύ κάτι ή κάποιον, δεν υπολογίζεις τίποτα! 
Λέει σ'έναν απ'τους ύμνους της γιορτής του ότι είχε 'πυρωθεί' απ'τον πόθο, απ'την αγάπη του για τον Σταυρωμένο Ιησού! Κι αυτό ήταν ο πολικός του αστέρας! Ήταν η πυξίδα της ζωής του. Ήταν τα πάντα για τον Γεώργιο. Κι έδωσε τη ζωή του για τον Χριστό. Κι Εκείνος τον θαυμάστωσε και επιτελεί μέχρι και σήμερα απίστευτα θαύματα: και σε πιστούς αλλά και σε μουσουλμάνους. 

Γεώργιε μεγαλομάρτυρα, δώσε μας πόθο, δώσε μας λίγη απ'τη θεϊκή σου φωτιά. Να μπορούμε να γλυκαινόμαστε και μεις στον δικό μας αγώνα! Άγιε Γεώργιε Τροπαιοφόρε πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών!

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Για όλες εκείνες τις στιγμές

Τις άγιες μέρες που πέρασαν βρήκα, μεταξύ άλλων, λίγο χρόνο να ηρεμήσω. Κάθισα στο σαλόνι μου με καφεδάκι, βάζοντας και μια γλυκιά μουσική -σαν χαλί μουσικό. Είχα μπροστά μου τρία βιβλία. Είπα να ξεκινήσω πάλι απ'το βιβλίο του π.Anthony Bloom (βλ. εδώ την βιβλιοπαρουσίαση).

Όμως, πραγματικά με συνεπήρε τόσο πολύ ο λόγος του αγίου γέροντα, η τοποθέτησή του, η δομή του, η ομορφιά της γνησιότητας του βιώματός του που δεν πήρα άλλο βιβλίο στα χέρια μου. 

Στη ζωή χρειαζόμαστε στηρίγματα. Για όλες εκείνες τις στιγμές που θα νιώθουμε μόνοι, αβοήθητοι, διχασμένοι ή απλεπισμένοι και κουρασμένοι. Χρειαζόμαστε κάτι άφθορο, κάτι θεϊκό για να φωτίσει τη φθαρτότητα της υλικής μας ζαλάδας. 

Και τέτοια βιβλία, τέτοιοι άνθρωποι, τέτοιες ένθεες ψυχές είναι αυτό που διψάμε.

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

Ψηλάφησις

Ψηλαφώ κάθε τόσο
τις πληγές της αγάπης Σου
στην πλευρά και στα χέρια Σου.
Πότε με δέος, πότε αναίσθητος.
Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.
Πρέπει να τραφώ
και να θρέψω
τον κόσμο που πεινά.
Δεν αντέχω άλλο
τον μέσα και γύρω μου θάνατο.

π. Ἠ.Κ.


Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018

Τα έκανε σαν να μην γινήκανε!

Για σήμερα μια (ακόμη) ανάρτηση που διάβασα στο facebook και με συγκλόνισε. Είναι απ'την ομάδα ΙΧΘΥΣ. Σας την κοινοποιώ. Καλή δύναμη σε όλους, αδέρφια! Χριστός Ανέστη!

Πρόσεξε να δεις την οικονομία του Θεού, πώς την ώρα που κρεμότανε απάνω στον σταυρό, έριξε το έλεός του στον ληστή, που ητανε σταυρωμένος μαζί του, δηλαδή σε μιαν απλή ψυχή, που είχε πέσει σε κρίματα βαρειά και που σκότωσε κιόλας, δίχως να ξέρει τι κάνει, δίχως δηλαδή να είναι υποκριτής πολύξερος...
Για τούτο, μ' ένα λόγο που είπε, συγχωρέθηκε κι άγιασε κι ο πρώτος που μπήκε στον παράδεισο ήτανε ένας φονιάς. Θαυμάσετε, Χριστιανοί, το έλεος! Ο ληστής άνοιξε τον παράδεισο για να μπούνε από πίσω του οι προφήτες, οι απόστολοι, οι ιεράρχες, οι όσιοι, οι μάρτυρες...

Τι μυστήρια ξεσκέπασε στα μάτια μας ο φιλάνθρωπος κι ο γλυκύτατος Χριστός μας!...Όσα είχε πρωτύτερα ο άνθρωπος για αδύνατα, για αδιόρθωτα, για άσβυστα, για αμετατόπιστα, ο Χριστός τα έσβυσε,τα έκανε σαν να μην γινήκανε....
-------------
Κείμενο: Φώτης Κόντογλου
Εικόνα: Julia Stankova

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2018

Η αγάπη είναι πληγή

Ένα απ'τα πι'όμορφα κείμενα για την αγάπη. Είναι του π.Χαράλαμπου Παπαδόπουλου και το δημοσίευσε σήμερα στο facebook. Σας το κοινοποιώ μαζί με πολλές πολλές ευχές για καλή μέρα και Χριστός Ανέστη!

"Η αγάπη είναι πληγή..."
Η αλήθεια είναι, ότι η αγάπη μετριέται με τις πληγές που άφησε στην ψυχή και το κορμί μας. Αυτοί που αγαπήσαμε μας παίδεψαν πολύ. Αυτούς που αγαπήσαμε τους παιδέψαμε. Το σημείο αναγνώρισης μιας αγάπης, δεν είναι τα λόγια που ειπώθηκαν αλλά ο πόνος που νιώσαμε, οι θυσίες που κάναμε, το φως που μεταλάβαμε. Είπε ο Μητροπολίτης Γορτύνης Μακάριος σε εσπερινό κήρυγμα του, «Όταν ο Χριστός χρειάστηκε να πείσει τους μαθητές τους, ότι είναι ο Κύριος τους, δεν τους έδειξε τον θρίαμβο της ανάστασης του, αλλά τις πληγές τους». Ελάτε να δείτε τις πληγές μου, βάλτε το δάκτυλο σας στα τραύματα της αγάπης μου. Ουσιαστικά ήταν σαν να τους έλεγε ««δεν με θυμάστε; δεν με αναγνωρίζετε; εγώ είμαι που σας αγάπησα έως θανάτου. Δείτε τις πληγές μου».
Στην Βασιλεία του Θεού, δεν θα αναγνωριστούμε από τις επιτυχίες και τα κατορθώματα μας, αλλά από τους καημούς και τα βάσανα μας. Όπως εκείνη η πονεμένη γυναίκα στην αιμοκάθαρση που κάποτε έδειξε τις πληγές της στον Άγιο Παίσιο, λέγοντας του «δες γέροντα την πληγή μου, φαίνεται το κόκκαλό μου», για να λάβει την απάντηση, «εγώ δεν βλέπω μέσα στην πληγή σου το κόκκαλο αλλά τον παράδεισο….».

Δευτέρα, 9 Απριλίου 2018

Δυο σκέψεις σύντομες :)

Τώρα που πέρασαν οι χτεσινές στιγμές της Ανάστασης, θα'θελα να σου πω δυο σκέψεις μου.

Η πρώτη έχει σχέση με τον ίδιο το θάνατο και τη ζωή. Αδερφέ/ή, να θυμάσαι πάντα πως η αναφορά σου αξίζει να'ναι πάντα εκεί στο κενοτάφιο του Χριστού. Εκεί που η υλική φύση πρωτογεύτηκε την ανέκφραστη δυναμική της θεϊκής και υπέρλογης παντοδυναμίας. Εκεί που η αίσθηση του θανάτου κατατροπώθηκε απ'την αλήθεια της Ζωής! 

Όταν, καλέ/ή μου φίλε/η, βλέπεις τη χαρά σου να πλήττεται ή τη θλίψη να σε τυλίγει, να πηγαίνεις με την καρδιά σου εκεί: στον τάφο του Χριστού! Και να βλέπεις πως ΟΛΑ είναι ΕΦΙΚΤΑ για Εκείνον που μας χάρισε την πιο μεγάλη χαρά, την πιο απίστευτη απ'όλες τις στιγμές, το απέραντο μέγεθος της αγκαλιάς.

Η δεύτερη σκέψη μου αφορά τη σχέση μας μαζί Του. Χτες αναστήθηκε. Πήγαμε στην εκκλησία, ψάλλαμε το Χριστός Ανέστη. Και μετά; Είμαστε μαζί Του; Τον θέλουμε στη ζωή μας; Αξία, φίλε/η μου, έχει η αληθινή συνεχόμενη σχέση μαζί Του. Με τα μυστήριά Του. Πόσο όμορφα νιώθει η ψυχή όταν λευτερώνεται απ'τα πάθη της μέσα απ'την Εξομολόγηση; Πόσο ελπίδα και φως και αγάπη και ζωή γεμίζει όλη η ύπαρξή μας όταν τον Κοινωνούμε στο άγιο Ποτήρι Του;

Χριστός ανέστη! Και μεις μαζί Του, φίλοι αγαπημένοι! Για πάντα ευτυχισμένοι μαζί Του!

Κυριακή, 8 Απριλίου 2018

Αποψε το βραδυ

Αποψε το βραδυ, οπως και καθε βραδυ, τετοια περιπου ωρα, στο δρομο κατω αποτο σπιτι μου, περναει καποιος/α μοτοσυκλετιστης/ρια. Περναει πατωντας με μανια το γκαζι. Κι επειδη η μηχανη του μαλλον ει αι μεγαλου κυβισμου, προκαλει πολυ θορυβο. 

Τις πρωτες φορες, θυμωνα, διοτι ειτε προσπαθουσα να κοιμηθω ειτε ειχα ηδη αποκοιμηθει και με ξυπνουσε. Φοβομουν ταυτοχρονα και για την υγεια του, καθοτι ο δρομος μου καταληγει σε επικινδυνο σταυροδρομι και η επθκινδυνοτητα ειναι μεγαλη.

Τωρα τελευταία ομως, νομιζω πως θα'θελαν'ακουω τον θορυβο αυτης της μηχανης ακομη κι αν ξυπναω. Γιατι αυτο θα σημαινει οτι ο οδηγος της συγκεκριμενης μηχανης ειναι υγιης.

Καθε φορα που ακουω αυτο τον θορυβο, ξυπνω και λεω ενα Κυριε ελεησον. Γιατι ολοι ειμαστε ανθρωποι. Ειτς κοιμομαστε ειτς ειμαστε ξυπνιοι. Ειτε οδηγουμε μηχανη ειτε οχι. Ας ειναι καλα κι αυτος ο ανθρωπος κι ας μας ξυπναει με τη μηχανη του.

Υγ: Συγχωρα μου τον μη τονισμο και τα οποια λαθη. Γραφω απο το tablet μουκαι δυσκολεύομαι αρκετα...