Disable_right_click


Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

Hi from Eindhoven, NL!

Ηλιοβασίλεμα στη λίμνη

Την ίδια μέρα, άλλη photo με μια πάπια

Μια βόλτα στο στολισμένο κέντρο! Από πίσω με μπλε γράμματα, το παλιό εργοστάσιο του Φίλιπς. (είναι η κεντρική πλατεία του Αιντχόφεν, από κάτω, όλη η πλατεία είναι ένα μεγάλο πάρκιν ποδηλάτων, γιατί μη ξεχνάμε ότι ζούμε στην Ολλανδία!)

Και μιας και είπαμε Ολλανδία, τι άλλο παράγει αυτή η χώρα; Λουλούδια!

Λουλούδια. Και πάρα πολλά.

Το όνειρο κάθε μικρού παιδιού σαν δώρο Χριστουγέννων.

Πολλούς χαιρετισμούς απ'τον κρύο βορρά!


Μια όμορφη παρουσίαση των πολύ καλών μου φίλων Π+Φ. Eindhoven, Netherlands.
Αδέρφια, σας ευχαριστούμε πάρα, πάρα πολύ!!!

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

Κι ο κόσμος ακόμα ζει


Κι εκεί, πανω στην πιο δυσκολη στιγμη
-την πιο αληθινη- 
μαθαινεις 
πως στ'αληθεια
χωραει η καρδια σου ολάκερο τον κοσμο.

Περασε κι αυτη η νυχτα.
Γεματη ανηλιαγες αγωνιες,
καρδιοχτυπια 
που λες δεν παει αλλο,
θα σπασει η καρδια.

Κι ομως.
Οσο κι αν μας παγωνουν οι πονοι,
ερχομαστε πιο κοντα
ο ενας με τον αλλο.
Γινονται οι ανασες μας κερια, 
μια ζεστη αγκαλια
κι ο πονος μαλακωνει.

Χαρισμα δυο χερια
δυο ματια. 
Δυο πηγές αστειρευτες.
Τρεχουν αλμυρά τα όνειρα.
Μα σαν φτανουνε στο στομα,
γλυκαινονται απ'το χαμογελο.

Κι ο κοσμος ακομα ζει.
Κι ο ουρανος τα συνορα γκρεμισε.
Γλυκαθηκαν τα ονειρα,
οι πονοι γινανε χαμογελα
κι οι ανασες μας ζωη.
Μ'ακους;
Ζωή.

με πολλή, πολλή αγάπη αφιερωμένο

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Ψαλιδισμένα όνειρα

Συνήθως οι άνθρωποι δεν αντέχουμε την αλήθεια. Μεγαλώνουμε βλέποντας τη ζωή μας ν'αλλάζει μορφή, να μεταμορφώνεται. Κι αφηνόμαστε -θελημένα ή αθέλητα- στους ρυθμούς που μας ορίζουν τα διάφορα "πρέπει" αυτού του κόσμου: κρίση, εργασία, περίγυρος, τηλεόραση, παρέες, πάθη, μόδα. 

Κι έτσι αρχίζαμε, λίγο-λίγο (και τόσο έμπονα) στην αρχή, ασυναίσθητα πιο μετά, να χάνουμε την αλήθεια μας. Να ψαλιδίζουμε τα όνειρά μας. Αρχίσαμε να κάνουμε συμβιβασμούς, να φιμώνουμε την ίδια μας την καρδιά και να προσπαθούμε να πείθουμε τους εαυτούς μας πως αυτό είναι "για το καλό μας". Για το "μέλλον μας". Για την ανέλιξή μας. Για τα παιδιά μας.

Ξυπνάμε κάθε πρωί κι η πληγωμένη μας συνείδηση διψάει τόσο πολύ. Θέλει ν'ανασάνει λίγη αλήθεια. Λίγη ευτυχία. Μα πώς ν'ανασάνει; Αφού τη γεμίσαμε με τόση ψευτιά, με τόσα προσωπεία που τα κρατούμε σα θησαυρό στα δωμάτια της ύπαρξής μας. Πετάξαμε τον αληθινό έρωτα και γεμίσαμε φτηνή προστυχιά και ανυπόφορη δυσωδία. Ένα ανόητο αλισβερίσι "πάρε-δώσε" που αδειάζει κάθε μας συναίσθημα.

Η αλήθεια, όμως, δε γίνεται να κρυφτεί. Δε σβήνεται ποτέ. Πάντα θα μας το υπενθυμίζει με κάτι. Κι εμείς -σε κάποιες ανύποπτες στιγμές- θα ξαναθυμόμαστε. Θα θυμόμαστε πώς ήμασταν κάποτε παιδιά. Με απλότητα που έλαμπε στα μάτια μας και όνειρα που γίνονταν φτερά. Και με τη φαντασία μας πετούσαμε, πετούσαμε. Γελούσαμε. Χαιρόμασταν.Αυτή την αλήθεια ας αναζητήσουμε. Την αλήθεια που ο καθένας έχει πληγωμένη μέσα του. Στ'αλήθεια υπάρχει! 

Η πιο αληθινή επανάσταση δε γίνεται όσο φωνάζουμε τυποποιημένα κι υποταγμένα. Η πιο αληθινή επανάσταση θα γίνει όταν μάθουμε ν'ακούμε. Ν'ακούμε αυτή τη φωνούλα που απ'τα βάθη της ύπαρξής μας μάς ψιθυρίζει ακόμα: Ότι ο κόσμος μας μπορεί να γίνει ομορφότερος. Γλυκύτερος. Με ειρήνη. Αρκεί να κάνουμε την πρώτη προσπάθεια να πετάξουμε κάθε δηθενιά, κάθε πάθος, κάθε "πρέπει" από πάνω μας. Να βγούμε επιτέλους απ'τον εαυτούλη μας.

Τα ψαλιδισμένα μας όνειρα, οι τσαλαπατημένες ελπίδες, τα σπασμένα μας φτερά είναι ακόμα εδώ. Μας περιμένουν. Βγείτε στους δρόμους της ψυχής σας, αδέρφια και φωνάξτε λεβέντικα με όση δύναμη έχετε: "Θα παλέψω να γίνω καλύτερος. Θα προσπαθήσω ν'αγαπήσω. Ν'ανασάνω. Να ζήσω ελεύθερος. Ελεύθερος!"


Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Λεβέντικα να προχωράς


(...) Γιατί η ζωή θέλει να'χεις ματιά λεβέντικη. 
Να μη φοβάσαι ν'αποδεχτείς τον άγριο καιρό. Τον άγριο βυθό. 
Το χαμόγελο πάει παρέα με το δάκρυ. Κι η αλμύρα με τα όνειρα. 
Κι αυτά κανείς δε μπορεί να στα στερήσει. Κανείς.
Όσα είναι τα φώτα της πόλης τόσες κι οι ελπίδες σου. 

Απόσπασμα από μια απ'τις παλιές μου απόπειρες γραφής

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

Αγαπημένο μου ημερολόγιο

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

ξέχασα πως τα πιο σπουδαία κι όμορφα πράγματα έρχονται
εκεί που δεν τα περιμένεις.
Κι έχουν προηγηθεί στιγμές γεμάτες σιωπή.
Ναι, στ'αλήθεια έχει η σιωπή μια μυστική μελωδία.
Αθόρυβη. Διάφανη. 
Ξέρεις κάτι; 
Αυτές τις στιγμές θέλω να τις κάνω γιορτή.
Πέντε αστέρια θα λάμπουν στον ουρανό γι'αυτές τις στιγμές.
Και θα τα ξεχωρίζω με μια ανάσα,
αφού θα'χουν μια ξεχωριστή γλύκα στο φως τους...
Γι'αυτό στα γράφω εδώ αυτά, 
ώστε να τα θυμάμαι 
τις μέρες που η καρδιά μου θα'ναι βροχερή...

Το επόμενο ταξίδι θέλει ετοιμασία. Πρέπει να'μαι έτοιμος. Καλό βράδυ.

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

να ξεχάσεις τη χώρα της λήθης..

Κατάφερα να ανοίξω τα μάτια μου μετά από καιρό...
Φτάνει ένα σημείο που καταλαβαίνεις ότι δεν πάει άλλο, 
ότι πρέπει να γυρίσεις,
να ξεχάσεις τη χώρα της λήθης...

λίγες φράσεις ενός πολύ καλού μου φίλου

Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

To make a fresh start...

"
I know very well...
It's a/another wake up call to change my life...
To make a fresh start..

I need a blank page again.
The page I have now is all covered with smudges.
I thought filling it with even more smudges would make it look even more adventurous, mysterious, exciting.
That I would feel accomplished, fulfilled.

All I have now is a dark page that doesn't let me see clearly anymore, think quietly or just breathe..

As you said, truth lies in simplicity.
The one we grew up with, the one I should start remembering again.. 
The only one that really matters for our lives.
All the rest is like the wind, it passes by, leaves its scars and never comes back again.
It just gives us the experience to confront the next wave of wind and teaches us to 
appreciate the moments of sunshine..."

υγ1: Το παραπάνω κείμενο το έλαβα στο mail μου από έναν καλό μου φίλο απ'το εξωτερικό. Το έγραψε με αφορμή την προηγούμενή μου ανάρτηση. Με συγκλόνισε τόσο πολύ και, με την άδειά του, αυτούσιο το κάνω σήμερα ξεχωριστή ανάρτηση...
υγ2: smudges σημαίνει μουντζούρες
υγ3: Η φωτογραφία είναι απ'το σταθμό των τραίνων στο Ipswich, GB
υγ4: Σήμερα γιορτάζει ο άγιος γέροντας Πορφύριος. Αν θες, προμηθεύσου το "Βίος και Λόγοι" (ένα πορτοκαλί βιβλίο). Ρϊξ΄του μια ματιά και θα με θυμηθείς.

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

Ο ήχος της πεταλούδας

Νιώθω πως αρκετές φορές δεν αφήνουμε την αλήθεια να ειπωθεί. Τρέχουμε να πείσουμε -και να πειστούμε- πως αυτό που θέλουμε να πετύχουμε είναι η αλήθεια. Μέχρι εκεί. Το μετά δε μας απασχολεί... Ή ίσως μας υπερ-απασχολεί. Γι'αυτό και τρέχουμε. Κι αγχωνόμαστε. Και δεν αφήνουμε την καρδιά μας ν'ανασάνει. Να βρει το δρόμο της. Να δει καθαρά. Με πόσα ψέματα ντύσαμε πια τις λέξεις;

Ίσως, τρέχουμε παραπάνω απ'όσο "πρέπει" (ή απ'όσο μας "ζητείται" -τι δικτατορικές λέξεις...) και, τελικά, αυτό που ψάχνουμε φεύγει μέσα απ'τα ίδια μας τα χέρια -από εκεί δηλαδή που πάντα αναπαυόταν. Γι'αυτό και η αλήθεια, τις πιο πολλές φορές, μας φαίνεται τόσο πολύπλοκη. Ενώ -αν το καλοσκεφτούμε- είναι τόσο απλή. Διότι η πηγή της είναι τόσο απλή. Κρυστάλλινα καθαρή. Πώς, όμως, να τη δούμε, αφού έχουμε μια καρδιά φορτωμένη προσωπεία; 

Ίσως, αυτό που χρειάζεται είναι να ξεπλύνουμε τη ματιά μας. Να χαλαρώσουμε λίγο (φτάνει πια τόσος καθωσπρεπισμός). Ν'αφουγκραστούμε τους χτύπους της καρδιάς μας. Ίσως τότε μπορέσουμε ν'ακούσουμε τον ήχο της πεταλούδας όταν προσγειώνεται απαλά στο λουλούδι. Ίσως τότε καταφέρουμε να νιώσουμε πως η προσευχή είναι δρόμος. Αμφίδρομος. Ίσως, τα μικρά πράγματα -αυτά που μας ξεφεύγουν- κρύβουν την ουσία... Ή μάλλον η ουσία κρύβεται επειδή εμείς δεν την αντέχουμε. Και γι'αυτό φτιάξαμε χιλιάδες ψεύτικους μικρούς θεούς που τους κάναμε αφεντικά μας.... Ίσως επειδή η ελευθερία μάς φαίνεται τόσο ανυπόφορη τελικά... Ίσως.
Καλό μήνα, φίλε αναγνώστη.



Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

Να μάθω ν'ακούω

Πότε ήταν η τελευταία φορά που νιώσατε ότι ακούσατε πραγματικά κάποιον; Που όταν έβαλε τελεία στα λόγια του, δεν "πήρατε σειρά" να  πείτε το "σωστό" σας; Το να είσαι καλός ακροατής είναι πολύ δύσκολο. Σημαίνει ότι είσαι εκεί για τον ομιλητή σου, δεν σκέφτεσαι πότε θα τελειώσει για να τον βγάλεις  λάθος και τον απορρίψεις και δεν του δίνεις  την εντύπωση ότι θέλεις να ακούς  μόνο ότι σου αρέσει.  Προσπαθήστε το. Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο.


Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

Αγαπώ πολύ τα λουλούδια


Αγαπώ πολύ τα λουλούδια. Αγαπώ την αλήθεια τους. Την απλή μεγαλοπρέπειά τους. Τη γλυκιά τους δύναμη. Με μια ανάσα της ευωδιάς τους αγγίζω τον ουρανό.

Αγαπώ πολύ τα λουλούδια. Το σιωπηλό παράδειγμά τους. Μου δείχνουν πως είμαστε απλοί ταξιδιώτες εδώ στη γη. Μα μπορούμε τόσο πολύ να ομορφύνουμε. Να ομορφαίνουμε. 
Να χαμογελάμε.

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

Με ρώτησες τι σκέφτομαι


Με ρώτησες τι σκέφτομαι.
Ασυναίσθητα κοίταξα ψηλά
τον νυχτερινό ουρανό.
Άργησα να σ'απαντήσω.

Σκέφτομαι το πόσο εύκολα 
ξεχνάω
τι είν'αυτό που στ'αλήθεια 
μετράει πιο πολύ.

Σκέφτομαι τον Βασίλη 
που ο πατέρας του βιώνει 
τις τελευταίες του ανάσες
 -ανάσες νοτισμένες από λευχαιμία-
σε κάποιο νοσοκομείο της πρωτεύουσας.

Σκέφτομαι τα απέραντα χαμόγελα
του Αλέξη και την Ευρυδίκης
που από προχτές το βράδυ
έγιναν γονείς.

Σκέφτομαι το Γιώργο
και την οικογένειά του
μέσα σε κάποιο ταπεινό σπιτάκι
που ο καρκίνος επισκέφτηκε
στην άλλη άκρη του χάρτη.

Σκέφτομαι τη Μαρία που 
-παρόλο που πονά τόσο-
όταν χαμογελά,
ο κόσμος γύρω της 
ομορφαίνει.

Σκέφτομαι 
πως δε γίνεται αλλιώς.
Όλ'αυτά τα χιλιάδες αστέρια
είναι γλυκές αγκαλιές
-θεϊκά σταλμένες-
που κατεβαίνουν μυστικά
και δίνουν κουράγιο.
Με κάποιο τρόπο
ασύλληπτο,
μοναδικό.
Κρυφό.

Καλό ξημέρωμα. Καλή αυριανή. Η Παναγιά μας, που σήμερα γιορτάζει, να μας σκεπάζει. Να περάσει απόψε από κάθε γειτονιά και στοργικά να μας ευλογήσει.

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

Αυτής της νύχτας


Τώρα, έξω, έχει σκοτάδι πηχτό. Μα θα το πίστευες -αν δε το'χες ζήσει- πως, πιο πριν, ο ήλιος βασίλευε σκορπώντας τα πιο μαγικά του χρώματα;

Καλό ξημέρωμα. Με θυμάσαι όταν η καρδιά σου εύχεται; Να με θυμάσαι.