Disable_right_click


Σάββατο, 7 Ιουλίου 2018

Η ευχή

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησέ με. Η ευχή της καρδιάς. Να την λες όσο μπορείς. Ακόμη κι αν κάποιες φορές δεν ακολουθεί τα λόγια η καρδιά. Η ευχή είναι η ένωση των κόσμων. 
Καληνύχτα, αδερφέ/ή μου. Καλή Κυριακή.  

Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2018

στο βάθος του είναι μας

του αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη


Για να μην ζείτε στο σκοτάδι, γυρίστε το διακόπτη της προσευχής ώστε να έλθει το θείο φως στην ψυχή σας. Στο βάθος του είναι σας, θα φανεί ο Χριστός!

υγ: Αυτή την ανάρτηση (όπως και πολλές άλλες μπορείτε να τις αναζητήσετε στην υπέροχη ομάδα του facebook με το όνομα ΙΧΘΥΣ (κάντε κλικ εδώ)

 


Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2018

Για σένα που ψάχνεις τη χαρά (σε λάθος χάρτες)

Έχεις λύπη;
Ο Χριστός σού λείπει!

Προσπαθείς να καταλάβεις γιατί λυπάσαι. Νιώθεις μέσα στην ψυχή σου μια σκοτεινή τρύπα, ένα κενό το οποίο ρουφάει κάθε προσπάθειά σου, κάθε όρεξή σου για να δράσεις θετικά. Σκύβεις στην ψυχή σου να δεις τι γίνεται. Αναζητάς τα 'γιατί' μα απαντήσεις δε βρίσκεις. Ψάχνεις σε βιβλία ψυχαναλύσεων και θεωριών παραδείγματα για να ταυτιστείς. Μα άδικα. Δεν μπορείς να δεις το βυθό μιας λίμνης αν στην επιφάνεια υπάρχουν ρεύματα κι αέρηδες και καταιγίδες. 

Τα εγχειρίδια για να'σαι ευτυχισμένος δεν σε αγγίζουν όσο θα'θελες. Τελικά αρχίζεις μέσα σου να νιώθεις ότι αλλού είναι το νόημα. Ψάχνεις για δροσιά εκεί όπου δροσιά δεν υπάρχει. Οι χάρτες της ψυχής όσο κι αν οι επιστήμες προχωρήσουν πάντα θα 'χουν ένα κομμάτι ανεξερεύνητο. Εκείνο το 'κάτι' που τελικά έχει την ουσία. 

Φίλε μου, ψάξε την ουσία σ'Εκείνον τον Ένα. Που ήρθε κι ανέτρεψε τα πάντα. Που έσπασε taboo, προκαταλήψεις και σύντριψε τον ίδιο τον θάνατο. Ψάξε για την αληθινή εσωτερική ηρεμία στον Ιησού Χριστό. Εκείνον που ήρθε σ'αυτή τη γη για σένα, που μίλησε για σένα, που σταυρώθηκε για σένα. Που αναστήθηκε για σένα. Που σε καλεί να πας κοντά Του εσύ ο απογητευμένος από τη ζωή και ο κουρασμένος και ταλαιπωρημένος για να σου δώσει την παρηγοριά. Την αληθινή στοργή, αγάπη, την ηρεμία που πάντα αναζητούσες βαθιά κι ανόθευτα μέσα σου, μα πουθενά αλλού δεν έβρισκες. 
υγ: Η φράση με τα κόκκινα γράμματα στην αρχή είναι του αγίου Παϊσίου του αγιορείτη

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2018

Στης ψυχής τη γραφομηχανή

Εάν γαρ και πορευτώ εν μέσω σκιάς
θανάτου, ου φοβηθήσομαι κακά,
ότι Συ μετ'εμού εί.

Στης ψυχής τη γραφομηχανή όλα γράφονται και μένουν. Παλιές στιγμές, παρελθοντικές. Εμπειρίες που βιώσαμε και βιώνουμε. Οι επιλογές μας καθορίζουν το χρώμα της ψυχής μας. Η μετάνοιά μας το ομορφαίνει, οι αστοχίες μας το ασχημίζουν. 

Είσαι ταξιδιώτης σ'αυτή τη ζωή. Είμαι και γω συνταξιδιώτης μαζί σου. Ό,τι κι αν γράφεται στη γραφομηχανή σου, να θυμάσαι ότι και γω είμαι δίπλα σου. Και είναι πάντα σύντροφός μας και κάποιος άλλος: ο Θεός Πατέρας μας. Όπου κι αν πορευόμαστε μαζί Του, δε φοβόμαστε τίποτα γιατί το φως του μας προστατεύει!


Τρίτη, 26 Ιουνίου 2018

Τίποτα και τα πάντα μαζί

Παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου. Συνεχής κίνηση. Κι αν ακόμη πεθάνω, ο κόσμος θα συνεχίσει να κινείται. Η γη θα συνεχίσει να γυρίζει, ο αέρας να φυσάει, ο ήλιος να ανατέλει και να δύει. Η φύση, η πλάση όλα είναι σε συνεχή ζωή που δόθηκε απ'τον Ζωοδότη. Αυτό με κάνει να νιώθω ένα τίποτα, γιατί ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω από μένα. Όμως, αυτό με κάνει να νιώθω την ίδια στιγμή ότι αξίζω τόσα πολλά: η αγάπη Του, δεν με αφήνει να περάσω στην ανυπαρξία, αλλά στην άλλη (την όντως) ζωή!

Θεέ μου, δώσε μου μετάνοια. Ώστε κι αν ακόμη αναχωρήσω απ'τη ζωή αυτή την προσωρινή, να με δεχτείς στην στοργική αγκαλιά του Παραδείσου Σου.

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Η φύση, 'εμείς' κι εγώ

Μερικές φορές το ίδιο το μεγαλείο της φύσης, μάς κάνει απλά να νιώσουμε πως δεν είμαστε αφέντες της, αλλά μέρος της. Εμείς οι άνθρωποι ανήκουμε σ'αυτό το ευρύτερο 'εμείς' που συμπεριλαμβάνει όλη την Πλάση, την Δημιουργία του Πανσόφου μας Θεού πατέρα. 
Εκείνου που έπλασε τα φυτά, τα ζώα, τα βουνά, τις θάλασσες και τους ωκεανούς. Και τελευταίους έπλασε τους ανθρώπους. Ώστε να ζουν μέσα στην παραδεισένια φύση, ύπαρξη με ύπαρξη, αρμονικά. Ειρηνικά. Στον κόσμο τον όμορφο. Μέρος της σπουδαίας φωτεινής του αγάπης...
Ας μην το ξεχνάμε αυτό... Αγαπώ σημαίνει μοιράζομαι. Δέχομαι, εκτιμώ και πράττω για το αγαθό, το καλό. Κι αυτό σημαίνει ν'αγαπώ και την ίδια τη φύση.

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018

Γιατί; Γιατί να κρίνω τον διπλανό μου;

Πόσες, μα πόσες φορές δεν πέφτουμε σε κατάκριση... Κρίση, δηλαδή, αρνητική κατά του άλλου. "Κατά"... Πόσο αντίθετη είναι αυτή η λογική σε σχέση με την πρακτική της αγάπης του Χριστού μας... Πόσο διαφορετική! Ο Χριστός συνεχώς το έδειχνε αυτό: με την πόρνη, με την Σαμαρείτιδα και τόσες άλλες περιπτώσεις. Η κίνησή Του δεν είχε επιθετικότητα, αλλά ευωδίαζε απ'την αγάπη και την ανοιχτωσιά της αγκαλιάς Του. 
Τρέμω και μόνο στην ιδέα του πόσες φορές βιάζομαι να κρίνω και να καταδικάσω με συνοπτικές διαδικασίες κάθε άνθρωπο που ίσως έχει άλλη άποψη από μένα. Φοβάμαι την ώρα της κρίσης της δικής μου απ'τον μεγάλο Κριτή... "Ποία ώρα τότε και ημέρα φοβερά", όπως λέει και το τροπάριο της Μ.Εβδομάδας.

Αφήνω τον απόστολο Παύλο να μας το περιγράψει με τον θεόδοτο λόγο του. Σας παραθέτω το απόσπασμα απ'την προς Ρωμαίους επιστολή του, κεφ.14 στίχοι 1 ως 12.


  1 Υπάρχουν όμως και μερικοί Χριστιανοί αδύνατοι στην πίστη. Να λοιπόν ποια πρέπει να είναι και προς αυτούς η συμπεριφορά σας: Να δέχεστε με καλοσύνη εκείνον που είναι αδύνατος στην πίστη και εξαρτά τη σωτηρία του και από τη διάκριση των φαγητών και των ημερών, χωρίς να συζητάτε και να επικρίνετε τις ιδέες του.
   2 Άλλος βέβαια πιστεύει ότι δεν απαγορεύεται να φάει όλα τα φαγητά. Ενώ ο αδύνατος στην πίστη τρώει λαχανικά και αποφεύγει τα άλλα φαγητά από το φόβο μήπως μολυνθεί απ’ αυτά.
   3 Εκείνος που λόγω της ισχυρότερης πίστης του τρώει απ’ όλα τα φαγητά, ας μην περιφρονεί ως στενοκέφαλο εκείνον που δεν τρώει απ’ όλα. Κι αυτός που δεν τρώει απ’ όλα, ας μην κατακρίνει εκείνον που τρώει. Διότι κι αυτόν που τρώει απ’ όλα ο Θεός τον προσέλαβε στην Εκκλησία του.
    4 Ποιος είσαι εσύ που κατακρίνεις ξένο δούλο; Αυτός δεν έχει εσένα Κύριο, αλλά τον Θεό. Σε σχέση με τον Κύριό του στέκεται ή πέφτει πνευματικά. Μάθε λοιπόν ότι ενώ εσύ τον κατακρίνεις, αυτός θα σταθεί στερεός στην πίστη. Διότι ο Θεός έχει τη δύναμη να τον ανορθώσει και να τον στερεώσει.
   5 Άλλος διακρίνει τη μια μέρα ως αγιότερη από την άλλη. Κι άλλος θεωρεί κάθε μέρα αγία. Για το θέμα αυτό ας κάνει ο καθένας ό,τι του λέει η δική του συνείδηση.
    6 Εκείνος που θεωρεί την ημέρα αυτή ως αγιότερη, τη θεωρεί για να τιμήσει τον Κύριο. Κι εκείνος που δεν προτιμά την ημέρα αυτή από την άλλη, αλλά τιμά το ίδιο όλες, το κάνει για να τιμήσει τον Κύριο. Εκείνος που τρώει αδιάκριτα απ’ όλα τα φαγητά, για να τιμήσει τον Κύριο τα τρώει˙ διότι όταν τρώει απ’ αυτά, ευχαριστεί τον Θεό ως χορηγό της τροφής. Κι εκείνος που δεν τρώει απ’ όλα τα φαγητά, για να τιμήσει τον Κύριο δεν τρώει, και ευχαριστεί παρόμοια τον Θεό.
    7 Και οι δύο για τη δόξα του Θεού κάνουν εκείνο που κάνουν. Διότι κανείς από μας που πιστεύουμε δεν ζει για τον εαυτό του και κανείς δεν πεθαίνει για τον εαυτό του.
    8 Διότι κι αν ζούμε, ζούμε για να υπηρετούμε τον Κύριο˙ κι αν πεθαίνουμε, πεθαίνουμε με υποταγή στο θέλημα και στην εξουσία του Κυρίου. Κι αν λοιπόν ζούμε κι αν πεθαίνουμε, είμαστε κτήμα του Κυρίου.
     9 Είμαστε όλοι, ζωντανοί και πεθαμένοι, κτήμα του Κυρίου, επειδή γι’ αυτό το σκοπό ο Χριστός και πέθανε και αναστήθηκε και έλαβε πάλι ως άνθρωπος τη ζωή, για να γίνει Κύριος και των νεκρών και των ζωντανών.
   10 Κι αφού ανήκουμε όλοι στο Χριστό, εσύ που δεν τρως απ’ όλα τα φαγητά γιατί κατακρίνεις τον αδελφό σου; Ή κι εσύ που έχεις τελειότερη γνώση στο θέμα των φαγητών, γιατί περιφρονείς τον αδελφό σου; Κανείς δεν έχει δικαίωμα να κατακρίνει ή να περιφρονεί. Διότι όλοι θα παραστούμε στο βήμα του Χριστού, κι αυτός μόνο έχει δικαίωμα να μας κρίνει.
  11 Διότι είναι γραμμένο στην Αγία Γραφή: Ζω εγώ, λέει ο Κύριος, και θα πραγματοποιήσω αυτό που παραγγέλλω˙ ότι δηλαδή μπροστά μου κάθε άνθρωπος θα λυγίσει τα γόνατά του δουλικά και λατρευτικά, και κάθε γλώσσα θα δοξολογήσει τον Θεό.
    12 Το συμπέρασμα λοιπόν που βγαίνει απ’  όλα αυτά είναι ότι καθένας από εμάς για τον εαυτό του θα δώσει λόγο στο Θεό, και γι’ αυτό τον εαυτό του πρέπει να προσέχει κι όχι τον άλλο.


Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018

του Λουκά: του γιατρού, του επισκόπου, του ανθρώπου, του αγίου.

Σήμερα γιορτάζει ο άγιος Λουκάς, αρχιεπίσκοπος Κριμαίας. Ένας σύγχρονος σπουδαίος Ρώσος γιατρός, χειρουργός, επίσκοπος, άνθρωπος, μα πάνω απ'όλα άγιος!
Έχουν γραφτεί και ειπωθεί για τη ζωή, το έργο και τα θαύματά του πολλά. Θα μείνω σε μία εικόνα που την είδα σήμερα για πρώτη φορά και με συγκίνησε. Για πολλούς λόγους...
Ας έχουμε την ευχή του...

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2018

Τι σημαίνει 'μνήμη Θεού'


του αγίου Παϊσίου του αγιορείτη
απ'την πολύ αξιόλογη και προσεγμένη σελίδα ΙΧΘΥΣ (βλ.εδώ)

"Ο Θεός παρακολουθεί όχι μόνον τον άνθρωπο, αλλά και όλο το σύμπαν. «Μνήμη Θεού» σημαίνει ότι ο νους είναι στον Θεό, ζει ο άνθρωπος τον Θεό, οπότε βλέπει παντού τον Θεό. Αυτός που κατορθώνει να έχει συνέχεια τον νου του στον Θεό, αισθάνεται συνέχεια την παρουσία του Θεού και συγκλονίζεται από ευγνωμοσύνη, γιατί όλα τα βλέπει ως ευλογία του Θεού.
Μια ματιά να ρίξει γύρω του, καταλαβαίνει ότι ο Θεός παρακολουθεί όχι μόνον τον άνθρωπο, αλλά και όλο το σύμπαν, και τις πιο μικρές και ασήμαντες λεπτομέρειες. Όπου να κοιτάξει, βλέπει και αλλοιώνεται από την παρουσία του Θεού.Ρίχνει μια ματιά στον ουρανό και αλλοιώνεται από την παρουσία του Θεού. Ρίχνει μια ματιά στη γη, βλέπει τα πουλιά, τα δένδρα, και βλέπει τον Θεό, τον Δημιουργό τους. Αυτό είναι και προσευχή, είναι και μνήμη Θεού".

Σάββατο, 2 Ιουνίου 2018

Το τραγούδι καρδιάς ταξιδιάρας

Καράβια χιλιοχτυπημένα.
Ψυχές νοτισμένες αλάτι. 
Τρικυμίες και φωτιά.

Φυσά μπουκαδούρα,
παίρνει μακριά καημούς.
Ψίθυρος παρηγοριάς ατέρμονης.

Έεη, ναυτικέ!
Το τιμόνι σου τι το κρατάς, 
κρυμμένο στα στήθια σου;

Αυτό είναι που γλυκά
πίσω στην Ιθάκη σου
θα σε φέρει.

Να πίνεις ουρανό,
φως ατέλειωτης χαράς.
Χαμόγελο μυστικού ταξιδιού.

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018

Τα όπλα του φωτός

" (...) Η νύχτα όπου να'ναι φεύγει κι η μέρα κοντεύει να'ρθει. Γι'αυτό, ας πετάξουμε από πάνω μας όλα τα έργα του σκοταδιού κι ας φορέσουμε τα όπλα του φωτός. Η διαγωγή μας ας είναι κόσμια, τέτοια που να ταιριάζει στο φως. Ας σταματήσουν τα φαγοπότια και τα μεθύσια, η ασύδοτη και ακόλαστη ζωή, οι φιλονικίες κι οι φθόνοι. Ντυθείτε τον Κύριο Ιησού Χριστό μας και μην αφήνετε τον αμαρτωλό εαυτό σας να σας παρασύρει στην ικανοποίηση των επιθυμιών σας".

προς Ρωμαίους επιστολή του αποστόλου Παύλου,
 κεφ.13, στίχοι 11-14

υγ: Καλό μήνα, αδέρφια μου!!

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

Η πεταλούδα και το αυτοκίνητο

Σήμερα το μεσημέρι, επιστρέφοντας σπίτι από την δουλειά μου, είδα το εξής: Ένας άνθρωπος καθόταν στο σταυθμευμένο του αυτοκίνητο (από τα πολύ ακριβά) με ανοιχτή την πόρτα του οδηγού και κάτι έγραφε στο κινητό του. Μέσα στο αυτοκίνητο είχε μπει μια πεταλούδα, μάλλον κατά λάθος και η οποία πετούσε μια δεξιά, μια αριστερα προσπαθώντας να βρει τρόπο να βγει προς τον ανοιχτό χώρο.

Η σκηνή αυτή χαράχτηκε μέσα μου και σκεφτόμουν πως κάπως έτσι είμαστε κι εμείς: σαν εκείνη την πεταλούδα. Έχουμε πλαστεί για τα ουράνια, για τα άφθαρτα, για τα όμορφα που τελειωμό δεν έχουν. Κι όμως! Κι όμως, μπλεκόμαστε πολλές φορές με πράγματα μάλλον ανούσια ή φθαρτά ή ακόμη και άσχημα. Κυνηγάμε τον πλούτο της γης αυτής παρόλο που όταν κλείσουμε τα μάτια μας δεν θα τα πάρουμε μαζί μας. Κυνηγάμε τη δόξα ή την αναγνώριση των ανθρώπων αλλά την αλήθεια του Χριστού δεν την συνειδητοποιούμε. Πετάμε -σαν την πεταλούδα- κατά λάθος σε μέρη και καταστάσεις που μας κλειδώνουν και μας φυλακίζουν. 

Κι όλα αυτά; Με τη θέλησή μας συνήθως! 

Κι εδώ έρχεται η γλυκιά παραίνεση του Χριστού μας: ελάτε σε μένα οι κουρασμένοι και φορτισμένοι από δυσκολίες και εγώ θα σας ξεκουράσω. 

Κάνε, καλέ μας Πατέρα ουράνιε, την καρδιά μας να μαλακώνει. Να στρεφόμαστε στη δικιά Σου αληθινή αγάπη. Να κοιτάζουμε τους γύρω μας συνανθρώπους όχι με σκοπό την εκμετάλλευση ή το συμφέρον αλλά με αγάπη αγνή κι άδολη. Δώσε μας τη δικιά Σου χαρά και την ανάπαυση στις ταραγμένες μας από την αμαρτία ψυχές.

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

Η ιχνογραφία των τέλειων προσωπείων

Απόγευμα. Πριν μερικές ημέρες. Κάπου χαμένος σε μια γλυκιά ορεινή ανηφοριά σ'ένα δάσος της Νορβηγίας. Φιδογυριστά μονοπάτια γεμάτα από το κυρίαρχο πράσινο της φύσης, το υπέροχο θρόισμα των ψηλών δέντρων και τη μελωδία των πουλιών που κελαηδούσαν αμέριμνα. 

Ανέβαινα αργά-αργά, απολαμβάνοντας την ανείπωτη ομορφιά. Πόσο όμορφα είναι όλα γύρω μου. Η φύση έχει αυτή την απλή μεγαλοπρέπεια. Την αφτιασίδωτη. Καθετί έχει την αθωότητα, την απλότητα, την δική του ατελή τελειότητα. Κι εμείς; Εμείς οι άνθρωποι τι κάνουμε;

Σε κάποιο απ΄τα δέντρα του μονοπατιού, είδα μια ταμπελίτσα (βλ. φωτογραφία στο τέλος) που ανέφερε την αλυσίδα την τροφική. Και στο τέλος αναφερόταν στο πώς ο άνθρωπος μπορεί -αν θέλει- αυτή τη αλυσίδα να την καταστρέψει καταστρέφοντας και το είδος του ταυτόχρονα.

Και σκεφτόμουν το πώς εμείς οι άνθρωποι κυνηγούμε την τελειότητα σε άρρωστο βαθμό. Πώς θέλουμε να κάνουμε τα πάντα τόσο γρήγορα. Για να κερδίσουμε δήθεν χρόνο. Πώς πασχίζουμε να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να πλαισιωνόμαστε από ένα σωρό υλικά αγαθά φθαρτά. Πώς κυνηγάμε το τέλειο σώμα, το τέλειο επαγγελματικό προφίλ, την τέλεια καλή διάθεση. 

Η ζωή μας κατακλύζεται από μια ιχνογραφία των τέλειων προσωπείων. Μπορεί να πονάμε, να κλαίμε, να ουρλιάζει η μοναξιά κι ο πόνος μέσα μας, μα έχουμε καλύψει το πρόσωπό μας με τη μάσκα του "όλα καλά, όλα τέλεια". 

Μα δεν είμαστε τέλειοι. Κι αυτό είναι οκ. Δεν γίνεται πάντα να χαμογελάμε. Κι αυτό είναι οκ. Δεν γίνεται να λέμε πάντα "ναι". Κι αυτό επίσης είναι οκ. Ας πάρουμε παράδειγμα απ'τα λουλούδια, τα πουλάκια και τη φύση γύρω μας: μάς ψιθυρίζει κάτι για το νόημα. Το νόημα της ύπαρξης, της ζωής.

Η ζωή εδώ είναι κάθε άλλο παρά τέλεια κι εύκολη. Όμως, αν καταφέρουμε να πετάξουμε το "τέλειο" προσωπείο μας, θα δούμε την τελειότητα της Αγάπης του Χριστού που είναι πλούσια ολόγυρά μας. Κι αν Του το ζητήσουμε, η αγάπη Του θα γιομίσει τον μέσα μας κόσμο!