Disable_right_click


Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Πάντα με μια ανάσα


Πολλές φορές θες να καταφέρεις κάτι, μα οι συνθήκες δε στο επιτρέπουν. 
Μην απογοητευτείς.
Εκείνες τις στιγμές να θυμάσαι πως κάθε νέα προσπάθεια πάντα ξεκινά με μια ανάσα. 
Πάρε μια βαθιά ανάσα και ξεκίνα ξανά. 
Πού ξέρεις... 
Μπορεί το νέο σου ταξίδι να κάνει τα όνειρά σου πάλι πουλιά.

Καλό ξημέρωμα, αδέρφια. Να'στε πάντα καλά. Με πολλή αγάπη. 

Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2014

Αυτά τα απλά

Έχεις σκεφτεί ότι ίσως αυτό που λείπει απ'τις ζωές μας είναι το ειλικρινές χαμόγελο; 
Αρχίζω να το πιστεύω βαθιά...
Αυτά τα απλά, 
τα απροσποίητα,
τα απροϋπόθετα πράγματα
είναι που μπορούν ν'αλλάξουν τις ζωές μας.

Καλό ξημέρωμα να'χεις. Να εύχεσαι. Για όλο τον κόσμο.

Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2014

Δεν είμαστε ποτέ μας μόνοι

Θυμήθηκα μόλις τον Π. Ένα παιδάκι 9 χρόνων -όταν τον γνώρισα- σκέτο αγγελούδι. Είχε έρθει για μερικές μέρες στην κατασκήνωση που ήμουν κι εγώ. Ο Π. είχε τα πιο καθαρά μάτια που είχα δει ποτέ μου. Τόσο γλυκά, τόσο φωτεινά, τόσο αθώα και τόσο σοβαρά. Οι κρίσιμες δυσκολίες του (φοβερά προβλήματα υγείας) δεν τον πτοούσαν. Όταν χαμογελούσε, έλεγες πως ο ουρανός έστειλε ένα αγγελούδι για να σκορπίζει χαρά σ'όλη τη γη. Αυτός ήταν ο Π. με πολύ λίγα λόγια.

Ένα βράδυ -πρέπει να'ταν περασμένα μεσάχυχτα- μπαίνω μέσα στο σπιτάκι και βλέπω τον Π. καθισμένο στο κρεβάτι του να κοιτάζει έξω απ'το παράθυρο. Τον πλησιάζω σιγά-σιγά, για να μη ξυπνήσω τα υπόλοιπα παιδιά, και του λέω: "Πάμε μια βόλτα έξω. Έλα να κάνουμε μαζί σκοπιά, να φυλάξουμε την κατασκήνωση". Φόρεσε τη ζακέτα του, τα παπουτσάκια του και βγήκαμε μαζί έξω. 

Παρόλο που ήταν Ιούλιος, είχε ψύχρα στο ψηλό βουνό -1400 υψόμετρο. Ο ουρανός πεντακάθαρος. Το φεγγάρι φώτιζε τα έλατα και δημιουργούσε ένα υπέροχο σκηνικό. Στο βάθος του ορίζοντα η μεγάλη πόλη και η θάλασσα φαίνονταν τόσο όμορφα, σα ζωγραφικός πίνακας.

Αφού μιλούσαμε αρκετή ώρα, ξαφνικά ο Π. μου λέει: "Δε χρειάζεται να καθόμαστε να φυλάμε εμείς την κατασκήνωση. Να ρωτήσουμε το Χριστό να μας πει αν θα'ρθει κανένας να πειράξει την κατασκήνωση". Παραξενεμένος του λέω: "Εντάξει. Τι θα κάνουμε;". "Να γονατίσουμε -μου λέει- να προσευχηθούμε". Αφού γονατίσαμε μέσα στην απόλυτη ησυχία, αρχίσαμε αν προσευχόμαστε. Σηκώνει τα μικρά του χεράκια, κλείνει τα μάτια του κι αρχίζει να εύχεται. Μετά από 4-5 λεπτά, μου λέει: "Εντάξει. Δε θα 'ρθει κανείς". "Σίγουρα"; του λέω. Μου γνέφει καταφατικά και μου δείχνει ψηλά τ'αστέρια. "Κάθε αστέρι είναι κι ένας άγγελος, μου λέει. Ο Χριστός τους στέλνει για να μας φροντίζουν και να μας αγαπάνε πολύ. Ποτέ μας δεν είμαστε μόνοι". 

Δεν είπε κάτι άλλο. Εγώ τον κοιτούσα και προσπαθούσα να κατανοήσω το μυστήριο που έκρυβε εκείνη η αγιασμένη παιδική καρδιά... Στιγμές χαραγμένες για πάντα μέσα μου....

Ο Π. απ'ό,τι άκουσα μετά από 2-3 χρόνια πέταξε για τα λημέρια τ'ουρανού, αφού είχε προβλέψει την ημέρα που θα'φευγε απ'αυτό τον κόσμο. Ένας μικρούλης άγιος. Ένας γλυκός άγγελος. Που εύχεται για όλους εμάς. 

Τελικά, τα πράγματα είναι όντως απλά. Παρόλο που εμείς οι μεγάλοι τα περιπλέκουμε. Η παιδική ψυχή έχει την αθωότητα τ'ουρανού και μπορεί να νιώσει τη γλύκα και την ασφάλεια που εμείς τόσο άτσαλα και επιπόλαια αναζητάμε σε χίλια δύο ψεύτικα κι ανούσια μονοπάτια...

Όταν αισθανόμαστε αδύναμοι, να θυμόμαστε πως η Χάρη Του είναι ασύγκριτη. Η αγάπη Του ατέλειωτη, η δύναμη Του ολοκληρωτική. Βρήκα κι ένα τραγούδι που, νομίζω, τα λέει όλα. Απλά, αληθινά. Με ελπίδα. Άκουσέ το όποτε βρεις λίγο χρόνο.

Ευχές πολλές. Καλή δύναμη. Κάνε και μια ευχή καρδιακή για την Ν., για τη Σταυρούλα, για τον Γιώργο και για όλα τ'αδέρφια που πονάνε και υποφέρουν. Μαζί μπορούμε να καταφέρουμε πολλά!

Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2014

Μια ευχή να κάνεις...

Καλημέρα φίλε/η.
Μια ευχή θα'θελα να κάνεις για μια Ν.
Διαγνώστηκε με όγκο. Μακάρι τα αποτελέσματα να διαψεύσουν τους φόβους της.
Πάμε να φτιάξουμε μια ακόμα παρέα προσευχής.
Κι ό,τι πει η Παναγιά...

Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014

Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2014

Η τρέλα του ν'αγαπάς


Ηχογραφήθηκε σήμερα. Ομιλία του π.Βαρνάβα απ'τον ναό της Λαοδηγήτριας, Θεσσαλονίκης. Πολύ μικρή ομιλία (δεκάλεπτη) μα και τόσο σημαντική. Αξίζει να την ακούσεις. Εδώ

Μικρό τμήμα της ομιλίας: "...Νοιαστήκαμε για κανένα πονεμένο; Κανέναν δυσκολεμένο; Βάλαμε στην καρδιά μας με πόνο κανένα ταλαίπωρο άνθρωπο; Πλησιάσαμε κάποιον άγνωστο; Νοιαστήκαμε για ένα πράγμα μόνο!Να νιώθουμε καλά και να έχουμε 5 φίλους που μας αγαπούν και μας αναγνωρίζουν και να συμφωνούν μαζί μας! Αλοίμονο αν υπάρχει άλλη άποψη...."

Μπορείτε να γραφτείτε στο ιστολόγιο της Λαοδηγήτριας (βλ. link) ώστε να μη χάνετε τις ομιλίες του π.Βαρνάβα.
Καλό υπόλοιπο Κυριακής, αδέρφια. 
Θα τα πούμε.


Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014

Για να χαρίσει τη ζωή


Απ'τα τάρταρα του Άδη έρχεται ξανά. Εκεί που όλα φαίνονταν χαμένα, φώτισε κι άπλωσε παντού χαρά. Ελπίδα. Ανάσταση. 

Στα δύσκολα να μην τα παρατάς. 

Η ζωή έχει τα πάνω της και τα κάτω της.

Και θέλει να'χεις κουράγιο. Και υπομονή. Και επιμονή.

Και θέλει και κάτι ακόμα. Κάτι μαγικό: 

θέλει ελπίδα.



Αυτή λάμπει τις νύχτες.

Κάθε φορά που λυγίζεις. 


Τη φέρνει Εκείνος που ξέρει.

Που ξέρει από πόνο.

Που ξέρει το δικό σου πόνο.



Αυτό το 'ζωήν χαρισάμενος'...

Τόση δυναμική σε δυο μονάχα λέξεις...

Μπορεί το μυαλό να μην τις χωράει.

Η καρδιά, όμως, ξέρει.

Το περιμένει.

Το νιώθει.




Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014

Μέσα στο σκοτάδι της νύχτας


(...)Ξέρεις, είναι φορές που νιώθω πως όλα γύρω μου είναι παγωμένα. Κρύο τσουχτερό, σε μια αφύσικη παγωμένη νύχτα. Οι σκέψεις να παρασύρονται κι αυτές απ'τη σκληρή αίσθηση της μοναξιάς. Τα όνειρα να θαμπώνουν. Το χαμόγελο και η ελπίδα της μέρας να θολώνουν και να χάνονται...
Τότε, θυμάμαι εσένα. Το χαμόγελό σου. Θυμάμαι που μου'χες πει πως όλα θα πάνε καλά και πως το θαύμα δε θ'αργήσει να γίνει. Αν ήξερες πόσο είχαν αγγίξει την καρδιά μου εκείνα σου τα γλυκά λόγια. Μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, κάθε λέξη έγινε ένα μικρό φωτάκι. Σαν αστέρι που προσγειώθηκε πάνω στο χιόνι και μου φανέρωσε ένα μονοπάτι αθέατο...
Δυο λόγια της καρδιάς, μια προσευχή, ένα χαμόγελο. Δε θέλει πολλά η καρδιά για να ζεσταθεί. Όχι... Λίγα. Μικρά, φωτεινά. Και σιγά-σιγά, θα ξαναβρεί το δρόμο της(...).

απόπειρα παλιότερού μου μυθιστορηματικού μονολόγου
Καλό ξημέρωμα. Να θυμάσαι. Να θυμάσαι και να εύχεσαι για όλα τ'αδέρφια που πονάνε. Αγάπη.

Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

Έλαβα ένα mail

Έλαβα το ακόλουθο mail από μια φίλη. Αναρτώ κάποιο τμήμα του.

"καλησπέρα!
Αν θέλεις ανάρτησε να γίνει κάποια προσευχή για μια κοπέλα που την λένε Σταυρούλα...
Είναι περίπου 40 χρονών και είναι στην εντατική... και οι γιατροί λένε πως η ασθένειά της είναι χειρότερη από καρκίνο..

είναι μαμά ενός μικρού αγοριού.. και είμαι σίγουρη πως ξεκίνησε την ζωή της γεμάτη όνειρα... 
Η δική μου προσευχἠ δεν φτάνει γιαυτό παίρνω το θάρρος και σου στέλνω!"

Άλλο ένα όνομα, αδέρφια, που θα προσθέσουμε στα μυστικά μονοπάτια της προσευχής...
Καλό ξημέρωμα σ'όλους.

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014

Ένα μάτσο σκέψεις. Αδέξια γραμμένες.


Μες στην τρικυμία παλεύεις να σταθείς όρθιος.
Να μην πνιγεί το βλέμμα σου στο αλμυρό έρεβος, το τόσο οργισμένο. Γιατί τέτοια οργή; αναρωτιέσαι και θυμάσαι τα παλιά. Εσύ δεν ήσουν που κάποτε είχες ξεκινήσει με τόση χαρά, με τόσα όνειρα που δοκίμαζαν τα φτερά τους; Έτοιμα ήταν για να πετάξουν... Και τώρα;

....
Το πρωί σε βρίσκει κατάκοπο, πληγωμένο. Πασχίζεις να χαμογελάσεις στον καθρέφτη του μπάνιου, μα τα μάτια σου ακόμα να συνέλθουν. Την νύχτα που πέρασε, σαν αλμυρή πηγή, ανάβλυζαν πόνο και δάκρυα. Τη νύχτα που πέρασε, θρονιάστηκαν στην ψυχή σου σαν πέτρες βαριές τα 'γιατί'. 

...
Μπορεί να πολέμησες και να νικήθηκες. Μπορεί να πάλεψες και να έχασες. 
Κοίταξε, όμως, ξανά μέσα στην ψυχή σου! Με το τέλος του πολέμου απλώνεται πάντα μια σκληρή ησυχία στο βομβαρδισμένο τοπίο. Απαιτητική, αμείλικτη. 

Τότε είναι που μαζεύεις τα κομμάτια σου. 
Τότε είναι που μπορείς να δεις αληθινά.
Και κοιτάζεις μέσα σου και το νιώθεις:

Τούτα εδώ τα χώματα μυρίζουν αίμα, ιδρώτα, πόνο. 
Έχουν παντού αποτυπώματα από σφιγμένες γροθιές,
γούβες απ'τις φορές που λύγισες και γονάτισες.

H αυλαία στην εδώ ζωή πέφτει μόλις η παράσταση ολοκληρωθεί. Το λες και το ξαναλές στον εαυτό σου μέχρι να το πιστέψεις. 

Ασυναίσθητα, τρέχεις πάλι πίσω στο δωμάτιο, ανοίγεις τη βαλίτσα -γδαρμένη κι αυτή, πιστός συγκάτοικος στο μόχθο σου- και βγάζεις απ'την εσωτερική τσέπη ένα κιτρινισμένο χαρτί. Φθαρμένο απ'τους ανέμους του χρόνου. Το ξεδιπλώνεις και προσεκτικά το ισιώνεις. ΄Ενα καράβι ζωγραφισμένο. Κι ο ήλιος να στρογγυλεύει τη λάμψη του. Απ'την άλλη πλευρά δυο θαλασσοπούλια σα δυο γραμμές απλές. Αυτά δεν μπόρεσε να τ'αγγίξει ο χρόνος. Σηκώνουν έξαφνα τα φτερά τους και χάνονται έξω απ'το χαρτί, έξω απ'το παράθυρο του δωματίου. 

Κι ο χρόνος ξανά μετράει απ'την αρχή.

...
Τρέχεις πάλι στο νιπτήρα. Αφήνεις το νερό να τρέχει στa μaλλιά σου, στα μάτια σου, στο πρόσωπό σου. Ξανακοιτάζεσαι στον καθρέφτη. Η καρδιά σου ξαναδυναμώνει. Τα μάτια σου γίναν πια πουλιά. Κοιτάζουν έξω απ'το παράθυρο. Έξω στον ουρανό.Το απέραντο γαλάζιο του σε προκαλεί. Χαμογελάς. Ψελλίζεις μια ευχή και βγαίνεις απ'το δωμάτιό σου.

Μια νέα μέρα μόλις άρχισε.


.

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Προσευχή για τους άθεους, που δεν είναι


Ήρθες να τα πούμε.
Μου δήλωσες ξανά
πως είσαι άθεος.
Σε γνώρισα καλύτερα
και ζήλεψα
τη σπάνια ψυχή σου.
Πίστευες,
χωρίς να το ξέρεις.

Κι είπα
με τρόπο μυστικό
στο Ζωντανό Θεό μου:
Χριστέ μου,
με δέκα τέτοιους
¨άθεους¨,
θα μύριζε η Εκκλησία Σου
Άνοιξη
και Ζωή
και Ανάσταση.
Και θα σπαρτάραγε
όλη,
σαν τα μπουμπούκια
που ανοίγουν το ξημέρωμα,
στο πρώτο φως
του ήλιου.

ποίημα
του π.Ανδρέα Κονάνου

υγ: Ευχαριστούμε θερμά όλους τους φίλους που εύχονται για το Γιώργο και για όλους τους ανθρώπους που πονούν. Η εγχείρηση του Γιώργου πήγε καλά. Δόξα τω Θεώ. Συνεχίζουμε, όμως, να ευχόμαστε. Να συναντιόμαστε ψηλά, στα μυστικά παλάτια του θρόνου Του.