Disable_right_click


Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

καρποφορία


...Εγώ είμαι το αληθινό κλήμα κι ο Πατέρας μου είναι ο αμπελουργός. Κάθε κληματόβεργα πάνω μου που δεν κάνει καρπό, την κόβει. Και κάθε κληματόβεργα που κάνει καρπό την κλαδεύει ώστε να καρποφορήσει περισσότερο. Εσείς (σσ: εννοεί τους μαθητές του στους οποίους απευθύνεται) είστε κιόλας κλαδεμένοι και καθαροί εξαιτίας των όσων σας έχω διδάξει. Μείνετε ενωμένοι μαζί μου, τότε θα'μαι κι εγώ ενωμένος μαζί σας. 

  Όπως η κληματόβεργα δεν μπορεί να καρποφορήσει από μόνη της αν δεν είναι ενωμένη με το κλήμα, το ίδιο κι εσείς αν δεν είστε ενωμένοι μαζί μου. Εγώ είμαι το κλήμα, εσείς οι κληματόβεργες. Εκείνος που μένει ενωμένος μαζί μου κι εγώ μαζί του, αυτός δίνει άφθονο καρπό, γιατί χωρίς εμένα δε μπορείτε τίποτα να κάνετε. Αν κάποιος δε μένει ενωμένος μαζί μου, θα τον πετάξουν έξω σαν την κληματόβεργα και θα ξεραθεί. Τις βέργες αυτές τις μαζεύουν, τις ρίχνουν στη φωτιά και καίγονται.

  Αν μείνετε ενωμένοι μαζί μου και τα λόγια μου μείνουν ζωντανά μέσα μας, ό,τι θελήσετε, ζητήστε το και θα σας δοθεί. Μ'αυτό τον τρόπο φανερώνεται η δόξα του Πατέρα μου: Όταν εσείς δώσετε άφθονο καρπό κι αποδειχθείτε έτσι μαθητές μου...

υγ: το απόσπασμα είναι απ'την Καινή Διαθήκη, η γνωστή παραβολή του αμπελιού. Είναι απ΄το κατά Ιωάννη ευαγγέλιο, κεφάλαιο 15, στίχοι 1-8

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

για να βλέπεις καθαρά

Τίποτα στη ζωή δεν είναι δεδομένο. Τίποτα. Εκτός απ'την αγάπη Του, όλα τ'άλλα είναι μια συνεχόμενη εναλλαγή. Δες τη φύση, πώς όλα εναλλάσσονται. Τα φύλλα των δέντρων πώς ανθίζουν την άνοιξη και πώς το φθινόπωρο πέφτουν. Πώς τα βουνά είναι καταπράσινα το καλοκαίρι και ντυμένα με λευκό πέπλο το χειμώνα. 

Κι η ζωή μας είναι κάπως έτσι. Μια γελάμε, μια κλαίμε. Τη μια ελπίζουμε πως όλα θα πάνε καλά, την άλλη κλυδωνιζόμαστε απ'της απελπισίας τα κύματα. Υπάρχουν στιγμές που νιώθουμε βασιλιάδες κι άλλες που, σαν φυγάδες κυνηγημένοι, τρέχουμε να ξεφύγουμε απ'τη μοναξιά.

Ίσως, όλες αυτές οι εναλλαγές, οι σοφές εναλλαγές, έχουν μεγάλο νόημα. Έχουμε συνηθίσει να τρέχουμε κάθε μέρα: με τις δουλειές μας, με τα παιδιά, τις υποχρεώσεις μας ο καθένας. Μα το βράδυ έρχεται. Και μαζί του η κατάπαυση. Η ησυχία. 

Νιώθω πως τότε, μαζί με την ησυχία, μπορείς να βάλεις σε μια τάξη όλη αυτή την κίνηση της μέρας: τις σκέψεις, τα γεγονότα, τους λογισμούς, τις ανησυχίες. Μπορείς ν'αφήσεις την καρδιά να ψελλίσει καρδιακές ευχές προς τον Πλάστη της. Να γεμίσει το δωμάτιο προσευχή. Τότε μπορεί η καρδιά να δει πιο καθαρά την αλήθεια. Όπως τα νερά μιας λίμνης που, όταν είναι ήρεμα, μπορεί κανείς να δει τον βυθό. 

Ψάξε για την ηρεμία. Αναζήτησε την εσωτερική ησυχία, τη βαθιά γαλήνη που μόνο η αγάπη του Θεού μπορεί να προσφέρει. Αυτή είναι κι ο πιο ασφαλής πυξίδα για να μη χάνεις το δρόμο σου.

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Ο ψιθυρος του Θεου

Υπαρχουν καποιοι ανθρωποι
που περνουν απ'τη ζωη σου 
οπως περνουν τα τραινα.
Για λιγο μενουν
κι υστερα τραβουν γι'αλλου.

Μα υπαρχουν κι ανθρωποι,
ανθρωποι φαροι, φωτεινοι
που η γλυκυτητα της καρδιας τους
φωτιζει τις τρικυμιες της ζωης σου.
Σου δινουν ελπιδα, στοχο
χυνουν φως αλλης ζωης,
ουρανιας.

Αυτους να μην τους αφησεις.
Ειναι αστερια ολοφωτεινα
Ειναι ο ψιθυρος του Θεου
που σου λεει "Κουραγιο!",
Κι "Ολα θα πανε καλα"


Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

Είναι βράδυ. Περασμένες δύο.

Είναι βράδυ. Περασμένες δύο... Έξω το πηχτό σκοτάδι εξασθενεί απ'τα φώτα της μεγάλης πόλης. Ανοίγω τη μπαλκονόπορτα και βλέπω ψηλά το φεγγάρι θαμπό. Γύρω του, ολόγυρά του μερικά αστέρια κι αυτά θαμπά. Θες η υγρασία, θες η θολή ατμόσφαιρα, δεν διακρίνονται με όλη τους τη λεπτομερή ομορφιά. Κρύβονται κάπως από μας. Ή μήπως εμείς δε τα βλέπουμε; Εξαιτίας του τρόπου ζωής μας;

Γύρω μας τόσες ευκαιρίες για αλήθεια. Για φως. Γι'αγάπη, ρε φίλε. Μα εμείς επιμένουμε στα πρόσκαιρα, στα ψεύτικα, στα περαστικά. Πώς γίνεται και μπερδευόμαστε τόσο πολύ;

Σβήνω τη φως του μπαλκονιού. Και κλείνω μόνο το τζάμι. Θέλω το φως του φεγγαριού να με τυλίγει καθώς θα κοιμάμαι. Σαν τις προσευχές που ακόμη δεν έκανα -μα πάντα η ψυχή μου θα διψά. 

Απόψε, πριν κλείσω τα μάτια μου, θα'θελα να θυμηθώ όλες αυτές τις ευεργεσίες σου, Θεέ μου. Θα'θελα να σ'ευχαριστήσω. Θα'θελα να μετράει η ανάσα μου, τις γλυκές παροχές της Αγάπης σου.

Θα'θελα να δίνω ονόματα στ'αστέρια. Ένα για κάθε αδερφό και φίλο που για κάτι πονάει, για κάτι υπομένει κι ελπίζει. Ένα αστέρι για κάθε καρδιά που έχει ανάγκη από ένα θεϊκό χάδι και μια αγκαλιά.

Θεέ μου, αυτό το βράδυ, άκουσε τη πενιχρή φωνή της καρδιάς μου. Δώσε μας και σήμερα τη Χάρη σου. Παρ'όλες τις βρωμιές μας. Έλα κοντά μας. Μείνε μαζί μας, Θεέ μου.

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

για τους λογισμούς μας

   ...Ο π.Θαδδαίος δίδασκε ακούραστα σε όλους τους χριστιανούς που κατέφευγαν σε αυτόν, την αλήθεια της απ'αιώνος Εκκλησίας (που τόσο εύκολα ξεχνιέται κι αγνοείται στη σημερινή εποχή): ότι ο άνθρωπος είναι πλάσμα που ενεργεί και νοεί, μια ύπαρξη νοητικών ενεργειών.
    Δίδασκε ότι οι περισσότεροι απ'τους λογισμούς που μας βασανίζουν εσωτερικά δεν είναι καθόλου δικοί μας, αλλά προέρχονται από τους δαίμονες, ότι ο καθένας από εμάς διαθέτει τη θεόσδοτη δύναμη και ελευθερία να αρνηθεί αυτούς τους λογισμούς και πως οι ζωές μας εξαρτώνται από την ποιότητα των λογισμών που καλλιεργούμε στο νου και την καρδιά μας.

απόσπασμα απ'το βιβλίο για το βίο και τις διδαχές Θαδδαίου "Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας" (σελ.52)

Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

για τις περιπέτειες της ζωής

...Εκείνο που επίσης, δεν το εξουσιάζεις, είναι οι ποικίλες περιπέτειες της ζωής. Γύρω σου τα πάντα θα σου έρχωνται αντίθετα. Όποιος ξεκινάει με την ελπίδα ότι όλα θα του έρχωνται βολικά- δεν θα πεθάνει ο Γέροντάς μου, δεν θα πεθάνει ο σύζυγός μου, δεν θα ακούσω κακόν λόγο, δε θα πεινάσω- είναι αποτυχημένος. Τα πάντα θα σου έρχονται αντίθετα. Γι΄αυτό πρέπει να ρυθμίσης τον εαυτό σου να είναι ο ικανός, ο ανθεκτικός, ο απείραστος στις περιπέτειες και στις αντιξοότητες και στα απρόοπτα της ζωής, τα οποία θα είναι διαρκή.

Εάν δεν μάθης να παραμένεις ανενόχλητος από αυτές τις περιπέτειες της ζωής, συνεχώς θα ταράσσεσαι και το αίτιο θα είναι η αντίθεση του εαυτού σου με εκείνο που σου έρχεται. Μάθε λοιπόν να είσαι ήρεμος και αδιάφορος ως προς όλα. Ότι θα σου έρθει και ο μεγαλύτερος πειρασμός και η μεγαλύτερη δυσκολία και ο μεγαλύτερος θάνατος, ύψος, βάθος, ότι κι αν είναι αυτό  δέξου το εσύ σαν κάτι το καλώς ερχόμενον. Γνωρίζει ο Θεός. Με αυτό θα συνεργήση ο Θεός να πας στη δική του Βασιλεία.Να συμφιλιώνεσαι με τις περιπέτειες της ζωής. Όποιος δεν ξέρει να ζη και να κινείται άνετα μέσα στις δυσκολίες, δε θα γίνει ποτέ άνθρωπος της προσευχής.

Αυτό σημαίνει ότι δεν θα προσευχηθώ για να μου φύγουν οι δυσκολίες, όπως κάνομε συνήθως εμείς οι άνθρωποι, αλλά θα προσευχηθώ να συμφιλιωθώ με τις θλίψεις και τις δυσκολίες που μου έρχονται, για να μπορέσω να μείνω με το Θεό. Τίποτε απολύτως δε μας εμποδίζει από την προσευχή μας στο Θεό. Το μόνο εμπόδιο είναι το στήσιμο του εαυτού μας, του είναι μας. Γι' αυτό χρειάζεται η κένωσις μας από το καθετί, από ό,τι αποτελεί το είναι μας, που είναι κυρίως η επιθυμίες μας και το θέλημά μας.

απ'το βιβλίο του Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Περί Προσευχής, Ερμηνεία στον Όσιο Νείλο τον Ασκητή, σελ.72

υγ: Θερμές ευχαριστίες στη φίλη Ε. για την επιμέλεια αυτής της ανάρτησης

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Η αόρατη γωνιά έχει γενέθλια!

Σαν σήμερα, πριν από εφτά χρόνια, δημιουργήθηκε η αόρατη γωνιά! 
(βλέπε εδώ)

Είναι τόσες πολλές οι εμπειρίες, οι στιγμές, τα βιώματα που δε ξέρω τι να πρωτογράψω. Είναι τόσες εκατοντάδες τα mails, τα σχόλια, οι ευχές που δε χωρούν σε λίγες γραμμές. Μαζί σου μοιράστηκα και θέλω να μοιράζομαι ό,τι όμορφο, ό,τι νιώθω πως αξίζει να ειπωθεί με λόγια ή και χωρίς. 
Νιώθω μέσα μου πολλή ευγνωμοσύνη! Θα'θελα, λοιπόν, να σ'ευχαριστήσω απ'την καρδιά μου για την αγάπη σου. Η ζωή είναι πολύ πι'όμορφη όταν προχωράς παρέα με άλλους. Η ζωή είναι πολύ πι'όμορφη όταν προχωράμε παρέα με τον Χριστό. Απλά. Αθόρυβα. Αληθινά. Μια πορεία αγάπης, ελπίδας, χαράς και περιπέτειας όπως στους Εμμαούς.

Καλημέρα, αδερφή/έ μου.

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

...ώστε όλα ν'αποκτούν νόημα, καθαρότητα...


Ο τρόπος που βλέπουμε τη ζωή, τους ανθρώπους γύρω μας, ακόμη και η σχέση μας με τα υλικά αγαθά (τη φύση, τα καθημερινά μας χρηστικά αντικείμενα) αντικατοπτρίζεται σε πάρα πολλά πράγματα. 

Οι παρέες μας, οι φίλοι που έχουμε, τα βιβλία που επιλέγουμε να διαβάσουμε, οι ταινίες που θα δούμε, τα like ή τα σχόλια που θα κάνουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όλα. Όλα αντικατοπτρίζουν το ποιοι είμαστε. Όπως λέει κι η παροιμία: "δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι". 

Η καρδιά χρειάζεται ανάσες. Έχει ανάγκη από το φως του Χριστού, από το άγγιγμά Του. Αφού Εκείνος είναι που την έπλασε.

Και πολλές φορές, η απάντηση στις προσευχές μας, έρχεται μέσα από ένα βιβλίο, μέσα από το λόγο ενός φίλου, από την ευωδία ενός μικρού ταπεινού λουλουδιού ή απ'το κελάηδημα ενός πουλιού.

Αφέσου στην αγκαλιά του Χριστού κι όλα θ'αρχίσουν να αποκτούν, νόημα, καθαρότητα. Ελπίδα.

Καλή σου μέρα!

Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Ο μέσα μου κόσμος

Έμαθα ν'αναγνωρίζω τα χρώματα
τον αέρα
Έμαθα να ξεχωρίζω
των λουλουδιών την ευωδία
απ'τα καυσαέρια και τις βρωμιές.

Μα ακόμη πασχίζω
-πόσο δύσκολο, Θεέ μου-
να γνωρίσω
τον μέσα μου κόσμο.
Ν'ακούω τους ψίθυρους,
τις κινήσεις της καρδιάς.

Τα σκοτάδια μου φώτισε,
τη γλυκιά σου Χάρη στείλε,
χωρίς εσένα, Χριστέ μου,
τίποτα,
τίποτα δεν είμαι

24.05.2017

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Περνάς δύσκολα

Ο τίτλος είναι απ'την ομώνυμη ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου, απ'τη σειρά εκπομπών "είκοσι λεπτά αρκούν". Μου άρεσε πολύ αυτή η ομιλία. Ίσως γιατί κι εγώ περνώ δύσκολες στιγμές. Ίσως διότι το timing ήταν ό,τι πρέπει. Ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σου.

.....κι είναι ένα πολύ καλό βήμα αυτό που κάνεις: το ότι αφήνεσαι κι ανοίγεσαι. Ανοίγεις το νου σου. Ανοίγεις την καρδιά σου και λες: Ίσως κάποια μέρα, ίσως κάποια στιγμή, μπορεί και τώρα, να το δω αλλιώς το θέμα μου. Κι αν το δω αλλιώς, θα χαμογελάσω. Θα πω "ναι, ξεπερνιέται. Μπορώ, ναι. Μπορώ να ζήσω. Μπορώ να παλέψω".....


Εύχομαι να'σαι καλά. Να προσπαθείς. Να ελπίζεις. Και να τη μοιράζεις και στο διπλανό σου. Πού ξέρεις... Ίσως, ο διπλανός σου το'χει κι αυτός ανάγκη. Μαζί, στην ίδια γη περπατάμε. Καλή δύναμη!

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

σκέψεις σκόρπιες και μια ιστορία

μια απόπειρα ιστόρησης ενός αληθινού περιστατικού που, όμως, κατέληξε άδοξα σε σκόρπιες σκέψεις. Αμφιταλαντεύτηκα αρκετά ως προς το αν θα το ανέβαζα τελικά ολόκληρο το κείμενο ή όχι. Οπότε διάβασέ το με επιείκεια :) 


Οι τελευταίες μέρες της άνοιξης είναι ιδιαίτερες για τον Νικόλα. Η δουλειά του, πιεστική απ'την αρχή του Οκτώβρη, αυτές τις μέρες του Μάη αρχίζει να χαλαρώνει. Έτσι, μπορεί να πάρει το αυτοκίνητό του και να πάει ως το μακρινό ακρωτήρι. Ένα μικρό κομμάτι γης που τολμά να απλώνεται μέσα στο βαθύ, αλμυρό γαλάζιο του πελάγους.

Τέλη Μαΐου λοιπόν. Κάποια μυρωμένη, ασυννέφιαστη και φωτεινή μέρα. Το μικρό άσπρο αυτοκίνητο ακολουθεί το φιδογυριστό δρόμο διπλής κατεύθυνσης που οδηγεί στο ακρωτήρι. Όμορφες στιγμές. 

Παρόλο που το καλοκαίρι κοντεύει, ο δρόμος είναι μάλλον άδειος. Ο καφές έχει σχεδόν τελειώσει. Το ίδιο και η υπομονή του. Το πρόβλημα υγείας που τον ταλαιπωρούσε εδώ και μερικά χρόνια τώρα άρχιζε να του κλονίζει τα πιο ευαίσθητα δωμάτια της ψυχής του. Όσο δυνατός κι αν είσαι, υπάρχουν φορές που λυγίζεις.

Κι οι λογισμοί... Αχ, οι λογισμοί. Σκέψεις. Σκέψεις αόρατες, μα σκληρές σαν πέτρες και συμπαγείς σαν άγκυρες. Αν δεν ριχτείς με θάρρος στο αμέτρητο έλεος του Σταυρού του, τότε αυτοί μπορούν να σε πνίξουν αργά και βασανιστικά.

......

Είκοσι λεπτά μετά. Ο ήλιος σκόρπιζε απλόχερα το φως του παντού. Μα αυτό που πιο ολοκληρωτικά δεχόταν τις ταξιδιάρικες ηλιαχτίδες ήταν το πέλαγος. Πάνω στη θαλάσσια επιφάνεια χιλιάδες φωτεινές τελίτσες αναβόσβηναν, έρχονταν κι έφευγαν, σαν να εκρήγνυνται άπειρα πυροτεχνήματα στο νυχτερινό ουρανό.

Ο Νικόλας σκέφτηκε προς στιγμή να πάρει το κινητό του να φωτογραφίσει το υπέροχο τοπίο. Μα δίστασε. Δεν ήθελε να χάσει την ομορφιά των σιωπηλών στιγμών. Στιγμές... Τι λέξη κι αυτή! Κρύβεται μια ολόκληρη ζωή μέσα σ'αυτή τη λέξη. Ίσως και μια κίνηση της καρδιάς, μια κρυμμένη διάθεση για να βιωθεί στο έπακρο η ευτυχία.

Μα πώς να βιώσεις την ευτυχία όταν δε μπορείς να δεις πέρα απ'τον εαυτό σου; Χτίζουμε τείχη θαυμαστά γύρω μας, ασφαλίζουμε με βαριές μπάρες τις πόρτες της καρδιάς μας και εκεί μένουμε μόνοι, οχυρωμένοι στο ψηλό μας 'εγώ'. Γινόμαστε μονάδες, άτομα που ψάχνουμε για στιγμές μα δε ξέρουμε προς τα πού να τις αναζητήσουμε. 

Πώς ν'αγαπήσει κανείς αν δε μάθει να θαυμάζει τη φύση, τ'αστέρια τ'ουρανού; Πώς να εκτιμήσεις την αξία και το εύρος της αγάπης αν προηγουμένως δεν αγαπήσεις τα ζωάκια, τα πουλάκια, τους ποταμούς;

Η αγάπη είναι ο αστερισμός των θεϊκών στιγμών που έχουν ως απαρχή το Σταυρό του Χριστού και γέφυρα το ακρωτήρι της δικιάς μας καρδιάς. Αν δεν ξεκινήσουμε απ'το γκρέμισμα των φόβων μας, των εγωισμών μας, πώς να ξεκινήσει η καρδιά για το σωστό ταξίδι;

Ψάχνουμε εναγωνίως για αγάπη, για όμορφες στιγμές μα ο κόσμος μας είναι γεμάτος από μίσος, αποτυχημένες σχέσεις και έρωτες λίγων ημερών. Είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε τα πάντα για να φτιάξουμε την τέλεια μάσκα και να κρυφτούμε αγχωτικά πίσω απ'αυτήν. Μα δεν τολμάμε να ρίξουμε φως στα σκοτάδια μέσα μας. Στους λογισμούς μας. Στα πάθη μας.

Αντί να ριχτούμε στην στοργική αγκαλιά του τόσο παρεξηγημένου Ιησού, κουκουλώνουμε τις πληγές μας λες κι έτσι θα γιατρευτούν. Μαζευόμαστε τρομαγμένοι στη μοναξιά μας. Καρδιές μαραζωμένες και διψασμένες. 

Είμαστε τόσο γεμάτοι τρόπους επικοινωνίας, μα τόσο άδειοι από αληθινές στιγμές μοιρασιάς. Ενότητας. Αλληλεγγύης. Πόσο εύκολα χάνουν οι λέξεις το νόημά τους. Μήπως τελικά δε χρειαζόμαστε άλλες λογικές εξηγήσεις; Ίσως η μετάνοια να'ναι η λέξη-κλειδί. Μια λέξη που άλλη παρόμοια δεν έχει παρεξηγηθεί τόσο πολύ.

Μετάνοια είναι η λέξη που ξεκλειδώνει τα τείχη του 'εγώ' μας. Μετάνοια είναι οι μικρές, οι μικρούτσικες και σιωπηλές εκείνες στιγμές που μας στέλνουν απ'το πετραχήλι του πνευματικού στην αγκαλιά του Ιησού. Είναι η κίνηση η λυτρωτική που ανοίγει τα παράθυρα της ψυχής μας κι ανασαίνουμε και πάλι λεύτεροι! Γεμίζουν αέρα τα πνευμόνια της καρδιάς μας! Μπορούμε πια ν'αγαπάμε τα πάντα! Μετέχουμε του ποτηριού Του (θεία Κοινωνία) κι είμαστε πια σε ενότητα, σε σχέση, σε επικοινωνία με τους πάντες: ανθρώπους, ζώα, πουλιά, θάλασσες και βουνά! 

Ζούμε πια ανανεωμένοι, καθαροί. Ενωμένοι με όλο τον κόσμο. Είμαστε γεμάτοι χαρά! Όπως ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ που ζούσε αυτή την κατάσταση της σχέσης με τα πάντα και με όποιον επικοινωνούσε, τον προσφωνούσε "χαρά μου"!!!! Χαρά μου!!! Το αντιλαμβάνεσαι αυτό;;;;

.......

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Για εκείνα που συχνά ξεχνώ

Μου δώρισε για τη γιορτή μου ένας καλός φίλος το βιβλίο "Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας" των εκδόσεων 'εν πλω' που αφορά το βίο και τις διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα. 
Και καθώς το ξεκίνησα μόλις τώρα, έφτασα σ'ένα σημείο που μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Και θα'θελα να το μοιραστώ μαζί σου:

Δίδασκε πάντα (σ.σ: ο γέροντας Θαδδαίος) ότι σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι η επιστροφή στην αγκαλιά του ουράνιου Πατέρα, η επιστροφή του ασώτου υιού από το μακρινό τόπο στη χώρα των ζώντων. "Ολόκληρη την ζωή μου βασανιζόμουν με λογισμούς σχετικούς με τον σκοπό της ζωής μας -συχνά διερωτώμουν πού πηγαίνουμε. Είχε τάχα να κάνει η ζωή μόνο με την απόκτηση υλικού πλούτου, μόνο με το φαγητό και το ποτό; Αυτό ήταν το νόημα της ζωής;"

Αυτό το απόσπασμα με συγκλόνισε γιατί πάμπολλες φορές καταπιάνομαι εμμονικά με πράγματα της καθημερινότητας και ξεχνώ να ρωτώ τον εαυτό μου αυτά τα ερωτήματα. Θεωρώ τη ζωή ως ενα χαρτί με εργασίες που πρέπει να γίνουν κι ηρεμώ μόνο αν βάλω ένα "τικ" ότι τις έκανα. Πάμπολλες φορές απλά κάνω αυτό που 'πρέπει' και ξεχνώ πως η αλήθεια κρύβει μέσα της τη ζωηράδα και τη φρεσκάδα του έρωτα. Το ασυμβίβαστο με τα πράγματα αυτού του κόσμου που κάποτε χάνονται απ'το πέρασμα της φθοράς. Τη μετοχή στην αγκαλιά του Χριστού, τη γεύση απ'το Ποτήρι της κοινωνίας μαζί Του.


Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Το "σ'αγαπώ"

ένα υπέροχο κείμενο απ'το προφίλ του π.Παύλου Παπαδόπουλου (μπορείς να τον αναζητήσεις εδώ)

Ποτέ δεν μπορείς να πεις ότι "σε αγάπησα". Δηλαδή υπήρξε κάποια χρονική στιγμή που σ'αγαπούσα αλλά τώρα δεν σ'αγαπώ. 

--------------------------
Η αγάπη δεν μπορεί να γίνει κάτι το παρελθοντικό. 
--------------------------
Εάν νιώθουμε έτσι μάλλον δεν αγαπήσαμε· ίσως νοιαστήκαμε, ίσως ποθήσαμε, ίσως ερωτευτήκαμε, όμως δεν αγαπήσαμε. 
Η αγάπη είναι κάτι το διαρκές "ουδέποτε εκπίπτει" όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος.
--------------------------
Είναι τραγικό να χρησιμοποιούμε την θεϊκή έννοια της αγάπης τόσο εύκολα εκφράζοντας τις πιο πολλές φορές τις προσδοκίες που έχουμε από τον άλλον.
--------------------------
Όταν κάποιο "σ'αγαπώ" μας γίνει παρελθόν σημαίνει δεν είχε αγάπη. 
(Αυτή είναι η αλήθεια όσο σκληρή κι αν είναι για όλους μας).
--------------------------
Ένα λαϊκό τραγούδι λέγει, "σε αγάπησα στον μέγιστο βαθμό", αυτό δείχνει μια βαθιά άγνοια περί του βιωμάτος της γνήσιας αγάπης. Αποδεικνύει την εμπαθή προσέγγιση του ανθρώπου προς τον άλλον άνθρωπο. Το "σ'αγαπώ" του στιχουργού σήμαινει: προσδοκώ από σένα σαρκική ικανοποίηση, οικονομική-συναισθηματική στήριξη, επιβεβαίωση των "θέλω" μου, ανταπόκριση.
--------------------------
Είναι φοβερό το πόσο εύκολα και συστηματικά διαστρέφουμε τον όρο της αγάπης και από μία συνεχή κατάσταση δοσίματος,ανιδιοτέλειας και θυσίας την μεταστρέφουμε σε ένα ιδιοτελές άρπαγμα πόθων και απαιτήσεων.
--------------------------
Απόδειξη των παραπάνω είναι το πόσο εύκολα εκπίπτει η "αγάπη" μας, πόσο εύκολα κάποιος αγαπημένος μας γίνεται μισητός. Και όχι μόνο αυτό αλλά έχουμε την πλάνη να διαλαλούμε εδώ και εκεί ότι εμείς τον "αγαπήσαμε" αλλά αυτός δεν μας αγάπησε και είναι ο υπαίτιος του χωρισμού μας, της ρήξης μας, της σύγκρουσής μας. Για άλλη μια φορά δείχνουμε ότι τοποθετούμαστε λάθος στις σχέσεις μας. 
Δεν αγαπώ επειδή θα με αγαπήσουν, ή δεν αφήνω την αγάπη επειδή δεν με αγαπούν.
Δεν φταίει ο άλλος για το ότι δεν τον αγαπώ πλέον. Ο άλλος είναι αυτός που είναι. Εγώ είμαι ο υπεύθυνος για το πώς νιώθω. Δεν έχω την τόλμη όμως να παραδεχτώ ότι δεν τον αγάπησα ποτέ. Απλά τον ποθούσα, τον ήθελα για να συμπληρώσει το συναισθηματικό κενό που είχα στην ζωή μου, ένιωθα μαζί του καλά. Άλλο αυτό όμως και άλλο η αγάπη. 
--------------------------
Ο άλλος πολλές φορές αντιμετωπίζεται ως ένα πρόσωπο που θα μπορούσε να γίνει κάποιος οπαδός του ειδώλου μου. Εάν όμως ο άλλος δεν με προσκυνά, δεν με νταντεύει, δεν μου κάνει τα χατίρια, τότε και η δική μου "αγάπη" πάει στα αζήτητα. 
--------------------------
Δεν είναι λοιπόν το θέμα ότι κάποτε αγαπήσαμε κάποιον και προδοθήκαμε, αλλά ότι δεν αγαπήσαμε και ίσως προδόθηκαν οι προσδοκίες μας, πληγώθηκε το αυτοείδωλό μας...και αυτό δεν μπορεί να το σηκώσει το "εγώ" μας.

Υ.Γ. οι περισσότεροι άνθρωποι που νιώθουν απογοητευμένοι με τους άλλους είναι διότι δεν βρήκανε ανθρώπους για να τους αναγνωρίσουν, να αναγνωρίσουν τον αψεγάδιαστο εαυτό που κτίσανε μέσα τους.

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Κοντά σου

Πόσο μαγευτικό μπορεί να είναι ένα βράδυ με ολόγιομο φεγγάρι;
Πόσο πλατιά μπορεί να'ναι η αγκαλιά του Θεού;
Πώς μετριέται η αγάπη μιας καρδιάς;
Πώς γίνεται, Χριστέ μου, και κάνεις τα πάντα τόσο όμορφα, τόσο γλυκά;
υγ: Η φωτογραφία είναι από τη Μονεμβασιά, έξω απ'το σπίτι του Γ.Ρίτσου. Πανσέληνος. Πριν μερικές νύχτες.