Disable_right_click


Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

Η καλύτερη παρέα

Το βίντεο το ανακάλυψα μέσα απ'τον π.Χαράλαμπο Παπαδόπουλο. Στο βίντεο μπορείς να δεις τον π.Ανανία Κουστένη να μιλά για την μετάνοια. Για τον Χριστό. Για την παρουσία Του, για την αγάπη Του. Για την παρέα Του. 
Καλή εβδομάδα, αδέρφια!

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

ουσία στη ζωή μας

Όσο πιο πολλά γράφω τόσο πιο πολύ συνειδητοποιώ ότι η ουσία δεν είναι στα ωραία λόγια, τα διατυπωμένα με περιγραφές και λέξεις όμορφες. 

Η ουσία έγκειται στο να βάλουμε σε μια τάξη τους λογισμούς μας. Να βάλουμε πρόγραμμα πνευματικό στη ζωή μας. Να κάνουμε μέρος της καθημερινότητάς μας την προσευχή. Να αγκαλιάσουμε τον Ιησού μ'όποιον τρόπο και με όποια ευκαιρία παρουσιάζεται στο τώρα μας.

Χρειαζόμαστε μετάνοια. Αληθινή κι όχι δάκρυα παροδικά και συναισθηματισμούς εγωιστικής φύσης. Έχουμε βαθιά ανάγκη από εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία. Χρειαζόμαστε την πνοή του Θεού και τη Χάρη Του στην καθημερινή μας αγωνιστικότητα.
Όλα τ'άλλα είναι ωραία, αλλά δευτερεύοντα....

Αν βάλουμε το Θεό στη ζωή μας, τότε ακόμη κι ένας απλός απογευματινός καφές στο σπίτι μας θα έχει, θα είναι αφορμή κι αιτία χαράς. Θα'ναι γλυκιά ψυχαγωγία, περιπέτεια όμορφη.

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

για τη διάκριση

Αν δεν έχεις την απαιτούμενη απόσταση, μπορεί να μπερδέψεις τον παραπόταμο για ποταμό.

Το ίδιο συμβαίνει και με τις συμπεριφορές και με τις καρδιές των συνανθρώπων μας. Αν δεν έχουμε διάκριση (κι άρα και αγάπη), μπορεί να μπερδέψουμε μια δυσκολία στη συμπεριφορά τους και να τους παρεξηγήσουμε εντελώς... Που, αν βλέπαμε καλύτερα, θα συνειδητοποιούσαμε ότι το μόνο που αυτοί οι άνθρωποι επιζητούσαν και διψούσαν, ήταν αγάπη...

Αχ Θεέ μου... Πόσο μακρυά σου είμαι. Πόσο ακόμη θα με ανέχεσαι. Πόσο ακόμη θα μένω έκθαμβος μπροστά στο μεγαλείο της έμπρακτης παρουσίας Σου...

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Βράδυ τώρα, αργά.

Χτες πρωί αρρώστησα. Σήμερα πρωί έπρεπε να μείνω σπίτι για να μην επιβαρύνω άλλο τον οργανισμό μου -ρητή εντολή του καλού μου ωτορινολαρυγγολόγου.

Μέσα στο μυαλό μου χάος. Βλέπεις, αν για κάποιο λόγο, αναγκαστείς να βγεις για λίγο απ'την καθημερινότητά σου, τότε αρχίζεις να βλέπεις πράγματα (ή κάποιες πτυχές τους έστω) που σίγουρα θα σου διέφευγαν απ'το απίστευτο τρέξιμο που είχες συνηθίσει.

Λοιπόν, είμαι σπίτι. Βράδυ τώρα, αργά. Όλα γύρω έχουν ησυχάσει. Άνθρωποι, αυτοκίνητα, δέντρα έξω. Όλα σχεδόν ακίνητα. Θεέ μου, δε θέλω άλλο να πολυλογώ. Θέλω οι ανάσες μου, οι κινήσεις μου, η ακινησία μου να'χουν νόημα, ουσία. Λίγα λόγια και καλά. "Όσο πιο τίμιος και ώριμος εισαι τόσο συντομεύεις τα λόγια σου" λέει η αγαπημένη συγγραφέας Μάρω Βαμβουνάκη.

Πόσο θα'θελα να βρω μέσα μου το λεπτό φως ανάμεσα στο χάος. Την προσευχή την πιο κρυφή κι αληθινή. Να την κάνω φάρο και αστεράκι να φωτίζει τις νύχτες μου.

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Αγάπη χριστιανική είναι...

Αγάπη χριστιανική είναι να έχεις καρδιά ζεστή, ανοιχτή. Να μπορείς να την κάνεις παράθυρο για να μπαίνει το φως του Χριστού, πόρτα για να περνούν οι κουρασμένοι να ξαποσταίνουν. Θέλει να'χεις καρδιά σαν καράβι, να μπορεί να πλέει στο πέλαγος της ζωής ακόμη κι αν οι άνεμοι είναι ισχυροί.

Αγάπη χριστιανική σημαίνει να μη σκέφτεσαι με τη λογική. Γιατί στην Ορθοδοξία 'ένα κι ένα δεν κάνει δύο αλλά ένα εκατομμύριο' όπως έλεγε κι ο άγιος Παΐσιος. Να αγαπάς το ίδιο τους μετανάστες και τους φασίστες. Τους αντιπαθητικούς γείτονες και τους καλούς φίλους. Ούτως ή άλλως, στο ποτήρι Του, στο ποτήρι της Θείας Κοινωνίας, όλοι μαζί μετέχουμε από κοινού. Παρέα. Απ'τον ίδιο Χριστό. 

Αγάπη είναι να κατεβαίνεις απ'το απαλό συννεφάκι του επίπλαστου κόσμου σου και να βλέπεις την ωμή πραγματικότητα (του πόνου, της θλίψης, του θανάτου) και να μη λιγοστεύει η πίστη σου. Όχι γιατί είσαι δυνατός. Αλλά γιατί είναι Εκείνος δυνατός. Που σταυρώθηκε για σένα. Που αναστήθηκε για σένα. Που σ'αγαπάει δίχως λογική, δίχως όρια, δίχως καμιά προκατάληψη.

Αγάπη είναι να γυρνάω το β' πρόσωπο σε α'. Να κοιτάζω, λοιπόν, τα δικά μου λάθη, πάθη κι αδυναμίες. Να κοιτάζω όλα αυτά που παραπάνω έγραψα και να ρωτάω τον εαυτό μου: Εσύ, Σεβάχ, τι κάνεις; Αγωνίζεσαι; Πόσες φορές μέσα στη μέρα επιδιώκεις να ψάχνεις για τη χριστιανική αγάπη;;;
Όλα τα παραπάνω, αν η καρδιά στ'αλήθεια δεν προσπαθήσει, μένουν στο μπαούλο. Αχρησιμοποίητα. Γράμμα κενό, λόγια του αέρα...


Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Ο Θεός έξω από το παράθυρό μου

Μεσημεράκι κοντεύει. Κοιτάζω έξω απ'το παράθυρο του γραφείου μου. Ο καιρός βροχερός, μουντός, φθινοπωρινός. Ακριβώς έξω υπάρχει ένας πολύ μεγάλος πλάτανος. Σκεφτόμουν πως τα φύλλα του είναι τόσο γεμάτα ζωή ακόμη κι όταν είναι κιτρινισμένα. Ακόμη κι όταν πέφτουν, κρύβουν ένα απίστευτο μεγαλείο. Όμως, η αλήθεια της Δημιουργίας πολλές φορές είναι σιωπηλή. 

Η σιωπή. Ένα τόσο μεγάλο κεφάλαιο. Τόσο σπουδαίο. 

Πόσες φορές έχουμε αναρωτηθεί σε φάσεις δύσκολες της ζωής μας "Πού είσαι, Θεέ μου; Γιατί δε μου μιλάς;"

Κι όμως... Είναι πάντα εκεί... Δίπλα μας. Στις δοκιμασίες μας τις πιο σκληρές. Θυμάμαι και το παράδειγμα με τον άγιο Σιλουανό. Θυμάμαι και τον μικρό Παναγιωτάκη. Θυμάμαι και τις δικές μου προσωπικές δοκιμασίες και δυσκολίες. Θυμάμαι τόσες και τόσες ψυχές που, ακόμη κι όταν κλυδωνίζονταν από χίλια κύματα θανάτου, το αληθινό τους δάκρυ, το βλέμμα τους είχε μια αστραφτερή καθαρότητα ζωής.

Ζωή. Αλήθεια. Σιωπή... Έννοιες βαθιές, ζωογόνες, γεμάτες αγώνα, πόλεμο, αίμα, χαρά. Μάλλον για να βρεις τη θεϊκότητα πρέπει να σιωπήσεις, να καθαριστείς, να καθαρθείς, να ματώσεις. Να κοιτάξεις κατάματα το έρεβος των αστοχιών σου...

Ξανακοιτάζω τα φύλλα του πλάτανου απέναντι. Δε μιλούν. Όμως, η σιωπή τους είναι γεμάτη απ'την παρουσία του Θεού. 

Καλέ μου Θεέ, πατέρα μου στοργικέ, πόσο πολύ με αγαπάς.... Στήριξέ με στις δυσκολίες μου, στην φαινομενική σου 'απουσία' άφησε την θεϊκή σου παρουσία να με αγκαλιάζει. 

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

για μια ειλικρινή ζωή κοντά στο Χριστό

Νιώθω πως είμαστε πολύ των αντιθέσεων. Κι όσο κι αν προσπαθούμε να κάνουμε φιλότιμες προσπάθειες να 'πείθουμε' τον εαυτό μας ότι είμαστε σωστοί τόσο πιο πολύ ο βαθύς εσωτερικός μας κόσμος είναι ταραγμένος. Ένας ολόκληρος κόσμος μέσα μας.

Ζητάμε την αγάπη του Θεού, λαχταρούμε την παρουσία Του, μα εμμένουμε σε καταστάσεις αμαρτίας, δηλαδή αποχωρισμού από τον Δημιουργό μας. Είμαστε, αρκετές φορές, μόνο κατ'επίφαση χριστιανοί. Πώς λέω ότι είμαι χριστιανός αν δε γεύομαι τον ίδιο τον Θεό με τη Θεία Κοινωνία Του; Πώς λέω ότι μετανοώ χωρίς να γονατίζω στο πετραχήλι του πνευματικού μέσω της εξομολόγησης; Πώς μπορώ να θέλω να απαλλαγώ από το άγχος και τη ζάλη των λογισμών μου όταν δεν έχω ουσιαστική συμμετοχή στα μυστήρια της Εκκλησίας; Είναι σα να λέω πως είμαι ερωτευμένος, όμως η ύπαρξή μου είναι χλιαρή και δεν ζητά η ψυχή μου το ερώμενο πρόσωπο!

Η καθημερινότητά μας είναι γεμάτη αφορμές κακές, φωνές, φασαρίες, τρέξιμο, μάσκες, ψευτιά. Μυρίζει φθορά. Ξέρεις κάτι, όμως; Η ίδια αυτή καθημερινότητα μυρίζει και Ανάσταση! Είναι γεμάτη ευκαιρίες χαράς, ελπίδας, μετάνοιας, αδελφοσύνης. Ο άγιος γέροντας Πορφύριος ζούσε στο κέντρο της Αθήνας (λειτουργούσε στην Πολυκλινική) κι όμως ο νους του ήταν συνεχώς στον έρωτά του για τον Ιησού ("Ιησού γλυκύτατε Χριστέ...{βλ. υγ1)").

Είμαστε πλασμένοι για να είμαστε κοντά Του. Πλάσματα με απίστευτη δυναμική που φτάνει ως την ατέλειωτη ζωή στον κήπο της Αγάπης Του. Αρκεί να το αποφασίσουμε ελεύθερα και πραγματικά (να, η εφαρμογή του μεγαλύτερου δώρου Του προς εμάς!). Αρκεί να επιτρέψουμε στην εξαγνιστική Του βροχή, τα δάκρυα (όπως έλεγε κι ο γέροντας Θαδδαίος) να απαλύνει το σκληρό τείχος του εγωισμού μας και να μας οδηγήσει πάλι στην ενεργή, αληθινή συμμετοχή στην Εκκλησία Του, δηλαδή στον ίδιο τον Θεό. Απλά, γλυκά, αθόρυβα, χαρμόσυνα.

Καλημέρα, αδερφή/έ μου :)


υγ1: Πάτησε εδώ (Είναι ο ίδιος ο άγιος Πορφύριος που ψάλλει με γλυκύτητα τον παρακλητικό κανόνα στον Χριστό)

Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Κοινωνία με το Φως

Είμαστε γεμάτοι αντιθέσεις. Φως και σκοτάδι. Ελπίδα κι απογοήτευση. Ένα στιγμιότυπο. Κάτι που συνεχώς μεταβάλλεται. Κι ο αγώνας μας και η διάθεσή μας και η πίστη μας καθημερινά δοκιμάζονται. 
Στο παρακάτω βίντεο, ο μητροπολίτης Σουρόζ Anthony Bloom τα περιγράφει τόσο αληθινά. Παρατηρήστε το πώς τα ζει καθώς τα περιγράφει... Έμεινα έκπληκτος...


Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

για σένα

Κάτι για τη μέρα που μόλις ξεκίνησε...
Κάτι για τις υποχρεώσεις που όλο το πρωί τρέχουν...

Κάτι για το μεσημέρι που μόλις έφτασε....

Κάτι για το απόγευμα και τον καφέ σου...

Κάτι για τη νύχτα που πάντα αθόρυβα έρχεται....

Είναι ο Θεός σου. Είσαι παιδί Του μονάκριβο. Τον θυμάσαι μέσα στη μέρα; Εκείνος σε σκέφτεται συνέχεια. Πιο συχνά κι απ'όσο αναπνέεις... Η αγάπη Του, η όλο γλύκα και στοργή αγκαλιά Του, πάντα θα είναι ανοιχτή για σένα...

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

Άστρο


Σ’ έχω χάσει, είναι νύχτα τόσο αργά
Όπως τότε όλα ήρθαν ξαφνικά
Μια στιγμή απ’ τα χέρια έχει χαθεί
Αν σε είχα θα `χα δεύτερη ζωή

Μα δεν αλλάζει
Ο ήλιος φτάνει
Ο κόσμος είναι ένα άστρο μακρινό

Ξημερώνει μα για κάποιον είν’ αργά
Ξέρω υπάρχουν τόσα πράγματα απλά
Αν μπορούσα να κρατήσω μια στιγμή
Μια εικόνα να γυρίσεις στη ζωή

Μα δεν αλλάζει
Ο ήλιος φτάνει
Ο κόσμος είναι ένα άστρο μακρινό

Μα δεν αλλάζει
Ο ήλιος φτάνει
Ο κόσμος είναι ένα άστρο μακρινό




Αφιερωμένο σ'όλες εκείνες τις ψυχές που πια δεν είναι κοντά μας. Που μένουν πια αλλού... Μα που είναι πάντα δίπλα μας με ένα γλυκό σάλτο προσευχής καρδιακής...

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

πώς ζούσαν οι πρώτοι Χριστιανοί;

....Όλοι όσοι πίστεψαν είχαν μία καρδιά και μία ψυχή. Κανείς δε θεωρούσε ότι κάτι απ'τα υπάρχοντά του ήταν δικό του, αλλά όλα τα είχαν κοινά. Οι απόστολοι κήρυτταν και βεβαίωναν με μεγάλη πειστικότητα ότι ο Κύριος Ιησούς αναστήθηκε. Κι ο Θεός έδινε σε όλους πλούσια τη χάρη του. Δεν υπήρχε κανείς ανάμεσά τους που να στερείται τα απαραίτητα. Γιατί όσοι είχαν χωράφια ή σπίτια, τα πουλούσαν κι έφερναν το αντίτιμο αυτών που πουλούσαν και το έθεταν στη διάθεση των αποστόλων. Απ'αυτό δινόταν στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του. 
  Έτσι έκανε και ο Ιωσής, ένας λευίτης από την Κύπρο, που οι απόστολοι τον ονόμασαν Βαρνάβα, όνομα που μεταφράζεται "ο άνθρωπος της παρηγοριάς". Αυτός είχε ένα χωράφι, το πούλησε κι έφερε τα χρήματα και τα έθεσε στη διάθεση των αποστόλων.

από την Καινή Διαθήκη, Πράξεις των Αποστόλων, κεφ.4 στ.32-37

Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Καρδιά αγάπης

Καλημέρα. Αρχίζω να νιώθω σιγά-σιγά το φθινόπωρο να μπαίνει στη ζωή μου. Ξυπνώντας σήμερα πολύ πρωί και παίρνοντας τη μηχανή μου για να φύγω για τη δουλειά, ο αέρας ήταν αρκετά δροσερός -οριακά ανεκτός πια χωρίς ζακέτα. 

Σκεφτόμουν, καθώς οδηγούσα, πόσο σοφή είναι η συνεχόμενη εναλλαγή, η ακολουθία στις εποχές. Και πώς αυτή η εναλλαγή εντυπώνεται κι αποτυπώνεται στη φύση. Είναι απίστευτο!

Μα κάπως έτσι δε συμβαίνει και σε μας; Όσο δινόμαστε ανιδιοτελώς στην προσευχή τόσο η καρδιά μας γλυκαίνεται. Γεμίζει από το φως το ολόγλυκο του Χριστού, εκείνο που πάντα δίνει χαρά. Μια τέτοια καρδιά που προσπαθεί πάντα να γίνεται πιο ταπεινή, αποκτά μια θεϊκή ευρυχωρία. Αγκαλιάζει τους πάντες και τα πάντα, σοφά κι αδιάκριτα. 

Το λέει κι ο γέροντας Θαδδαίος: "Μια καρδιά που είναι γεμάτη αγάπη δεν σκέφτεται τον εαυτό της, αλλά τους άλλους. Προσεύχεται για καθετί ζωντανό και για ολόκληρο τον κόσμο".

Αδερφέ, όσο παλεύουμε να αποκτούμε πράγματα εφήμερα τόσο αδειάζει η καρδιά μας. Οι πιο γλυκείς άνθρωποι, οι άνθρωποι της αληθινής αγάπης, κατείχαν πολύ λίγα πράγματα. Είχαν ελάχιστα υλικά αγαθά. Μα είχαν μια καρδιά απέραντης γαλήνης, ανείπωτης ευτυχίας που ξέφευγε απ'τα όρια του προσωρινού και του φθαρτού.

Η καρδιά που γεμίζει με αγάπη Θεού έχει τα πάντα. Μοιράζεται, επικοινωνεί αληθινά, ζει την κάθε στιγμή ως μοναδικό δώρο θεϊκό. Καλημέρα και σήμερα! Καλή δύναμη να'χεις!


Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

το ταξίδι που το λένε προσευχή

Αχ... Θα'θελα να μιλήσω για την προσευχή. Να πω ότι είναι ταξίδι. Να πω ότι είναι η ανάσα της ψυχής, της καρδιάς, του σώματος. Της ύπαρξης ολόκληρης. Είναι κάτι αόρατο, μα οι γλυκές της επιδράσεις είναι εμφατικά ορατές σ'ολόκληρο το σώμα. 

Αχ... Θα'θελα να πω ότι όποιος προσευχήθηκε αληθινά, βρήκε μέσα του εκείνη την μυστική επιβεβαίωση πως η ανιδιοτέλεια και η ειλικρίνεια είναι εκείνα τα δυο φτερά που κάνουν το αθέατο μύρο της προσευχής να φτάνει ως το θρόνο του Θεού.

Θα'θελα να πω ότι προσευχή είναι τόσα πολλά πράγματα που δεν έχουν σχέση με τα 'πρέπει', με τα 'υποχρεωτικά', τα 'ηθικά'. 

Θα'θελα τόσα να πω... Μα προτιμώ να κάνω αγώνα να πετάξω τη μαυρίλα από πάνω μου, ν'ακούσω την αληθινή λεπτή φωνή της ψυχής μου: όχι το νου και τους λογισμούς του. Ν'ακούσω τον εαυτό μου τι θέλει να μου πει. Να σκύψω γλυκά, όπως η μάνα στο παιδί, να αγγίξω εκείνα τα δωμάτια της ψυχής που σπάνια τ'ανοίγουμε όταν προσευχόμαστε επιφανειακά κι αδέξια...

Θεέ μου, μάθε με να προσεύχομαι...

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Μια ομιλία για σήμερα!

Πριν περίπου δέκα μέρες, μιλούσα με μία φίλη, η οποία ταξίδευε. Κλείνοντας το τηλέφωνο, μου λέει: "Πάω να βάλω μια ομιλία του π.Ανδρέα ν'ακούσω, να χαλαρώσω γιατί έχει πολλή φασαρία μέσα στο λεωφορείο". Τη ρωτάω ποια και μου είπε "Ο άσωτος είναι φίλος μου". 

Έτσι, μ'αυτή την αφορμή, την ξανάκουσα και γω και συγκινήθηκα... Και θυμήθηκα κι αυτή την ανάρτηση που είχα γράψει χάρη σ'αυτή την ομιλία.

Καλή ακρόαση σου εύχομαι!