Disable_right_click


Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

άτιτλο

μ'ακούς; Η αγάπη, τα όνειρα, η αστροφεγγιά
είναι όλα λέξεις απ'το ίδιο αλφάβητο:
αυτό της καρδιάς

Ξέρεις, το "για πάντα" εύκολα θολώνει αν αψήφιστα τ'ονειρευτείς.
Είναι κι αυτές οι φορές που γυρνάς σπίτι σου κουρασμένος
Και μακρυά απ'όποιο άλλο ήχο
Αφήνεσαι να ταξιδεύεις στις αναμνήσεις της βροχής
Ή στων ανέμων τη λησμονιά.

Μ'ένα φτερούγισμα ή μ'ένα σμάρι συντρίμμια
οι ουρανοί μεθούν από ζωή.

Ξέρεις, είναι που η αλμύρα σπάνια αφήνει ανέπαφα τα καράβια.
Είναι κι αυτές οι επιστροφές στο λιμάνι, ξενυχτισμένος
Κι η σιωπή είναι για σένα φως
Αφήνεσαι στο αόρατο λίκνισμά της
Γεμάτος από ιώδιο κι αλάτι κι ευχές.

Μ'ένα ακούσιο ανοιγόκλεισμα των ματιών, με μια ανάσα
η Ιθάκη σου παρουσιάζεται λουσμένη φως.

Ξέρεις, είν'ανεξήγητη η γαλήνη της θάλασσας των ευχών.
Ίσως, τελικά, οι ευχές να είναι η Ιθάκη.
Ίσως, καρδιά και ταξίδι είναι η ίδια χούφτα Φως.

Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

Να ταξιδεύει

Πάντα στο νου σου να'χεις
την Ιθάκη.

 Είναι κάτι γκρεμισμένοι ουρανοί που λες πως έλειψαν απ'τη ζωή σου. Είναι κάτι πλανήτες που λες πως θα'θελες να κατοικήσεις ακόμη κι αν ήσουν καράβι χωρίς νησιά. Κάτι λείπει, κάτι έρχεται, μα όλα σου θυμίζουν το μονοπάτι προς τον ουρανό. Κάπου στην άκρη της ανάσας σου αρχίζει να σχηματίζεται και πάλι εκείνο το -γεμάτο αστέρια- χέρι που έδειχνε ψηλά. Βγαίνεις στο μπαλκόνι. Κοιτάς το κόσμο να περπατάει, την κίνηση που πάντα δε χωρούσε στο πεντάγραμμο της καρδιάς σου.
  Είναι κάτι δέντρα που, ακόμη κι αν γεράσουν, δε σταματούνε τα ταξίδια. Ο γέρικος κορμός τους τα'χει αντέξει όλα. Αέρηδες και μανιασμένες καταιγίδες. Φωτιές και κρύα υπέμεινε. Τώρα πια οι ρίζες του γίνανε σκόνη. Μα το σκαρί επιμένει εκεί. Είναι που οι εμπειρίες το ατσάλωσαν. Του'δωσαν το χάδι της αλήθειας. Αφήνεται -να'το, εκεί- στο ιώδιο και στη σαγήνη της θάλασσας. Μένει εκεί να ταξιδεύει σε ακτές πιο μακρυά κι απ'του ορίζοντα την αυγή. Μέχρι να επιστρέψει αθόρυβα κι αόρατα πάλι πίσω στην αγκαλιά της μάνας γης. 

υγ: Το δίστιχο στην αρχή είναι απ'το πολύ γνωστό ποίημα του Καβάφη, "Ιθάκη".

Πέμπτη, 12 Μαΐου 2016

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2016

Ξεκινάμε; Έρχομαι και γω μαζί σου.

Fare forward, travellers! not escaping from the past
Into different lives, or into any future;
You are not the same people who left that station
Or who will arrive at any terminus
While the narrowing rails slide together behind you



  Ν'απλώνεις ονειροπαγίδες παντού. Όπου μπορείς. Έτσι, θα μαζεύεις χαμόγελα, ζωντανά χρώματα, ουρανούς και μάτια καθαρά, λίγη μουσική, ένα θρόισμα, το φτερούγισμα των χελιδονιών.

  Να γυρίζεις την ομπρέλα σου ανάποδα όταν βρέχει Θεία Χάρη. Έτσι, το βλέμμα σου θα μεθάει ουρανό, οι φλέβες σου θα αναζωογονούνται κι η καρδιά σου θα 'χει γεμάτες με κουράγιο αποθήκες.

  Να μη τσιγκουνεύεσαι σαν χαμογελάς. Το χαμόγελο είναι ζωή, είναι δυναμική αγκαλιά κι ασπίδα προστασίας. Σκορπίζει απλόχερα ελπίδα και είναι άκρως κολλητικό! 

  Να μην αναβάλλεις να εύχεσαι. Το ξέρω ίσως σου φανεί κάπως. Μα, όταν προσεύχεσαι, συλλέγεις θεϊκά ουράνια τόξα στις αποσκευές σου. Κι όταν η απόγνωση θα σε τυλίγει, εκείνα θ'ανατέλλουν στο δρόμο σου.

  Κι αν ακόμα νιώθεις πως είσαι ανάξιος ή κατεστραμμένος ή δίχως ελπίδα, μην το βάζεις κάτω! Είσαι -αυτή την ώρα- μόνο ένα στιγμιότυπο. Είσαι κάτι που μπορεί πάντα να γίνεται πι'όμορφο. Και στιγμή τη στιγμή, ανάσα την ανάσα, έχεις την ελευθερία ν'αποφασίσεις να σηκωθείς. Ονειρέψου, περπάτα, εύχου, χαμογέλα, ζήσε. Σήμερα. Τώρα. Ξεκινάμε; Έρχομαι και γω μαζί σου.


υγ: Οι πέντε πρώτοι στίχοι σε πλάγια γραμματοσειρά είναι απόσπασμα απ'τα "τέσσερα κουαρτέτα" του T.S.Elliot 
υγ2: Να'σαι πάντα καλά.

Παρασκευή, 6 Μαΐου 2016

Τον ατέλειωτο ουρανό

Μαγκιά δεν είναι να μιλάς για επαναστάσεις. 
Μαγκιά δεν είναι να απλώνεις αράδες-αράδες τα μανιφέστα σου.
Μαγκιά δεν είναι να είσαι ο διαφορετικός.

Μαγκιά είναι να έχεις τη δύναμη να βγεις πέρα και πάνω απ'τις λέξεις, τη βόλεψη και τα θέλω σου ώστε να μπορέσεις να σηκώσεις το βλέμμα σου ψηλά και ν'απολαύσεις τον ατέλειωτο ουρανό όπως Εκείνος τον έφτιαξε για μας.


Τρίτη, 3 Μαΐου 2016

Κάψε τη συνήθεια


(διάβαζα -ξανά- χτες το υπέροχο αυτό απόσπασμα και είπα να το μοιραστώ μαζί σου)

  Η καρδιά μας ζητά την αλήθεια. Όχι γιατί την άκουσε από κάποιον παπά ή την διάβασε σε κάποιο βιβλίο, αλλά γιατί ο ίδιος ο άνθρωπος προσωπικά θέλει να την γεύεται. Η Εκκλησία γι'αυτό υπάρχει: για να δίνει στον άνθρωπο τις δυνατότητες να μετέχει προσωπικά στις ενέργειες του Θεού, στην αγάπη του Θεού. Για να έχει ο άνθρωπος προσωπική σχέση με τον Θεό.
  Αυτό που πραγματικά είναι η αμαρτία μας, είναι ο εγκλωβισμός μας στα δεδομένα μας, στο βόλεμα που δημιουργούν τα δεδομένα μας, και στην απόρριψη μιας διαρκούς εσωτερικής αναζήτησης και ανησυχίας, να βρούμε αυτό που αλλοιώνει την καθημερινότητά μας. Να βρούμε αυτό που είναι αληθινό και νικά τον θάνατο.
  Η συνήθεια είναι αυτή που μας καταστρέφει. Κυρίως η θρησκευτική συνήθεια που έγινε επαγγελματική, θα λέγαμε, κατάσταση. 

υγ: απόσπασμα απ΄το βιβλίο του π.Βαρνάβα Γιάγκου "Αμαρτωλών Εκκλησία", εκδ. Αρχονταρίκι
υγ2: Να είσαι πάντα καλά! 

Κυριακή, 24 Απριλίου 2016

Broadcasting from Washington!






Πολλές ευχαριστίες στην Καλλιόπη Κ. για τις φωτογραφίες που μας έστειλε!!
Είναι πολύ όμορφο το να λαμβάνεις φωτογραφίες την ίδια ακριβώς στιγμή που κάποιος άλλος τις τράβηξε σε κάποιο μακρινό μέρος του πλανήτη! Είναι κάτι τόσο όμορφο. Και ταξιδιάρικο. Και μοναδικό.

υγ: Καλή Μεγάλη Εβδομάδα σε όλους!

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

Περισυλλογή της νύχτας

Είναι όλα όσα βλέπουμε σ'αυτόν εδώ τον κόσμο
ένα όνειρο ατέλειωτο, κρυμμένο μέσα σ'άλλο; 

Υπάρχουν κι αυτές οι στιγμές που λες ότι είσαι δυνατός. Ή έτσι τέλος πάντων νιώθεις. Και παίρνεις το πινέλο κι αρχίζεις να ζωγραφίζεις ουρανούς μέσα στη ζωή σου. Να γεμίζεις χρώματα τα σχέδια και τα όνειρά σου. Και καθώς κοντεύεις να ολοκληρώσεις τον πίνακα όπως τον είχες πλάσει μες στην καρδιά σου, εκεί -εντελώς ξαφνικά- αντιλαμβάνεσαι πως τελικά εσύ ήσουν η ζωγραφιά. Εσύ ήσουν ο πίνακας. Εσύ ήσουν το ίδιο το φεγγάρι σαν έκλεινες τα μάτια σου. 
  Και παίρνεις τότε τα προσωπεία σου και τα σπας με θόρυβο. Ένα-ένα. Χωρίς να σε νοιάζει. Γιατί τα συναισθήματα έχουν πάντα μέσα τους χρώματα. Και τα χρώματα που διάλεγες από παιδί επιμένουν ακόμη και μέσα απ'το υποσυνείδητό σου. 
  Τότε ακριβώς είναι που μια φωνούλα μέσα σου σιγοψιθυρίζει: μη σταματάς να ονειρεύεσαι. Μη σταματάς να ζωγραφίζεις και να κάνεις σχέδια. Μα άφησε μια γωνίτσα για ν'ανασαίνω. Ζωγράφισέ μου ένα παράθυρο για να μπορώ και γω να γεμίζω ηλιαχτίδες πρωινές. Και δύναμη. Και κούνιες για να λικνίζεται το παιδικό χαμόγελο που πάντα παίζει κρυφτό σαν τότε. Γεια σου. Εγώ είμαι το παιδί αυτό. Εγώ είμαι κι η φωνούλα του.
υγ: Το δίστιχο στην αρχή είναι του Edgar Allan Poe.
υγ2: Να εύχεσαι. Να θυμάσαι να προσπαθείς και να προσπαθείς να θυμάσαι. 

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2016

Η βεβαιότητα της περιπέτειας. Ή αλλιώς: η λαχτάρα της αλήθειας κρύβεται στην απλότητα της ζωής.

I sat upon the shore
Fishing, with the arid plain behind me
Shall I at least set my lands in order? 

 Μέρα με τη μέρα, κυνηγάς αυτό που σου ξεφεύγει. Καθώς η συνήθεια σε τυλίγει στη δίνη της, εσύ πάντα ενδόμυχα ψάχνεις για εκείνο που ποτέ δεν απόλαυσες όπως ήθελες. Ή που ποτέ δεν κατάφερες ν'αποχτήσεις. Πέφτεις τα βράδια να κοιμηθείς κι η τελευταία σου ανάσα έχει λίγο απ'το φως του ονείρου σου. Ή των αστεριών.
  Είναι πια κοινό μυστικό πως τ'αστέρια πέφτουν απ'τον ουρανό όπως ξεκολλούν οι αναμνήσεις απ'τη σφαίρα του υποσυνείδητου. Κι έρχονται έτσι ξαφνικά -σαν επισκέπτες απρόσκλητοι- μπροστά στο παράθυρο της καρδιάς μας. Τι θα έκανες εσύ; Θ'άνοιγες το παράθυρο; 
  Νιώθω πως τα πεφταστέρια είναι από μια λέξη το καθένα. Μια λέξη απ'τα όνειρα που ποτέ μας δεν πραγματοποιήσαμε. Έτσι αυτά ξεκολλούν και τυλιγμένα με το φως της λέξης έρχονται στην θάλασσα της νύχτας. Ενώνονται τότε οι λέξεις και φτιάχουν ολόκληρες ιστορίες. Καράβια-όνειρα και παραμύθια μυθικά. Κι η θάλασσα γίνεται τότε μυστήριο, γίνεται ένα υγρό μονοπάτι δίχως τελειωμό. 
  Ίσως γι'αυτό και ο ορίζοντας του πελάγους γίνεται στην άκρη του αόρατος τοίχος: για να μας θυμίζει αυτά που θέλαμε να κάνουμε αλλά άτολμοι τα ξεχάσαμε στο μπαούλο της αναβλητικότητάς μας. Και τι μας χώριζε; Μια μικρή στιγμούλα, ένας αναστεναγμός, μια ανάσα τυχαία που χάθηκε πριν καν την αντιληφθούμε.
  Μην ψάχνεις τα μυστικά της ζωής σε προσωρινές μισο-αλήθειες. Η αληθινή ζωή είναι κρυμμένη απαιτητικά κι υπερβατικά ακριβώς μπροστά μας. Δες τα λουλούδια κάθε πρωινό: έχουν σφαλιστά τα πέταλά τους μέχρι να βγει ο ήλιος. Σαν οι πρώτες αχτίδες τ'αγκαλιάσουν, τολμούν να αφεθούν στη ζωηφόρα, ταξιδιάρικη αίγλη του φωτός. Τόσο απλά. Κι αποφασιστικά. 

υγ: Το τρίστιχο στην αρχή είναι (και πάλι) απ'τον T.S.Elliot και το έργο του "Τα τέσσερα κουαρτέτα"
υγ2: Είδες πού μπορεί να φτάσει η μετάνοια; Είδες και η αγάπη; Ατέλειωτες είναι... Θεϊκά ατέλειωτες.
υγ3: Πολλές ευχαριστίες (και) στον κ.Τσιτσέλα
υγ4: Πολλές καλημέρες σ'όλες τις γωνιές της γης :)

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

Χωρίς μάτια σφαλιστά

Ο τυφλός του αποκρίθηκε: "Διδάσκαλε, θέλω να αποκτήσω
 το φως μου". Ο Ιησούς του λέει: "Πήγαινε. Η πίστη σου
 σε έσωσε". Ο τυφλός αμέσως απέκτησε το φως του (...)

  Ίσως νιώθεις υπεύθυνος για το μαράζωμα της ελπίδας σου. Ίσως η χαρά κάποιες φορές σού βγαίνει πιεστικά σα να προσπαθείς να τονώσεις την ακινησία της καθημερινότητας που ετοιμάζεται να σε παρασύρει στην ομίχλη της.

  Ίσως, όμως, το σκοτάδι που λες πως διανύεις είναι το απαραίτητο εφόδιο για την απογείωση της αληθινής ομορφιάς που θ'ακολουθήσει. Όπως όταν τελειώνει μια σκηνή στο θέατρο. Και σβήνουν τα φώτα κι ακούς την αυλαία να κλείνει μ'ένα απαλό θρόισμα. Κι όλα αλλάζουν. Λίγο πιο μετά όμως, το σκοτάδι -που ήξερες πως είναι προσωρινό- χάνεται, εξαφανίζεται. Τότε η αυλαία ανοίγει κι όλα ξανά γεμίζουν φως, μουσική, χρώμα. Και νόημα.

 Μην αυτομαστιγώνεσαι άδικα. Μην αφήνεσαι επίμονα στο σκοτάδι, μα κάν'το συμπαραστάτη σου. Είναι, ίσως, το πλοιάριο που θα σε μεταφέρει εκεί που αξίζει να χαρείς πραγματικά. Και μια συμβουλή. Εκεί, την ώρα του σκοταδιού, ψάξε για ένα άλλο γλυκό θρόισμα: την στοργή της παρουσίας Του. Είναι δίπλα σου. Ήταν πάντα. Θα είναι, αν το θες. Ζήτα Του το φως.


υγ: Ευχαριστώ πολύ για ακόμη μια φορά για την αγάπη σας. Το ξέρω το έχω ξαναπεί πολλές φορές, αλλά νιώθω πολύ έντονη κάποιες φορές αυτή την αίσθηση. Κι έτσι μπορώ και συνεχίζω.
υγ2: Ευχαριστώ το φίλο Δημήτρη για το βιβλίο που μου έστειλε.
υγ3: Όσοι θέλετε να αναδημοσιεύετε κάποια απ'τις αναρτήσεις της αόρατης γωνιάς, στείλτε μου ένα mail. Δεν μου είναι κόπος καθόλου. Ίσα-ίσα :)
υγ4: Το τρίστιχο στην αρχή είναι απ'το γνωστό ευαγγελικό χωρίο.

Τρίτη, 12 Απριλίου 2016

Είμαστε άνθρωποι, μα δεν είμαστε μόνοι μας!

Words move, music moves only in time;
but that which in only living
 can only die

  Τη μια στιγμή δε χορταίνουμε τον ήλιο και τη ζωηρή λιακάδα. Την άλλη βυθιζόμαστε στο μαύρο βυθό των προβλημάτων μας. Τη μια στιγμή είμαστε αισιόδοξοι και βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο και την επόμενη πασχίζουμε να διαχειριστούμε τα μαχαίρια του πόνου που μας διαπερνούν.

  Η ύπαρξή μας θυμίζει τη θάλασσα: μια στιγμή γαλήνια και μια φουρτουνιασμένη. Τα μάτια μας τον ουρανό: τη μια γεμάτος φως, την άλλη μ'ατέλειωτα δάκρυα βροχής.

  Έχουμε μια καρδιά που χτυπάει ανεξάρτητα απ'τα γεγονότα. Συνεχίζει το έργο της όποια κι αν είναι η πορεία των καταστάσεων. Μπορεί να πονέσει, να δυσκολευτεί, άλλοτε να χτυπάει γρηγορότερα κι άλλοτε πιο αργά, πάντα όμως θα χτυπάει. Μέχρι ν'ανηφορίσουμε για τα αθέατα παλάτια τ'ουρανού.

  Αυτό ας γίνει παράδειγμα και για μας. Το ίδιο μας το σώμα (το τόσο σοφά πλασμένο) μας δείχνει το δρόμο. Να μην τα παρατάμε. Να κάνουμε ό,τι μπορούμε. Και δεν είμαστε ποτέ μόνοι. Εκεί, στις μαύρες μας στιγμές πάντα υπάρχουν κι άλλοι δίπλα μας. Άνθρωποι άγγελοι κι άγγελοι άνθρωποι. Θα χαίρονται μαζί μας, θα πονάνε μαζί μας, θα μας συμπαραστέκονται. Όπως ακριβώς χαίρεται ή πονά ολόκληρο το σώμα μας αν κάποιο όργανο ή τμήμα του αισθανθεί ανάλογα.

Γι΄αυτό, μην ξεχάσεις να ζεις. Ν'ανασαίνεις. Στο σήμερα, στο τώρα σου! Καλημέρα, καλή δύναμη!
υγ: Την αρχική ιδέα γι'αυτή την ανάρτηση την είχα από εδώ. Βέβαια, οι λέξεις πάλι κατευθύνθηκαν μόνες τους και έγραψα άλλα απ'αυτά που ήθελα να γράψω! 
υγ2: Το τρίστιχο στην αρχή είναι απόσπασμα απ'την ποιητική συλλογή "Τα τέσσερα κουαρτέτα" του T.S. Elliot και σε μετάφραση της Έφης Αθανασίου σημαίνει: "Οι λέξεις κινούνται, η μουσική κινείται μόνο μέσα στο χρόνο. Αλλά αυτό που μόνο ζει μόνο να πεθάνει μπορεί".
υγ3: Ο χρόνος μου είναι εξαιρετικά περιορισμένος, όμως χαίρομαι πολύ που λαμβάνω τόσα mail, τα σχόλια και τις ευχές. Να είστε όλοι σας καλά. 

Σάββατο, 9 Απριλίου 2016

Σαββατιάτικες αναμνήσεις της άνοιξης

   Ένα μικρό παιδάκι να κουβαλάει ένα κλαδί ελιάς σε μια ανοιξιάτικη παραλία. Κι ο ήλιος στο βάθος να αργοβασιλεύει αγκαλιάζοντας το ατέλειωτο γαλάζιο δίνοντας τα πιο μαγικά του χρώματα. Μια ψαρόβαρκα στην άλλη άκρη της αμμουδιάς να ετοιμάζεται για τη βραδινή της πελαγίσια πορεία κι οι ψαράδες να καπνίζουν τα στριφτά τους τσιγάρα κοιτάζοντας την ακτογραμμή. Κάπου πιο ψηλά και πιο μέσα στην ενδοχώρα, τα πρώτα μπαλκόνια γεμίζουν μικρά φωτάκια. Κι είναι λες και τ'αστέρια ξεκόλλησαν απ'το διάφανο κάδρο τ'ουρανού. 

   Κι εσύ κρατάς τη φυσαρμόνικα στο ένα σου χέρι και σπρώχνεις το ποδήλατό σου με τ'άλλο. Κι είναι λες και η ζωή βγήκε για λίγο απ'την αέναη, καθημερινή της ρόδα και κύλησε σε διαμαντένιο λιβάδι του παραδείσου. Το καλοκαίρι να πλησιάζει, τα μάτια να λάμπουν και η καρδιά να μυρίζει ιώδιο, αλάτι κι όνειρα. Σε κάποια ελληνική, παραθαλάσσια γωνιά. Λίγο πριν το φεγγάρι βγει για το νυχτερινό του περίπατο. Λίγο πριν ρίξεις το λάσο να φέρεις το φως στην ανύποπτη αλήθεια σου.