Disable_right_click


Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

σαν εξομολόγηση, μερικές αλήθειες

Υπάρχουν φορές που μ'ένα "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησέ με" φτάνεις ως την άκρη του σύμπαντος. Κι υπάρχουν και φορές που το σκοτάδι της αμαρτίας κυκλώνει την ψυχή μας.

Υπάρχουν φορές που η Θεία Χάρη, η ευλογία Του μας κάνουν τόσο δυνατούς που νιώθουμε πως τίποτα δε μπορεί να μας βλάψει. Κι υπάρχουν φορές που μια ρωγμή, ένα πάθος, μια στιγμή αδυναμίας να μας κάνουν να νιώσουμε αβυσσαλέα απελπισία.

Είμαστε στιγμιότυπα, κάτι που -όσο αναπνέουμε σ'αυτή τη γη- διαρκώς μεταβάλλεται. Κι όμως ταυτόχρονα είμαστε άνθρωποι που δύσκολα αλλάζουμε.

Είμαστε άνθρωποι. Και πολλές φορές κοιτάζουμε τον ουρανό Του γεμάτοι φως κι άλλες φορές είμαστε τόσο γήινοι που απλά αφηνόμαστε στα πάθη μας.

Ξύπνα, ψυχή μου. Ξύπνα, κορμί μου. Ακόμα περπατάς σ'αυτή τη γη. Νιώσε το χάδι της παρουσίας του Ιησού, την στοργική αγκαλιά της Παναγιάς, τη φιλία των αγίων, την προστασία του φύλακα-άγγελού σου.

Ξύπνα, Σεβάχ. Συνειδητοποίησε πως χωρίς την ενεργή συμμετοχή σου στα μυστήρια της εκκλησίας δεν γίνεται τίποτα ουσιαστικό. Τι να τα κάνεις τα ωραία βιβλία, τις ομιλίες, τα μεγάλα λόγια, τις φιλοσοφικού τύπου συζητήσεις για την ανεκτικότητα του Θεού και την αγάπη Του αν δεν πας να εξομολογηθείς, να κοινωνήσεις τον ίδιο τον Θεό μέσα στη Λειτουργία. 

Ξύπνα, Σεβάχ. Η εκκλησία δεν είναι υποχρέωση. Το πνευματικό πρόγραμμα δεν είναι εξαναγκασμός. Η υπακοή στον πνευματικό δεν είναι τροχοπέδη στην ζωή σου. Πέτα από πάνω σου τους τύπους και τα "πρέπει" κι άσε τη λεπτή φωνή μέσα σου ν'αφουγκραστεί την υπέροχη μελωδία της αιωνιότητας μαζί Του.

Ξύπνα και ζήσε. Προσευχήσου, μετανόησε, σιώπησε. Αγάπα. Άγγιξε τον ουρανό Του.

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Μου έφεραν μερικά λουλουδάκια

Μου έφεραν μερικά λουλουδάκια. Τα τοποθέτησα σ'ένα μικρό βάζο. Μα σκεφτόμουν: "τι νόημα έχει; Αυτά τα τόσο όμορφα χρώματα σε λίγες μέρες θα μαραθούν, θα πέσουν. Η ομορφιά τους θα χαθεί". Παρ'όλα αυτά, αποφάσισα να τα περιποιηθώ χωρίς ν'ακούσω το λογισμό μου...

Μερικές φορές στη ζωή το ίδιο κάνουμε, συνηθισμένοι στην ταχύτατη κριτική μας. Προκαθορίζουμε καταστάσεις και δεν αφηνόμαστε στο να ατενίσουμε την ομορφιά. Βάζουμε ταμπέλες στους άλλους και δεν τους χαιρόμαστε όπως είναι. Δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε αυτό που είναι. Και ξεχνάμε ότι "αν θέλουμε να είμαστε μέρος οποιασδήποτε σχέσης, είτε πρόκειται για σχέση με τον Θεό ή μια σχέση με κάποιο πρόσωπο, πρέπει να μάθουμε να αποδεχόμαστε τον άλλον όπως μας αποδέχεται ο Θεός".

Κάθε μέρα που μας ξημερώνει ας μας είναι και μια υπενθύμιση του αληθινού σκοπού της ζωής μας. Δεν είμαστε απλά εδώ για να ανασαίνουμε. Είμαστε εδώ για να απολαμβάνουμε τον αέρα που εισπνέουμε. Για να χαιρόμαστε την ύπαρξή μας και την ύπαρξη του άλλου. Για να προσπαθούμε ν'αγγίζουμε αυτό που λέγεται Αγάπη. 

Ίσως έτσι κάποια μέρα βιώσουμε την απόλυτη Συνάντηση.... Την επι-Κοινωνία...


υγ: Η φράση της δεύτερης παραγράφου που είναι σε εισαγωγικά είναι του π.Anthony Bloom. Απόσπασμα απ'το υπέροχο βιβλίο "Ο εαυτός μας και ο άλλος"

Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

Νοεμβρίου η´

Με το φτερούγισμα της χάρης σου Αρχάγγελε
τις ψυχές μας αναπτέρωσε
τα σύννεφα των λογισμών μας διώξε 
τον νούν καθάρισε
και ξύπνησε
ανάλαφρα τις αισθήσεις τις μυστικές που υπνώττουν.
Και με την αστραπή της προσευχής σου την ολόφωτη,
δώσε φως
δώσε ρεύμα
σε ψυχές και σώματα παρειμένα
σε καρδιές που σταμάτησαν
να προσεύχονται και χτυπούν από κεκτημένη ταχύτητα άρυθμα απεγνωσμένα...
Μιχαήλ αξιύμνητε
αρχηγέ των αγγέλων.

π. Η.Κ.

Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

Καλημέρα, λοιπόν!

Πολλοί λένε ότι η χριστιανική ζωή είναι δυσάρεστη και δύσκολη, 
εγώ λέω ότι είναι ευχάριστη και εύκολη,
 αλλά απαιτεί δυο προϋποθέσεις:
 ταπείνωση και αγάπη. 

Καλημέρα λοιπόν. Κι ό,τι κι αν φέρνει η νέα μέρα, να θυμάσαι ότι ο Θεός θα'ναι σ'αυτή. Μα όχι μόνο στα φανερά. Η αγάπη Του εκφράζεται με άπειρους τρόπους όχι μόνο σ'αυτά που βλέπουμε (τον ήλιο, τα σύννεφα, το γαλάζιο, τα πρόσωπα των συνανθρώπων μας). Εκφράζεται και με χίλιους άλλους τρόπους και μορφές που εμάς μας δυσκολεύουν: με τη σιωπή, τον πόνο, την ησυχία. 

Η Χάρη Του ρέει άφθονη όπως ο άνεμος. Όμως, αν δεν ανοίξουμε το παράθυρο ή την μπαλκονόπορτά μας, πώς να νιώσουμε την παρουσία του; 

Θέλει κίνηση η ζωή. Θέλει αγώνα. Και η καθημερινή μας ζωή αλλά και η πνευματική μας. Πώς να μην βάλεις τη μία στη ροή της άλλης; Πώς να ζήσεις καθημερινότητα απλή χωρίς Θεό; Πώς να ξεχωρίσεις την πνευματική ζωή απ'τα μικρά και τα καθημερινά;

Η ζωή η αληθινή είναι αλλού. Σ'αυτό που ο γλυκύτατος Ιησούς μας έδειξε. Μα το βίωμα της άλλης ζωής αρχινά απ'τα μικρά και καθημερινά αυτής εδώ της ζωής. Άλλωστε, στα πιο μικρά και καθημερινά, στα πιο απρόσμενα, υπάρχουν χιλιάδες στιγμούλες φωτός κι αιωνιότητας. Που μπορούν, αν έχουμε ταπείνωση, την αγάπη μας να την κάνουν υπέρτατη! 

Γι'αυτό, ο αγώνας μας έχει ουσία. Και περιπέτεια. Κι ομορφιά. Καλημέρα, λοιπόν!


υγ: Το ρητό στην αρχή είναι του π.Ιωήλ Γιαννακόπουλου

Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

Η καλύτερη παρέα

Το βίντεο το ανακάλυψα μέσα απ'τον π.Χαράλαμπο Παπαδόπουλο. Στο βίντεο μπορείς να δεις τον π.Ανανία Κουστένη να μιλά για την μετάνοια. Για τον Χριστό. Για την παρουσία Του, για την αγάπη Του. Για την παρέα Του. 
Καλή εβδομάδα, αδέρφια!

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

ουσία στη ζωή μας

Όσο πιο πολλά γράφω τόσο πιο πολύ συνειδητοποιώ ότι η ουσία δεν είναι στα ωραία λόγια, τα διατυπωμένα με περιγραφές και λέξεις όμορφες. 

Η ουσία έγκειται στο να βάλουμε σε μια τάξη τους λογισμούς μας. Να βάλουμε πρόγραμμα πνευματικό στη ζωή μας. Να κάνουμε μέρος της καθημερινότητάς μας την προσευχή. Να αγκαλιάσουμε τον Ιησού μ'όποιον τρόπο και με όποια ευκαιρία παρουσιάζεται στο τώρα μας.

Χρειαζόμαστε μετάνοια. Αληθινή κι όχι δάκρυα παροδικά και συναισθηματισμούς εγωιστικής φύσης. Έχουμε βαθιά ανάγκη από εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία. Χρειαζόμαστε την πνοή του Θεού και τη Χάρη Του στην καθημερινή μας αγωνιστικότητα.
Όλα τ'άλλα είναι ωραία, αλλά δευτερεύοντα....

Αν βάλουμε το Θεό στη ζωή μας, τότε ακόμη κι ένας απλός απογευματινός καφές στο σπίτι μας θα έχει, θα είναι αφορμή κι αιτία χαράς. Θα'ναι γλυκιά ψυχαγωγία, περιπέτεια όμορφη.

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

για τη διάκριση

Αν δεν έχεις την απαιτούμενη απόσταση, μπορεί να μπερδέψεις τον παραπόταμο για ποταμό.

Το ίδιο συμβαίνει και με τις συμπεριφορές και με τις καρδιές των συνανθρώπων μας. Αν δεν έχουμε διάκριση (κι άρα και αγάπη), μπορεί να μπερδέψουμε μια δυσκολία στη συμπεριφορά τους και να τους παρεξηγήσουμε εντελώς... Που, αν βλέπαμε καλύτερα, θα συνειδητοποιούσαμε ότι το μόνο που αυτοί οι άνθρωποι επιζητούσαν και διψούσαν, ήταν αγάπη...

Αχ Θεέ μου... Πόσο μακρυά σου είμαι. Πόσο ακόμη θα με ανέχεσαι. Πόσο ακόμη θα μένω έκθαμβος μπροστά στο μεγαλείο της έμπρακτης παρουσίας Σου...

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Βράδυ τώρα, αργά.

Χτες πρωί αρρώστησα. Σήμερα πρωί έπρεπε να μείνω σπίτι για να μην επιβαρύνω άλλο τον οργανισμό μου -ρητή εντολή του καλού μου ωτορινολαρυγγολόγου.

Μέσα στο μυαλό μου χάος. Βλέπεις, αν για κάποιο λόγο, αναγκαστείς να βγεις για λίγο απ'την καθημερινότητά σου, τότε αρχίζεις να βλέπεις πράγματα (ή κάποιες πτυχές τους έστω) που σίγουρα θα σου διέφευγαν απ'το απίστευτο τρέξιμο που είχες συνηθίσει.

Λοιπόν, είμαι σπίτι. Βράδυ τώρα, αργά. Όλα γύρω έχουν ησυχάσει. Άνθρωποι, αυτοκίνητα, δέντρα έξω. Όλα σχεδόν ακίνητα. Θεέ μου, δε θέλω άλλο να πολυλογώ. Θέλω οι ανάσες μου, οι κινήσεις μου, η ακινησία μου να'χουν νόημα, ουσία. Λίγα λόγια και καλά. "Όσο πιο τίμιος και ώριμος εισαι τόσο συντομεύεις τα λόγια σου" λέει η αγαπημένη συγγραφέας Μάρω Βαμβουνάκη.

Πόσο θα'θελα να βρω μέσα μου το λεπτό φως ανάμεσα στο χάος. Την προσευχή την πιο κρυφή κι αληθινή. Να την κάνω φάρο και αστεράκι να φωτίζει τις νύχτες μου.

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Αγάπη χριστιανική είναι...

Αγάπη χριστιανική είναι να έχεις καρδιά ζεστή, ανοιχτή. Να μπορείς να την κάνεις παράθυρο για να μπαίνει το φως του Χριστού, πόρτα για να περνούν οι κουρασμένοι να ξαποσταίνουν. Θέλει να'χεις καρδιά σαν καράβι, να μπορεί να πλέει στο πέλαγος της ζωής ακόμη κι αν οι άνεμοι είναι ισχυροί.

Αγάπη χριστιανική σημαίνει να μη σκέφτεσαι με τη λογική. Γιατί στην Ορθοδοξία 'ένα κι ένα δεν κάνει δύο αλλά ένα εκατομμύριο' όπως έλεγε κι ο άγιος Παΐσιος. Να αγαπάς το ίδιο τους μετανάστες και τους φασίστες. Τους αντιπαθητικούς γείτονες και τους καλούς φίλους. Ούτως ή άλλως, στο ποτήρι Του, στο ποτήρι της Θείας Κοινωνίας, όλοι μαζί μετέχουμε από κοινού. Παρέα. Απ'τον ίδιο Χριστό. 

Αγάπη είναι να κατεβαίνεις απ'το απαλό συννεφάκι του επίπλαστου κόσμου σου και να βλέπεις την ωμή πραγματικότητα (του πόνου, της θλίψης, του θανάτου) και να μη λιγοστεύει η πίστη σου. Όχι γιατί είσαι δυνατός. Αλλά γιατί είναι Εκείνος δυνατός. Που σταυρώθηκε για σένα. Που αναστήθηκε για σένα. Που σ'αγαπάει δίχως λογική, δίχως όρια, δίχως καμιά προκατάληψη.

Αγάπη είναι να γυρνάω το β' πρόσωπο σε α'. Να κοιτάζω, λοιπόν, τα δικά μου λάθη, πάθη κι αδυναμίες. Να κοιτάζω όλα αυτά που παραπάνω έγραψα και να ρωτάω τον εαυτό μου: Εσύ, Σεβάχ, τι κάνεις; Αγωνίζεσαι; Πόσες φορές μέσα στη μέρα επιδιώκεις να ψάχνεις για τη χριστιανική αγάπη;;;
Όλα τα παραπάνω, αν η καρδιά στ'αλήθεια δεν προσπαθήσει, μένουν στο μπαούλο. Αχρησιμοποίητα. Γράμμα κενό, λόγια του αέρα...


Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Ο Θεός έξω από το παράθυρό μου

Μεσημεράκι κοντεύει. Κοιτάζω έξω απ'το παράθυρο του γραφείου μου. Ο καιρός βροχερός, μουντός, φθινοπωρινός. Ακριβώς έξω υπάρχει ένας πολύ μεγάλος πλάτανος. Σκεφτόμουν πως τα φύλλα του είναι τόσο γεμάτα ζωή ακόμη κι όταν είναι κιτρινισμένα. Ακόμη κι όταν πέφτουν, κρύβουν ένα απίστευτο μεγαλείο. Όμως, η αλήθεια της Δημιουργίας πολλές φορές είναι σιωπηλή. 

Η σιωπή. Ένα τόσο μεγάλο κεφάλαιο. Τόσο σπουδαίο. 

Πόσες φορές έχουμε αναρωτηθεί σε φάσεις δύσκολες της ζωής μας "Πού είσαι, Θεέ μου; Γιατί δε μου μιλάς;"

Κι όμως... Είναι πάντα εκεί... Δίπλα μας. Στις δοκιμασίες μας τις πιο σκληρές. Θυμάμαι και το παράδειγμα με τον άγιο Σιλουανό. Θυμάμαι και τον μικρό Παναγιωτάκη. Θυμάμαι και τις δικές μου προσωπικές δοκιμασίες και δυσκολίες. Θυμάμαι τόσες και τόσες ψυχές που, ακόμη κι όταν κλυδωνίζονταν από χίλια κύματα θανάτου, το αληθινό τους δάκρυ, το βλέμμα τους είχε μια αστραφτερή καθαρότητα ζωής.

Ζωή. Αλήθεια. Σιωπή... Έννοιες βαθιές, ζωογόνες, γεμάτες αγώνα, πόλεμο, αίμα, χαρά. Μάλλον για να βρεις τη θεϊκότητα πρέπει να σιωπήσεις, να καθαριστείς, να καθαρθείς, να ματώσεις. Να κοιτάξεις κατάματα το έρεβος των αστοχιών σου...

Ξανακοιτάζω τα φύλλα του πλάτανου απέναντι. Δε μιλούν. Όμως, η σιωπή τους είναι γεμάτη απ'την παρουσία του Θεού. 

Καλέ μου Θεέ, πατέρα μου στοργικέ, πόσο πολύ με αγαπάς.... Στήριξέ με στις δυσκολίες μου, στην φαινομενική σου 'απουσία' άφησε την θεϊκή σου παρουσία να με αγκαλιάζει. 

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

για μια ειλικρινή ζωή κοντά στο Χριστό

Νιώθω πως είμαστε πολύ των αντιθέσεων. Κι όσο κι αν προσπαθούμε να κάνουμε φιλότιμες προσπάθειες να 'πείθουμε' τον εαυτό μας ότι είμαστε σωστοί τόσο πιο πολύ ο βαθύς εσωτερικός μας κόσμος είναι ταραγμένος. Ένας ολόκληρος κόσμος μέσα μας.

Ζητάμε την αγάπη του Θεού, λαχταρούμε την παρουσία Του, μα εμμένουμε σε καταστάσεις αμαρτίας, δηλαδή αποχωρισμού από τον Δημιουργό μας. Είμαστε, αρκετές φορές, μόνο κατ'επίφαση χριστιανοί. Πώς λέω ότι είμαι χριστιανός αν δε γεύομαι τον ίδιο τον Θεό με τη Θεία Κοινωνία Του; Πώς λέω ότι μετανοώ χωρίς να γονατίζω στο πετραχήλι του πνευματικού μέσω της εξομολόγησης; Πώς μπορώ να θέλω να απαλλαγώ από το άγχος και τη ζάλη των λογισμών μου όταν δεν έχω ουσιαστική συμμετοχή στα μυστήρια της Εκκλησίας; Είναι σα να λέω πως είμαι ερωτευμένος, όμως η ύπαρξή μου είναι χλιαρή και δεν ζητά η ψυχή μου το ερώμενο πρόσωπο!

Η καθημερινότητά μας είναι γεμάτη αφορμές κακές, φωνές, φασαρίες, τρέξιμο, μάσκες, ψευτιά. Μυρίζει φθορά. Ξέρεις κάτι, όμως; Η ίδια αυτή καθημερινότητα μυρίζει και Ανάσταση! Είναι γεμάτη ευκαιρίες χαράς, ελπίδας, μετάνοιας, αδελφοσύνης. Ο άγιος γέροντας Πορφύριος ζούσε στο κέντρο της Αθήνας (λειτουργούσε στην Πολυκλινική) κι όμως ο νους του ήταν συνεχώς στον έρωτά του για τον Ιησού ("Ιησού γλυκύτατε Χριστέ...{βλ. υγ1)").

Είμαστε πλασμένοι για να είμαστε κοντά Του. Πλάσματα με απίστευτη δυναμική που φτάνει ως την ατέλειωτη ζωή στον κήπο της Αγάπης Του. Αρκεί να το αποφασίσουμε ελεύθερα και πραγματικά (να, η εφαρμογή του μεγαλύτερου δώρου Του προς εμάς!). Αρκεί να επιτρέψουμε στην εξαγνιστική Του βροχή, τα δάκρυα (όπως έλεγε κι ο γέροντας Θαδδαίος) να απαλύνει το σκληρό τείχος του εγωισμού μας και να μας οδηγήσει πάλι στην ενεργή, αληθινή συμμετοχή στην Εκκλησία Του, δηλαδή στον ίδιο τον Θεό. Απλά, γλυκά, αθόρυβα, χαρμόσυνα.

Καλημέρα, αδερφή/έ μου :)


υγ1: Πάτησε εδώ (Είναι ο ίδιος ο άγιος Πορφύριος που ψάλλει με γλυκύτητα τον παρακλητικό κανόνα στον Χριστό)

Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Κοινωνία με το Φως

Είμαστε γεμάτοι αντιθέσεις. Φως και σκοτάδι. Ελπίδα κι απογοήτευση. Ένα στιγμιότυπο. Κάτι που συνεχώς μεταβάλλεται. Κι ο αγώνας μας και η διάθεσή μας και η πίστη μας καθημερινά δοκιμάζονται. 
Στο παρακάτω βίντεο, ο μητροπολίτης Σουρόζ Anthony Bloom τα περιγράφει τόσο αληθινά. Παρατηρήστε το πώς τα ζει καθώς τα περιγράφει... Έμεινα έκπληκτος...


Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

για σένα

Κάτι για τη μέρα που μόλις ξεκίνησε...
Κάτι για τις υποχρεώσεις που όλο το πρωί τρέχουν...

Κάτι για το μεσημέρι που μόλις έφτασε....

Κάτι για το απόγευμα και τον καφέ σου...

Κάτι για τη νύχτα που πάντα αθόρυβα έρχεται....

Είναι ο Θεός σου. Είσαι παιδί Του μονάκριβο. Τον θυμάσαι μέσα στη μέρα; Εκείνος σε σκέφτεται συνέχεια. Πιο συχνά κι απ'όσο αναπνέεις... Η αγάπη Του, η όλο γλύκα και στοργή αγκαλιά Του, πάντα θα είναι ανοιχτή για σένα...

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

Άστρο


Σ’ έχω χάσει, είναι νύχτα τόσο αργά
Όπως τότε όλα ήρθαν ξαφνικά
Μια στιγμή απ’ τα χέρια έχει χαθεί
Αν σε είχα θα `χα δεύτερη ζωή

Μα δεν αλλάζει
Ο ήλιος φτάνει
Ο κόσμος είναι ένα άστρο μακρινό

Ξημερώνει μα για κάποιον είν’ αργά
Ξέρω υπάρχουν τόσα πράγματα απλά
Αν μπορούσα να κρατήσω μια στιγμή
Μια εικόνα να γυρίσεις στη ζωή

Μα δεν αλλάζει
Ο ήλιος φτάνει
Ο κόσμος είναι ένα άστρο μακρινό

Μα δεν αλλάζει
Ο ήλιος φτάνει
Ο κόσμος είναι ένα άστρο μακρινό




Αφιερωμένο σ'όλες εκείνες τις ψυχές που πια δεν είναι κοντά μας. Που μένουν πια αλλού... Μα που είναι πάντα δίπλα μας με ένα γλυκό σάλτο προσευχής καρδιακής...