Disable_right_click


Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Περνάς δύσκολα

Ο τίτλος είναι απ'την ομώνυμη ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου, απ'τη σειρά εκπομπών "είκοσι λεπτά αρκούν". Μου άρεσε πολύ αυτή η ομιλία. Ίσως γιατί κι εγώ περνώ δύσκολες στιγμές. Ίσως διότι το timing ήταν ό,τι πρέπει. Ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σου.

.....κι είναι ένα πολύ καλό βήμα αυτό που κάνεις: το ότι αφήνεσαι κι ανοίγεσαι. Ανοίγεις το νου σου. Ανοίγεις την καρδιά σου και λες: Ίσως κάποια μέρα, ίσως κάποια στιγμή, μπορεί και τώρα, να το δω αλλιώς το θέμα μου. Κι αν το δω αλλιώς, θα χαμογελάσω. Θα πω "ναι, ξεπερνιέται. Μπορώ, ναι. Μπορώ να ζήσω. Μπορώ να παλέψω".....


Εύχομαι να'σαι καλά. Να προσπαθείς. Να ελπίζεις. Και να τη μοιράζεις και στο διπλανό σου. Πού ξέρεις... Ίσως, ο διπλανός σου το'χει κι αυτός ανάγκη. Μαζί, στην ίδια γη περπατάμε. Καλή δύναμη!

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

σκέψεις σκόρπιες και μια ιστορία

μια απόπειρα ιστόρησης ενός αληθινού περιστατικού που, όμως, κατέληξε άδοξα σε σκόρπιες σκέψεις. Αμφιταλαντεύτηκα αρκετά ως προς το αν θα το ανέβαζα τελικά ολόκληρο το κείμενο ή όχι. Οπότε διάβασέ το με επιείκεια :) 


Οι τελευταίες μέρες της άνοιξης είναι ιδιαίτερες για τον Νικόλα. Η δουλειά του, πιεστική απ'την αρχή του Οκτώβρη, αυτές τις μέρες του Μάη αρχίζει να χαλαρώνει. Έτσι, μπορεί να πάρει το αυτοκίνητό του και να πάει ως το μακρινό ακρωτήρι. Ένα μικρό κομμάτι γης που τολμά να απλώνεται μέσα στο βαθύ, αλμυρό γαλάζιο του πελάγους.

Τέλη Μαΐου λοιπόν. Κάποια μυρωμένη, ασυννέφιαστη και φωτεινή μέρα. Το μικρό άσπρο αυτοκίνητο ακολουθεί το φιδογυριστό δρόμο διπλής κατεύθυνσης που οδηγεί στο ακρωτήρι. Όμορφες στιγμές. 

Παρόλο που το καλοκαίρι κοντεύει, ο δρόμος είναι μάλλον άδειος. Ο καφές έχει σχεδόν τελειώσει. Το ίδιο και η υπομονή του. Το πρόβλημα υγείας που τον ταλαιπωρούσε εδώ και μερικά χρόνια τώρα άρχιζε να του κλονίζει τα πιο ευαίσθητα δωμάτια της ψυχής του. Όσο δυνατός κι αν είσαι, υπάρχουν φορές που λυγίζεις.

Κι οι λογισμοί... Αχ, οι λογισμοί. Σκέψεις. Σκέψεις αόρατες, μα σκληρές σαν πέτρες και συμπαγείς σαν άγκυρες. Αν δεν ριχτείς με θάρρος στο αμέτρητο έλεος του Σταυρού του, τότε αυτοί μπορούν να σε πνίξουν αργά και βασανιστικά.

......

Είκοσι λεπτά μετά. Ο ήλιος σκόρπιζε απλόχερα το φως του παντού. Μα αυτό που πιο ολοκληρωτικά δεχόταν τις ταξιδιάρικες ηλιαχτίδες ήταν το πέλαγος. Πάνω στη θαλάσσια επιφάνεια χιλιάδες φωτεινές τελίτσες αναβόσβηναν, έρχονταν κι έφευγαν, σαν να εκρήγνυνται άπειρα πυροτεχνήματα στο νυχτερινό ουρανό.

Ο Νικόλας σκέφτηκε προς στιγμή να πάρει το κινητό του να φωτογραφίσει το υπέροχο τοπίο. Μα δίστασε. Δεν ήθελε να χάσει την ομορφιά των σιωπηλών στιγμών. Στιγμές... Τι λέξη κι αυτή! Κρύβεται μια ολόκληρη ζωή μέσα σ'αυτή τη λέξη. Ίσως και μια κίνηση της καρδιάς, μια κρυμμένη διάθεση για να βιωθεί στο έπακρο η ευτυχία.

Μα πώς να βιώσεις την ευτυχία όταν δε μπορείς να δεις πέρα απ'τον εαυτό σου; Χτίζουμε τείχη θαυμαστά γύρω μας, ασφαλίζουμε με βαριές μπάρες τις πόρτες της καρδιάς μας και εκεί μένουμε μόνοι, οχυρωμένοι στο ψηλό μας 'εγώ'. Γινόμαστε μονάδες, άτομα που ψάχνουμε για στιγμές μα δε ξέρουμε προς τα πού να τις αναζητήσουμε. 

Πώς ν'αγαπήσει κανείς αν δε μάθει να θαυμάζει τη φύση, τ'αστέρια τ'ουρανού; Πώς να εκτιμήσεις την αξία και το εύρος της αγάπης αν προηγουμένως δεν αγαπήσεις τα ζωάκια, τα πουλάκια, τους ποταμούς;

Η αγάπη είναι ο αστερισμός των θεϊκών στιγμών που έχουν ως απαρχή το Σταυρό του Χριστού και γέφυρα το ακρωτήρι της δικιάς μας καρδιάς. Αν δεν ξεκινήσουμε απ'το γκρέμισμα των φόβων μας, των εγωισμών μας, πώς να ξεκινήσει η καρδιά για το σωστό ταξίδι;

Ψάχνουμε εναγωνίως για αγάπη, για όμορφες στιγμές μα ο κόσμος μας είναι γεμάτος από μίσος, αποτυχημένες σχέσεις και έρωτες λίγων ημερών. Είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε τα πάντα για να φτιάξουμε την τέλεια μάσκα και να κρυφτούμε αγχωτικά πίσω απ'αυτήν. Μα δεν τολμάμε να ρίξουμε φως στα σκοτάδια μέσα μας. Στους λογισμούς μας. Στα πάθη μας.

Αντί να ριχτούμε στην στοργική αγκαλιά του τόσο παρεξηγημένου Ιησού, κουκουλώνουμε τις πληγές μας λες κι έτσι θα γιατρευτούν. Μαζευόμαστε τρομαγμένοι στη μοναξιά μας. Καρδιές μαραζωμένες και διψασμένες. 

Είμαστε τόσο γεμάτοι τρόπους επικοινωνίας, μα τόσο άδειοι από αληθινές στιγμές μοιρασιάς. Ενότητας. Αλληλεγγύης. Πόσο εύκολα χάνουν οι λέξεις το νόημά τους. Μήπως τελικά δε χρειαζόμαστε άλλες λογικές εξηγήσεις; Ίσως η μετάνοια να'ναι η λέξη-κλειδί. Μια λέξη που άλλη παρόμοια δεν έχει παρεξηγηθεί τόσο πολύ.

Μετάνοια είναι η λέξη που ξεκλειδώνει τα τείχη του 'εγώ' μας. Μετάνοια είναι οι μικρές, οι μικρούτσικες και σιωπηλές εκείνες στιγμές που μας στέλνουν απ'το πετραχήλι του πνευματικού στην αγκαλιά του Ιησού. Είναι η κίνηση η λυτρωτική που ανοίγει τα παράθυρα της ψυχής μας κι ανασαίνουμε και πάλι λεύτεροι! Γεμίζουν αέρα τα πνευμόνια της καρδιάς μας! Μπορούμε πια ν'αγαπάμε τα πάντα! Μετέχουμε του ποτηριού Του (θεία Κοινωνία) κι είμαστε πια σε ενότητα, σε σχέση, σε επικοινωνία με τους πάντες: ανθρώπους, ζώα, πουλιά, θάλασσες και βουνά! 

Ζούμε πια ανανεωμένοι, καθαροί. Ενωμένοι με όλο τον κόσμο. Είμαστε γεμάτοι χαρά! Όπως ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ που ζούσε αυτή την κατάσταση της σχέσης με τα πάντα και με όποιον επικοινωνούσε, τον προσφωνούσε "χαρά μου"!!!! Χαρά μου!!! Το αντιλαμβάνεσαι αυτό;;;;

.......

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Για εκείνα που συχνά ξεχνώ

Μου δώρισε για τη γιορτή μου ένας καλός φίλος το βιβλίο "Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας" των εκδόσεων 'εν πλω' που αφορά το βίο και τις διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα. 
Και καθώς το ξεκίνησα μόλις τώρα, έφτασα σ'ένα σημείο που μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Και θα'θελα να το μοιραστώ μαζί σου:

Δίδασκε πάντα (σ.σ: ο γέροντας Θαδδαίος) ότι σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι η επιστροφή στην αγκαλιά του ουράνιου Πατέρα, η επιστροφή του ασώτου υιού από το μακρινό τόπο στη χώρα των ζώντων. "Ολόκληρη την ζωή μου βασανιζόμουν με λογισμούς σχετικούς με τον σκοπό της ζωής μας -συχνά διερωτώμουν πού πηγαίνουμε. Είχε τάχα να κάνει η ζωή μόνο με την απόκτηση υλικού πλούτου, μόνο με το φαγητό και το ποτό; Αυτό ήταν το νόημα της ζωής;"

Αυτό το απόσπασμα με συγκλόνισε γιατί πάμπολλες φορές καταπιάνομαι εμμονικά με πράγματα της καθημερινότητας και ξεχνώ να ρωτώ τον εαυτό μου αυτά τα ερωτήματα. Θεωρώ τη ζωή ως ενα χαρτί με εργασίες που πρέπει να γίνουν κι ηρεμώ μόνο αν βάλω ένα "τικ" ότι τις έκανα. Πάμπολλες φορές απλά κάνω αυτό που 'πρέπει' και ξεχνώ πως η αλήθεια κρύβει μέσα της τη ζωηράδα και τη φρεσκάδα του έρωτα. Το ασυμβίβαστο με τα πράγματα αυτού του κόσμου που κάποτε χάνονται απ'το πέρασμα της φθοράς. Τη μετοχή στην αγκαλιά του Χριστού, τη γεύση απ'το Ποτήρι της κοινωνίας μαζί Του.


Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Το "σ'αγαπώ"

ένα υπέροχο κείμενο απ'το προφίλ του π.Παύλου Παπαδόπουλου (μπορείς να τον αναζητήσεις εδώ)

Ποτέ δεν μπορείς να πεις ότι "σε αγάπησα". Δηλαδή υπήρξε κάποια χρονική στιγμή που σ'αγαπούσα αλλά τώρα δεν σ'αγαπώ. 

--------------------------
Η αγάπη δεν μπορεί να γίνει κάτι το παρελθοντικό. 
--------------------------
Εάν νιώθουμε έτσι μάλλον δεν αγαπήσαμε· ίσως νοιαστήκαμε, ίσως ποθήσαμε, ίσως ερωτευτήκαμε, όμως δεν αγαπήσαμε. 
Η αγάπη είναι κάτι το διαρκές "ουδέποτε εκπίπτει" όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος.
--------------------------
Είναι τραγικό να χρησιμοποιούμε την θεϊκή έννοια της αγάπης τόσο εύκολα εκφράζοντας τις πιο πολλές φορές τις προσδοκίες που έχουμε από τον άλλον.
--------------------------
Όταν κάποιο "σ'αγαπώ" μας γίνει παρελθόν σημαίνει δεν είχε αγάπη. 
(Αυτή είναι η αλήθεια όσο σκληρή κι αν είναι για όλους μας).
--------------------------
Ένα λαϊκό τραγούδι λέγει, "σε αγάπησα στον μέγιστο βαθμό", αυτό δείχνει μια βαθιά άγνοια περί του βιωμάτος της γνήσιας αγάπης. Αποδεικνύει την εμπαθή προσέγγιση του ανθρώπου προς τον άλλον άνθρωπο. Το "σ'αγαπώ" του στιχουργού σήμαινει: προσδοκώ από σένα σαρκική ικανοποίηση, οικονομική-συναισθηματική στήριξη, επιβεβαίωση των "θέλω" μου, ανταπόκριση.
--------------------------
Είναι φοβερό το πόσο εύκολα και συστηματικά διαστρέφουμε τον όρο της αγάπης και από μία συνεχή κατάσταση δοσίματος,ανιδιοτέλειας και θυσίας την μεταστρέφουμε σε ένα ιδιοτελές άρπαγμα πόθων και απαιτήσεων.
--------------------------
Απόδειξη των παραπάνω είναι το πόσο εύκολα εκπίπτει η "αγάπη" μας, πόσο εύκολα κάποιος αγαπημένος μας γίνεται μισητός. Και όχι μόνο αυτό αλλά έχουμε την πλάνη να διαλαλούμε εδώ και εκεί ότι εμείς τον "αγαπήσαμε" αλλά αυτός δεν μας αγάπησε και είναι ο υπαίτιος του χωρισμού μας, της ρήξης μας, της σύγκρουσής μας. Για άλλη μια φορά δείχνουμε ότι τοποθετούμαστε λάθος στις σχέσεις μας. 
Δεν αγαπώ επειδή θα με αγαπήσουν, ή δεν αφήνω την αγάπη επειδή δεν με αγαπούν.
Δεν φταίει ο άλλος για το ότι δεν τον αγαπώ πλέον. Ο άλλος είναι αυτός που είναι. Εγώ είμαι ο υπεύθυνος για το πώς νιώθω. Δεν έχω την τόλμη όμως να παραδεχτώ ότι δεν τον αγάπησα ποτέ. Απλά τον ποθούσα, τον ήθελα για να συμπληρώσει το συναισθηματικό κενό που είχα στην ζωή μου, ένιωθα μαζί του καλά. Άλλο αυτό όμως και άλλο η αγάπη. 
--------------------------
Ο άλλος πολλές φορές αντιμετωπίζεται ως ένα πρόσωπο που θα μπορούσε να γίνει κάποιος οπαδός του ειδώλου μου. Εάν όμως ο άλλος δεν με προσκυνά, δεν με νταντεύει, δεν μου κάνει τα χατίρια, τότε και η δική μου "αγάπη" πάει στα αζήτητα. 
--------------------------
Δεν είναι λοιπόν το θέμα ότι κάποτε αγαπήσαμε κάποιον και προδοθήκαμε, αλλά ότι δεν αγαπήσαμε και ίσως προδόθηκαν οι προσδοκίες μας, πληγώθηκε το αυτοείδωλό μας...και αυτό δεν μπορεί να το σηκώσει το "εγώ" μας.

Υ.Γ. οι περισσότεροι άνθρωποι που νιώθουν απογοητευμένοι με τους άλλους είναι διότι δεν βρήκανε ανθρώπους για να τους αναγνωρίσουν, να αναγνωρίσουν τον αψεγάδιαστο εαυτό που κτίσανε μέσα τους.

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Κοντά σου

Πόσο μαγευτικό μπορεί να είναι ένα βράδυ με ολόγιομο φεγγάρι;
Πόσο πλατιά μπορεί να'ναι η αγκαλιά του Θεού;
Πώς μετριέται η αγάπη μιας καρδιάς;
Πώς γίνεται, Χριστέ μου, και κάνεις τα πάντα τόσο όμορφα, τόσο γλυκά;
υγ: Η φωτογραφία είναι από τη Μονεμβασιά, έξω απ'το σπίτι του Γ.Ρίτσου. Πανσέληνος. Πριν μερικές νύχτες.

Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

Ένα απόγευμα στην παραλία

Χτες το απόγευμα κατηφόρισα με το ποδήλατό μου προς την παραλία. Όμορφη και η διαδρομή, η πορεία ως εκεί. Μα μόλις έφτασα, μόλις αντίκρισα το απέραντο γαλάζιο, κάτι μέσα μου άρχισε να ηρεμεί. Έχει μια μαγευτική δυναμική η θάλασσα. Η μουσική της, η υφή της, η ευωδιά της, η κίνησή της, όλα.

Έβλεπα από ψηλά τα χελιδονάκια να πετούν γεμάτα ενέργεια. Με τις φωνούλες τους, με τα δυνατά φτεράκια τους να σχίζουν τον νοτισμένο με αρμύρα αέρα. Να ψάχνουν υλικά για τις φωλιές τους. Όλα στη ζωή έχουν το σκοπό τους.

Βύθισα τα πόδια μου στην αμμουδιά. Άφησα το κορμί μου να ξαπλώσει εντελώς. Τα μάτια μου συναντήθηκαν με τον ουρανό. Ασύνορο όριο; Πύλη για κάτι άλλο; Σκεπή της γης; Δε ξέρω πώς να τον ορίσω τον ουρανό. Είναι κάθε φορά και κάτι διαφορετικό. Ανάλογα με το πώς βλέπει η καρδιά.

Αργά-αργά, διακριτικά, ο ήλιος βασίλεψε σκορπώντας παντού τα πι'όμορφα χρώματα. πώς να συνηθίσει κανείς τα ηλιοβασιλέματα; Κάθε φορά σε γεμίζουν με πρωτόγνωρα συναισθήματα, μοναδικά. 

....

Όλη η φύση είναι τόσο σοφά πλασμένη. Κάθε ματιά μου ανακαλύπτει όλο και μια διαφορετική κρυμμένη αίσθηση, άγγιγμα θεϊκό. Όπου έρχεται η Χάρη του Θεού, εκεί όλα μεταμορφώνονται. Ακόμη και τα πιο απλά, τα πιο ασήμαντα γεμίζουν νότες παραδεισένιες.

Να μη φοβάσαι, αδερφή/έ. Αξίζεις τη χαρά. Αξίζεις ειρήνη στην καρδιά σου. Αξίζεις τα πάντα! Αφέσου στην αγάπη Του την ατέλειωτη κι όλα θα πάνε καλά... Θα το δεις...

Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

το τρελό ρούχο


Κάθε μέρα ξυπνάς.

Θυμάσαι, όμως, πως μπορείς

να φορέσεις το φως

της αγάπης;

Αυτό το τρελό ρούχο,

το φτιαγμένο από ουρανό

κι απ'το Αίμα Του...


Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Να προσέχω την αγάπη μου

...και λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει
και αλλήλους περιπτυξώμεθα...

Χριστός ανέστη! Χρόνια πολλά! Εύχομαι να είσαι καλά και να ελπίζεις. Σήμερα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου μια σκέψη μου με αφορμή το θέμα της αγάπης και το πόσο σημαντική είναι η γλυκιά παρουσία της διάκρισης. Αγαπάμε. Ή λέμε πως αγαπάμε. Αλλά πόσο καθαρή είναι αυτή η αγάπη μας; Πόσο προσέχουμε τον άλλον άνθρωπο; 

Αλλιώς αγκαλιάζεις ένα μικρό φρεσκοφυτεμένο δεντράκι που τα βλασταράκια του τώρα ανθίζουν κι αλλιώς αγκαλιάζεις έναν πλάτανο αιωνόβιο που έχει κορμό μεγαλύτερο απ'την έκταση της αγκαλιάς των χεριών σου.

Αγαπάς. Θες να αγαπάς. Θέλω ν'αγαπώ. Απλά κάποιες φορές νιώθω αδέξιος στην αγάπη μου. Τότε θέλω να βουτώ λίγο την αγάπη μου μέσα στο πανέμορφο άρωμα της παρουσίας Του. Να εμποτίζω τις κινήσεις μου με προσευχή. Να Του λέω: "Χριστέ μου, έλα να με βοηθήσεις, να μάθω ν'αγαπώ αληθινά. Χωρίς η αγκαλιά μου να πνίγει, να πληγώνει τον άλλον".

Σ'ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου, τα mails σου, την προσευχή σου. Νιώθω μέρος μιας μεγάλης όμορφης παρέας. Που απλώνεται σ'όλο τον κόσμο! 

Είμαστε όλοι μαζί. Με συναλληλία, όμορφη ενωτική συναναστροφή! Στην ίδια γη κατοικούμε, στον ίδιο κόσμο, στο ίδιο ποτήρι της Θείας Κοινωνίας συναντιόμαστε μυστικά κι αληθινά. Στο ποτήρι της Κοινωνίας μαζί Του. 

Καλή δύναμη :)


Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Χριστός Ανέστη!

Γι'αυτό ζούμε. Γι'αυτό ανασαίνουμε. Γι'αυτό παλεύουμε παρ'όλες τις αδυναμίες μας. Γι'αυτό αγωνιζόμαστε. 
Ήρθε ο Χριστός αφού πέρασε μέσα απ'το θάνατο. Αφού σταυρώθηκε για μένα και για σένα. Αφού συγχώρησε εσένα κι εμένα. 
Ανέστη ο Χριστός και όλα έγιναν φωτεινά!
Ανέστη ο Χριστός και πια τα δάκρυά μου δεν πάνε στράφι!
Ανέστη ο Χριστός και έχει νόημα η ζωή μου!
Ανέστη ο Χριστός και δε φοβάται η ψυχή μου!
Ανέστη ο Χριστός και όλη η γη έγινε πια μια μεγάλη αγκαλιά στοργής!

Χριστός Ανέστη, αδέρφια μου!!!

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Στην αγάπη στέκεσαι γυμνός

Όταν έχεις μάθει να αγαπάς την δύναμη και την επιτυχία, πως μπορείς να ερωτευθείς έναν Νυμφίο κουρελιασμένο, γυμνό και ταπεινωμένο; Όταν ζητάς μια ανώδυνη αγάπη, πως θα αγκαλιάσεις Εκείνον που ζητά θυσία. Κι όταν για σένα αγάπη σημαίνει να παίρνεις πως θα αγαπήσεις εκείνον που ξέρει μονάχα να δίνει, δίχως λογαριασμούς και βερεσέδια; Ο Νυφμίος της εκκλησίας Χριστός, έρχεται κάθε χρόνο, προς αναζήτηση της νύμφης. Ζητά νυμφώνα για να φωλιάσει τον μεγάλο του έρωτα προς την ανθρωπότητα.

Εάν δεχθούμε ότι το ραντεβού μας με τον Νυμφίο έχει μια προϋπόθεση, εκείνη δεν είναι η τελειότητα μας, μήτε οι αρετές και αναμαρτησία μας, μα η ταπείνωση, το πάθος και ο πόθος μας γι’ αυτόν.

Κανείς άνθρωπος δεν είναι τέλειος, μπορεί όμως να είναι αληθινός. Καμιά αγάπη στον κόσμο αυτόν δεν είναι τέλεια μπορεί όμως να είναι αυθεντική και τίμια. Όταν αληθινά αγαπάς, είσαι διάφανος. Μπορεί ο άλλος να δει την πιο βαθιά σου σκέψη. Εκείνα τα ανείπωτα της καρδιάς. Δεν έχεις να κρύψεις κάτι, γιατί δεν επιδιώκεις να αποδείξεις τίποτε. Αγαπάς. Αυτό φτάνει. Αυτό φαίνεται, δεν αποδεικνύεται, υπάρχει και βιώνεται. Η αγάπη δεν έχει ανάγκη από απολογισμούς και αποδείξεις, γιατί δεν κρύβεται. Μυρίζει ουρανό.

Ο Νυμφίος της ψυχής μας Χριστός, ζητά αυτόν τον πόθο μας, που τις περισσότερες φορές ξεπερνά τις πράξεις μας. Γιατί πάντα, μα πάντα, νιώθουμε πολλά περισσότερα από αυτά που λέμε ή πράττουμε.

Ο Χριστός κένωσε τον εαυτό του από την θεϊκή δόξα, έγινε κουρελής από αγάπη, άδειασε από κάθε μορφής δύναμη και εξουσία. Στάθηκε γυμνός απέναντι μας, έτοιμος να γίνει η τροφή της πιο βαθιάς μας πείνας. Αποδέχθηκε να πεθάνει στην θέση μας, για να ζήσουμε εμείς. Αυτή είναι η αληθινή φύση της αγάπης. Να πεθαίνεις εσύ για να ζήσει ο άλλος. Να παίρνεις την κόλαση του και να δίνεις τον παράδεισο σου.

Γιατί όταν πραγματικά αγαπάς δεν υπάρχει «αξιοπρέπεια». Δεν ντρέπεσαι για τον έρωτα σου να συρθείς στα πατώματα, να τρέξεις, να παρακαλέσεις, να δοθείς, να τραυματιστείς, να λαβωθείς έως θανάτου. Στον έρωτα πας γυμνός, ξαρμάτωτος. Όποιος προσέχει μην πονέσει απλά δεν αγάπησε ακόμη…
υγ: Απ'το blog του π.Χαράλαμπου Παπαδόπουλου (εδώ)

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

Η πι'όμορφη αλλαγή!

Απόσπασμα απ'αυτήν την ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου με θέμα "Μετάνοια, η πιο μοντέρνα κίνηση"

...Δηλαδή μερικές φορές μετάνοια θα πει να σ'αφήσω ήσυχο. Μετάνοια θα πει να πάψω να είμαι ο βραχνάς της ζωής σου. Να σου γίνομαι εμπόδιο. Να σου γίνομαι καταπίεση, να σου γίνομαι ενόχληση. Να με βλέπεις και να νιώθεις ότι θ'αρχίσω το κήρυγμα... Αυτό είναι μετάνοια εκ μέρους μου.

Κι αν θες να μετανοήσεις, να μετανοήσεις εσύ. Κι αν θες να διορθωθούν οι άλλοι, να διορθωθείς εσύ. Και να σταματήσεις να ασχολείσαι με τη γυναίκα σου, με τον άντρα σου, με το παιδί σου με σκοπό να τους φτιάξεις. 
Δε στο ζητάει κανένας ν'αλλάξεις τον άλλον. Η μετάνοιά σου είναι να πάψεις να θέλεις ν'αλλάζεις τους άλλους...

Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Θυμάμαι

Μήπως τελικά ο κόσμος είναι στιγμές;
Μήπως ο χρόνος μονάχα γίνηκε
για ν'αγκαλιαστούν οι στιγμές;
για να γίνουν πουλιά οι θύμησες;


Λένε πως ο χρόνος κυλάει σα νερό.
Μα υπάρχουν μέσα μου στιγμές που νιώθω
τη σχετικότητα αληθινή
καθώς το ταξίδι της βροχής.

Μια προσευχή αιμάτινη -της καρδιάς, 
ένα δάκρυ μετάνοιας,
ένας έρωτας-ανάσα ζωογόνα.
Ένα ήμαρτον ευωδιαστό,
μετοχή στο ποτήρι Του.

Θυμάμαι τους γλάρους
στο καράβι για το Όρος.
Θυμάμαι τα φωτισμένα μάτια
του μικρού Παναγιωτάκη
λίγο πριν ο καρκίνος
γίνει το καράβι του για τον ουρανό.

Θυμάμαι τις σιωπές,
θυμάμαι τα μάτια του φίλου μου
μια μέρα πριν φύγει οριστικά
για μι'άλλη ζωή, εκρηκτική.

Θυμάμαι τη θάλασσα,
τ'αστέρια τη νύχτα.
Θυμάμαι το παγκάκι
εκεί ψηλά στο βουνό
με την πόλη να αχνοφαίνεται κάτω
αγκαλιασμένη μ'ένα κομμάτι θάλασσας,
γαλάζιο ρούχο, γεμάτο μυστήριο.

Θυμάμαι.
Κι έτσι απαλά κι αθόρυβα,
ο χρόνος γίνεται παράθυρο.
Επιλογή.
Δώρο ελευθερίας
Μονόδρομος αγάπης.




Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

Υπαρχουν λουλουδια

Υπάρχουν λουλουδια που μαραθηκαν και χαθηκαν πριν δουν το καλοκαιρι. Υπαρχουν αλλα που τωρα τ'αγγιξε η ανοιξιατικη ουρανοφεγγιά και θ'ανθιζουν ανασαινοντας σφριγιλοτητα μεσα στην ασφαλεια μιας γλαστρας.

Υπαρχουν λουλούδια που χαθηκαν μεσα στ'αγκαθια ενος ξεροτοπου. Που παλεψαν για λευτερια με περισσια ζωντανια, μα τα'πνιξαν οι ακονισμενες ξιφολογχες που ολογυρα γεννηθηκαν. 

Υπαρχουν λουλουδια ταπεινα, ακριβοθωρητα που εμελλε να γεννηθουν στου κοσμου τ'ανηφορικα δυσβατα. Κι απλωσαν τα πεταλα τους και σκορπισαν την ομορφια τους χωρις ποτέ να ζητησουν δοξες, ευκολιες ή βροχες ζωογονες.

Ολα τα λουλουδια ηταν σποροι καποτε. Ηρθαν μεσ'απ'της γης τα σπλαγχνα με τα δικα του ονειρα το καθενα. Ηρθαν επισκεπτες περαστικοι, ακουγοντας την ιδια μουσικη των ανεμων. Θαυμασαν τα ιδια ατελειωτα λυχναρακια των μακρινων αστεριών.. Μη κρινεις κανενα. Τα λουλουδια πρεπει μοναχα να τ'αγαπάς. 

Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Κόκκινη καρδιά κι ας έχει και πληγές

"...Ανοίξτε την καρδιά σας. Μην φοβάστε μην πληγωθεί. Αν πληγωθεί τουλάχιστον θα ματώσει, θα δείξει ότι ζει, ότι προσπαθεί, ότι υπάρχει αίμα μέσα της. 

Νεκρή όμως είναι εκείνη η καρδιά που μένει πάντα μόνη, κι ας μην έχει πάνω της καμία πληγή.
----------------------------
Και στον Χριστό αρέσουν οι καρδιές που έχουνε τα σημάδια της αγάπης, του έρωτα, της μάχης, της ήττας, της προδοσίας, ακόμα και της αμαρτίας. Πιο πολύ αυτές οι καρδιές Του αρέσουν, που αν και πληγωμένες δεν το έβαλαν κάτω, δεν παραδόθηκαν, δεν συνθηκολόγησαν.

Ο Χριστός έλεγξε εκείνες τις καρδιές τις "αψεγάδιαστες" που όμως αντί για το κόκκινο χρώμα της ζωής και του πόνου είχανε το γκρι. Το γκρι της μοναξιάς, της ψευτοευσέβειας, της ψευταρετής, της ανέραστης ζωής, της άρνησης της αγάπης στο πρόσωπο του συνανθρώπου, της άρνησης του πόνου για χάριν της αγάπης Του".
υγ: Απόσπασμα από ανάρτηση του π.Παύλου Παπαδόπουλου (εδώ)