Disable_right_click


Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

Μονοπάτια και δρόμοι

Θα'θελα μ'αυτή την ανάρτηση να μοιραστώ μαζί σου μερικές μου σκέψεις κάπως ασύνδετες. (Μ'αρέσει πού και πού απλώς να αραδιάζω τις σκέψεις μου, να τις μοιράζομαι μαζί σου. Νιώθω πως αυτό ενισχύει τη μεταξύ μας σύνδεση) 

Ξύπνησα σήμερα κάπως καθυστερημένα. Αποφάσισα όμως να πάω στη δουλειά με τα πόδια. Κοντά είναι άλλωστε οπότε δε με πείραζε να αργήσω και λίγο παραπάνω. 

Περπατούσα με σταθερό ρυθμό. Ούτε αργά ούτε γρήγορα. Μου άρεσε να συγκεντρώνω την προσοχή μου στους διάφορους ήχους που ακούγονταν γύρω μου. Συνήθως, στα αστικά κέντρα ακούγονται πολλοί διαφορετικοί ήχοι ανακατεμένοι κι είναι δύσκολο να τους απομονώσεις ή να καταλάβεις από πού προέρχονται. 

Και σκεφτόμουν πως έτσι συμβαίνει και στη ζωή μας. Προχωρούμε κάθε μέρα, κάθε στιγμή και λαμβάνουμε ερεθίσματα (γεγονότα, λογισμοί, καταστάσεις διάφορες) που έχουν το δικό τους ήχο (άλλα δυνατά, άλλα σιγανά, άλλα με μεγάλη διάρκεια, άλλα όχι και τόσο). Κάποια ερεθίσματα, μάλιστα, λόγω της σοβαρότητας ή της έντασής τους έχουν μακροχρόνια επίδραση πάνω μας. Κι άρα έχουν όχι μόνο ήχο αλλά και ηχώ.

Ασυναίσθητα, καθώς έφτανα στη δουλειά, μου ήρθε εικόνα στο μυαλό: τα μεγάλα ψηλά δέντρα των βουνών. (Αχ, πόσο λατρεύω το βουνό... Πόσο γαληνεύω όταν περπατώ στα μονοπάτια ανάμεσα στα ψηλά πεύκα και έλατα... Μοναδική εμπειρία...)Οι ανεπανάληπτοι ήχοι απ'το θρόισμα καθώς ο αέρας περνάει ανάμεσά τους. Τα μεγάλα πουλιά που ξεκουράζονται στα μεγάλα τους κλαδιά... 

Κι έτσι έφτιαξα αντίθεση: οι δρόμοι της πόλης και τα μονοπάτια των βουνών. Πόσο διαφορετικά μεταξύ τους. Πόσο διαφορετικοί οι ήχοι που τα ταξιδεύουν. Μα όλα έχουν την αξία τους σ'αυτή τη ζωή. Κι όλα έχουν μια κάποια αφετηρία και κάποια πορεία. Όσο ζούμε, θα προχωράμε. Κρατάμε τις όμορφες στιγμές μέσα μας, μαθαίνουμε απ'τις άσχημες, πορευόμαστε κρατώντας μέσα μας την Αγάπη Του για μας. 

Ας ομορφαίνουμε τον δρόμο μας. Τα μονοπάτια μας. Ας γλυκαίνουμε πάντα τους ήχους που ακούμε περνώντας τους μέσα απ'τη θεϊκή Του παρουσία. Έτσι όλα γεμίζουν φως κι Αγάπη...

Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

Ξε-στολίσματα

Σου έχει τύχει καμιά φορά να μη θες να ξεστολίσεις τα χριστουγεννιάτικα;

Αυτό νιώθω πως μου συμβαίνει φέτος. Ίσως είναι που αυτές οι μέρες των γιορτών ήταν απ'τις πιο ευτυχισμένες μου μέρες. Στιγμές μοναδικές με αγαπημένα πρόσωπα, με ανθρώπους πολύ δικούς μου, με φίλους καρδιακούς. 

Μετά από τέτοιες στιγμές ευτυχισμένες, τα πάντα αποκτούν άλλο νόημα. Ακόμη και τα χριστουγεννιάτικα στολίδια ντύνονται με τις γλυκιές αναμνήσεις και θες να μείνουν κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο. 

Νιώθω πως ο καλός Θεός μας δίνει τέτοιες στιγμές και είναι όμορφο να Τον ευχαριστούμε απ'την καρδιά μας γι'αυτό. Να Τον έχουμε στην καρδιά μας όχι μόνο τώρα που γεννήθηκε και βαφτίστηκε, αλλά για όσο ζούμε κι αναπνέουμε.

Τα στολίσματα και τα ξεστολίσματα είναι απλές πράξεις. Μα, αν ντυθούν απ΄τις στιγμές μας τις ευτυχισμένες, αποκτούν φως αγάπης! Αποκτούν αυτό το "για πάντα" που είναι φράση ντυμένη με Θεό.

Καλή χρονιά να'χουμε. Γεμάτη αγάπη Θεού. Κι ας είναι αυτός ο χειμώνας ο ομορφότερός μας μέχρι τώρα!

Τρίτη, 2 Ιανουαρίου 2018

Χρόνια πολλά!

Χρόνια πολλά!
Με υγεία κι ελπίδα στον Θεό το 2018!
Ξεκινάμε τη χρονιά με το υπέροχο αφήγημα "Γιάννης ο Βλογημένος" του Φώτη Κόντογλου.


Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

Χριστούγεννα και Χ-γεννα

Ακούω και φέτος παντού Xmas party εδώ, Xmas προσφορές εκεί, Xmas, Xmas, Xmas...

Τα Χριστούγεννα έγιναν δυστυχώς X-γεννα για πολλούς. Ίσως έχει επιβληθεί, ίσως είναι η συνήθεια, ίσως πολλά... Πάντως ένα τεράστιο Χ...

Θα΄θελα να μην ξεχνώ ότι για μένα Χριστούγεννα είναι η μέρα που γεννήθηκε ο Χριστός. Η μέρα που καταδέχτηκε να λάβει τη δικιά μας χωμάτινη σάρκα για να μας σώσει απ'το αδιέξοδο που μόνοι μας καταφέραμε να δημιουργήσουμε. Να μας βγάλει απ'τη φθορά, απ'το θάνατο, απ'το "τίποτα" του "μετά".

Χριστούγεννα για μένα είναι να ξεκινάς 40 μέρες πιο πριν να νηστεύεις. Όχι απλά για να τηρήσεις κάποιον κανόνα πιεστικό. Να νηστεύεις όπως μπορείς, όπως σου επιτρέπουν οι δυνάμεις σου. Να ετοιμάζεσαι για εκείνη τη μέρα, της 25ης Δεκέμβρη. Να μεταλαμβάνεις το σώμα και το αίμα Του. Εκείνη τη μέρα της 25ης Δεκέμβρη.

Χριστούγεννα είναι η γέννηση της ελπίδας. Σημαίνει να ξεκινήσω να κάνω λίγο χώρο στην καρδιά μου, σαράντα μέρες πιο πριν, ώστε να μετατραπεί σε γλυκιά φάτνη με τη δικιά Του Χάρη και ευλογία. Να ζεσταθεί, να πλατύνει, να χωράει αγαπητικά τους συνανθρώπους. 

Χριστούγεννα σημαίνει ζεστή καρδιά, καρδιά γεμάτη αγάπη Χριστού.

Δευτέρα, 18 Δεκεμβρίου 2017

Ετοιμάσου, ψυχή μου

Ίσως κάποτε πρέπει οι λέξεις ν'αδειάζουν εντελώς απ'το νόημά τους για να μας βοηθήσουν να ξαναρχίσουμε απ'το απλό. Απ'το φαινομενικά παιδικό. Απ'το Άλφα. Σκέτα τα γράμματα κρύβουν την απλότητα της ζωής. Απ'το Άλφα ως το Ωμέγα του Αγαπώ. 

Αγαπώ σημαίνει βλέπω με τα μάτια της καρδιάς. Αγαπώ σημαίνει δανείζομαι την παιδική αθωότητα κι έτσι πορεύομαι στη ζωή μου. Απαλλαγμένος από μίση, ίντριγκες. Δίχως πάθη.

Έρχονται Χριστούγεννα. Για να τα χαρώ στην αληθινή τους διάσταση πρέπει να τα ζήσω σαν παιδί. Ν'αδειάσω απ'ό,τιδήποτε ανούσιο. Έτσι θα'χω περισσότερες πιθανότητες να πλησιάσω τον Νεογέννητο Μεσσία. Ν'ακούσω το "Ωσσανά εν τοις Υψίστοις".

Για να δω το αστέρι της Βηθλεέμ πρέπει να κάνω εσωτερική επανάσταση. Ν'απαλλαχτώ απ'όλα τ'άλλα φώτα που με ζαλίζουν και με κρατούν στην γήινη, ψεύτικη επαναληπτικότητα των δήθεν αναγκών μου. Πάμε, ψυχή μου. Ήρθε η ώρα να γεμίσουμε απ'το υπέρλαμπρο, μαγευτικό φως της Γέννησης. Ετοιμάσου!

Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Monopoly, παρέα και η ομορφιά του 'μαζί'

Μια ακόμη ανάρτηση σαν ημερολόγιο. Γιατί μερικές φορές αξίζει απλά να κάνεις κάτι απλό μόνο και μόνο για να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου ότι είσαι εδώ. Ότι είσαι ζωντανός. Και για μένα αυτή εδώ η γωνιά είναι αυτό ακριβώς το μέρος. Μου δίνει την ευκαιρία να συνειδητοποιώ ότι είμαι ζωντανός. 

Κι όσα κι αν έρθουν, τούτη εδώ η γωνίτσα μου δίνει την αίσθηση της ελευθερίας. Κι αν βάλεις και τα δικά σας views, σχόλια, σκέψεις, e-mails, φωτογραφίες κλπ, σίγουρα μου δίνει και την αίσθηση της επι-κοινωνίας.

Ζω σημαίνε είμαι. Ναι, είμαι. Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμη πι'όμορφο: ναι, είμαστε. Είμαστε όλοι μαζί. Μπορεί να'χουμε τον δικό μας προσωπικό αγώνα ο καθένας, αλλά είμαστε πλασμένοι για να είμαστε παρέα. 

Και μιας που είπα παρέα, είπα να μοιραστώ μαζί σου κάτι ακόμη. 

Πριν λίγες μέρες, ξαναθυμήθηκα τα (μακρινά) φοιτητικά μου χρόνια. Όπου μαζευόμασταν πολλά παιδιά και παίζαμε επιτραπέζια. Αναπολώντας, λοιπόν, αυτές τις στιγμές, τηλεφώνησα σε μερικούς φίλους και φίλες (που είμαστε στην ίδια πόλη τώρα) και κανονίσαμε την προηγούμενη Κυριακή, απογευματινό καφέ με Monopoly. 
Περάσαμε υπέροχα. Ήταν ωραίο διάλειμμα απ'την σοβαρή-καθωσπρέπει-ενήλικη καθημερινότητά μας. Είναι ωραίο το να απολαμβάνεις τη ζωή μαζί με καλούς φίλους. Συνειδητοποίησα το πόσο ΣΠΟΥΔΑΙΟ δώρο είναι οι αληθινοί φίλοι. Είναι δώρο. Δώρο Θεού. Πλησιάζοντας ταυτόχρονα όλοι μαζί Εκείνον που είναι ο ίδιος το δικό μας πολύτιμο δώρο!

Και μιας κι έρχονται Χριστούγεννα, θα'θελα να σε παροτρύνω να βρεθείς κι εσύ με την παρέα σου. Με τους φίλους σου. Και με το Χριστό. Είναι ωραίο -μα πολύ ωραίο!- το να έχεις αληθινή επικοινωνία τόσο με τον Θεό όσο και με τους ανθρώπους.

Ο Παράδεισος χτίζεται από δω. Απ'αυτήν εδώ τη ζωή. Κομμάτι-κομμάτι, στιγμή την στιγμή. Κι είναι όμορφος γιατί είμαστε μαζί!

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Το πι'όμορφο απ'όλα!

Αυτό που είμαστε, αυτό που θέλουμε να είμαστε.
Αυτό που χάσαμε, αυτό που θέλουμε να βρούμε.
Οι άνθρωποι που έφυγαν, οι στιγμές που πέρασαν.
Οι προσευχές μας, τα δάκρυά μας, οι πτώσεις και τα πάθη μας.

Είμαστε όλα τα παραπάνω. Την ίδια στιγμή, ταυτόχρονα. Και κάθε πρωί θα ξυπνάμε και θα σηκωνόμαστε απ'το κρεβάτι, θα ξεκινάμε τη μέρα μας κι όλα θα συνεχίζουν να'χουν το ρυθμό τους. Και θα ιδρώνουμε, θα κλαίμε, θα γελάμε, θα πονάμε. Όλα, όλα.

Θέλουμε δε θέλουμε, είμαστε ένας κόσμος ξεχωριστός μέσα στον κόσμο γύρω μας. Είμαστε ένας κόσμος γεμάτος ζωή, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

Το σημαντικό είναι να θυμόμαστε πως ό,τι είμαστε μπορεί να γίνεται παράδεισος από τώρα. Ό,τι κι αν είμαστε μπορεί να γεμίσει απ'το φως του Χριστού. Μπορούμε να τα αλλάξουμε όλα, αλλάζοντας τον εαυτό μας. 

Δεν είναι αυτό το πι'όμορφο απ'όλα;

Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

για την εξομολόγηση

Ήρθε για να κλείσει ημερομηνία για τον γάμο του. 

Καθώς κοιτούσα εγώ το ημερολόγιο, το δικό του βλέμμα στάθηκε στο κρεμασμένο πετραχήλι που βρίσκεται πάντα μέσα στο γραφείο. 
Ήμουν έτοιμος να του πω τα σχετικά για την άδεια του γάμου του, όταν με φωνή αποφασιστική μου είπε "πάτερ φορέστε το πετραχήλι, θέλω να εξομολογηθώ".
Έκανα υπακοή. Το φόρεσα. Όταν το έβγαλα τα μάτια του ήταν διαφορετικά. Έκλαψε πολύ. Ήταν η πρώτη του φορά που εξομολογούνταν. Βαθιά μετάνοια. Βαθιά συναίσθηση της αμαρτίας.
"Πάτερ αύριο θα έρθω να τα πούμε για τον γάμο, σήμερα νιώθω ότι ξαναγεννήθηκα...ο νους μου σαν να τρελάθηκε από χαρά, δεν είμαι τώρα για να μου πεις για την χαρτούρα...", μου είπε και έφυγε.
Όντως το είδα, συναντήθηκε με τον Χριστό. Και όταν γίνεται αυτό ο άνθρωπος τα αφήνει όλα για να φυλάξει μέσα του αυτήν την γλυκιά τρέλα από την παρουσία Του. Δεν τον νοιάζει τίποτα, ούτε ακόμα και η ημερομηνία γάμου του.
----------------
Υ. Γ. Ο γάμος δεν αναβλήθηκε, αντιθέτως μάλλον θα γίνει και πιο νωρίς. 🙂

Ένα κείμενο του π.Παύλου Παπαδόπουλου (βλ.εδώ)

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

μόνο μπροστά!

Ας μη γυρίζουμε πίσω στις αμαρτίες που έχουμε εξομολογηθεί. Η ανάμνηση των αμαρτιών κάνει κακό. Ζητήσαμε συγγνώμη; Τελείωσε. Ο Θεός όλα τα συγχωρεί με την εξομολόγηση. Κι εγώ σκέπτομαι ότι αμαρτάνω. Δεν βαδίζω καλά. Ό,τι όμως με στενοχωρεί, το κάνω προσευχή, δεν το κλείνω μέσα μου, πάω στο πνευματικό, το εξομολογούμαι, τελείωσε! Να μη γυρίζομε πίσω και να λέμε τι δεν κάναμε. Σημασία έχει τι θα κάνομε τώρα, απ' αυτή τη στιγμή και έπειτα.
άγ.Πορφύριος

υγ: απ'την υπέροχη ομάδα 'Εκκωφαντική σιωπή' εδώ

Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

Με τον άνθρωπό σου

Είτε λέγεται φίλος είτε παρέα είτε σύντροφος ζωής, νομίζω αυτός ο κανόνας της αγάπης έχει εφαρμογή παντού. Μα στάσου... Δεν είναι κανόνας η αγάπη. Κανόνας και αγάπη είναι πράγματα που σπάνια συναντώνται...

Όχι, όχι. Δεν ταιριάζει να λέω ότι είναι κανόνας η αγάπη. Θα παρομοίαζα τον κανόνα με τις ράγες των τραίνων και την αγάπη με το κομποσκοίνι.

Οι ράγες των τραίνων σπάνια συναντώνται. Μπορεί να'ναι πάντα δίπλα η μία στην άλλη. Μπορεί να πηγαίνουν προς την ίδια κατεύθυνση. Μα είναι κρύες, παγωμένες, ακίνητες και δεν αλληλεπιδρούν. Καμία σχέση με την αγάπη. Η αγάπη θα'λεγα πως μοιάζει με το κομποσκοίνι. Που'ναι το σχοινάκι του Θεού το πλεγμένο με χίλιους σταυρούς κι ευχές. Που τυλίγεται τόσο έμπονα. Είναι ζεστό, έχει μέσα του κάτι απ'τα δάκρυα της μετάνοιας και τη γλύκα της Χάρης Του...

Ναι. Η αγάπη είναι Χάρη Θεού. Είναι σταυρός. Είναι δάκρυ έμπονο σαν φτερό αγγέλου. Είναι καθημερινός αγώνας που συναντιέται κι αλληλεπιδρά. Που μπορεί να σου χαρίσει ζωή. 

Έτσι να'σαι και συ με τον άνθρωπό σου. Σαν το κομποσκοίνι. Ν'ανεβαίνετε ψηλά. Να προσπαθείτε. Να μιλάνε οι καρδιές σας. Να γλυκαίνονται οι κοινές προσευχές σας. Έτσι αξίζει. Μαζί.

Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

Πώς ζωγραφίζουμε τους ανθρώπους στη ψυχή μας;

Είναι μια ερώτηση που έπρεπε να είχα κάνει στον εαυτό μου εδώ και καιρό. Πώς ζωγραφίζω τους ανθρώπους στην ψυχή μου; Με το μαύρο φόντο της κακίας και τα θαμπωμένα χρώματα της ζήλιας; Μήπως με τα πινέλα μου τους θάβω κάτω από τόνους σκουρόχρωμη μπογιάς και τους τοποθετώ στα κάδρα των διαστάσεων που με βολεύουν;

"Για τους φθονερούς ανθρώπους δεν υπάρχει καλή πράξη που να αξίζει τον έπαινο, δεν υπάρχει ικανότητα λόγου που να συνδυάζεται με σεμνότητα και χάρη, δεν υπάρχει και τίποτα άλλο που να αξίζει τη μίμηση ή το θαυμασμό… Κι αν υπάρχει κάτι που δεν πάει καλά- πράγμα συνηθισμένο και ανθρώπινο -αυτό είναι που λένε σε όλους και με αυτό θέλουν να παρουσιάζουν έναν άνθρωπο"(1), λέει ο Μέγας Βασίλειος, στην ομιλία του περί φθόνου.

Θυμήσου ψυχή μου τότε που είχες μετάνοια αληθινή, είχες αγοράσει τα πιο ακριβά πινέλα, τα πιο φωτεινά χρώματα και είχες στολίσει μ’ αυτά τις ψυχές των ανθρώπων με φωτοστέφανα, με λουλούδια, μ’ αρετές… Θυμήσου ψυχή μου, σαν είχες μετάνοια, το μαύρο φόντο ανήκε σε σένα μονάχα, μ’ άσπριζε λίγο λίγο με το Φως Του μέσα στην προσευχή σου. Τώρα πώς άλλαξαν όλα πάλι! Η μαυρίλα που βλέπεις γύρω σου μήπως είναι η δική σου;

Δεν θα ψάξω για φως στα λαμπιόνια της πόλης ούτε για χρώματα και στολίδια της ύλης… Λέω να δανειστώ για λίγο το πινέλο του Δημιουργού  και ν’ αρχίσω πάλι να ζωγραφίζω φωτοστέφανα αρετών και πορφύρες βασάνων. Λέω να δοκιμάσω πάλι στο πετραχήλι.

υγ: Ευχαριστούμε τη φίλη Ε. για το υπέροχο κείμενό της!
υγ2: Το απόσπασμα της δεύτερης παραγράφου (1) είναι απ'το βιβλίο "Μικρή Φιλοκαλία της καρδιάς", Ελένη Κονδύλη, Ακρίτας

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Σεξ στην εφηβεία

Ένα υπέροχο κείμενο το οποίο με εξέπληξε θετικά με τις αλήθειες του, τον αφοπλιστικά άμεσο και ειλικρινή λόγο του και την τοποθέτησή του στο σημερινό, καθημερινό μας "τώρα". Διαβάστε το απευθείας απ'τον σύνδεσμο εδώ.

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Έλα και βρες το μόνος σου

Ένα βροχερό πρωινό σαν κι αυτό, μετά από μία ειλικρινή κουβέντα, ανακάλυψα το επόμενο βίντεο που μου έκανε εντύπωση. Είναι ο μητροπολίτης Σουρόζ Anthony Bloom που μιλά για το ειλικρινές ψάξιμο, την αληθινή από καρδιάς αναζήτηση της αλήθειας του Χριστού. Σου το παρουσιάζω με πολλή αγάπη: