Από τι εξαρτάται η σωτηρία μας

 Οι περισσότεροι άνθρωποι πηγαίνουν στο Ναό με την λέξη ''δώσε''.

Δώσε υγεία Κύριε,

δώσε οικονομική ευημερία,

δώσε στην Οικογένεια, δώσε στα παιδιά!

Πολύ λίγοι έρχονται στο Ναό με τις λέξεις:

"εγώ λυπάμαι, Κύριε!''.

Λυπάμαι που αμάρτησα.

Λυπάμαι που δεν Σε αγαπούσα.

Συγγνώμη που Σε ξέχασα!

Με την επίσκεψη πολλών χρόνων σε Ναούς,

δεν καταλαβαίνουν ότι στην Εκκλησία πρέπει να έρθουν με ένα πρόσωπο ταπείνωσης

όχι σαν ένας δίκαιος άνθρωπος

που κάνει μιά χάρη στο Θεό που βρίσκεται στο Ναό Του.

Η Σωτηρία εξαρτάται από την ειλικρίνεια για θεραπεία από την αμαρτία και αν υπάρχει ειλικρίνεια, θα υπάρξει Μετάνοια.

(✞) Αρχιμ. Κύριλλος Παβλόφ.

                πηγή

Αποχαιρετιστήρια επιστολή του αγ.Πορφυρίου

"Αγαπητά πνευματικά μου παιδιά.

Τώρα, που ακόμη έχω τας φρένας μου σώας, θέλω να σας πω μερικές συμβουλές.

Από μικρό παιδί όλο στις αμαρτίες ήμουνα. Και όταν με έστελνε η μητέρα μου να φυλάξω τα ζώα στα βουνά γιατί ο πατέρας μου – επειδή ήμασταν πτωχοί – είχε πάει στην Αμερική για να εργαστεί στη Διώρυγα του Παναμά για εμάς τα παιδιά του, εκεί που έβοσκα τα ζώα, συλλαβιστά διάβαζα το βίο του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτου και πάρα πολύ αγάπησα τον Άγιο Ιωάννη και έκανα πάρα πολλές προσευχές σαν μικρό παιδί, που ήμουνα, δώδεκα δεκαπέντε χρόνων, δεν θυμάμαι ακριβώς καλά. Και θέλοντας να τον μιμηθώ με πολύ αγώνα, έφυγα από τους γονείς μου κρυφά και ήλθα στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους και υποτάχθηκα σε δύο Γέροντες αυταδέλφους, Παντελεήμονα και Ιωαννίκιο.

Μου έτυχε να είναι πολύ ευσεβείς και ενάρετοι και τους αγάπησα πάρα πολύ και γι’ αυτό, με την ευχή τους, τους έκανα άκρα υπακοή. Αυτό με βοήθησε πάρα πολύ, αισθάνθηκα και μεγάλη αγάπη και προς το Θεό και πέρασα πάρα πολύ καλά. Αλλά, κατά παραχώρηση Θεού, για τις αμαρτίες μου, αρρώστησα πολύ και οι Γέροντές μου, μου είπαν να πάω στους γονείς μου στο χωριό μου, τον Άγιο Ιωάννη Ευβοίας. Και ενώ από μικρό παιδί είχα κάνει πολλές αμαρτίες, όταν ξαναπήγα στον κόσμο συνέχισα τις αμαρτίες, οι οποίες μέχρι σήμερα έγιναν πάρα πολλές. Ο κόσμος, όμως, με πήρε από καλό και όλοι φωνάζουνε ότι είμαι άγιος.

Εγώ, όμως, αισθάνομαι ότι είμαι ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος του κόσμου. Όσα θυμόμουνα, βεβαίως, τα εξομολογήθηκα και νομίζω ότι γι’ αυτά, που εξομολογήθηκα, με συγχώρησε ο Θεός. Αλλά, όμως, τώρα έχω ένα συναίσθημα ότι και τα πνευματικά μου αμαρτήματα είναι πάρα πολλά και παρακαλώ όσοι με έχετε γνωρίσει να κάνετε προσευχή για μένα, διότι και εγώ, όσο ζούσα, πολύ ταπεινά έκανα προσευχή για σας. Αλλά, όμως, τώρα, που θα πάω για τον ουρανό, έχω το συναίσθημα ότι ο Θεός θα μου πει: «Τι θέλεις εσύ εδώ;» Εγώ ένα έχω να του πω: «Δεν είμαι άξιος, Κύριε, για εδώ, αλλά ό,τι θέλει η αγάπη σου ας κάμει για μένα». Από κει και πέρα δεν ξέρω τι θα γίνει. Επιθυμώ, όμως, να ενεργήσει η αγάπη του Θεού.

Και πάντα εύχομαι τα πνευματικά μου παιδιά ν’ αγαπήσουν το Θεό, που είναι το παν, για να μας αξιώσει να μπούμε στην επίγειο άκτιστη Εκκλησία Του. Γιατί από εδώ πρέπει ν’ αρχίσουμε. Εγώ πάντα είχα την προσπάθεια να προσεύχομαι και να διαβάζω τους ύμνους της Εκκλησίας, την Αγία Γραφή και τους βίους των Αγίων μας και εύχομαι και σεις να κάνετε το ίδιο.

Παρακαλώ όλους σας να με συγχωρέσετε για ό,τι σας στενοχώρησα".

Ιερομόναχος Πορφύριος

Εν Καυσοκαλυβίοις τη 4/17 Ιουνίου 1991

Από το περιοδικό “Ορθ. Φιλόθεος Μαρτυρία”, τ. 51-52, Νουθεσίες Γέροντος ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ, Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 98

Αρκεί να είσαι δεκτικός

 Δείτε αυτό το υπέροχο μικρό βίντεο που μιλάει ο πολύ αγαπητός π.Φιλήμωνας για το πώς γνώρισε αληθινά τον Θεό δια του αγίου μας Παϊσίου.
Προς ωφέλεια όλων μας.

Ο Θεός μας, αδέρφια, είναι εδώ!! Αρκεί να είμαστε δεκτικοί στου Θεού το σχέδιο και να θελήσουμε ταπεινά να Τον γνωρίσουμε.

 

Αυτή εδώ η ανάσα σου.

Και ναι... Σε ένα μήνα έρχονται Χριστούγεννα. Κλαίει η ψυχή μου όμως. Και προσπαθώ στους γύρω μου, ακόμα και στους πολύ κοντινούς μου ανθρώπους, να μη το δείχνω. Γιατί; Τα δάκρυα, όταν μεταμορφώνονται σε προσευχή καρδιάς, εκτοξεύονται στον θρόνο Του. Ενώ, αν τα κάνεις λόγια του αέρα, σκορπούν σαν εφήμερα πυροτεχνήματα.

Ναι, κλαίω. Διότι καθημερινά χάνουμε μάχες. Σαν ανθρωπότητα. Σαν πολιτισμός. Σαν πατρίδα. Σαν πίστη. Μα, πάνω απ'όλα, κλαίω που δε νιώθω βαθιά μέσα μου τη δική μου, μοναδική ευθύνη. Κλαίω γιατί, ενώ γίνονται τόσα δυσάρεστα, πάντα δυσκολεύομαι να 'πετάξω' το 'εγώ' μου. 

Κλάψε, Σεβάχ. Μα, προσευχήσου. Μετανόησε. Εξομολογήσου. Κοινώνησε. Κάν'τα και να τα νιώθεις. Ναι, ψυχή μου. Να τα νιώθεις. Μόνο όταν συντριφτεί στη βάση του το 'εγώ', μόνον τότε μπορώ να ελπίζω σ'έναν κόσμο καλύτερο. Αλλιώς, απλά 'θα κάνω καλές πράξεις' και θα καμαρώνω εξωτερικά για το πόσο καλός χριστιανός είμαι και το πόσο καλός άνθρωπος...

Ας μετανιώσεις, Σεβάχ. Αλλάζω τον χρόνο: ας μετανιώνεις. Κάθε στιγμή είναι μια ευλογία, ένα δώρο. Κάνε τις στιγμές να αξίζουν. Τίμησε το δώρο που έλαβες. Μην περιμένεις το αύριο για να κλάψεις, να πράξεις, να μετανιώσεις, να αγωνιστείς. 

Κλάψε μα με ελπίδα στο άπειρό έλεος του Θεού μας. Αυτού που Τον πληγώνουμε καθημερινά μα που, εν τέλει, εκεί καταλήγουμε να κοιτάζουμε. Αυτός είναι η ελπίδα μας. Αυτός η δύναμή μας. Αυτός είναι τα πάντα μας.

Έχουμε χρόνο, Σεβάχ. Έχουμε ακόμη έναν μήνα αγώνα χριστουγεννιάτικου. Μα... Ξέρεις κάτι; Ο μόνος χρόνος σου είναι το τώρα. Αυτή εδώ η ανάσα σου. Αυτή είναι η στιγμή σου. Ακούς; Αυτή. Ξεκίνα με το βλέμμα στην Αγάπη Του.

Τι λες κι εσύ, αδερφή/έ; Ξεκινάμε; Το μαζί πάντα είναι ομορφότερο!

 

Άσκηση και θυσία. Ή αλλιώς: Πώς ζεις τη ζωή σου.

Κάποτε ένας άπιστος βασιλιάς συναντήθηκε με έναν πάμφτωχο καλόγερο ασκητή.

Και του λέει ο βασιλιάς:

- Θαυμάζω γέροντα την μεγάλη άσκηση και θυσία που κάνεις! Θυσιάζεις όλη σου τη ζωή στο Θεό, που είναι αμφίβολο αν υπάρχει ή δεν υπάρχει.

Ο ασκητής ακούγοντάς τον, μειδίασε και του είπε:

- Και εγώ μεγαλειότατε θαυμάζω την δική σου άσκηση και θυσία που κάνεις, η οποία είναι πολύ μεγαλύτερη από την δική μου!

- Είναι δυνατόν αυτό; του είπε με απορία ο βασιλιάς. Ποιά θυσία κάνω εγώ, που είναι μάλιστα μεγαλύτερη και από την δική σου;

- Εγώ μεγαλειότατε, του λέει ο ασκητής, θυσιάζω την πρόσκαιρη ζωή, για να κερδίσω την αιώνια. Ενώ εσύ θυσιάζεις την αιώνια ζωή, για να χαρείς την πρόσκαιρη. Ποιός λοιπόν από εμάς τους δύο κάνει μεγαλύτερη θυσία;

Ο βασιλιάς προβληματίστηκε.

''Εάν μία τοις χιλίοις, υπάρχει άλλη ζωή, τί θα απογίνω;'' σκέφτηκε.

Το αποτέλεσμα ήτανε να έρθει ''εις εαυτόν'' και σιγά — σιγά με την διακριτική καθοδήγηση του ασκητή, άλλαξε τρόπο ζωής και μετανόησε.

 

Γέροντας +Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα.

 

Της σημερινής Κυριακής του Ασώτου

 Αδέρφια μου αγαπημένα, 

Βρήκα εδώ μεταφρασμένα τα υμνολογικά κείμενα της σημερινής Κυριακής (του Ασώτου). Ο πλούτος της υμνολογίας μας είναι απίστευτος! Μοναδικός! Ανεξάντλητων νοημάτων και θεϊκά απενοχοποιητικός. Αφήνω εδώ μερικά από αυτά:

Τρέξε να ανοίξεις για χάρη μου τις πατρικές Σου αγκάλες, που τόσο επιθυμείς Θεέ μου. Γιατί εγώ κατασπατάλησα την περιουσία, που Συ μου χάρισες, ζώντας με ασωτίες. Τώρα όμως ατενίζω με ελπίδα προς τον αδαπάνητο πλούτο του ελέους Σου. Σε παρακαλώ λοιπόν, μη παραβλέψεις την καρδιά μου, που από την ασωτία έχει γίνει εντελώς πτωχή, γιατί με κατάνυξη Σου κράζω: Αμάρτησα ενώπιόν Σου Κύριε, σώσε με.

Ανόητα, έφυγα μακριά από την πατρική Σου δόξα, και στην κακία σκόρπισα τον πλούτο, που μου παρέδωσες σαν περιουσία. Γι’ αυτό και Σου φωνάζω με την φωνή του ασώτου: Αμάρτησα ενώπιόν Σου, πατέρα μου, που είσαι γεμάτος αγάπη και συμπόνια για μένα. Δέξου με τώρα που μετανοώ, και κάνε με σαν ένα Σου δούλο.

Πατέρα μου αγαθέ, έφυγα μακρυά Σου, αλλά μη με εγκαταλείψεις γι’ αυτό, και μη με δείξεις σαν άχρηστον δούλο της βασιλείας Σου. Ο παμπόνηρος εχθρός διάβολος με γύμνωσε, και μου αφήρεσε τον πλούτο, που μου εχάρισες. Τα χαρίσματα της ψυχής μου άσωτα τα διεσκόρπισα. Και τώρα βρίσκω την δύναμη να σηκωθώ από το βάθος, που έπεσα και έρχομαι προς Σένα φωνάζοντάς Σου δυνατά: Κάμε με σαν έναν Σου δούλο Σου, Συ που πάνω στον Σταυρό άπλωσες τα άχραντά Σου χέρια, για να με αρπάξεις από το φοβερό θηρίο, τον διάβολο και τον θάνατο, και για να με ενδύσεις και πάλι την πρώτη βασιλική στολή, που έχασα με την αμαρτία, γιατί Συ μόνο είσαι πολυέλεος.

Τι να κάνω όταν με στεναχωρεί κάτι που συνέβη;

Νέος μήνας, αδέρφια μου αγαπημένα!

Και, όπως κάθε μήνας είναι ακόμη μία νέα αρχή, έτσι ας κάνουμε κι εμείς και νέο ξεκίνημα! Ξεκίνημα με τον Χριστό! 

Αυτήν την περίοδο διαβάζω και ξαναδιαβάζω τον άγιο Πορφύριο. Συγκεκριμένα, το βιβλίο «Βίος και Λόγοι του γέρ. Πορφυρίου Καυσοκλαυβίτου» των εκδ.Χρυσοπηγή. Κάθε παράγραφος, κάθε πρόταση, κάθε λόγος του Αγίου γέροντα είναι βάλσαμο, είναι παρηγοριά. Κλείνω το βιβλίο και νιώθω αναπαυμένος και με ελπίδα!

Σου αφήνω εδώ ακόμη μια αράδα (σελ. 371, Β’ έκδοση) από τους λόγους του Αγίου μας που μιλάει για το πώς να κινούμαστε όταν μέσα μας έχουμε στεναχώρια:

«(…) Κι εγώ σκέπτομαι ότι αμαρτάνω. Δεν βαδίζω καλά. Ο,τι όμως με στεναχωρεί, το κάνω προσευχή. Δεν το κλείνω μέσα μου. Πάω στον πνευματικό, το εξομολογούμαι, τελείωσε! Να μη γυρίζουμε πίσω και να λέμε τι δεν κάναμε. Σημασία έχει τι θα κάνομε τώρα, απ’αυτή τη στιγμή κι έπειτα. Όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος: «Τα μεν οπίσω επιλανθανόμενος, τοις δε έμπροσθεν επεκτεινόμενος».

Έτσι ας πράττουμε κι εμείς, αδέρφια μου!! Να και κάτι σχετικό που βρήκα σ’έναν τοίχο πριν πολλά χρόνια στη Θεσσαλονίκη:

Καλημέρα, καλή Παρασκευή, καλό μήνα, με ταπείνωση και αγώνα τώρα στο Τριώδιο που ήρθε!

Αυτό το 'απαρνησάσθω'

 Καλημέρα, αδερφή/έ!

Λέει ο γέρ.+Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης πως όταν δεχθώ να ξεκινήσω να αγωνίζομαι (που πρακτικά σημαίνει να ξεκινήσω να γνωρίζω τον Χριστό) το πρώτο πράγμα που θα νιώθω θα είναι πως θα έχω ανάγκη να θυμάμαι και να γνωρίζω τον Θεό.

Και αυτό -λέει ο άγιος γέροντας- είναι η αρχή του 'απαρνησάσθω εαυτόν' που έλεγε ο Χριστός. Δηλαδή, το να βγαίνουμε από τον εαυτό μας, απ'την χοϊκότητά μας, απ'τον εγωισμό μας. Και τότε θ'αρχίσουν να έρχονται τα πρώτα δάκρυα: που θα είναι ο εγωισμός μας που θα σπάει σιγά-σιγά. Η σκληροκαρδία μας που έχει τόσο σκληρό περίβλημα... 

Αδερφή/έ μου, τότε είναι που θ'αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε ότι είμαστε αμαρτωλοί, ότι έχουμε όντως ανάγκη γιατρειάς. Και πολλά ακόμα... Δυστυχώς, στην εποχή μας, είναι πολύ εύκολο να ξεχαστούμε /αμελήσουμε ν'αγωνιζόμαστε... Και ακόμη πιο εύκολο να αμελήσουμε την εξομολόγηση διότι αν δεν θελήσουμε ν'αγωνιστούμε, πώς θα καταλάβουμε ότι έχουμε ανάγκη του λουτρού της σωτηρίας μας;

Καλό αγώνα, αδέρφια μου αγαπημένα.

Για την υπέροχη παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου

 Ακούστε, αδέρφια μου, όταν ευκαιρήσετε την ομιλία του π.Αθανασίου Μυτιληναίου. (Για την ακρίβεια έχει 2 μέσα στο ίδιο βίντεο, την πρώτη μόνο πρόλαβα να ακούσω).
Είναι τόσο διαφωτιστική, γεμάτη αγάπη για τον Θεό και τον άνθρωπο. Αφυπνιστική. Μια διακριτική έκκληση για μετάνοια. Μια βιωματική προσέγγιση στο δρόμο προς την αληθινή προσευχή και τη ζωή.

Καλό Τριώδιο, αδέρφια μου.

Η δύναμη της εξομολόγησης

πηγή
''Μόλις μετανοήσατε, μόλις ἐξομολογηθήκατε μέ συντριβή, ὁ οὐράνιος Πατέρας σᾶς ἔδωσε τήν ἄφεση μέσω τοῦ πνευματικοῦ, ὁ ὁποῖος καί σᾶς τή γνωστοποίησε...

Ὅποιος, μέ τή μεσιτεία τοῦ ἐξομολόγου ἱερέα, λάβει τήν ἄφεση ἀπό τό Θεό, στέκεται ἀνένοχος ἐνώπιον τῆς δικαιοσύνης Του..''

Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

Με τον άνθρωπό σου

Είτε λέγεται φίλος είτε παρέα είτε σύντροφος ζωής, νομίζω αυτός ο κανόνας της αγάπης έχει εφαρμογή παντού. Μα στάσου... Δεν είναι κανόνας η αγάπη. Κανόνας και αγάπη είναι πράγματα που σπάνια συναντώνται...

Όχι, όχι. Δεν ταιριάζει να λέω ότι είναι κανόνας η αγάπη. Θα παρομοίαζα τον κανόνα με τις ράγες των τραίνων και την αγάπη με το κομποσκοίνι.

Οι ράγες των τραίνων σπάνια συναντώνται. Μπορεί να'ναι πάντα δίπλα η μία στην άλλη. Μπορεί να πηγαίνουν προς την ίδια κατεύθυνση. Μα είναι κρύες, παγωμένες, ακίνητες και δεν αλληλεπιδρούν. Καμία σχέση με την αγάπη. Η αγάπη θα'λεγα πως μοιάζει με το κομποσκοίνι. Που'ναι το σχοινάκι του Θεού το πλεγμένο με χίλιους σταυρούς κι ευχές. Που τυλίγεται τόσο έμπονα. Είναι ζεστό, έχει μέσα του κάτι απ'τα δάκρυα της μετάνοιας και τη γλύκα της Χάρης Του...

Ναι. Η αγάπη είναι Χάρη Θεού. Είναι σταυρός. Είναι δάκρυ έμπονο σαν φτερό αγγέλου. Είναι καθημερινός αγώνας που συναντιέται κι αλληλεπιδρά. Που μπορεί να σου χαρίσει ζωή. 

Έτσι να'σαι και συ με τον άνθρωπό σου. Σαν το κομποσκοίνι. Ν'ανεβαίνετε ψηλά. Να προσπαθείτε. Να μιλάνε οι καρδιές σας. Να γλυκαίνονται οι κοινές προσευχές σας. Έτσι αξίζει. Μαζί.

Πώς ζωγραφίζουμε τους ανθρώπους στη ψυχή μας;

Είναι μια ερώτηση που έπρεπε να είχα κάνει στον εαυτό μου εδώ και καιρό. Πώς ζωγραφίζω τους ανθρώπους στην ψυχή μου; Με το μαύρο φόντο της κακίας και τα θαμπωμένα χρώματα της ζήλιας; Μήπως με τα πινέλα μου τους θάβω κάτω από τόνους σκουρόχρωμη μπογιάς και τους τοποθετώ στα κάδρα των διαστάσεων που με βολεύουν;

"Για τους φθονερούς ανθρώπους δεν υπάρχει καλή πράξη που να αξίζει τον έπαινο, δεν υπάρχει ικανότητα λόγου που να συνδυάζεται με σεμνότητα και χάρη, δεν υπάρχει και τίποτα άλλο που να αξίζει τη μίμηση ή το θαυμασμό… Κι αν υπάρχει κάτι που δεν πάει καλά- πράγμα συνηθισμένο και ανθρώπινο -αυτό είναι που λένε σε όλους και με αυτό θέλουν να παρουσιάζουν έναν άνθρωπο"(1), λέει ο Μέγας Βασίλειος, στην ομιλία του περί φθόνου.

Θυμήσου ψυχή μου τότε που είχες μετάνοια αληθινή, είχες αγοράσει τα πιο ακριβά πινέλα, τα πιο φωτεινά χρώματα και είχες στολίσει μ’ αυτά τις ψυχές των ανθρώπων με φωτοστέφανα, με λουλούδια, μ’ αρετές… Θυμήσου ψυχή μου, σαν είχες μετάνοια, το μαύρο φόντο ανήκε σε σένα μονάχα, μ’ άσπριζε λίγο λίγο με το Φως Του μέσα στην προσευχή σου. Τώρα πώς άλλαξαν όλα πάλι! Η μαυρίλα που βλέπεις γύρω σου μήπως είναι η δική σου;

Δεν θα ψάξω για φως στα λαμπιόνια της πόλης ούτε για χρώματα και στολίδια της ύλης… Λέω να δανειστώ για λίγο το πινέλο του Δημιουργού  και ν’ αρχίσω πάλι να ζωγραφίζω φωτοστέφανα αρετών και πορφύρες βασάνων. Λέω να δοκιμάσω πάλι στο πετραχήλι.

υγ: Ευχαριστούμε τη φίλη Ε. για το υπέροχο κείμενό της!

υγ2: Το απόσπασμα της δεύτερης παραγράφου (1) είναι απ'το βιβλίο "Μικρή Φιλοκαλία της καρδιάς", Ελένη Κονδύλη, Ακρίτας

Η καλύτερη παρέα

Το βίντεο το ανακάλυψα μέσα απ'τον π.Χαράλαμπο Παπαδόπουλο. Στο βίντεο μπορείς να δεις τον π.Ανανία Κουστένη να μιλά για την μετάνοια. Για τον Χριστό. Για την παρουσία Του, για την αγάπη Του. Για την παρέα Του. 

Καλή εβδομάδα, αδέρφια!

ουσία στη ζωή μας

Όσο πιο πολλά γράφω τόσο πιο πολύ συνειδητοποιώ ότι η ουσία δεν είναι στα ωραία λόγια, τα διατυπωμένα με περιγραφές και λέξεις όμορφες. 

Η ουσία έγκειται στο να βάλουμε σε μια τάξη τους λογισμούς μας. Να βάλουμε πρόγραμμα πνευματικό στη ζωή μας. Να κάνουμε μέρος της καθημερινότητάς μας την προσευχή. Να αγκαλιάσουμε τον Ιησού μ'όποιον τρόπο και με όποια ευκαιρία παρουσιάζεται στο τώρα μας.

Χρειαζόμαστε μετάνοια. Αληθινή κι όχι δάκρυα παροδικά και συναισθηματισμούς εγωιστικής φύσης. Έχουμε βαθιά ανάγκη από εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία. Χρειαζόμαστε την πνοή του Θεού και τη Χάρη Του στην καθημερινή μας αγωνιστικότητα.

Όλα τ'άλλα είναι ωραία, αλλά δευτερεύοντα....

Αν βάλουμε το Θεό στη ζωή μας, τότε ακόμη κι ένας απλός απογευματινός καφές στο σπίτι μας θα έχει, θα είναι αφορμή κι αιτία χαράς. Θα'ναι γλυκιά ψυχαγωγία, περιπέτεια όμορφη.

Μια ομιλία για σήμερα!

Πριν περίπου δέκα μέρες, μιλούσα με μία φίλη, η οποία ταξίδευε. Κλείνοντας το τηλέφωνο, μου λέει: "Πάω να βάλω μια ομιλία του π.Ανδρέα ν'ακούσω, να χαλαρώσω γιατί έχει πολλή φασαρία μέσα στο λεωφορείο". Τη ρωτάω ποια και μου είπε "Ο άσωτος είναι φίλος μου". 

Έτσι, μ'αυτή την αφορμή, την ξανάκουσα και γω και συγκινήθηκα... Και θυμήθηκα κι αυτή την ανάρτηση που είχα γράψει χάρη σ'αυτή την ομιλία.

Καλή ακρόαση σου εύχομαι!

Το μεγαλύτερο θαύμα

Βρήκα στην ομάδα fb "ΙΧΘΥΣ" το ακόλουθο ρητό του γέροντα Επιφανείου Θεοδωρόπουλου που μου έκανε μεγάλη εντύπωση:

"Ένα μόνο θαύμα είδα, ότι είμαι αμαρτωλός και ο Χριστός σταυρώθηκε για μένα, για να με σώσει. Δεν χρειάζομαι άλλο θαύμα. Το μεγαλύτερο θαύμα είναι να βλέπουμε τις αμαρτίες μας και να μετανοούμε."

για την αληθινή μετάνοια και εξομολόγηση

Άραγε μετανοούμε ποτέ; Καταλαβαίνουμε ποτέ το μέγεθος της αμαρτίας μας; Συνειδητοποιούμε την ανεπάρκειά μας; Έχουμε γκρεμίσει το αυτοείδωλό μας; Ομολογούμε την αμαρτία μας; Γιατί τελικά εξομολογούμαστε;

-------------------------

Λέγει ο Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης: “Ο άνθρωπος σπάνια αποκτά πλήρη επίγνωση της κατάντιας του. Κι αν καμια φορά έχουμε κανένα δακρυάκι και λέμε, “εγώ αμαρτωλός είμαι, Χριστέ μου, συγχώρεσέ με”, και τότε ψέματα λέμε. Κάποιος εγωισμός υπάρχει μέσα μας, κάποιο πλήγμα, κάποιο θέλημα, κάποια επιθυμία, κάποια ιδέα, κάποια επιδίωξις, κάποια αποτυχία, κάποια επιτυχία άλλου, κάποια απογοήτευσις· γιαυτό λέμε πως είμαστε αμαρτωλοί ή βγάζουμε δάκρυ, όχι διότι πραγματικά σκεφθήκαμε τον Θεόν”.

-------------------------

Τα παραπάνω παρατηρούνται έντονα κατα την εξομολόγηση των χριστιανών. Οι περισσότεροι άνθρωποι έρχονται επειδή κάτι στην ζωή τους “στράβωσε”. Δεν βλέπουν την αμαρτία τους, αλλά μένουνε στην θλίψη που έχουνε λόγο του προβλήματος που προέκυψε. Αυτό έρχονται να συζητήσουν με τον πνευματικό και όχι να ομολογήσουν την αμαρτία τους.

-------------------------

Έρχονται νέες κοπέλες και κλαίνε για την σχέση που είχανε, για την προδοσία που γεύτηκαν από το αγόρι τους. Δεν  έρχονται να ομολογήσουν τις σαρκικές τους αμαρτίες. Έρχονται για να παρηγορηθούν. Αν έβλεπαν από το παράθυρο το αγόρι τους να τις κάνει νεύμα, θα

το βήμα παρακάτω: βίωμα

Μπορεί να μιλάμε για το Χριστό. Να λέμε το πόσο υπέροχα ήταν αυτά που έκανε, που δίδασκε. Μπορεί να κάνουμε θρησκευτικό τουρισμό. Να αγοράζουμε εικονίτσες, κομποσκοίνια. Να επισκεπτόμαστε μοναστήρια. Μπορεί ίσως να  μη χάνουμε ακολουθία. Μπορεί ακόμα να νηστεύουμε, να κάνουμε φιλανθρωπίες.

Μπορούμε να προχωρήσουμε ένα σπουδαιότερο, όμως, βήμα. Να τολμούμε να κοιτάζουμε τα λάθη και τα πάθη μας κατάματα και ταυτόχρονα να μην απελπιζόμαστε. Μπορούμε να βιώνουμε το Χριστό μέσα απ'την καθημερινή μας μετάνοια. 

Η σχέση μας μαζί Του εξαρτάται απ'το πόσο στ'αλήθεια τον προσκαλούμε στη ζωή μας. Η επιλογή αυτή είναι δώρο του Θεού χαοτικά σπουδαίο. Και λέγεται ελευθερία.

του αγ.Ιωάννη

Σήμερα, στη γιορτή του αγ.Ιωάννη του Προδρόμου, η αόρατη γωνιά έχει την τιμή να φιλοξενεί ένα ποίημα του π.Η.Κ.

Στα γενέθλιά σου σήμερα

θα περάσω

να με κεράσεις

ένα ποτήρι από τη χάρη σου

να ξεδιψάσω.

Κι αν λίγο επιμείνεις

από ευγένεια τέτοια μέρα 

δεν μπορώ να αρνηθώ

ποτήρι το ποτήρι

να με μεθύσεις

με το παλιό καλό κρασί της μετανοίας 

το ιορδάνειο,το δυνατό.

Για να ξεχάσω όσα θυμάμαι

να θυμηθώ όσα ξεχνώ. 

σκέψεις σκόρπιες και μια ιστορία

μια απόπειρα ιστόρησης ενός αληθινού περιστατικού που, όμως, κατέληξε άδοξα σε σκόρπιες σκέψεις. Αμφιταλαντεύτηκα αρκετά ως προς το αν θα το ανέβαζα τελικά ολόκληρο το κείμενο ή όχι. Οπότε διάβασέ το με επιείκεια :) 

Οι τελευταίες μέρες της άνοιξης είναι ιδιαίτερες για τον Νικόλα. Η δουλειά του, πιεστική απ'την αρχή του Οκτώβρη, αυτές τις μέρες του Μάη αρχίζει να χαλαρώνει. Έτσι, μπορεί να πάρει το αυτοκίνητό του και να πάει ως το μακρινό ακρωτήρι. Ένα μικρό κομμάτι γης που τολμά να απλώνεται μέσα στο βαθύ, αλμυρό γαλάζιο του πελάγους.

Τέλη Μαΐου λοιπόν. Κάποια μυρωμένη, ασυννέφιαστη και φωτεινή μέρα. Το μικρό άσπρο αυτοκίνητο ακολουθεί το φιδογυριστό δρόμο διπλής κατεύθυνσης που οδηγεί στο ακρωτήρι. Όμορφες στιγμές. 

Παρόλο που το καλοκαίρι κοντεύει, ο δρόμος είναι μάλλον άδειος. Ο καφές έχει σχεδόν τελειώσει. Το ίδιο και η υπομονή του. Το πρόβλημα υγείας που τον ταλαιπωρούσε εδώ και μερικά χρόνια τώρα άρχιζε να του κλονίζει τα πιο ευαίσθητα δωμάτια της ψυχής του. Όσο δυνατός κι αν είσαι, υπάρχουν φορές που λυγίζεις.

Κι οι λογισμοί... Αχ, οι λογισμοί. Σκέψεις. Σκέψεις αόρατες, μα σκληρές σαν πέτρες και συμπαγείς σαν άγκυρες. Αν δεν ριχτείς με θάρρος στο αμέτρητο έλεος του Σταυρού του, τότε αυτοί μπορούν να σε πνίξουν αργά και βασανιστικά.

......

Είκοσι λεπτά μετά. Ο ήλιος σκόρπιζε απλόχερα το φως του παντού. Μα αυτό που πιο ολοκληρωτικά δεχόταν τις ταξιδιάρικες ηλιαχτίδες ήταν το πέλαγος. Πάνω στη θαλάσσια επιφάνεια χιλιάδες φωτεινές τελίτσες αναβόσβηναν, έρχονταν κι έφευγαν, σαν να εκρήγνυνται άπειρα πυροτεχνήματα στο νυχτερινό ουρανό.

Ο Νικόλας σκέφτηκε προς στιγμή να πάρει το κινητό του να φωτογραφίσει το υπέροχο τοπίο. Μα δίστασε. Δεν ήθελε να χάσει την ομορφιά των σιωπηλών στιγμών. Στιγμές... Τι λέξη κι αυτή! Κρύβεται μια ολόκληρη ζωή μέσα σ'αυτή τη λέξη. Ίσως και μια κίνηση της καρδιάς, μια κρυμμένη διάθεση για να βιωθεί στο έπακρο η ευτυχία.

Μα πώς να βιώσεις την ευτυχία όταν δε μπορείς να δεις πέρα απ'τον εαυτό σου; Χτίζουμε τείχη θαυμαστά γύρω μας, ασφαλίζουμε με βαριές μπάρες τις πόρτες της καρδιάς μας και εκεί μένουμε μόνοι, οχυρωμένοι στο ψηλό μας 'εγώ'. Γινόμαστε μονάδες, άτομα που ψάχνουμε για στιγμές μα δε ξέρουμε προς τα πού να τις αναζητήσουμε. 

Πώς ν'αγαπήσει κανείς αν δε μάθει να θαυμάζει τη φύση, τ'αστέρια τ'ουρανού; Πώς να εκτιμήσεις την αξία και το εύρος της αγάπης αν προηγουμένως δεν αγαπήσεις τα ζωάκια, τα πουλάκια, τους ποταμούς;

Η αγάπη είναι ο αστερισμός των θεϊκών στιγμών που έχουν ως απαρχή το Σταυρό του Χριστού και γέφυρα το ακρωτήρι της δικιάς μας καρδιάς. Αν δεν ξεκινήσουμε απ'το γκρέμισμα των φόβων μας, των εγωισμών μας, πώς να ξεκινήσει η καρδιά για το σωστό ταξίδι;

Ψάχνουμε εναγωνίως για αγάπη, για όμορφες στιγμές μα ο κόσμος μας είναι γεμάτος από μίσος, αποτυχημένες σχέσεις και έρωτες λίγων ημερών. Είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε τα πάντα για να φτιάξουμε την τέλεια μάσκα και να κρυφτούμε αγχωτικά πίσω απ'αυτήν. Μα δεν τολμάμε να ρίξουμε φως στα σκοτάδια μέσα μας. Στους λογισμούς μας. Στα πάθη μας.

Αντί να ριχτούμε στην στοργική αγκαλιά του τόσο παρεξηγημένου Ιησού, κουκουλώνουμε τις πληγές μας λες κι έτσι θα γιατρευτούν. Μαζευόμαστε τρομαγμένοι στη μοναξιά μας. Καρδιές μαραζωμένες και διψασμένες. 

Είμαστε τόσο γεμάτοι τρόπους επικοινωνίας, μα τόσο άδειοι από αληθινές στιγμές μοιρασιάς. Ενότητας. Αλληλεγγύης. Πόσο εύκολα χάνουν οι λέξεις το νόημά τους. Μήπως τελικά δε χρειαζόμαστε άλλες λογικές εξηγήσεις; Ίσως η μετάνοια να'ναι η λέξη-κλειδί. Μια λέξη που άλλη παρόμοια δεν έχει παρεξηγηθεί τόσο πολύ.

Μετάνοια είναι η λέξη που ξεκλειδώνει τα τείχη του 'εγώ' μας. Μετάνοια είναι οι μικρές, οι μικρούτσικες και σιωπηλές εκείνες στιγμές που μας στέλνουν απ'το πετραχήλι του πνευματικού στην αγκαλιά του Ιησού. Είναι η κίνηση η λυτρωτική που ανοίγει τα παράθυρα της ψυχής μας κι ανασαίνουμε και πάλι λεύτεροι! Γεμίζουν αέρα τα πνευμόνια της καρδιάς μας! Μπορούμε πια ν'αγαπάμε τα πάντα! Μετέχουμε του ποτηριού Του (θεία Κοινωνία) κι είμαστε πια σε ενότητα, σε σχέση, σε επικοινωνία με τους πάντες: ανθρώπους, ζώα, πουλιά, θάλασσες και βουνά! 

Ζούμε πια ανανεωμένοι, καθαροί. Ενωμένοι με όλο τον κόσμο. Είμαστε γεμάτοι χαρά! Όπως ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ που ζούσε αυτή την κατάσταση της σχέσης με τα πάντα και με όποιον επικοινωνούσε, τον προσφωνούσε "χαρά μου"!!!! Χαρά μου!!! Το αντιλαμβάνεσαι αυτό;;;;

.......