Για καλό!

Για καλό ήρθε ο νέος χρόνος!

‘Ο,τι κι αν συνόδευσε την προηγούμενη χρονιά, είναι πλέον παρελθόν. Ο χρόνος έχει δοθεί απ’τον Θεό, έχει δημιουργηθεί από Εκείνον. Είναι δώρο δικό Του. Κι ως τέτοιο ας το αντιλαμβανόμαστε κι ας το βιώνουμε. 

Είναι δώρο αυτός ο χρόνος!

Μας δίνεται για να τον αξιοποιήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Έχουμε την ελευθερία αυτή. Έχουμε, όμως, και την ευθύνη των πράξεων που θα πράξουμε. 

Εύχομαι, αδέρφια μου, να ακολουθήσουμε το παράδειγμα αγάπης του Μεγάλου Βασιλείου! Αυτού του τόσο σπουδαίου Αγίου της εκκλησίας μας που εορτάσαμε την πρώτη του Ιανουαρίου. Ας μιμούμαστε όσο μπορούμε την αγάπη του την ανεξάντλητη, την αφιλοχρηματία, την ταπεινοφροσύνη του, την ατέρμονη, ειλικρινή του προσευχή και μετάνοια, το άοκνο παράδειγμά του που κινούνταν πάντα προς τον Θεό και τον συνάνθρωπο. 

Νέα χρονιά, νέοι αγώνες, νέα αρχή! Ναι! Ας εκμεταλλευόμαστε το καθετί προς το καλό!

Καλό αγώνα, αδέρφια!

.

Πώς ζωγραφίζουμε τους ανθρώπους στη ψυχή μας;

Είναι μια ερώτηση που έπρεπε να είχα κάνει στον εαυτό μου εδώ και καιρό. Πώς ζωγραφίζω τους ανθρώπους στην ψυχή μου; Με το μαύρο φόντο της κακίας και τα θαμπωμένα χρώματα της ζήλιας; Μήπως με τα πινέλα μου τους θάβω κάτω από τόνους σκουρόχρωμη μπογιάς και τους τοποθετώ στα κάδρα των διαστάσεων που με βολεύουν;

"Για τους φθονερούς ανθρώπους δεν υπάρχει καλή πράξη που να αξίζει τον έπαινο, δεν υπάρχει ικανότητα λόγου που να συνδυάζεται με σεμνότητα και χάρη, δεν υπάρχει και τίποτα άλλο που να αξίζει τη μίμηση ή το θαυμασμό… Κι αν υπάρχει κάτι που δεν πάει καλά- πράγμα συνηθισμένο και ανθρώπινο -αυτό είναι που λένε σε όλους και με αυτό θέλουν να παρουσιάζουν έναν άνθρωπο"(1), λέει ο Μέγας Βασίλειος, στην ομιλία του περί φθόνου.

Θυμήσου ψυχή μου τότε που είχες μετάνοια αληθινή, είχες αγοράσει τα πιο ακριβά πινέλα, τα πιο φωτεινά χρώματα και είχες στολίσει μ’ αυτά τις ψυχές των ανθρώπων με φωτοστέφανα, με λουλούδια, μ’ αρετές… Θυμήσου ψυχή μου, σαν είχες μετάνοια, το μαύρο φόντο ανήκε σε σένα μονάχα, μ’ άσπριζε λίγο λίγο με το Φως Του μέσα στην προσευχή σου. Τώρα πώς άλλαξαν όλα πάλι! Η μαυρίλα που βλέπεις γύρω σου μήπως είναι η δική σου;

Δεν θα ψάξω για φως στα λαμπιόνια της πόλης ούτε για χρώματα και στολίδια της ύλης… Λέω να δανειστώ για λίγο το πινέλο του Δημιουργού  και ν’ αρχίσω πάλι να ζωγραφίζω φωτοστέφανα αρετών και πορφύρες βασάνων. Λέω να δοκιμάσω πάλι στο πετραχήλι.

υγ: Ευχαριστούμε τη φίλη Ε. για το υπέροχο κείμενό της!

υγ2: Το απόσπασμα της δεύτερης παραγράφου (1) είναι απ'το βιβλίο "Μικρή Φιλοκαλία της καρδιάς", Ελένη Κονδύλη, Ακρίτας