Όποιος αγαπά

                                                                                                                               

αλιευμένο από εδώ

 

"Όποιος αγαπά ειλικρινά, δεν κατακρίνει, δε σιχαίνεται, δε μισεί ούτε πιστό, ούτε άπιστο, ούτε μαύρο, ούτε λευκό, ούτε δίκαιο, ούτε άδικο και έχει τον εαυτό του χειρότερο απ’ όλους".

Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης

 

Ας έχουμε την ευχή του αγίου! Σήμερα τιμάται η μνήμη του! Χριστός Ανέστη, αδέρφια μου!

Η ομιλία της εβδομάδας

Μια μικρή, μα τόση γεμάτη Θεό, ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου. Που μιλάει για την κατάκριση, για τα βιαστικά συμπεράσματα, για την αδικία. Μπορείτε να ακούσετε την ομιλία 

εδώ

Γράμμα σε σένα

Αγαπημένη φίλη, αγαπημένε φίλε,

  Σίγουρα έχεις διαβάσει αρκετά πράγματα για την κρίση, την κατάκριση. Την κριτική που τόσο εύκολα ασκούμε ή μας ασκείται. Και έχουν γίνει τόσες αναλύσεις... Από άποψη επιστημονική, από πολλές διαφορετικές σκοπιές και γωνίες. Οι επιστήμες εκφράζονται, οι άνθρωποι το ίδιο. Όμως, εν τέλει, τι σημασία έχουν όλες αυτές οι...καταθέσεις απόψεων;

  Στην εκκλησία μας, όπου όλοι είμαστε αμαρτωλοί, συγχωρούνται όλα. Με την μετάνοια όλα σβήνονται. Ο άνθρωπος γίνεται δεκτικός της θείας Χάρης όταν νιώσει και συναισθανθεί ότι δεν υπάρχει καμιά αυτοδικαίωση. Καμιά εμπορικότητα "δίνω-παίρνω". Στην εκκλησία, το ιατρείο του Θεού, μπαίνουμε όλοι γιατί όλοι έχουμε πολλά τραύματα και πληγές. Και βγαίνουμε υγιείς μόνο αν (θελήσουμε να) ταπεινωθούμε. Είμαστε όλοι μας αμαρτωλοί και έτσι, καλέ/ή μου φίλε/η, πρέπει να προχωρούμε. Σου παραθέτω και το τι γράφει ο σπουδαίος Ντοστογιέφσκυ περί του θέματος:

  "Να θυμάσαι πως δεν μπορείς να γίνεις κριτής κανενός. Δεν μπορεί να υπάρξει δικαστής για έναν κακούργο, πριν νιώσει πως κι αυτός είναι το ίδιο κακούργος σαν κι αυτόν που έχει μπροστά του. Αυτό φαίνεται παράλογο αλλά είναι αληθινό. Γιατί, αν εγώ ήμουν αναμάρτητος, ίσως να μην υπήρχε αυτός ο εγκληματίας που πρέπει τώρα να δικάσω."

  Καλημέρα. Καλή δύναμη. Να ευχόμαστε όλοι για όλους.

Πώς ζωγραφίζουμε τους ανθρώπους στη ψυχή μας;

Είναι μια ερώτηση που έπρεπε να είχα κάνει στον εαυτό μου εδώ και καιρό. Πώς ζωγραφίζω τους ανθρώπους στην ψυχή μου; Με το μαύρο φόντο της κακίας και τα θαμπωμένα χρώματα της ζήλιας; Μήπως με τα πινέλα μου τους θάβω κάτω από τόνους σκουρόχρωμη μπογιάς και τους τοποθετώ στα κάδρα των διαστάσεων που με βολεύουν;

"Για τους φθονερούς ανθρώπους δεν υπάρχει καλή πράξη που να αξίζει τον έπαινο, δεν υπάρχει ικανότητα λόγου που να συνδυάζεται με σεμνότητα και χάρη, δεν υπάρχει και τίποτα άλλο που να αξίζει τη μίμηση ή το θαυμασμό… Κι αν υπάρχει κάτι που δεν πάει καλά- πράγμα συνηθισμένο και ανθρώπινο -αυτό είναι που λένε σε όλους και με αυτό θέλουν να παρουσιάζουν έναν άνθρωπο"(1), λέει ο Μέγας Βασίλειος, στην ομιλία του περί φθόνου.

Θυμήσου ψυχή μου τότε που είχες μετάνοια αληθινή, είχες αγοράσει τα πιο ακριβά πινέλα, τα πιο φωτεινά χρώματα και είχες στολίσει μ’ αυτά τις ψυχές των ανθρώπων με φωτοστέφανα, με λουλούδια, μ’ αρετές… Θυμήσου ψυχή μου, σαν είχες μετάνοια, το μαύρο φόντο ανήκε σε σένα μονάχα, μ’ άσπριζε λίγο λίγο με το Φως Του μέσα στην προσευχή σου. Τώρα πώς άλλαξαν όλα πάλι! Η μαυρίλα που βλέπεις γύρω σου μήπως είναι η δική σου;

Δεν θα ψάξω για φως στα λαμπιόνια της πόλης ούτε για χρώματα και στολίδια της ύλης… Λέω να δανειστώ για λίγο το πινέλο του Δημιουργού  και ν’ αρχίσω πάλι να ζωγραφίζω φωτοστέφανα αρετών και πορφύρες βασάνων. Λέω να δοκιμάσω πάλι στο πετραχήλι.

υγ: Ευχαριστούμε τη φίλη Ε. για το υπέροχο κείμενό της!

υγ2: Το απόσπασμα της δεύτερης παραγράφου (1) είναι απ'το βιβλίο "Μικρή Φιλοκαλία της καρδιάς", Ελένη Κονδύλη, Ακρίτας

Η αγάπη που δε κρίνει, η αγάπη που αγκαλιάζει

..."Τότε οι δάσκαλοι του νόμου και οι Φαρισαίοι φέρνουν μια γυναίκα που είχαν συλλάβει για μοιχεία και, αφού την έστησαν στο μέσο, του λένε: «Δάσκαλε, αυτή η γυναίκα έχει συλληφθεί επ’ αυτοφώρω να μοιχεύεται. Και στο νόμο ο Μωυσής μάς έδωσε εντολή τέτοιες να τις λιθοβολούμε. Εσύ λοιπόν τι λες;» 

Και αυτό το έλεγαν για να τον πειράξουν, για να έχουν να τον κατηγορούν. Αλλά ο Ιησούς, αφού έσκυψε κάτω, έγραφε με το δάχτυλο κάτω στη γη. Επειδή όμως επέμεναν να τον ρωτούν, σήκωσε πάνω το κεφάλι, και τους είπε: «Ο αναμάρτητος από εσάς, πρώτος ας ρίξει πέτρα επάνω της» 

Και πάλι, αφού έσκυψε κάτω, έγραφε στη γη. Εκείνοι, όταν το άκουσαν, εξέρχονταν ένας ένας, αφού άρχισαν από τους πρεσβύτερους στην ηλικία, και εγκαταλείφτηκε μόνος ο Ιησούς και η γυναίκα που ήταν στο μέσο. 

Τότε ο Ιησούς σηκώθηκε και της είπε: «Γυναίκα, πού είναι; Κανείς δε σε κατέκρινε;» Εκείνη απάντησε: «Κανείς, Κύριε». Είπε τότε ο Ιησούς: «Ούτε εγώ σε κατακρίνω. Πήγαινε, και από τώρα μην αμαρτάνεις πλέον»."... 

απ'την Καινή Διαθήκη, Ευαγγέλιο Ιωάννη κεφ. 8, στ. 3-11

Η ομορφιά της ζωής

I shiver, thinking how easy it is to be totally wrong about people,

 to see one tiny part of them and confuse it for the whole. 

  

  Στη ζωή σου θα συναντάς συνέχεια ανθρώπους ζεστούς κι ανθρώπους μελαγχολικούς. Ανθρώπους χαρούμενους ή ταλαιπωρημένους. Άλλους ευδιάθετους κι άλλους θυμωμένους. Γεμάτους ελπίδα ή θλίψη ή άγχος ή παράπονα κλπ. Μη βιαστείς να κρίνεις. Κανέναν. Να θυμάσαι πως υπήρξαν (και θα υπάρξουν) φορές που κι εσύ θα περάσεις απ'το ίδιο μονοπάτι διάθεσης. Η ζωή μας είναι ένα ταξίδι.

  Γι'αυτό, φίλε μου, μη κρίνεις ποτέ κανένα. Δεν έχει άλλωστε νόημα... Μονάχα κάνε λίγο χώρο να χωρέσει κι ο διπλανός σου μέσα στην καρδιά σου. Άφησέ τον -αν θέλει- να ξαποστάσει. Δε φαντάζεσαι πόσες εκπλήξεις μπορεί να συμβούν σε μια ολόφρεσκη ενδοχώρα! 

  Να το θυμάσαι, καρδιά μου. Η ζωή μας,η κάθε ανάσα μας έχει γούστο κι ομορφιά μόνο όταν αναζητήσουμε τη χαρά έξω απ'τα στενά όρια του 'εγώ' μας.

  Πολλές, πολλές καλημέρες.

υγ: Το δίστιχο στην αρχή είναι φράση της Lauren Oliver.

Ακούω τώρα

Παρόλο που είμαι στο τρέξιμο, ακούω τώρα αυτή την  ομιλία 
και δε μπορούσα παρά να στην προτείνω :)

καλή συνέχεια! Καλό απόγευμα να'χεις!

Του αββά Δωροθέου

Όσοι, όμως, θέλουν να σωθούν δεν προσέχουν καθόλου τα ελαττώματα του πλησίον*, αλλά προσέχουν πάντοτε τις δικές τους αδυναμίες και έτσι προκόβουν. Σαν εκείνον που είδε τον αδελφό του να αμαρτάνει και στενάζοντας βαθιά είπε: "Αλλοίμονό μου, γιατί σήμερα πέφτει αυτός, οπωσδήποτε αύριο θα πέσω εγώ". 

Βλέπεις με ποιον τρόπο επιδιώκει τη σωτηρία του, πώς προετοιμάζει την ψυχή του; Γιατί λέγοντας "οπωσδήποτε θα αμαρτήσω κι εγώ αύριο", έδωσε την ευκαιρία στον εαυτό του να ανησυχήσει και να φροντίσει για τις αμαρτίες που επρόκειτο δήθεν να κάνει. Και μ'αυτό τον τρόπο ξέφυγε την κατάκριση του πλησίον. Και δεν αρκέστηκε μέχρις εδώ, αλλά κατέβασε τον εαυτό του χαμηλότερα από αυτόν που αμάρτησε λέγοντας: "Και αυτός μεν μετανοεί για την αμαρτία του, εγώ όμως δεν είναι σίγουρο ότι θα μετανοήσω, δεν είναι σίγουρο ότι θα τα καταφέρω, δεν είναι σίγουρο ότι θα έχω τη δύναμη να μετανοήσω".

* σσ δική μας: Παρατηρήσατε; Λέει "πλησίον". Όχι "άλλων" ή "ανθρώπων". Μια θετική ερμηνεία/θεώρηση, αγαπητική...

απ'το βιβλίο "Αββά Δωροθέου -Έργα ασκητικά", εκδ. Ετοιμασία (C 2005)

Κάποιος σε χρειάζεται

Τόλμησε να απλώσεις το χέρι σου στο σκοτάδι, για να τραβήξεις ένα άλλο χέρι στο φως– Norman B. Rice

 Μια σιλουέτα ανθρώπου στέκεται μπροστά σου.
Ίσως ένας φίλος. Ίσως ένας εραστής. Ίσως ένας τελείως άγνωστος.
Πρέπει να συνδεθείς μαζί τους.
Σε χρειάζονται για να μοιραστούν αυτή τη στιγμή.
Σε χρειάζονται να…
Ενδιαφερθείς χωρίς να σχολιάσεις.
Εκτιμήσεις χωρίς να συγκρίνεις.
Ακούσεις χωρίς να διακόψεις.
Ρωτήσεις χωρίς να φέρεις αντίρρηση.
Προκαλέσεις χωρίς να κοροϊδέψεις.
Συζητήσεις χωρίς να κριτικάρεις.
Χαμογελάσεις χωρίς δισταγμό.
Δώσεις χωρίς προσδοκία.
Είσαι άνετος χωρίς να πεις ψέματα.
Οδηγήσεις χωρίς να παραπλανήσεις.
Συγχωρήσεις χωρίς δυσαρέσκεια.
Αναπαυτείς χωρίς να κρίνεις.
Σε χρειάζονται να είσαι – ακριβώς όπως πραγματικά είσαι!

πηγή: ζωντανό Ιστολόγιο

Έλαβα ένα mail

Μια πολύ καλή φίλη μου έστειλε πριν λίγες μέρες ένα συγκινητικό mail. Και, μεταξύ άλλων, μου έστειλε κι ένα ρητό για να το βάλω εδώ στη γωνιά μας:

Η χαρά στη γελαστή την πόρτα θα πάει.

Ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τη ζωή, τους άλλους, αλλά ακόμη και τον εαυτό μας παίζει πολύ μεγάλο ρόλο! Μην κάθεσαι απ'έξω. Μη μένεις παρατηρητής της ίδιας σου της ζωής. Το ξέρω πως έχεις προβλήματα. Αλλά δυνάμωσε τη ψυχή σου! Μη κλαίγεσαι συνεχώς. 

Έχω παρατηρήσει ότι οι άνθρωποι που είναι όλο παράπονα και κλαίγονται συνέχεια έχουν την τάση να κατηγορούν συνέχεια τους άλλους και να τους κατακρίνουν! Και θυμάμαι ένα άλλο όμορφο ρητό που λέει: Αν το μοναδικό εργαλείο που έχεις είναι ένα σφυρί, τότε όλα τα πράγματα θα τα αντιμετωπίζεις σαν καρφιά!

Χαμογέλασε στη ζωή για να σου χαμογελάσει και αυτή. Και αν νιώθεις να σε λυγίζουν οι δυσκολίες, γονάτισε, προσευχήσου ειλικρινά και ξανασήκω να αγωνιστείς με περισσότερο κουράγιο!

Το τζάμι....

Κάποτε ήταν ένα νέο ζευγάρι που μετακόμισε σε καινούργια γειτονιά.

 Καθώς έτρωγαν το πρώτο τους πρωινό στο νέο τους σπίτι, η γυναίκα κοίταξε έξω από το παράθυρο και είδε τη γειτόνισσα που εκείνη την ώρα άπλωνε την μπουγάδα της.

 "Ά, τα ρούχα δεν είναι και πολύ καθαρά", σχολίασε, "η γειτόνισσα δεν ξέρει να πλένει καλά. Μάλλον χρειάζεται να χρησιμοποιεί περισσότερο σαπούνι".

 Ο σύζυγος κοίταξε την μπουγάδα αλλά δε είπε τίποτα.

 Κάθε φορά που η γειτόνισσα άπλωνε την μπουγάδα της, η γυναίκα έκανε τα ίδια σχόλια. 

Ένα μήνα αργότερα, ένιωσε μεγάλη έκπληξη, όταν είδε ότι τα ρούχα που είχε απλώσει η γειτόνισσα ήταν πιο καθαρά και είπε στον άντρα της : "Για δες! Η γειτόνισσα έμαθε επιτέλους να πλένει! Αναρωτιέμαι ποιος την έμαθε".

 "Ξέρεις ξύπνησα νωρίς σήμερα το πρωί και καθάρισα τα τζάμια μας!" γύρισε και της είπε ο άντρας της.

(Έτσι συμβαίνει και στη ζωή. Ο τρόπος που βλέπουμε τους άλλους εξαρτάται από το πόσο καθαρά είναι τα "τζάμια μας").

Δ.Φιλίππου-Π.Καραντάνα, Ιστορίες για να ονειρεύεσαι ... παιχνίδια για να μεγαλώνεις

Απ'το φιλικό ιστολόγιο "Θρησκευτικά...αλλιώς!":εδώ

Αγάπα χωρίς διακρίσεις!

Δύσκολο, μα τόσο όμορφο. 

Μην περιορίζεις την αγάπη σου.Είδες τι έκανε ο Χριστός; Δεν πήγε στους "θρησκευόμενους" εκείνης της εποχής μόνο. Αγάπησε τους πάντες! Μίλησε με τη Σαμαρείτιδα, με πόρνες μίλησε, έφαγε στο σπίτι του Ζακχαίου, με ανθρώπους του δρόμου, σακάτηδες και με τόσους άλλους...

Εμείς, λοιπόν, γιατί να είμαστε κολλημένοι; Γιατί να μην αποδεχόμαστε τους άλλους όπως είναι; Δυστυχώς, δεν είμαστε ανατρεπτικοί.... Δεν προχωράμε στην ουσία των πραγμάτων. Κρίνουμε και κατακρίνουμε βλέποντας τα εξωτερικά πράγματα. Βλέπουμε μόνο την επιφάνεια... Αν ζούσαμε στην εποχή του Χριστού, υπήρχε ποτέ περίπτωση να πιστεύαμε ότι ο ληστής θα πήγαινε στον Παράδεισο; 

Είμαστε κολλημένοι στο φαίνεσθαι. Δυστυχώς, η εγωιστική αντίληψη της πραγματικότητας μάς κάνει να μένουμε κολλημένοι. Κολλημένοι στις ιδέες μας. Κολλημένοι στις κατακρίσεις μας. Κολλημένοι στη ζωή την ψεύτικη...

Ας πούμε μια προσευχή της καρδιάς. Ας πούμε στο Χριστό να έρθει να μας ελεήσει. Να μας φωτίσει. Να μας ανοίξει τα μάτια. Όταν αυτό συμβεί, θα δούμε τα πάντα με αγάπη. Θα δούμε έναν άλλο κόσμο. Έναν κόσμο γεμάτο αγάπη...Υπάρχει ομορφότερο πράγμα από αυτό;

αναδημοσίευση από παλιότερή μας ανάρτηση

Έλαβα ένα συγκινητικό mail

Χτες βράδυ έλαβα ένα πολύ καρδιακό mail με τίτλο "προσωπικές σκέψεις". Το διάβαζα και οι λέξεις, μία-μία, άγγιζαν τις πιο παγωμένες χορδές της καρδιάς μου. Με συγκίνησε πολύ, γι'αυτό και στο κοινοποιώ.

Χριστούγεννα μου λες και χαμογελάς... Το ίδιο κάνω κι εγώ ασυναίσθητα ή, ίσως, επειδή μ'αρέσει να σε βλέπω να χαμογελάς, αλλά μέχρι εκεί. Δεν ξέρω αν νιώθω κάτι παραπάνω. Δε ξέρω πώς πρέπει να νιώσω βασικά!

Από μικρό παιδί μου έλεγαν να προετοιμαστώ για τα Χριστούγεννα, γιατί κάτι μεγάλο και συνταρακτικό θα συμβεί. Γι'αυτό και φέτος έβαλα ένα στοίχημα: να μην κάνω τίποτα απ'αυτά. Και να δούμε στο τέλος τι θα γίνει!

Γι'αυτό και δεν νήστεψα, γι'αυτό και ξενυχτούσα μέχρι το πρωί, γι'αυτό και δεν βοήθησα τον πεινασμένο που μου ζήτησε μερικά χρήματα, προτίμησα να αγοράσω πακέτο και να βλάψω για πρώτη φορά τον εαυτό μου... Το τελευταίο με πείραξε περισσότερο όμως: 

βλέπω στον καπνό μου ένα πρόσωπο που είναι λυπημένο. Νιώθω χάλια... 

Δε με ενδιαφέρει που δεν νήστεψα ή που δεν έζησα «όπως πρέπει». Με καίει ότι δεν τον βοήθησα. Νιώθω ένοχος που τα ξημερώματα της Τετάρτης εγώ θα χαίρομαι, επειδή θα λέω τα ωραία τροπάρια των Χριστουγέννων ενόσω το φαγητό σιγοψήνεται, και αυτός δεν θα έχει ένα κομμάτι ψωμί. :’(

Για μένα αυτό είναι το νόημα των Χριστουγέννων: να δώσω αγάπη σ'αυτόν που τη χρειάζεται.

Ο Χριστός δεν γεννήθηκε στη Βηθλεέμ  για να κατακρίνει όσους διασκεδάζανε στα ζεστά σπιτάκια τους.

Ήρθε για να μας πει, κάντε χώρο, ένας ακόμα χωράει σ αυτό το σπίτι. Ένας ακόμα χωράει σ αυτή την καρδιά…

Κι αν δεν ένιωσες ακόμα, σαν κι εμένα, την ανάγκη να δώσεις ένα στάβλο στο Χριστό, αν τον προσπέρασες κοιτάζοντας πόσα σου έμειναν μέχρι το τέλος του μήνα, δεν πειράζει.

Έλα με το προβατάκι σου όταν γεννηθεί, έλα με μια κατσαρόλα φαγητό κι ένα κρασί, και πες του πόσο κι εσύ τον αγαπάς, όσο και να Τον πληγώνεις...

Γερόντισσα Γαβριηλία και κατάκριση

Αν κάποιος δε σου αρέσει, σκέψου ότι στο πρόσωπό του βλέπεις το Χριστό. Τότε, δε θα τολμήσεις ούτε να σκεφτείς να πεις λόγο κατάκρισης.

Γερόντισσα Γαβριηλία

Ούτε εγώ σε καταδικάζω

Θυμάσαι που κάποτε έφεραν μπροστά στον Χριστό μια επ'αυτοφόρω μοιχαλίδα γυναίκα; 

Όλοι αμέσως έσπευσαν να την κατηγορήσουν. Δεν υπάρχει πιο απόλυτο και καταπιεστικό πράγμα απ'τον όχλο... Την αφήνουν καταρρακωμένη ψυχικά, ταπεινωμένη μπροστά Του και του λένε με ύφος εγωιστικά αυταρχικό και πειρακτικό ότι "τέτοιες γυναίκες ο Μωυσής λέει να τις λιθοβολούμε". Και περίμεναν το Χριστό (για να τον παγιδεύσουν με αυτό το δίλημμα) να τους απαντήσει. Κι εκείνος τους είπε: "Όποιος από σας είναι αναμάρτητος, ας ρίξει πρώτος την πέτρα πάνω της". Και μετά (αφού έφυγαν όλοι οι κατήγοροί της) στράφηκε στη γυναίκα και της είπε: Ούτε και εγώ σε καταδικάζω. Πήγαινε και μην αμαρτάνεις πια.

Ο Χριστός ελευθερώνει, μα η αμαρτία φυλακίζει. Η ταπείνωση σε κάνει να πετάς, μα η κατάκριση σε τυφλώνει. Κάθε φορά που σπεύδω να αυτοδιοριστώ κριτής των άλλων, αμέσως μέσα μου κάτι πεθαίνει. Χάνω την δυνατότητα να πλησιάσω τον συνάνθρωπό μου. Διώχνω ασυλλόγιστα τη χάρη του Θεού που τόσο θα με γλύκαινε και θα με δρόσιζε.
Θυμάμαι, ακόμα, αυτό που λέει στο γεροντικό ότι, όποιος κατακρίνει και καταδικάζει τους άλλους, αυτός μετά πέφτει στα ίδια σφάλματα. Ο γέροντας Παΐσιος συχνά τόνιζε: Αν στραφούμε στον εαυτό μας, δε θα κατακρίνουμε.

Μακάρι, καλή μου ψυχή, να προσέχουμε πολύ και να σκεφτόμαστε διπλά πριν κατακρίνουμε και καταδικάσουμε τους γύρω μας... Αυτό δείχνει και το μέγεθος της αγάπης μας...