Disable_right_click


Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

Του αββά Δωροθέου

Όσοι, όμως, θέλουν να σωθούν δεν προσέχουν καθόλου τα ελαττώματα του πλησίον*, αλλά προσέχουν πάντοτε τις δικές τους αδυναμίες και έτσι προκόβουν. Σαν εκείνον που είδε τον αδελφό του να αμαρτάνει και στενάζοντας βαθιά είπε: "Αλλοίμονό μου, γιατί σήμερα πέφτει αυτός, οπωσδήποτε αύριο θα πέσω εγώ". 
Βλέπεις με ποιον τρόπο επιδιώκει τη σωτηρία του, πώς προετοιμάζει την ψυχή του; Γιατί λέγοντας "οπωσδήποτε θα αμαρτήσω κι εγώ αύριο", έδωσε την ευκαιρία στον εαυτό του να ανησυχήσει και να φροντίσει για τις αμαρτίες που επρόκειτο δήθεν να κάνει. Και μ'αυτό τον τρόπο ξέφυγε την κατάκριση του πλησίον. Και δεν αρκέστηκε μέχρις εδώ, αλλά κατέβασε τον εαυτό του χαμηλότερα από αυτόν που αμάρτησε λέγοντας: "Και αυτός μεν μετανοεί για την αμαρτία του, εγώ όμως δεν είναι σίγουρο ότι θα μετανοήσω, δεν είναι σίγουρο ότι θα τα καταφέρω, δεν είναι σίγουρο ότι θα έχω τη δύναμη να μετανοήσω".

* σσ δική μας: Παρατηρήσατε; Λέει "πλησίον". Όχι "άλλων" ή "ανθρώπων". Μια θετική ερμηνεία/θεώρηση, αγαπητική...

απ'το βιβλίο "Αββά Δωροθέου -Έργα ασκητικά", εκδ. Ετοιμασία (C 2005)

1 σχόλιο:

  1. Χαίρετε!

    Τόσο κοντά τα στόματα
    όμως..τ΄αγκάθια μιλούν
    της Αγάπης τα λόγια σωπαίνουν!!
    Τι περιμένουν;

    ερωδιός

    ΑπάντησηΔιαγραφή