Η πίστη είναι ισχυρότερη από την όποια απόδειξη

 (...) Στο Όρος δεν βλέπεις ούτε ξεκουράζεσαι ούτε κατηχείσαι. Στο Όρος μυσταγωγείσαι. Σιωπάς και προσεύχεσαι, προτιμάς να φαντάζεσαι, να ποθείς, να 'σκαλίζεις΄με τον εσωτερικό σου κόσμο, αλλά να μην έχεις την ανάγκη να δεις, να βεβαιωθείς, να γνωρίσεις. Δεν σου χρειάζεσαι κάτι τέτοιο. Αντιλαμβάνεσαι την έκπληξη, αλλά αποφεύγεις να την ψηλαφεί. Αισθάνεσαι το μυστήριο αλλά αρνείσαι την έρευνά του. Η πίστη είναι ισχυρότερη από την όποια απόδειξη. Η αίσθηση της θεϊκής παρουσίας πιο έντονη από κάθε ευλογημένη αναστροφή(...).

απόσπασμα απ'το βιβλίο "Φωνή αύρας λεπτής" του μητροπολίτη Μεσογαίας Νικολάου Χατζηνικολάου, εκδ.εν πλω (α' έκδ., σελ.81-82). Μπορείτε να το προμηθευθείτε, αδέρφια, (και) από εδώ.

Τέλεια αγάπη, ταπείνωση, ελευθερία στο Άγιο Όρος

(...) Η πνευματικότητα του Αγίου Όρους υπερβαίνει και την ηθική. Οι πατέρες ζουν την "τελεία αγάπη που έξω βάλλει τον φόβον". Οι εντολές τηρούνται από πίστη και αγάπη, όχι "εκ λύπης ή εξ ανάγκης". Στο Όρος καταλαβαίνεις τι θα πει "ιλαρός δότης". Λέξεις όπως ενοχή, τύψεις, απειλή, ευθύνη, φόβος, ανασφάλεια αποτελούν εντελώς ξένους προς την αγιορείτικη ηθική αντίληψη.

Το Όρος σε εμπνέει για την ταπείνωση και συστολή του μπροστά στο μυστήριο του Θεού και του ανθρώπου. Το θέλημά Του δεν είναι ηθικό που σου επιβάλλεται και πρέπει να το εφαρμόσεις. Είναι άγνωστο που πρέπει μέσα σου να ανακαλύψεις. Γι'αυτό και ο γνήσιος αγιορείτης δεν απαντάει σε όλα τα ερωτήματα, δεν προτείνει λύσεις για όλα τα διλήμματα, δεν διαθέτει πρόχειρα επιχειρήματα, δεν έχει λόγο για όλα τα θέματα. Μιλάει περισσότερο με τη σιωπή και προσευχή του παρά με τους ορισμούς, τις γνώσεις, την ευφυία και τις σαφείς απαντήσεις του. Όπως και ο Όσιος Βαρσανούφιος, ακόμη και όταν συμβουλεύει, εκχωρεί ελευθερία. (...) Μπροστά στο άγνωστο μυστήριο, η αίσθηση της γνώσης είναι θράσος που νεκρώνει, ενώ ο σεβασμός της αγνωσίας ταπείνωση που ελευθερώνει.(...)

απόσπασμα (σελ.76-77) απ'το βιβλίο του μητροπολίτη Μεσογαίας Νικολάου Χατζηνικολάου "Φωνή αύρας λεπτής", εκδ. εν πλω, (α' έκδοση)

Αρκεί να είσαι δεκτικός

 Δείτε αυτό το υπέροχο μικρό βίντεο που μιλάει ο πολύ αγαπητός π.Φιλήμωνας για το πώς γνώρισε αληθινά τον Θεό δια του αγίου μας Παϊσίου.
Προς ωφέλεια όλων μας.

Ο Θεός μας, αδέρφια, είναι εδώ!! Αρκεί να είμαστε δεκτικοί στου Θεού το σχέδιο και να θελήσουμε ταπεινά να Τον γνωρίσουμε.

 

Τελικά, πού αποσκοπεί η νηστεία;

 

ένα κείμενο του κ.Γιώργου Μπάρλα

 

Η νηστεία δεν αποσκοπεί στην μείωση της επιθυμίας αλλά στην αύξησή της. Μέσα από τα όρια που θέτει, η επιθυμία αυξάνεται και την περίσσια της καλούνται οι χριστιανοί να την κατευθύνουν αγαπητικά προς τον Θεό, τον πλησίον και την κτίση.

Η διαρκής μη νηστεία, η εμμονή στην κατανάλωση και την άνευ ορίων απόλαυση, ενώ σταδιακά μειώνει την ένταση της επιθυμίας, αποσκοπεί πάντα στην αύξηση της επιθυμητότητας: αγοράζουμε πράγματα όχι γιατί μας είναι αναγκαία ή χρήσιμα αλλά γιατί φανταζόμαστε ότι έτσι θα αυξήσουμε την δυνατότητα να επιθυμούμε - γιατί χωρίς επιθυμία η ζωή δεν αντέχεται.

Η διαφορά μεταξύ των δύο παραπάνω καταστάσεων είναι ότι, στην πρώτη, η επιθυμία κατευθύνεται και προς τον Άλλον ενώ, στη δεύτερη, κλείνεται στον εαυτό και εντέλει αποτελεί μια τροφοδότηση της ναρκισσιστικής φιλαυτίας.

 

 

Για τον Θεό μας όλα είναι απλά και εύκολα!

 Όταν προχώρησε πιο πέρα ο Ιησούς, τον ακολούθησαν δύο τυφλοί που φώναζαν και έλεγαν: "Σπλαχνίσου μας, Υιέ του Δαβίδ!" Κι όταν έφτασε στο σπίτι, πήγαν κοντά του οι τυφλοί και ο Ιησούς τους λέει: "Πιστεύετε ότι μπορώ να το κάνω αυτό;" Του λένε: "Ναι, Κύριε". Τότε άγγιξε τα μάτια τους και είπε: "Όπως το πιστεύετε να σας γίνει". Κι ανοίχτηκαν τα μάτια τους.

 

Δύο πράγματα με εντυπωσιάζουν, αδέρφια μου: πρώτον, το πόση επιμονή είχαν στο αίτημά τους προς τον Κύριο οι τυφλοί! Στην αρχή τον έψαξαν (το ήθελαν όντως δηλαδή -διότι, αφού ήταν τυφλοί, έπρεπε να βάλουν & να υποχρεωθούν σε άλλους), μετά τον ακολούθησαν, μετά του φώναζαν, μετά του έλεγαν και, εν τέλει, όταν έφτασε -υποθέτω το τέλος της ημέρας- στο σπίτι που θα κατέλυε ο Ιησούς, εκείνοι πήγαν κοντά του!

Είδες επιμονή;; Είδες πίστη;;

 Και, στη συνέχεια, -εδώ δείτε τώρα- πολύ απλά ο Ιησούς μας, ο καλός, ο συμπονετικός πατέρας, τους έκανε απλά ΜΙΑ ερώτηση:  "Πιστεύετε ότι μπορώ να το κάνω αυτό;". Ε, αυτό ήταν! Αυτοί, επειδή το ήθελαν πολύ, το ζήτησαν πολύ, το ζητούσε η ύπαρξή τους αλλά και είχαν την ακλόνητη πεποίθηση ότι ο Ιησούς ΕΙΝΑΙ Θεός, δείτε τι λέει η Γραφή: "Όπως το πιστεύετε να σας γίνει". Κι ανοίχτηκαν τα μάτια τους.

Για τον Θεό μας είναι όλα εύκολα. Κι απλά. Ο Θεός μας μας αγαπά, μας γνωρίζει. Γι'αυτόν είναι παιχνιδάκι το να μας κάνει καλά. Το θέμα είναι εμείς να Τον πιστέψουμε. Να Τον ποθήσουμε. Να θέλουμε να ΕΙΜΑΣΤΕ όντως κοντά Του απροϋπόθετα. Το 'πώς' να είμαστε κοντά Του, μας το είπε: Να μετέχουμε στην άμπελό Του. Στα μυστήριά Του. 

 Καλή δύναμη σε όλες/ους μας, αδέρφια.

Η παραβολή του σπορέα

 Τι όμορφη και τι διδακτική η χθεσινή παραβολή του σπορέα!

Ας αφήσουμε (πατήστε εδώ) τον π.Αθανάσιο, μητροπολίτη Λεμεσού, να μας κατηχήσει πάνω σ'αυτήν :)

Για να ελπίζεις

Για να ελπίζεις πρέπει να'χεις στη βάση σου το φως.

Πώς αλλιώς θα βρίσκεις το δρόμο σου όταν όλα θα είναι ή θα μοιάζουν σκοτεινά;

 

Αδερφή/έ μου, 

κάνε βάση της ζωής σου τον Χριστό. Εμπιστεύσου Τον μέσα από τη βίωση των μυστηρίων Του (εξομολόγηση, Θ.Κοινωνία, εκκλησιασμός). Έτσι, πάντα θα έχεις ένα φως να σου δίνει δύναμη όταν όλα τα υπόλοιπα θα δείχνουν ανήμπορα να σε βοηθήσουν να βρεις το κουράγιο σου. Έτσι, θα έχεις ένα χέρι να σε κρατήσει αν πας να βουλιάξεις απ'τις τρικυμίες που θα σε βρουν.

 

Ο Χριστός είναι ο δρόμος. "Εγώ ειμί η οδός". 

Αυτός η αλήθεια.

 

Αυτός και η Ζωή.

 

Έλα να πορευτούμε και να ζήσουμε μαζί Του. 

 

 

Υμνολογίας στιγμή

Οι μάρτυρες Μαρκιανός και Μαρτύριος δεν είναι απ'τους γνωστούς μάρτυρες. Όμως, είναι άγιοι της εκκλησίας μας που στο επάγγελμα ήταν νοτάριοι. Δηλαδή, κάτι σαν τους σημερινούς συμβολαιογράφους. Όμως, η πίστη τους ήταν σαν πύργος. Σαν άσειστος πύργος και μαρτύρησαν για τον Χριστό. Κι ο δωρεοδότης Κύριος τους έδωσε τον στέφανο του μαρτυρίου αγκαλιάζοντάς τους με την ατέλειωτη παραδεισένια αγάπη Του. Ας μεσιτεύουν για μας που ακόμη ταλαιπωρούμαστε από μικρότητες και πάθη. Ας μεσιτεύουν ώστε να στερεωθεί ολόρθια η πίστη μέσα στις ψυχές μας.

Σελίδες ημερολογίου

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

αυτές τις γραμμές που εδώ γράφω με κάνουν πάντα να έχω αναφορά. Μπορώ να τις ξανακοιτάζω στο μέλλον, να ανατρέχω εδώ, να θυμάμαι το πώς ένιωσα, το τι σκεφτόμουν, τι με απασχολούσε. Γι'αυτό είσαι πάντα αγαπητό σε μένα. Αγαπημένο. Αυτές τις μέρες που ξανακοίταζα παλιότερες αναρτήσεις θυμήθηκα κι αυτό το "πιστεύω στον Χριστό αλλά με τον δικό μου τρόπο" που ακούγεται από πολλούς συνανθρώπους γύρω μου.

  Εδώ, παραθέτω τώρα μια ανάρτηση πολύ σοφή του π.Χαράλαμπου Παπαδόπουλου, την οποία τυχαία βρήκα στο facebook και θεωρώ ότι έχει πολλά να μας πει. Καλή ανάγνωση.

Είναι το λιγότερο αφελές, να λες ότι πιστεύω στον Χριστό ή σε αυτά που είπε ο Χριστός αλλά όχι στην εκκλησία. Μα ο Χριστός που λες ότι πιστεύεις είναι της εκκλησίας. Είναι οι καταγραφές και η εικόνα που έχουν οι πρώτες εκκλησιαστικές κοινότητες. Δεν υπάρχει Χριστός έξω από την εκκλησία. Τα ευαγγέλια μέσα απο τα οποία αντλούμε εικόνα του λόγου και της παρουσίας του Χριστού, είναι η καταγραφή της αρχαικής εκκλησίας. Αυτή διασώζει την πίστη περι του Χριστού. Ο Χριστός δεν έγραψε κανένα βιβλίο, η εκκλησία έγραψε γι αυτόν. Οπότε Χριστός και εκκλησία δεν διαχωρίζονται. Τώρα εάν θέλεις να πεις ότι κάποιες φορές μέσα στην δισχελιετή πορεία της, η χριστιανική εκκλησία ως ανθρώπινος φορέας έκανε λάθη και εξέκλινε του ρόλου της έχοντας στην πορεία της και μαύρες σελίδες, κατα αρχήν θα συμφωνήσω και επιπροσθέτως θα απαντήσω με τα λόγια του μεγάλου Γάλλου συγχρόνου φιλοσόφου Ζαν-Λυκ Μαριόν: «Ποτέ δεν είχα την ελάχιστη πρόθεση να πάψω να είμαι Χριστιανός. Για πολλούς λόγους. Γιατί πιστεύω ότι ο Χριστιανισμός είναι απολύτως αληθής. Εντελώς. Και όσο έχω μελετήσει φιλοσοφία, ιστορία της φιλοσοφίας, λογοτεχνία κι όλα τα υπόλοιπα, τόσο πεπεισμένος είμαι γι’ αυτό. Το ότι μπορώ να κάνω μια λίστα με σφάλματα, δεν είναι λόγος να αφήσω την Εκκλησία. Όπως δεν είναι λόγος το να πω ότι η Εκκλησία δεν είναι τέλεια. Πώς θα μπορούσε να είναι τέλεια αφ’ ης στιγμής αποτελείται από αμαρτωλούς;»

Σαν ημερολόγιο

Νύχτα. Στους πρόποδες μιας αστικής μεγαλούπολης. Τα φώτα της πόλης δε διακρίνονται καθαρά. Θες το καυσαέριο, θες η υγρασία, θες η ζέστη που ακόμη επιμένει μέσα στις άδειες τσιμεντένιες αστικές γωνιές.

Κάποιες φορές που νιώθω μπερδεμένος ή στεναχωρημένος, παίρνω τη μηχανή μου και κατηφορίζω προς τη θάλασσα. Έτσι έκανα κι απόψε. 

Το καλοκαίρι σχεδόν αφήνεται να σβήσει ήρεμα και φέτος. Ο λεπτός ήχος του κύματος που σιγοσβήνει στην ακρογιαλιά πάντα μου το υπενθυμίζει.

Όλα είναι ρευστά τελικά σ'αυτή τη ζωή. Στ'αλήθεια, όλα. Τη μια είσαι καλά, την άλλη -εντελώς στα ξαφνικά- αναρωτιέσαι πώς βρέθηκες σ'ένα κρεβάτι νοσοκομείου. Τη μια τα οικονομικά σου είναι μαύρο χάλι, την άλλη κάτι συμβαίνει κι ανασαίνεις και λίγο βρε αδερφέ.

Το ίδιο και με την πίστη. Αν πεις ότι πιστεύεις, έρχονται οι κατραπακιές της ζωής να σου ταρακουνήσουν την γυάλα στην οποία οχυρώθηκες. Είμαστε στιγμιότυπα, είμαστε κάτι που συνεχώς αλλάζει. 

Όλα αλλάζουν εδώ. Όλα. Μόνο η αγάπη του Θεού που εκφράζεται με τους πιο απίθανους τρόπους είναι σταθερή: άλλοτε με μια αγκαλιά, άλλοτε με μια εξομολόγηση κι άλλοτε με ένα γλυκό βραδάκι στην παραλία. 

Είσαι παντού, Θεέ μου. Και τις στιγμές που ένιωθα μόνος και στεναχωρημένος, τότε ήσουν εκεί. Τότε ήσουν πιο πολύ από ποτέ δίπλα μου. Και τότε οι στεναχώριες γίνονταν προσευχές. Και οι προσευχές μπαλόνια που με έφερναν στην ομορφιά τ'ουρανού Σου.

Πρωινό. Σε κάποια μαγευτική παραλία.

Το Σάββατο πρωί βρέθηκα σε μια πανέμορφη παραλία(φωτογραφία παραπάνω). Δεν ήταν απ'τις κλασικές αμμουδερές παραλίες. Είχε πέτρες. Πανέμορφες. Δένανε με το τοπίο τόσο αρμονικά... Ένιωσα πολύ τυχερός, πολύ ευλογημένος που μ'άφησε ο Θεός να ζήσω μια τόσο όμορφη εμπειρία.

Καθώς, λοιπόν, απολάμβανα την πρωινή μυσταγωγία παρατηρούσα τα κύματα. Με τι τρόπο έρχονταν μέχρι στην ακρογιαλιά. Προηγουμένως είχαν ξεκινήσει ένα μακρύ ταξίδι χάρη στον αέρα... Και καθώς έρχονταν με διακριτική ορμή μέχρι την αμμουδιά, έκαναν έναν γεμάτο -κροταλιστό σχεδόν- θόρυβο. Απ'τις πέτρες που παράσερναν και σήκωναν σε μια σχεδόν κυκλική κίνηση. 

Και σκέφτηκα: "Κοίτα να δεις... Το θαλασσινό νερό μπορεί να σηκώσει ολόκληρες πέτρες και να τις πάει όπου θέλει. Παρ'όλη τη φαινομενική ασημαντότητά του, μπορεί -χάρη στον αέρα- να κάνει αυτό που φαίνεται απίθανο: να μετακινήσει τις βαριές πέτρες". 

Τελικά, ίσως έτσι είναι η ζωή μας.

Μοιάζουμε πολύ με το θαλασσινό νερό. Είμαστε διάφανοι. Είμαστε παροδικοί. Κάποτε κι εμείς -όπως κι αυτό- "εξατμιζόμαστε", αλλάζουμε ζωή. Προχωράμε προς τον ουρανό.

Παρ'όλα αυτά, όσο είμαστε εδώ στη γη, μπορούμε να συγκεντρώσουμε τέτοια δυναμική που ακόμη και προβλήματα ασήκωτα σαν τις πέτρες του βυθού μπορούμε να τα "μετακινήσουμε", να τα αντιμετωπίσουμε. Όχι μόνοι μας. Μα με τη δύναμή Του.

Αρκεί να το θελήσουμε. Να Τον αφήσουμε να επέμβει με το γλυκό του ουράνιο τρόπο. Ελευθερία. Ατέλειωτη ελευθερία. Τι απίστευτα θεϊκό και ασύνορο είναι αυτό το αχώρητο δώρο Του... Μπορεί να μας ενώσει με τα πάντα. Να μας ενώσει. Να κάνει απίθανες τις εμπειρίες μας. Τα όνειρά μας. Να απαλύνει τους πόνους μας. Να δώσει ομορφιά στις νότες της ύπαρξής μας.

Καλημέρα. Καλή δύναμη. Να εύχεσαι.

Δεν είμαστε ποτέ μας μόνοι

Θυμήθηκα μόλις τον Π. Ένα παιδάκι 9 χρόνων -όταν τον γνώρισα- σκέτο αγγελούδι. Είχε έρθει για μερικές μέρες στην κατασκήνωση που ήμουν κι εγώ. Ο Π. είχε τα πιο καθαρά μάτια που είχα δει ποτέ μου. Τόσο γλυκά, τόσο φωτεινά, τόσο αθώα και τόσο σοβαρά. Οι κρίσιμες δυσκολίες του (φοβερά προβλήματα υγείας) δεν τον πτοούσαν. Όταν χαμογελούσε, έλεγες πως ο ουρανός έστειλε ένα αγγελούδι για να σκορπίζει χαρά σ'όλη τη γη. Αυτός ήταν ο Π. με πολύ λίγα λόγια.

Ένα βράδυ -πρέπει να'ταν περασμένα μεσάχυχτα- μπαίνω μέσα στο σπιτάκι και βλέπω τον Π. καθισμένο στο κρεβάτι του να κοιτάζει έξω απ'το παράθυρο. Τον πλησιάζω σιγά-σιγά, για να μη ξυπνήσω τα υπόλοιπα παιδιά, και του λέω: "Πάμε μια βόλτα έξω. Έλα να κάνουμε μαζί σκοπιά, να φυλάξουμε την κατασκήνωση". Φόρεσε τη ζακέτα του, τα παπουτσάκια του και βγήκαμε μαζί έξω. 

Παρόλο που ήταν Ιούλιος, είχε ψύχρα στο ψηλό βουνό -1400 υψόμετρο. Ο ουρανός πεντακάθαρος. Το φεγγάρι φώτιζε τα έλατα και δημιουργούσε ένα υπέροχο σκηνικό. Στο βάθος του ορίζοντα η μεγάλη πόλη και η θάλασσα φαίνονταν τόσο όμορφα, σα ζωγραφικός πίνακας.

Αφού μιλούσαμε αρκετή ώρα, ξαφνικά ο Π. μου λέει: "Δε χρειάζεται να καθόμαστε να φυλάμε εμείς την κατασκήνωση. Να ρωτήσουμε το Χριστό να μας πει αν θα'ρθει κανένας να πειράξει την κατασκήνωση". Παραξενεμένος του λέω: "Εντάξει. Τι θα κάνουμε;". "Να γονατίσουμε -μου λέει- να προσευχηθούμε". Αφού γονατίσαμε μέσα στην απόλυτη ησυχία, αρχίσαμε αν προσευχόμαστε. Σηκώνει τα μικρά του χεράκια, κλείνει τα μάτια του κι αρχίζει να εύχεται. Μετά από 4-5 λεπτά, μου λέει: "Εντάξει. Δε θα 'ρθει κανείς". "Σίγουρα"; του λέω. Μου γνέφει καταφατικά και μου δείχνει ψηλά τ'αστέρια. "Κάθε αστέρι είναι κι ένας άγγελος, μου λέει. Ο Χριστός τους στέλνει για να μας φροντίζουν και να μας αγαπάνε πολύ. Ποτέ μας δεν είμαστε μόνοι". 

Δεν είπε κάτι άλλο. Εγώ τον κοιτούσα και προσπαθούσα να κατανοήσω το μυστήριο που έκρυβε εκείνη η αγιασμένη παιδική καρδιά... Στιγμές χαραγμένες για πάντα μέσα μου....

Ο Π. απ'ό,τι άκουσα μετά από 2-3 χρόνια πέταξε για τα λημέρια τ'ουρανού, αφού είχε προβλέψει την ημέρα που θα'φευγε απ'αυτό τον κόσμο. Ένας μικρούλης άγιος. Ένας γλυκός άγγελος. Που εύχεται για όλους εμάς. 

Τελικά, τα πράγματα είναι όντως απλά. Παρόλο που εμείς οι μεγάλοι τα περιπλέκουμε. Η παιδική ψυχή έχει την αθωότητα τ'ουρανού και μπορεί να νιώσει τη γλύκα και την ασφάλεια που εμείς τόσο άτσαλα και επιπόλαια αναζητάμε σε χίλια δύο ψεύτικα κι ανούσια μονοπάτια...

Όταν αισθανόμαστε αδύναμοι, να θυμόμαστε πως η Χάρη Του είναι ασύγκριτη. Η αγάπη Του ατέλειωτη, η δύναμη Του ολοκληρωτική. Βρήκα κι ένα τραγούδι που, νομίζω, τα λέει όλα. Απλά, αληθινά. Με ελπίδα. Άκουσέ το όποτε βρεις λίγο χρόνο.

Ευχές πολλές. Καλή δύναμη. Κάνε και μια ευχή καρδιακή για την Ν., για τη Σταυρούλα, για τον Γιώργο και για όλα τ'αδέρφια που πονάνε και υποφέρουν. Μαζί μπορούμε να καταφέρουμε πολλά!

Προσευχή για τους άθεους, που δεν είναι

Ήρθες να τα πούμε.
Μου δήλωσες ξανά
πως είσαι άθεος.
Σε γνώρισα καλύτερα
και ζήλεψα
τη σπάνια ψυχή σου.
Πίστευες,
χωρίς να το ξέρεις.

Κι είπα
με τρόπο μυστικό
στο Ζωντανό Θεό μου:
Χριστέ μου,
με δέκα τέτοιους
¨άθεους¨,
θα μύριζε η Εκκλησία Σου
Άνοιξη
και Ζωή
και Ανάσταση.
Και θα σπαρτάραγε
όλη,
σαν τα μπουμπούκια
που ανοίγουν το ξημέρωμα,
στο πρώτο φως
του ήλιου.

ποίημα

του π.Ανδρέα Κονάνου

υγ: Ευχαριστούμε θερμά όλους τους φίλους που εύχονται για το Γιώργο και για όλους τους ανθρώπους που πονούν. Η εγχείρηση του Γιώργου πήγε καλά. Δόξα τω Θεώ. Συνεχίζουμε, όμως, να ευχόμαστε. Να συναντιόμαστε ψηλά, στα μυστικά παλάτια του θρόνου Του.

Να αφεθείς

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ σου γιατί η νύχτα έχει αστέρια;

Για να δεις τ'αστέρια πρέπει να κοιτάξεις ψηλά. 
Αυτό είναι αξίωμα. 
Για να περπατήσεις στους συνοικισμούς των αστεριών χρειάζεται να φτερουγίσεις ως εκεί με τα όνειρα και την καρδιά σου.
Αυτό είναι ευτυχία.

Έχεις καθίσει ποτέ σου να αφουγκραστείς τον ήχο που κάνουν τα κύματα καθώς αγγίζουν ήρεμα την χρυσή άμμο της ακρογιαλιάς;
Για ν'ακούσεις τον υπέροχο φλοίσβο των κυμάτων πρέπει να πας σε κάποια ήρεμη παραλία.
Αυτό θέλει να το αποφασίσεις.
Για να νιώσεις, όμως,  αυτόν τον ήχο τον μαγευτικό ν'αγγίζει τα όρια της ύπαρξής σου...Αυτό απαιτεί κάτι εντελώς διαφορετικό...
Αυτό θέλει να αφεθείς.

Πολλές φορές δε θέλει να πιέζεις τα πράγματα. 
Αυτό είναι το μυστικό. Άσ'τα να κυλήσουν απαλά, απλά. 
Χωρίς άγχος. 
Να θυμάσαι (και να μου το υπενθυμίζεις) πως όταν αφεθούμε στην Αγάπη Του, 
τότε δεν υπάρχει περίπτωση να μη βγούμε κερδισμένοι...

Μερικά μυστικά προσευχής από μια καρδιά γεμάτη αγάπη

Βρήκα στο βιβλίο "Βίος και Λόγοι" του άγιου (και επίσημα πλέον!) γέροντα Πορφυρίου ένα κομμάτι που μιλάει για την προσευχή. Πιο συγκεκριμένα, ο γέροντας αναφέρεται στις περιπτώσεις που ο Θεός δε μας δίνει αυτό που με ένταση και επιμονή ζητούμε.

Να μην εκβιάζουμε με τις προσευχές μας τον Θεό. Να μη  ζητάμε απ'το Θεό να μας απαλλάξει από κάτι, ασθένεια κλπ ή να μας λύσει τα προβλήματά μας, αλλά να ζητάμε δύναμη και ενίσχυση από Εκείνον για να τα υπομένουμε. 

Όπως Εκείνος κρούει με ευγένεια την πόρτα της ψυχής μας, έτσι κι εμείς να ζητάμε ευγενικά αυτό που επιθυμούμε κι αν ο Κύριος δεν απαντάει, να σταματάμε να το ζητούμε. Όταν ο Θεός δε μας δίνει κάτι που επίμονα ζητάμε, έχει το λόγο Του. Έχει κι ο Θεός τα μυστικά Του.

Εφόσον πιστεύουμε στην αγαθή Του πρόνοια, εφόσον πιστεύουμε ότι Εκείνος γνωρίζει τα πάντα απ'τη ζωή μας κι ότι πάντα θέλει το αγαθόν, γιατί να μη δείχνουμε εμπιστοσύνη; Να προσευχόμαστε απλά και απαλά, χωρίς πάθος και εκβιασμό. (...) Μην κυνηγάμε ν'αποχτήσουμε αυτό που θέλουμε, αλλά να τ'αφήνουμε στο θέλημα του Θεού. Γιατί, όσο το κυνηγάμε, τόσο αυτό απομακρύνεται. Άρα, λοιπόν, υπομονή και πίστη και γαλήνη. Κι αν το ξεχάσουμε εμείς, ο Κύριος ποτέ δε ξεχνάει κι αν είναι για το καλό μας, θα μας δώσει αυτό που πρέπει κι όταν πρέπει.

Μιλώντας για λαμπρά μυαλά

Δε ξέρω αν έχεις ψάξει καθόλου για τους Τρεις Ιεράρχες. Τρεις σπουδαίες προσωπικότητες. Με τεράστιο κύρος, δράση, έργα. Αλλά το κυριότερο είναι πως εργάστηκαν με αγάπη και κέρδισαν το πιο σημαντικό πράγμα σ'αυτή τη ζωή: την επικοινωνία με τον ουρανό.

Δεν είναι μόνο το ότι συνδύασαν επιστήμη και πίστη. Τα έκαναν και πράξη.

Θα μπορούσαν να ζήσουν μέσα στη χλιδή:με χρυσά άμφια, με πολυτελή σπίτια, κλπ. Αντ'αυτού, δεν δέχτηκαν τίποτα από όλα αυτά τα οποία σήμερα φαντάζουν must...

Ας προβληματιστούμε όλοι μας σήμερα. Σε όλα τα επίπεδα.

Και να'χουμε τη φώτιση και την ευχή τους.

Του Martin Luther King

Το διάβασα πριν λίγες μέρες. Άξιζε να γίνει ξεχωριστή ανάρτηση:

"Πίστη είναι να ξεκινάς ανεβαίνοντας το πρώτο σκαλοπάτι χωρίς να βλέπεις ολόκληρη τη σκάλα".

Martin Luther King

Το καράβι των ευχών

Πάρε τις ευχές σου, βάλε κ όλες τις δικές μας 
κ κάν'τες καράβι που θα ταξιδεύει για όλο το 2014. 

Κι όταν του χρόνου τον Δεκέμβρη θα'ρθει να ξαναδέσει στο λιμάνι, 
εύχομαι να'ναι γεμάτο όμορφη τρέλα, αγάπη, πίστη κ ελπίδα :)

Τα πιο τρελά πράγματα!!

Ξέρεις τι μ'αρέσει πιο πολύ στην εκκλησία; Το ότι γκρεμίζονται τα όρια. Δεν υπάρχει "όχι". Μονάχα μια απέραντη αγκαλιά. Μονάχα μια απέραντη Αγάπη. Σαν αυτή του πατέρα του ασώτου. 

Στην εκκλησία, η πόρνη γίνεται αγία και ο ληστής μπαίνει πρώτος στον Παράδεισο!!!! Δηλαδή τρελά πράγματα!!! Απίστευτα!

Και πώς να μη χαρείς με τέτοια Αγάπη; Και πώς να μη χαμογελάσεις; Ακόμα και όταν όλα πάνε χάλια; 

Για πες μου... 

Υπάρχει αλλού τόσο μεγάλη ελπίδα;;;

Πώς γίνεται και μας αγαπά τόσο πολύ;!

Πώς γίνεται και μας αγαπά τόσο πολύ;!
Πώς γίνεται να μας αγαπά μέσα στην αθλιότητά μας;
Πώς γίνεται να προσπερνά την ανομία μας και να μας βοηθά μέχρι τέλους;
Πώς γίνεται να μην βλέπει τα τεράστια λάθη μας και να βλέπει μόνο τις μικρές πράξεις του καλού εαυτού μας;

Γιατί όταν καθυστερεί, το κάνει μόνο από αγάπη. 
Οταν δεν βοηθά, το κάνει μόνο από φιλανθρωπία.
Οταν δεν απαντά, είναι Παρών.
Γιατί οι άνθρωποί Του βρίσκονται παντού. 
Γιατί οι άγγελοί Του συντροφεύουν τις ψυχές μας και οι Άγιοί Του βοηθούν προκλητικά όποιον τους επικαλεστεί.
Γιατί η πίστη μας είναι ζωντανή.
Γιατί είναι παντού και δεν μπορείς να ξεφύγεις από την αγάπη Του!

Το κείμενο είναι της φίλης Βάγιας. Βάγια μου, σ'ευχαριστούμε πολύ :)