Συνεχίζουμε αγωνιστικά!

 Αγαπημένα μου αδέρφια,

δεύτερη εβδομάδα νηστειών. Και ξέρετε τι μ’αρέσει; Το ότι η υμνολογία της εκκλησίας μας συνεχώς τονίζει το αληθινό νόημα της νηστείας: όχι μόνον η αποχή από τις αρτίσιμες τροφές, αλλά κυρίως η αποχή από τον εγωισμό (δηλαδή, η ταπείνωση!). Η άσκηση στις αρετές. Η συγχώρεση. 

Γι’αυτό, αδέρφια μου, αγώνας! Συνεχίζουμε κάθε μέρα. Κάθε στιγμή. Κι αν νιώθουμε πως αποκάμνουμε, αν νιώθουμε πως ξεμένουμε από….καύσιμα (!), τρέχουμε στο μυστήριο της εξομολόγησης και της Θ.Κοινωνίας! Για να ξαναμπούμε δυναμικά και γεμάτοι ενέργεια στο στάδιο το πνευματικό!

Συνεχίζουμε, αδέρφια μου! Συνεχίζουμε αγωνιστικά!

Σελίδες ημερολογίου

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

αυτές τις γραμμές που εδώ γράφω με κάνουν πάντα να έχω αναφορά. Μπορώ να τις ξανακοιτάζω στο μέλλον, να ανατρέχω εδώ, να θυμάμαι το πώς ένιωσα, το τι σκεφτόμουν, τι με απασχολούσε. Γι'αυτό είσαι πάντα αγαπητό σε μένα. Αγαπημένο. Αυτές τις μέρες που ξανακοίταζα παλιότερες αναρτήσεις θυμήθηκα κι αυτό το "πιστεύω στον Χριστό αλλά με τον δικό μου τρόπο" που ακούγεται από πολλούς συνανθρώπους γύρω μου.

  Εδώ, παραθέτω τώρα μια ανάρτηση πολύ σοφή του π.Χαράλαμπου Παπαδόπουλου, την οποία τυχαία βρήκα στο facebook και θεωρώ ότι έχει πολλά να μας πει. Καλή ανάγνωση.

Είναι το λιγότερο αφελές, να λες ότι πιστεύω στον Χριστό ή σε αυτά που είπε ο Χριστός αλλά όχι στην εκκλησία. Μα ο Χριστός που λες ότι πιστεύεις είναι της εκκλησίας. Είναι οι καταγραφές και η εικόνα που έχουν οι πρώτες εκκλησιαστικές κοινότητες. Δεν υπάρχει Χριστός έξω από την εκκλησία. Τα ευαγγέλια μέσα απο τα οποία αντλούμε εικόνα του λόγου και της παρουσίας του Χριστού, είναι η καταγραφή της αρχαικής εκκλησίας. Αυτή διασώζει την πίστη περι του Χριστού. Ο Χριστός δεν έγραψε κανένα βιβλίο, η εκκλησία έγραψε γι αυτόν. Οπότε Χριστός και εκκλησία δεν διαχωρίζονται. Τώρα εάν θέλεις να πεις ότι κάποιες φορές μέσα στην δισχελιετή πορεία της, η χριστιανική εκκλησία ως ανθρώπινος φορέας έκανε λάθη και εξέκλινε του ρόλου της έχοντας στην πορεία της και μαύρες σελίδες, κατα αρχήν θα συμφωνήσω και επιπροσθέτως θα απαντήσω με τα λόγια του μεγάλου Γάλλου συγχρόνου φιλοσόφου Ζαν-Λυκ Μαριόν: «Ποτέ δεν είχα την ελάχιστη πρόθεση να πάψω να είμαι Χριστιανός. Για πολλούς λόγους. Γιατί πιστεύω ότι ο Χριστιανισμός είναι απολύτως αληθής. Εντελώς. Και όσο έχω μελετήσει φιλοσοφία, ιστορία της φιλοσοφίας, λογοτεχνία κι όλα τα υπόλοιπα, τόσο πεπεισμένος είμαι γι’ αυτό. Το ότι μπορώ να κάνω μια λίστα με σφάλματα, δεν είναι λόγος να αφήσω την Εκκλησία. Όπως δεν είναι λόγος το να πω ότι η Εκκλησία δεν είναι τέλεια. Πώς θα μπορούσε να είναι τέλεια αφ’ ης στιγμής αποτελείται από αμαρτωλούς;»

Απομαγνητοφωνώντας...

" (...) Είπαμε ότι η Εκκλησία είναι ένα ιατρείο, ένα νοσηλευτήριο, ένα νοσοκομείο που είμαστε μέσα όλοι μας. Και είμαστε όλοι αδύνατοι άνθρωποι και είμαστε όλοι εμπαθείς και τραυματισμένοι και άρρωστοι, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο. Άλλος από τη μια αρρώστια και άλλος από την άλλη αρρώστια. (...) Κανείς δεν μπορεί να καταδικάσει τον άλλον γιατί πχ είναι πιο πολύ άρρωστος από τον άλλον ή γιατί δεν έχει την ίδια αρρώστια με σένα. Άρρωστοι είμαστε όλοι.

  Σ'αυτό το νοσοκομείο, σ'αυτό το ιατρείο, πρέπει να γνωρίζουμε και να το καλλιεργήσουμε στην ψυχή μας ότι δεν υπάρχει περίπτωση ο άνθρωπος να πεθάνει. Ακόμη και τα πτώματα, αυτοί που έχουν πεθάνει ή που νομίζουν ότι έχουν πεθάνει, ακόμη κι αυτοί έχουν ελπίδα ζωής. Γιατί αυτός ο αρχίατρος του νοσοκομείου έχει τη δύναμη να ζωοποιήσει ακόμη και τα πτώματα σε αποσύνθεση. Κι έτσι κι εμείς που είμαστε πτώματα και πεθαμένοι εδώ και καιρό μέσα στις αμαρτίες μας και μέσα στα πάθη μας και μέσα στα κόμπλεξ και τα συμπλέγματά μας, τις μικρότητες και τα χίλια δυο που συνθέτουν την ταλαιπωρία της ανθρώπινής μας υπόστασης, έχουμε ελπίδα. Και ελπίδα μας είναι ο Χριστός. Δεν έχουμε ελπίδα στα καλά μας έργα. Ούτε έχουμε ελπίδα στον εαυτό μας (...).

απομαγνητοφώνηση της αόρατης γωνιάς από ομιλία του π.Αθανασίου, μητροπολίτη Λεμεσού (βλ. εδώ)

για μια ειλικρινή ζωή κοντά στο Χριστό

Νιώθω πως είμαστε πολύ των αντιθέσεων. Κι όσο κι αν προσπαθούμε να κάνουμε φιλότιμες προσπάθειες να 'πείθουμε' τον εαυτό μας ότι είμαστε σωστοί τόσο πιο πολύ ο βαθύς εσωτερικός μας κόσμος είναι ταραγμένος. Ένας ολόκληρος κόσμος μέσα μας.

Ζητάμε την αγάπη του Θεού, λαχταρούμε την παρουσία Του, μα εμμένουμε σε καταστάσεις αμαρτίας, δηλαδή αποχωρισμού από τον Δημιουργό μας. Είμαστε, αρκετές φορές, μόνο κατ'επίφαση χριστιανοί. Πώς λέω ότι είμαι χριστιανός αν δε γεύομαι τον ίδιο τον Θεό με τη Θεία Κοινωνία Του; Πώς λέω ότι μετανοώ χωρίς να γονατίζω στο πετραχήλι του πνευματικού μέσω της εξομολόγησης; Πώς μπορώ να θέλω να απαλλαγώ από το άγχος και τη ζάλη των λογισμών μου όταν δεν έχω ουσιαστική συμμετοχή στα μυστήρια της Εκκλησίας; Είναι σα να λέω πως είμαι ερωτευμένος, όμως η ύπαρξή μου είναι χλιαρή και δεν ζητά η ψυχή μου το ερώμενο πρόσωπο!

Η καθημερινότητά μας είναι γεμάτη αφορμές κακές, φωνές, φασαρίες, τρέξιμο, μάσκες, ψευτιά. Μυρίζει φθορά. Ξέρεις κάτι, όμως; Η ίδια αυτή καθημερινότητα μυρίζει και Ανάσταση! Είναι γεμάτη ευκαιρίες χαράς, ελπίδας, μετάνοιας, αδελφοσύνης. Ο άγιος γέροντας Πορφύριος ζούσε στο κέντρο της Αθήνας (λειτουργούσε στην Πολυκλινική) κι όμως ο νους του ήταν συνεχώς στον έρωτά του για τον Ιησού ("Ιησού γλυκύτατε Χριστέ...{βλ. υγ1)").

Είμαστε πλασμένοι για να είμαστε κοντά Του. Πλάσματα με απίστευτη δυναμική που φτάνει ως την ατέλειωτη ζωή στον κήπο της Αγάπης Του. Αρκεί να το αποφασίσουμε ελεύθερα και πραγματικά (να, η εφαρμογή του μεγαλύτερου δώρου Του προς εμάς!). Αρκεί να επιτρέψουμε στην εξαγνιστική Του βροχή, τα δάκρυα (όπως έλεγε κι ο γέροντας Θαδδαίος) να απαλύνει το σκληρό τείχος του εγωισμού μας και να μας οδηγήσει πάλι στην ενεργή, αληθινή συμμετοχή στην Εκκλησία Του, δηλαδή στον ίδιο τον Θεό. Απλά, γλυκά, αθόρυβα, χαρμόσυνα.

Καλημέρα, αδερφή/έ μου :)

υγ1: Πάτησε εδώ (Είναι ο ίδιος ο άγιος Πορφύριος που ψάλλει με γλυκύτητα τον παρακλητικό κανόνα στον Χριστό)

Μιας και πλησιάζει Δεκαπενταύγουστος

κείμενο του π.Παύλου Παπαδόπουλου

Δεκαπενταύγουστος δεν νοείται χωρίς νηστεία, συμμετοχή στις παρακλήσεις της Παναγίας, εξομολόγηση. 

----------------------------

Δυστυχώς πολλοί, στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν την υποκρισία κάποιων χριστιανών οι οποίοι από την μία νηστεύουν και από την άλλη κατακρίνουν, από την μία πηγαίνουν στις παρακλήσεις ψέλνοντας δυνατά και από την άλλη αδικούν τους

συνανθρώπους τους, φτάνουν στο σημείο να τα ισοπεδώνουν όλα. Δηλαδή φτάνουν στο σημείο να υποστηρίζουν ότι δεν χρειάζεται η νηστεία εάν υπάρχει η συγχώρεση, δεν χρειάζεται ο εκκλησιασμός εάν υπάρχει καλοσύνη, δεν χρειάζεται ουσιαστικά ο τρόπος της Εκκλησίας εάν υφίσταται μία ανθρωπιστική ευαισθησία. Πλάνη. Μεγάλη πλάνη. Και δυστυχώς και κάποιοι ρασοφόροι υποστηρίζουν τις παραπάνω πλάνες.

----------------------------

Εάν δεν θέλουμε να ακολουθήσουμε τον τρόπο που μας προτείνει η Εκκλησία είναι δικαίωμά μας, όμως μην το παίζουμε από την μία της Εκκλησίας και από την άλλη θεωρούμε την νηστεία ή την καθημερινή συμμετοχή μας στις παρακλήσεις της Παναγίας (και γενικότερα τον εκκλησιασμό) ή την συχνή εξομολόγηση ακραίες καταστάσεις. Διότι τελικά οι μεγάλοι ψεύτες είμαστε εμείς, που θέλουμε να αμνηστεύσουμε την έλλειψη του ασκητικού μας φρονήματος αναθεματίζοντας όλους τους άλλους που εάν νηστεύουν ή εκκλησιάζονται και εξομολογούνται τα κάνουν δήθεν επιφανειακά.

----------------------------

Μακάρι να νηστεύουμε και από τροφές και από τα πάθη μας πεινώντας για τον Χριστό. Δεν είναι ορθό προσπαθώντας δήθεν να

Ο έρωτας μέσα απ'τα μάτια της εκκλησίας

Ένα κείμενο του π.Παύλου Παπαδόπουλου από εδώ. Με συγκίνησε πολύ κι είπα να το μοιραστώ μαζί σου. Πολλές καλημέρες!

Πόσο χυδαίο είναι να κατηγορείται η Εκκλησία ως πολέμια του έρωτα. 

--------------------------

Αυτό γίνεται απ΄ αυτούς που έχουνε μπερδέψει τον έρωτα με την σεξομανία. Γίνεται απ'αυτούς που προτιμούν τις καμπύλες του σώματος απ’ τα μάτια, την “ανταλλαγή υγρών” από την κοινωνία προσώπων, την σαρκική πύρωση από το εσωτερικό σκίρτημα της καρδιάς. 

--------------------------

Κατηγορούν την Εκκλησία οι σεξομανείς. 

--------------------------

Σε μια κοινωνία που θεοποίησε τις ηδονές -με κορυφαία την σαρκική ηδονή- έρχεται η Εκκλησία και με στεναρή φωνή μας λέγει: ερωτευτείτε γιατί χανόμαστε!

--------------------------

Κι άλλη μια φορά θα σκανδαλιστούν πολλοί παρθένοι με χυδαία μυαλά με τα παραπάνω λόγια. Μα ο έρωτας -ως έννοια και οντολογικό γεγονός- πάντα θα είναι παρεξηγημένος. 

--------------------------

Τόσο παρεξηγημένος όσο το να αγκαλιάσει ένας ιερέας μια κοπέλα ή ένα παλικάρι και να την/τον φιλήσει σταυρωτά. Το σκάνδαλο αμέσως θα γεννηθεί στις καρδιές εκείνες που κάθε άγγιγμα είναι πονηρό και κάθε φιλί εμπαθή.

--------------------------

Εάν υπάρχει λοιπόν ένας χώρος όπου ο έρωτας δεν έχει αλλοτριωθεί, αλλά διαφυλάττει το κάλλος του δεν είναι οι καρδιές των ηθικιστών που αυτοαναγνωρίζονται ως "άνθρωποι της Εκκλησίας" αλλά είναι η ίδια η Εκκλησία, ο τόπος δηλαδή όπου ο έρωτας δεν σταματά στην φθορά των συναισθημάτων ή των γεννετήσιων ορμών, ούτε δαιμονοποιείται, αλλά γεννά ποίηση στις καρδιές των ερωτοχτυπημένων και τραγούδια σταυροαναστάσιμα.

--------------------------

Τι τραγικό να φοβάσαι το έρωτα. Τι τραγικό να νομίζεις ότι το να ερωτευτείς είναι αμαρτία!

Τι φοβερό να θεωρείς τον έρωτα ως κάτι το απαγορευμένο!

--------------------------

Μα ταπεινά θα σου πω κι εγώ: Να ερωτεύεσαι. Διότι μόνο τότε μπορεί να σωθείς. 

--------------------------

Στις καρδιές των ερωτευμένων πάντα υπάρχει χώρος για τον Χριστό. Γιατί μόνο στις ερωτευμένες καρδιές υπάρχει χώρος για ποίηση, για σταυρό, για τον άλλον. Σ’αυτές τις καρδιές μπορεί να καρποφορήσει ο Λόγος της Αλήθειας, σ’αυτές τις καρδιές μπορεί να γεννηθεί η αγάπη.

--------------------------

Μόνο οι ερωτευμένοι είναι έτοιμοι να ζήσουνε ακόμα και στη κόλαση αρκεί να βρίσκονται μαζί με τον άλλον· και δεν υπάρχει πιο ιερό και θεομίμητο απ’αυτό.

Στρέψου στο φως

Διάβασα χτες στο facebook ένα σχόλιο-απάντηση του π.Παύλου Παπαδόπουλου σε σχόλιο-ερώτηση αναγνώστη και με την άδειά του το αναδημοσιεύω στην αόρατη γωνιά μας. 

 Γιατί να ασχοληθούμε με το σκοτάδι και όχι με το φως; Γιατί να γράφουμε για τον αντίχριστο και όχι τον Χριστό; γιατί να ασχολούμαστε με το σύμφωνο συμβίωσης και όχι με τον γάμο; Αυτά δεν απασχολούν την Εκκλησία, εσάς απασχολούν. Την Εκκλησία την απασχολεί το Φως και ο Χριστός, την απασχολεί η Βασιλεία του Θεού Πατρός. Δηλαδή τι να γράψουμε ότι είναι κάτι το κακό και ότι όσοι το επιλέγουν θα κολαστούν; Δεν είμαι αυτής της νοοτροπίας. Εάν ο άνθρωπος δεν γνωρίσει τον Χριστό, ό,τι και να γράφεις για την αμαρτία δεν θα το καταλάβει, εάν δεν ζήσουμε μέσα στην Εκκλησία συνειδητά πάντα θα αναρωτιώμαστε γιατί εκείνο είναι αμαρτία γιατί το άλλο δεν κάνει κτλ. Πρέπει να πάψουμε να ασχολούμαστε με τα κακώς κείμενα, αυτά πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν...τον Χριστό να γνωρίσουμε και τότε δεν χρειάζονται άρθρα να διαβάσουμε για να διαφωτιστούμε.

 Και θυμήθηκα αυτό που έλεγε ο άγιος γέροντας Πορφύριος: «Απαλά, χωρίς βία!» Αυτό ήταν μια επίμονη συμβουλή. Τον πνευματικό αγώνα να τον κάνεις απαλά, χωρίς βία. Να μην πολεμάς τις αδυναμίες σου, άλλα να τις μεταμορφώνεις σε δυνάμεις. «Όταν είναι σκοτάδι στο δωμάτιο, τι κάνεις; Πολεμάς να το διώξεις; Διώχνεται το σκοτάδι; Ανάβεις το φως και φεύγει το σκοτάδι. Η ψυχή έχει έναν ανθώνα κι έναν αγκαθώνα. Μην καταγίνεσαι να ξεριζώνεις τ' αγκάθια, μόνο να ποτίζεις τον ανθώνα, όλο το νερό να το κατευθύνεις εκεί και τ' αγκάθια θα ξεραθούν».

 Όταν αρχίσει η καρδιά ν'αναζητά τις γλυκιές μελωδίες, τότε θ'αρχίσει να σιωπά. 'Δε γίνεται ν'ακούσεις τη μουσική, αν προηγουμένως δε σιωπήσεις', μου έλεγε ο δάσκαλός μου στο Ωδείο. 

 Τα πι'όμορφα βιώματα βιώνονται μέσα στη σιωπή, στην ησυχία της στιγμής. Δώσε μια ευκαιρία στην καρδιά σου να γυρέψει τον Ένα μέσα από μια ευχή της καρδιάς, μέσα στη σιωπή. Κάνε τις απορίες σου προσευχή και την αναζήτησή σου τραγούδι της ψυχής σου. Κι Εκείνος θα'ρθει. Θα'ρθει μέσα στην εκρηκτικότητα της σιωπής. Αρκεί να Του το ζητήσεις αληθινά. Έμπονα. Πραγματικά. 

υγ: Το κείμενο του π.Παύλου (στο οποίο έγινε και το σχόλιό του) βρίσκεται εδώ

υγ2: Το απόσπασμα του αγ.Πορφυρίου το βρήκα σ'αυτό το site.

Κάψε τη συνήθεια

(διάβαζα -ξανά- χτες το υπέροχο αυτό απόσπασμα και είπα να το μοιραστώ μαζί σου)

  Η καρδιά μας ζητά την αλήθεια. Όχι γιατί την άκουσε από κάποιον παπά ή την διάβασε σε κάποιο βιβλίο, αλλά γιατί ο ίδιος ο άνθρωπος προσωπικά θέλει να την γεύεται. Η Εκκλησία γι'αυτό υπάρχει: για να δίνει στον άνθρωπο τις δυνατότητες να μετέχει προσωπικά στις ενέργειες του Θεού, στην αγάπη του Θεού. Για να έχει ο άνθρωπος προσωπική σχέση με τον Θεό.

  Αυτό που πραγματικά είναι η αμαρτία μας, είναι ο εγκλωβισμός μας στα δεδομένα μας, στο βόλεμα που δημιουργούν τα δεδομένα μας, και στην απόρριψη μιας διαρκούς εσωτερικής αναζήτησης και ανησυχίας, να βρούμε αυτό που αλλοιώνει την καθημερινότητά μας. Να βρούμε αυτό που είναι αληθινό και νικά τον θάνατο.

  Η συνήθεια είναι αυτή που μας καταστρέφει. Κυρίως η θρησκευτική συνήθεια που έγινε επαγγελματική, θα λέγαμε, κατάσταση. 

υγ: απόσπασμα απ΄το βιβλίο του π.Βαρνάβα Γιάγκου "Αμαρτωλών Εκκλησία", εκδ. Αρχονταρίκι
υγ2: Να είσαι πάντα καλά! 

Προσευχή για τους άθεους, που δεν είναι

Ήρθες να τα πούμε.
Μου δήλωσες ξανά
πως είσαι άθεος.
Σε γνώρισα καλύτερα
και ζήλεψα
τη σπάνια ψυχή σου.
Πίστευες,
χωρίς να το ξέρεις.

Κι είπα
με τρόπο μυστικό
στο Ζωντανό Θεό μου:
Χριστέ μου,
με δέκα τέτοιους
¨άθεους¨,
θα μύριζε η Εκκλησία Σου
Άνοιξη
και Ζωή
και Ανάσταση.
Και θα σπαρτάραγε
όλη,
σαν τα μπουμπούκια
που ανοίγουν το ξημέρωμα,
στο πρώτο φως
του ήλιου.

ποίημα

του π.Ανδρέα Κονάνου

υγ: Ευχαριστούμε θερμά όλους τους φίλους που εύχονται για το Γιώργο και για όλους τους ανθρώπους που πονούν. Η εγχείρηση του Γιώργου πήγε καλά. Δόξα τω Θεώ. Συνεχίζουμε, όμως, να ευχόμαστε. Να συναντιόμαστε ψηλά, στα μυστικά παλάτια του θρόνου Του.

Πίσω απ'την πόρτα του ναού

Ήταν ο άνθρωπος της παρέας. Πειράγματα, αισχρόλογα, αστεϊσμοί και άλλα πολλά ήταν στον ημερήσιο κατάλογο των κατορθωμάτων του. Τα χρόνια περνούσαν και ποτέ του δεν συνδέθηκε με κάποιους ανθρώπους…ποτέ του δεν εμπιστεύτηκε κανέναν. Όλοι τον θέλανε για την παρέα αλλά μέχρις εκεί. Αλλά και ο ίδιος κανέναν δεν έπαιρνε στα σοβαρά, κανέναν δεν αισθανόταν δικό του άνθρωπο, φίλο του, οικείο του.

Κάπου στα 30 του, γνώρισε μία κοπέλα. Την γνώρισε μέσα από μια τυχαία παρέα, διαμέσου γνωστών αγνώστων. Η κοπέλα αυτή είχε κάτι το διαφορετικό, κάτι το «περίεργο». Του κίνησε το ενδιαφέρον. Όταν τύχαινε στην παρέα να βρίσκεται και εκείνη (σπάνια), αυτός σταματούσε τις ανοησίες, σταματούσε τις αισχρότητες τις οποίες οι υπόλοιποι τον ωθούσαν να πράξει για χάριν της παρέας και του κεφιού.

Μετά από μερικούς μήνες πήρε το θάρρος και την ζήτησε να βγούνε έξω. Εκείνη δέχτηκε, προσφέροντάς του μία ευχάριστη έκπληξη. Δεν περίμενε να βγεί μαζί του ραντεβού...

Από το πρώτο ραντεβού κατάλαβε ότι είχε να κάνει με μία κοπέλα που πίστευε βαθιά στον Θεό. Απ΄την άλλη αυτός στο στόμα του έπιανε κάτι το "εκκλησιαστικό" μόνο για να το κοροϊδέψει και να το κατακρίνει.

Τα λόγια της κοπέλας είχαν μία γλυκύτητα. Μιλούσε και νόμιζες ότι σε μιλούσε μια μελωδία. Τα ραντεβού έφευγαν το ένα μετά το άλλο…η κοπέλα πάντα χαμογελαστή και πρόσχαρη, εκείνος ανήσυχος και προβληματισμένος. Του μιλούσε για τον Θεό, του μιλούσε για την ζωή μέσα στην Εκκλησία, του μιλούσε για την γνήσια και ανιδιοτελή αγάπη. Εκείνος αναπαυόταν μόνο στην σιγουριά των ματιών της.

Ποτέ δεν άγγιξε εκείνη την κοπέλα, μέχρις ότου στο τελευταίο τους ραντεβού του είπε: «Θα ήθελα να προσευχηθείς για εμένα…την άλλη εβδομάδα θα κάνω μία πολύ σοβαρή εγχείρηση στην καρδιά…». Τα λόγια της πάγωσαν το βλέμμα του. Ασυναίσθητα έπιασε τα χέρια της. Του ήταν αδιανόητο ότι μπορεί να την έχανε. «Ναι, θα προσευχηθώ….», είπε με τρεμάμενη φωνή.

Η κοπέλα σηκώθηκε τον ασπάσθηκε και έφυγε λέγοντας «Θα σε πάρω τηλέφωνο…». Εκείνος δεν είπε τίποτα.

Η ημέρα της εγχείρησης ήρθε.

Το θέμα είναι εσύ τι αποφασίζεις!

Σε παρακαλώ,

κάνε μια προσπάθεια να γνωρίσεις το Χριστό. Δε ξέρεις τι χάνεις! 

Και μου λες δε τα γουστάρω αυτά. Οι παπάδες και το σινάφι τους με απωθούν.

Και σου λέω πιάσε το Χριστό. Κάνε μια προσπάθεια να τον συναντήσεις εκείνον τον ίδιο. Στην καρδιά σου να τον νιώσεις, να επικοινωνήσεις. Όχι απλά ν'ανάψεις ένα κεράκι και να ξαναπάς το Πάσχα. Είναι σα να μου λες: είμαι τρελά ερωτευμένος με μια γυναίκα, αλλά δε βαριέσαι, θα βγούμε μια φορά και ξανά θα τη δω του χρόνου!!

Όλοι χωράνε μέσα στην εκκλησία, φίλε! Και οι καλοί παπάδες και οι αγιογδύτες. Και οι καλοί απλοί άνθρωποι και τα λαμόγια. Ο Χριστός, φίλε μου, δεν έκανε διακρίσεις. Ποτέ του. Και τον Ιούδα μέσα στους μαθητές του τον είχε. Αλλά και με τον τελώνη έφαγε στο ίδιο σπίτι και με την πόρνη μίλησε. Και είδες πόσο υπέροχες έγιναν οι ψυχές των τελευταίων μετά!

Μόνο που εδώ στην εκκλησία παίρνεις ό,τι ζητήσεις! Ουρανό θα ζητήσεις; Ουρανό θα νιώσεις. Σκάνδαλα θα ψάξεις; Σκάνδαλα θα βρεις. 

Να σου πω και κάτι που έλεγε ο γέρ.Παΐσιος: "Εδώ στο άγιο Όρος, στον κήπο της Παναγιάς όλα θα τα βρεις! Και υπέροχα λουλούδια και αγκάθια και τριβόλια".

Σκέψου πως ο Ιούδας έμεινε Ιούδας, ενώ άλλοι (Ζακχαίος, πόρνη, ληστής) έγιναν από σκιές του εαυτού τους σπουδαίοι!!!

Άρα, φίλε, το θέμα δεν είναι πόσοι εκμεταλλευτές ρασοφόροι υπάρχουν, αλλά το τι κάνεις  υπεύθυνα εσύ και η καρδιά σου. Ελευθερία. Αυτό δίδαξε ο Χριστός. Σε βαθμό άπειρο, ακατανόητο... Και μη ξεχνάς ότι εσύ κι εγώ δεν είμαστε οι κριτές του καθενός. Μονάχα του εαυτού μας. Και ξέρουμε καλά το τι βόθρο έχουμε ακόμη μέσα μας.

Γονάτισες; Προσευχήθηκες; Όχι από συνήθεια! Ούτε από περιέργεια για να δεις αν ο Χριστός θα πραγματοποιήσει σαν μαγικό τζίνι αυτό που θα του ζητήσεις! (ΤΙ φτηνή αγοραπωλησία!)

Γιατί να μένουμε τόσο μονοδιάστατοι ώρες-ώρες;;; Τρελαίνομαι! Απορώ. Και με τον εαυτό μου. 

Ένιωσες ποτέ σου το χάδι της Χάρης του μετά από μια ειλικρινή εξομολόγηση; 

Κοινώνησες; Πήρες το Χριστό τον ίδιο στο σώμα και στη ψυχή σου;;;

Όχι;;

Ε, τι περιμένεις, λοιπόν; Πώς περιμένεις να βρεις αλήθεια όταν το μόνο που επιδιώκεις στη ζωή σου είναι ένα γρήγορο, φτηνό υποκατάστατο σχέσεων; Έρωτα ψεύτικου; Χρήματος παράνομου, κλπ κλπ;

Κάνε την κίνηση την έξυπνη, τη σωστή και άσ'τα τ'άλλα. Κάνε νέο ξεκίνημα, αληθινό βρε αδερφέ! Το ξεκατίνιασμα υπήρχε, υπάρχει. Σκάνδαλα υπήρχαν, υπάρχουν. Και άγιοι επίσης υπήρχαν και υπάρχουν. 

Το θέμα είναι απλό: Εσύ τι αποφασίζεις; 

Όχι με το μυαλό/ τη λογική. Αλλά δυναμικά και ήρεμα με όλο σου το είναι!!! 

Να θυμάσαι τις κολώνες

...Με τους ανθρώπους όσο κοντά και να'ρθουμε δε μας βοηθά αυτό πάντα έτσι όπως το περιμένουμε. Και καμιά φορά πρέπει να κρατάμε και μια απόσταση απ'τους ανθρώπους. Δηλαδή να μην τους πνίγουμε κι εμείς, να μην τους καταπιέζουμε, να τους αφήνουμε και λίγο ν'ανασαίνουν ελεύθερα και να μας αγαπάνε όταν θέλουν.  Μη ζητάς να σ'αγαπά κάποιος με το ζόρι, επειδή έτσι σου αξίζει ή το δικαιούσαι ή το απαιτείς. Αυτό δε γίνεται με απαίτηση! Η αγάπη δεν απαιτείται, αλλά εμπνέεται.

Έχεις δει τις κολώνες που είναι μέσ'στην εκκλησία; Οι κολώνες είναι πολύ βασικές και στηρίζουν όλο το ναό. Αλλά καμιά κολώνα δεν είναι πάνω στην άλλη. Καμιά κολώνα δεν είναι κολλητή με άλλη. Υπάρχει μια απόσταση, υπάρχει ένας αέρας. Υπάρχει η ελευθερία. Αυτό. Είναι ωραίο αυτό. 

Άσε λίγη ελευθερία στον άλλον. Να νιώσει ωραία κοντά σου. Μη ζητάς να κολλήσει επάνω σου και να τον κάνεις ό,τι θέλεις, να τον έχεις του χεριού σου. Έτσι τον χάνεις τον άλλον! Πνίγοντάς τον, καταπιέζοντάς τον... Να θυμάσαι τις κολώνες...

απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου -www.atheataperasmata.com

Τα πιο τρελά πράγματα!!

Ξέρεις τι μ'αρέσει πιο πολύ στην εκκλησία; Το ότι γκρεμίζονται τα όρια. Δεν υπάρχει "όχι". Μονάχα μια απέραντη αγκαλιά. Μονάχα μια απέραντη Αγάπη. Σαν αυτή του πατέρα του ασώτου. 

Στην εκκλησία, η πόρνη γίνεται αγία και ο ληστής μπαίνει πρώτος στον Παράδεισο!!!! Δηλαδή τρελά πράγματα!!! Απίστευτα!

Και πώς να μη χαρείς με τέτοια Αγάπη; Και πώς να μη χαμογελάσεις; Ακόμα και όταν όλα πάνε χάλια; 

Για πες μου... 

Υπάρχει αλλού τόσο μεγάλη ελπίδα;;;

Πας εκκλησία;

- Εσύ εξομολογείσαι, εκκλησιάζεσαι; 
- Εγώ, πάτερ, αυτά τα θεωρώ τυπικά πράγματα. 
- Α, όχι! Αυτά είναι όπως το κεντρικό τούβλο του τρούλου, το κλειδί! Έτσι και το αφαιρέσεις, όλος ό τρούλος σωριάζεται. 
γέρ. Παΐσιος 

υγ: Το ανακάλυψα εδώ
υγ2: Να με συγχωρείτε που δεν απάντησα χτες στα σχόλια... Έχει αυξηθεί πάλι κατά πολύ το ωράριο της δουλειάς και ο χρόνος μου πάλι συρρικνώθηκε!

Η εκκλησία δεν φτιάχνει οπαδούς. Η εκκλησία φτιάχνει αγίους!

Δεν αγκαλιάζεις το λαό μόνο με τα συσσίτια που είναι σημαντικό και αυτό δεν το αμφισβητώ βέβαια.
 Τον λαό, όμως, τον αγκαλιάζεις περισσότερο με τις πολιτιστικές ρίζες του, τον πολιτισμό που έχει μέσα του, τον τρόπο της σκέψης του, τις βαθύτερες εσωτερικές ανάγκες του. Δεν ξεδιψάσαμε τον λαό. Εμείς αρκεστήκαμε στα ήθη και τα έθιμα στους εξωτερικούς τύπους. Τι έχουμε να πούμε σήμερα στα νέα παιδιά; Ψάξαμε την διάλεκτο των νέων παιδιών; Αν τα θέλουμε, δεν τα θέλουμε για να αυξήσουμε τους οπαδούς του εκκλησιαστικού κλάμπ. Η εκκλησία δεν φτιάχνει οπαδούς. Η εκκλησία φτιάχνει αγίους.
 Διαφέρει το ένα από το άλλο. Και άγιος σημαίνει ελεύθερος άνθρωπος. Άγιος δεν είναι αυτός που τηρεί πέντε-δέκα κανόνες, μηχανικές εντολές. Θα πει ότι είναι κάποιος που κανονικά ελευθερώνεται «τω αγαθώ.» Συναντά έτσι το Θεό . Δεν φαίνεται ο Θεός, όταν υπάρχει το νέφος και η ομίχλη των παθών. Πρέπει να φύγει η ομίχλη για να δεις τον ήλιο.

πηγή: iereasanatolikisekklisias.blogspot.com

Μα κάνει στ'αλήθεια θαύματα;

Σήμερα ο άγιος Δημήτριος γιορτάζει! Η πόλη του, η Θεσσαλονίκη, η Ελλάδα και όλος ο κόσμος τιμούν τη μνήμη του...

Στο ναό του στη Θεσ/νίκη, πολλοί επισκέπτες προσέρχονται καθημερινά. Άλλοι να τον προσκυνήσουν και να προσευχηθούν. Άλλοι από περιέργεια, άλλοι από ιστορικό ενδιαφέρον, άλλοι γιατί δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν...

Καθημερινά πολλοί πηγαίνουν. "Μα κάνει στ'αλήθεια θαύματα;" ρωτούν πολλοί. Και σκέφτομαι το πόσο μας έχει φάει η ανούσια καθημερινότητα όλους μας. Χάνουμε την ουσία της ζωής, το νόημά της... Είμαστε ικανοί να πιστέψουμε σε διάφορα άλλα (άστρα, κάρμα,τύχη, όνειρα, κλπ),αλλά όμως όταν μας μιλούν για κάποιον άγιο, για τα θαύματά του, για τα μυστήρια της Εκκλησίας, τότε γινόμαστε σκεπτικιστές. Τότε θυμόμαστε πως μας φταίνε οι παπάδες, τα Βατοπέδια, τα χρυσά άμφια, κλπ...

Τι να πει κανείς; Ώρες-ώρες, γινόμαστε αξιολύπητοι. Ας κάνουμε μια στροφή 180 μοιρών και ας δούμε λίγο την καρδιά μας. Ας κοιτάξουμε τον ατακτοποίητο εσωτερικό μας κόσμο. Ας παρακαλέσουμε τον μέγα μυροβλήτη Δημήτριο να μας βοηθήσει ώστε να μαλακώσει λίγο η καρδιά μας... Να νικήσουμε τους Λυαίους μας, δηλαδή τα πάθη μας...

Άγιε του Θεού Δημήτριε πρέσβευε υπέρ ημών...

υγ: αναδημοσίευση από προπέρσινή μας ανάρτηση

Σε νιώθω τόσο κοντά μου

Σε νιώθω κοντά μου. Σε νιώθω δίπλα μου ακόμα κι αν είσαι μακρυά μου.

Αυτό ισχύει μέσα στην εκκλησία του Χριστού. Ο Χριστός μας ενώνει. Παίρνει την κενότητα και την κάνει ενότητα. Τι σπουδαίο πράγμα!

Το δάκρυ σου στα μάτια μου. Δηλαδή ο πόνος σου γίνεται πόνος μου. Συμπάσχω μαζί σου κι έτσι δεν απελπίζεσαι. Το χαμόγελό μου γίνεται χαμόγελό σου και μετά αντανακλάται πάλι σε μένα όταν θα'μαι στις "μαύρες" μου. Το χέρι σου με βοηθάει να ξανασηκωθώ κι η αγάπη μου ταξιδεύει μέχρι την καρδιά σου.

Όταν μας συνδέει ο Χριστός, αποστάσεις δεν υπάρχουν, έλεγε ο γλυκός και παρηγορητικός άγιος γέροντας Πορφύριος. Είμαστε μακρυά κι όμως τόσο κοντά!(Τι όμορφα τρελή που'ναι η πίστη μας!). Όπως εδώ στην αόρατη γωνιά. Βλέπω καθημερινά ανθρώπους που μπαίνουν απ'την άλλη άκρη της γης. Και νιώθω πως έχουμε κάτι κοινό. Κάτι κοινό μας ενώνει! Κι αυτό είναι η αγάπη.

Να'χεις μια γλυκιά, καλή μέρα :)

υγ: Ψηφοφορία πάνω δεξιά. Η γνώμη σου μετράει.

Ο δεκάλογος των συζύγων

1. Μην κάνετε το δάσκαλο στον σύντροφό σας. Ο καλύτερος τρόπος να τον διδάξετε είναι να τον κάνετε ευτυχισμένο.

2. Ο γάμος είναι μια διαρκής περιπέτεια, που μας βοηθάει εν τούτοις να ανακαλύψουμε τον αληθινό μας εαυτό,τον ψυχικό κόσμο του άλλου φύλου και να γνωρίσουμε τον Θεό.

3. Η οικογένεια είναι ”παλαίστρα” και γυμναστήριο. Τον σύντροφό σας επομένως θα τον αποδέχεστε όπως είναι, με τις αδυναμίες και τις ιδιοτροπίες του και όχι όπως θα θέλατε να είναι.

4. Προσπαθήστε να καταλάβετε τον ή την σύζυγό σας. Μη λησμονείτε ότι ο άνδρας σκέπτεται με την στεγνή λογική και η γυναίκα με την καρδιά.

5. Μην προσπαθείτε να επιβάλλετε την γνώμη σας και να διορθώσετε με τη βία τον σύντροφό σας. Φροντίστε καλύτερα να διορθώσετε τον εαυτό σας. 'Η αγάπη ζει με την αρμονία των αντιθέσεων'.

6. Με την πίστη, την υπομονή και την αγάπη αντιμετωπίζουμε νικηφόρα όλες τις δυσκολίες.

7. Ο μεγαλύτερος εχθρός της συζυγικής ζωής είναι ο εγωισμός. Δεν μας σώζει η επίθεση κατά του συζύγου μας, αλλά η επίθεση κατά του εγώ μας.

8. Το καλύτερο παράδειγμα για τα παιδιά μας είναι να αγαπάει ο πατέρας την μητέρα τους και η μητέρα τον πατέρα τους.

9. Το μυστικό της οικογενειακής γαλήνης είναι να μπορεί κανείς να συγχωρεί.

10. Ο γάμος είναι 'μυστήριο μέγα' που αρχίζει μέσα στην Εκκλησία και ανανεώνεται με την Θεία Λειτουργία και τα μυστήρια της Εκκλησίας.

πηγή: http://gerontes.wordpress.com/

Εκκλησία σημαίνει να γευτείς προσωπικά το Χριστό

(...) Άλλο να σου πουν για τον Θεό και άλλο να τον γευτείς. Ο Θεός δεν υπάρχει να μας τον διδάσκουν κάποιοι. Υπάρχει να τον γευόμαστε προσωπικά. Αν η εκκλησία είναι ένα κατηχητικό που διδάσκει για τον Θεό, είναι μια προσβολή της εκκλησίας! Η εκκλησία είναι μια προσωπική εμπειρία του Θεού. 

π.Βαρνάβας Γιάγκου (www.iomilia.net)

Νιώθεις σιγουριά κοντά στον Θεό;

....Γι'αυτό, στους ανθρώπους της εκκλησίας που δεν έχουν συνειδητοποιήσει την χαρά της μετάνοιας, την σχέση με τον Θεό, είναι γεμάτοι με πολλά απωθημένα, με πολύ καταπίεση και βγάζουν χίλιες δυο νευρώσεις και ψυχολογικά προβλήματα. Φταίει τι; Η θρησκευτική τους ζωή. Γιατί; Γιατί ο Χριστός δεν είναι θρησκευτική ζωή! Είναι προσωπική σχέση. Ποια είναι η προσωπική σχέση; Λέω στον Θεό: "Η ζωή μου είναι μαύρη! Είμαι χάλια όσο δε πάει! Ζω στο ψέμα και στην αμαρτία. Και τι ζητώ; Όχι να με κάνεις καλύτερο, αλλά θέλω να'ρθεις στη ζωή μου! Δε θέλω να μου χαρίσεις τον Παράδεισο. Σε θέλω εσένα! Από κει και πέρα, ό,τι θέλεις δώσε εσύ".

Τα πράγματα τότε είναι διαφορετικά. Οι λογισμοί που μας πιάνουν και οι αμφιβολίες και οι αντιδράσεις και οι απορίες ενώπιον του Θεού είναι γιατί νιώθουμε ανασφαλείς ενώπιον του Θεού. Γιατί φτιάξαμε μια ιδέα περί Θεού που δεν ανταποκρίνεται στον πραγματικό Θεό. Και δεν νιώθουμε άνετοι και ασφαλείς κοντά Του. Και συνήθως, οι λογισμοί βγαίνουν όταν δεν αφήνεσαι σε μία σχέση. Δεν νιώθεις σίγουρος. Ή θεωρείς ότι πρέπει να περάσουν απ'τα χέρια σου τα πράγματα, να ελέγχεις τη σχέση. Οι λογισμοί, οι αμφιβολίες είναι καρπός της διάθεσής μας να ελέγχουμε μια σχέση. Πότε ελέγχουμε μία σχέση; Όταν δεν είμαστε σίγουροι για την αγάπη του άλλου.

Όταν, λοιπόν, εγώ είμαι σίγουρος για την αγάπη του Θεού, δεν θέλω να Tον ελέγξω. Θέλω ν'αφεθώ. Δεν έχω λογισμούς τότε. Είμαι σίγουρος. Ξέρει ο Θεός. Ξέρεις ο Θεός. Το "ξέρει ο Θεός" έχει πραγματικότητα όταν είναι καρπός του ότι κάποτε έστω για λίγο ζήσαμε και βεβαιωθήκαμε και είχαμε εμπειρία της αγάπης του. Τότε, έχοντας αυτή τη μνήμη, λέμε με σιγουριά: "Ξέρει ο Θεός". Και αυτό είναι ελευθερωτικό.

(Απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα από ομιλία του π.Βαρνάβα Γιάγκου -Ι.Ν.Παναγίας Λαοδηγήτριας http://iomilia.net/)

υγ: Αναδημοσίευση από παλιότερή μας ανάρτηση