Πλασμένοι για ουρανό

 

Η ζωή κυλά, προχωρά, φεύγει.

Όπως θες, πες το.

Μα είναι ένα πράγμα σίγουρο:

μοιάζει με το πέταγμα των πουλιών.

 

Μάθε να πετάς, αδερφή/έ.

Έστω, δειλά-δειλά.

Κάθε αρχή και δύσκολη.

Μα, σαν κάνεις τις πρώτες απόπειρες,

τότε θα καταλάβεις στ'αλήθεια

πως είμαστε πλασμένοι για ουρανό. 

 

Και το πέταγμα είναι πράξη.

Τολμηρή. Δυναμική.

Πέτα τα βλαβερά βαρίδια.

Ζήσε τη ζωή σου αληθινά. 

 

Να. Ευκαιρία μεγάλη,

να ξεκινήσεις από σήμερα.
Από τώρα. Στο μεγάλο,

το στάδιο της Σαρακοστής. 

 

Σεβάχ

 

 

Έφτασε ακόμα ένα βράδυ.

Ακόμη ένα βράδυ έφτασε κι είμαστε σχεδόν μια ανάσα απ’το μεγάλο στάδιο της Σαρακοστής! Αλήθεια, με τόσες υποχρεώσεις και ατέρμονο τρέξιμο, ούτε που αντιλήφθηκα -παρά μόνο επιφανειακά- το πώς πέρασε ο καιρός! Ευτυχώς, υπάρχουν οι Κυριακές και το ευαγγέλιο και σηματοδοτούνται οι ημέρες που κυλούν… 

Άραγε, είσαι έτοιμος, Σεβάχ, γι’αυτό τον πανέμορφο αγωνιστικό ανήφορο που έρχεται; Είσαι διατεθειμένος να αγωνιστείς; Ο πιο πολύς κόσμος θα τρέχει σε διασκεδάσεις, σε πάρτυ, σε ξεφαντώματα, δίχως να γνωρίζει ή να έχει βιώσει την ομορφιά της μυστικής προσπάθειας αποτίναξης των παθών. Πόσο όμορφος είναι ο αγώνας και η ζωή κοντά στον Χριστό! Ζωή αληθινή, απενοχοποιητική, απελευθερωτική. Ζωή κόντρα στα πάθη και στην αμαρτία.

Και θυμήθηκα κάτι που είχα ακούσει σε μια ομιλία: «Όταν δουλεύω (σ)την αμαρτία, αυτόματα χάνω την ελευθερία μου.Γίνομαι δούλος της». Και θυμήθηκα αυτό που έλεγε ο άγιός μας Νεκτάριος: ‘Δεν είμαι ελεύθερος όταν επιλέγω το κακό’. Διότι το να ζω μια ζωή μακριά απ’τον Χριστό, αυτόματα με αλυσοδένει σε όλα αυτά που….προβάλλονται ως ελευθερία. Που στην ουσία τους είναι ολοκάθαρη δουλεία! 

Μόνον αν γίνω δούλος Χριστού γίνομαι ελεύθερος! Διότι η μετοχή μαζί Του φωτίζει τα σκοτάδια μου, καθαρίζει τα μάτια της ψυχής μου, δυναμώνει την ύπαρξή μου, με γεμίζει ελπίδα ατόφια, θεϊκή.

Κι αυτό που με στεναχωρεί είναι ότι ο κόσμος θα δεχτεί άκριτα την κάθε λογής ανοησία προκειμένου να μη δεχτεί τον λόγο του Θεού! Όμως, ας είμαστε ρεαλιστές: «Δεν γίνεται να είμαστε στη δούλεψη ταυτόχρονα δύο κυρίων». Ο Χριστός μας το είπε. Είτε ακολουθούμε τον Χριστό ή τον διάβολο. Μέση λύση δεν υπάρχει. Νερό στα της πίστεως δεν χωρεί. Μα γι’αυτήν (την πίστη μας την αληθινή) τόσοι και τόσοι άγιοι και μάρτυρες δεν υπέστησαν τα πάνδεινα; Απ’τους πρώτους Χριστιανούς ομολογητές έως τους σύγχρονούς μας μάρτυρες (βλ. τους μάρτυρες στη Συρία, στην Αφρική και αλλού) η εκκλησία μας βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων…

Σεβάχ, ο Χριστός μας καλεί στον αγώνα. Όχι αύριο ή μεθαύριο (διότι, απλώς, δεν το γνωρίζουμε). Τώρα. Μας καλεί να αθληθούμε. Όχι γιατί το έχει ανάγκη Εκείνος, αλλά διότι νοιάζεται σαν φιλεύσπλαγχνος πατέρας. Δεν ζητά το κεράκι μας. Ζητά την αγωνιστικότητά μας. Ζητά να δει το 1% απ’τα αδέξια παιδιά Του (εμάς) ώστε να κάνει αυτός τα υπόλοιπα 99%. Ζητά τη συμμετοχή μας στην αγάπη Του. Πώς; Με τη συν+μετοχή μας (ολόκληρους) στα μυστήριά Του: τη μετάνοια, την εξομολόγηση, την Θ.Λειτουργία και τη Θ.Κοινωνία!

Ο δρόμος του Θεού είναι δρόμος ΑΓΑΠΗΣ. Αληθινής. Αυτό αποδεικνύεται απ’όλα τα Ευαγγέλια που διαβάστηκαν ως τώρα τις Κυριακές του Τριωδίου. Όχι την αγάπη από απόσταση, αλλά έμπρακτη, έμπονη. Κι όπως λέμε: «Ίσως, η αγάπη περνάει και ανθίζει ανεπαίσθητα, διακριτικά και αθόρυβα, μέσα απ’τον διπλανό σου».

Ας αγωνιστούμε, λοιπόν. Ταπεινά, διακριτικά, δυναμικά. Ξεκινώντας απ’τη νηστεία των τροφών. Ναι, κι αυτή είναι η αρχή. Διότι, όταν αδειάζει η κοιλιά, γεμίζει και δυναμώνει η ψυχή. Κάνουμε τα εύκολα πρώτα ώστε να δυναμώσουμε και να παλέψουμε και για να πούμε τα γενναία ‘όχι’ στις δύσκολες προκλήσεις. Η Μ.Τεσσαρακοστή είναι μάθημα εγκράτειας! Νηστεία σημαίνει πρωτίστως ‘πείνα’ για τον Θεό: ψυχή και σώμα είναι συγκοινωνούντα δοχεία.

Ας αγωνιστούμε όσο μπορούμε. Ο Θεός δεν ψάχνει τους τέλειους, τους αψεγάδιαστους. Ψάχνει τους αμαρτωλούς που μετανοούν. Ψάχνει το ένα χαμένο πρόβατο κι αφήνει τα ενενήντα εννιά σεσωσμένα. Δεν ζητάει την τελειότητα αλλά την μετάνοια. Γι’αυτό, μας καλεί στην Εκκλησία Του. Διότι η Εκκλησία είναι το μεγάλο ιατρείο όπου εισερχόμαστε με τη θέλησή μας (ποτέ δεν θα μας στερήσει την ελευθερία μας!!) για να γιατρευτούμε. 

Πήρα φόρα και σε κούρασα. Αχ, ταλαίπωρε, Σεβάχ. Αν μίλαγες λιγότερο κι αγωνιζόσουν περισσότερο, πόσο θα χαιρόταν ο Θεός! Σταματώ, λοιπόν, αδερφή/έ. Βάζω μετάνοια. Κάνε μια ευχούλα και για μένα.

Εμείς τι έχουμε να προσφέρουμε;

Ημερολογίου βραδινού συνέχεια, αδέρφια μου αγαπημένα, και σκεφτόμουν το τι έχουμε εμείς να προσφέρουμε στον Θεό. Το πρωί άκουγα στο ραδιόφωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας το τι βασανιστήρια υπέστη ο άγιος Βλάσσιος για την αγάπη του Χριστού. Κι όχι μόνο αυτός. Το ίδιο και ο άγιος Χαράλαμπος χθες. Μα και όλοι οι μάρτυρες. Τους πόνους, τα αίματα, τα βάσανα και τόσα άλλα.  Ή και οι άλλοι άγιοι, οι ασκητές που επέμεναν καθημερινά με σκληρό -αδυσώπητο- αγώνα κατά των παθών και υπέρ της Παν-αγάπης του Θεού μας πατέρα!

Εμείς, στην ασφάλεια μιας χώρας που δεν πλήττεται -τουλάχιστον επιφανειακά- από πολέμους ή από περιορισμούς στην πίστη, τι έχουμε να προσφέρουμε στον Θεό; Κάνουμε έστω λίγο αγώνα; Πόσο μειώνουμε το 'εγώ' μας; Πόσο περιορίζουμε τα πάθη μας; Πόση πείνα και δίψα έχουμε για τον Χριστό; 

Χριστιανός δεν είναι αυτός που ασκεί περιοριστικά κάποιους τύπους. Χριστιανός είναι αυτός που, παρόλο που εφαρμόζει τον τύπο, ενσκύπτει σε μια άλλη πραγματικότητα: αυτή της ουσιαστικής προσπάθειας για ένωση καθημερινή με τον Θεό. Αυτός που αγαπά τον Θεό πραγματικά.

Και ποιος αγαπά πραγματικά τον Θεό; Μας το απαντά ο ίδιος ο Θεός μέσα απ'τα λόγια του τα ίδια: "(...) Εκείνος που  κρατάει τις εντολές μου και τις εκτελεί, αυτός με αγαπάει. Κι αυτός που με αγαπάει θ'αγαπηθεί απ'τον Πατέρα μου κι εγώ θα τον αγαπήσω και θα του φανερώσω τον εαυτό μου(...)" (κατά Ιωάννη ευαγγέλιο, κεφ.14 στ.21).

Μένεις, Σεβάχ, κοντά στον Θεό; Τηρείς τις εντολές Του; Αν όχι, πώς περιμένεις τότε να έρθει η ευλογία Του στη ζωή σου; Καθημερινά σε περιμένει ο Θεός, φτωχέ Σεβάχ. Μέσα από χίλιες δύο ευκαιρίες. Στο πρόσωπο των κοντινών σου προσώπων. Ή του φτωχού ζητιάνου της γειτονιάς σου. Ή τους γονείς σου. 

Ναι, Θεέ μου. Θέλουμε να μένουμε κοντά Σου. Γιατί, το είπες άλλωστε: "Εγώ είμαι το αληθινό κλήμα κι ο Πατέρας μου είναι ο αμπελουργός. (...) Μείνετε ενωμένοι μαζί μου. Τότε θα'μαι κι εγώ ενωμένος μαζί σας. Όπως η κληματόβεργα δεν μπορεί να καρποφορήσει από μόνη της, αν δεν είναι ενωμένη με το κλήμα, το ίδιο κι εσείς δεν μείνετε ενωμένοι μαζί μου(...)" (κατά Ιωάννη ευαγγέλιο, κεφ.15 στ.1-2, 4-5). Και μας έδωσες και τους τρόπους της ένωσης μαζί Σου: τα μυστήρια σου. Εξομολόγηση ειλικρινής. Θεία Λειτουργία. Θεία Κοινωνία. Ένωση μαζί Σου! Τι ωραία!!

Ιδού καιρός για αγώνα, Σεβάχ. Ταπεινώσου σαν τον Τελώνη. Μετανόησε και επέστρεψε σαν τον Άσωτο. Να θυμάσαι ότι εδώ δεν είναι το τέρμα. Δώσου στην ατέλειωτη αγάπη Του για να δεις τι γλύκα έχει η ζωή κοντά στον Θεό μας!

Ναι, Θεέ μου. Θα προσπαθούμε να σου προσφέρουμε ό,τι περισσότερο μπορούμε. Βοήθα μας να σε γνωρίσουμε.

Ακόμη μια μέρα έφτασε στο τέλος της

Πραγματικά δεν θυμάμαι πότε έγραψα την τελευταία μου ανάρτηση ημερολογιακή-καρδιακή. Δεν πειράζει. Έστω και τώρα. Έστω κι έτσι. Συγχώρα με, αδερφή/έ. Κοιτάζω έξω. Τα έντονα όμορφα χρώματα της μέρας έδωσαν πια τη θέση τους στο διάφανο μαύρο τ’ουρανού. Μοναδικές έντονες παρεκκλίσεις τ’αστέρια που τρεμοπαίζουν στο βραδινό ουράνιο στερέωμα. 

Άλλη μια νύχτα, λοιπόν. Την ατενίζω μέσα από ένα λιτό διαμέρισμα, ακούγοντας απ’έξω τους ήχους των αυτοκινήτων, των μηχανών και των φορτηγών που κινούνται διακόπτοντας την ησυχία αλλά και το έντονο σκοτάδι.

Μέσα μου; Μέσα μου τι συμβαίνει όμως; Σε λίγη ώρα θα κλείσω τα μάτια μου. ‘Εχω ζήσει τη μέρα που προηγήθηκε κοντά στον Θεό μου; ‘Εχω προσευχηθεί; ‘Εχω προσπαθήσει να αγαπήσω; ΄Εχω προσπαθήσει να συγχωρέσω; 

Ο ατέλειωτος ρυθμός της καθημερινότητας είναι τόσο έντονος που κάποιες φορές νιώθω πως η ψυχή μου δεν προφταίνει να εκφραστεί όσο θα’θελε. Καλό είναι να βρίσκω μέσα στη μέρα ευκαιρίες -έστω- να τηρώ τις εντολές Του. Που και για μένα και για όλους όσους Τον επιθυμούμε της δημιούργησε με σοφία και αγάπη. «Πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και με ξεδιψάσατε, ήμουν γυμνός και με ντύσατε, ήμουν φυλακισμένος και ήρθατε να με δείτε». Ζητάει αγάπη έμπρακτη ο Θεός μου. Όχι θεωρίες και λόγια κούφια. Αλλά ούτε και έργα στείρα, τυπικά. 

Άλλη μια μέρα, Θεέ μου, έφτασε στο τέλος της. Και το Τριώδιο ξεκίνησε. Έμαθα την προηγούμενη εβδομάδα να έχω την ταπείνωση του τελώνη; Αύριο ξημερώνει του Ασώτου… Τριώδιο. Και ελάχιστοι συνάνθρωποι, Θεέ μου, σε υπηρετούν. Σχεδόν όλοι -απονευρωμένοι, μπερδεμένοι, απομακρυσμένοι- προετοιμάζονται για καρναβάλια, πάρτυ, ξεφαντώματα. Ζωή δίχως ουσιαστική επικοινωνία μαζί Σου…Μα, εσύ, Θεέ μου, ζητάς τα ακριβώς αντίθετα. 

Πώς θ’ανάψει μέσα μου η σπίθα της αγάπης Σου; Πώς θα μάθω να σ’αγαπώ αληθινά; Λίγο κομποσκοίνι, λίγο οι Χαιρετισμοί, το Απόδειπνο. Προσπαθώ να ψηλαφώ το αδιάκοπο της -εντελώς σκανδαλώδους!- αγάπης Σου παρ’όλη τη σκληροκαρδία μου… Της μετανοίας άνοιξέ τις πύλες σου, Θεέ μου ζωωδότη.  

Ακόμα μια μέρα έφτασε στο τέλος της. Θεέ μου, μάθε με να σε Αγαπώ. 

Μπορεί να αμαρτάνουμε αλλά η αγάπη Του πάντα θα είναι εδώ για εμάς.

«3.Τρισευτυχισμένοι είναι εκείνοι, οι οποίοι τηρούν τας εντολάς του, αυτοί οι οποίοι πράττουν πάντοτε ο,τι είναι δίκαιον και σύμφωνον, με τον Νομον του. 

4 Ενθυμήσου και ημάς, Κυριε, με την ευμένειαν και την καλωσύνην, με την οποίαν περιέβαλες τον λαόν σου. Ελα εις επίσκεψίν μας προσφέρων εις ημάς την ιδικήν σου σωτηρίαν,

5 δια να γνωρίσωμεν και απολαύσωμεν το έλεος και τας ευεργεσίας, που συ προσφέρεις στους εκλεκτούς σου· δια να ευφρανθώμεν την χαράν του έθνους σου, δια να καυχώμεθα στο Ονομά σου μαζή με τον λαόν, που είναι ιδική σου κληρονομία.

6 Ημείς όμως ημαρτήσαμεν μαζή με τους προγόνους μας, παρέβημεν τον Νομον σου, διεπράξαμεν αδικήματα».

Απόσπασμα απ’τον 105 ψαλμό του Δαβίδ, στ.3-6.

(Φωτογραφία προχθεσινή του Μητροπολιτικού Ναού της Παναγίας Υπαπαντής στην Καλαμάτα).

Παναγιά Υπαπαντή

 

Η Παναγιά Υπαπαντή ας είναι βοήθεια όλων μας!

Μεγάλη γιορτή σήμερα, αδέρφια. Ας προστρέχουμε στη Χάρη Της. Ας μιμούμαστε τη ζωή της. Ας την επικαλούμαστε μέρα και νύχτα! Αυτή είναι το φως στο σκοτάδι μας! Αυτή στις λύπες και στις χαρές μας εκεί πάντα! 

Αυτή θα είναι η μόνη υπερασπίστριά μας όταν την ψυχή μας θα την διεκδικούν οι δαίμονες στην άλλη ζωή!

υγ: Καλό Τριώδιο, αδέρφια! Καλό αγώνα!