Έφτασε ακόμα ένα βράδυ.

Ακόμη ένα βράδυ έφτασε κι είμαστε σχεδόν μια ανάσα απ’το μεγάλο στάδιο της Σαρακοστής! Αλήθεια, με τόσες υποχρεώσεις και ατέρμονο τρέξιμο, ούτε που αντιλήφθηκα -παρά μόνο επιφανειακά- το πώς πέρασε ο καιρός! Ευτυχώς, υπάρχουν οι Κυριακές και το ευαγγέλιο και σηματοδοτούνται οι ημέρες που κυλούν… 

Άραγε, είσαι έτοιμος, Σεβάχ, γι’αυτό τον πανέμορφο αγωνιστικό ανήφορο που έρχεται; Είσαι διατεθειμένος να αγωνιστείς; Ο πιο πολύς κόσμος θα τρέχει σε διασκεδάσεις, σε πάρτυ, σε ξεφαντώματα, δίχως να γνωρίζει ή να έχει βιώσει την ομορφιά της μυστικής προσπάθειας αποτίναξης των παθών. Πόσο όμορφος είναι ο αγώνας και η ζωή κοντά στον Χριστό! Ζωή αληθινή, απενοχοποιητική, απελευθερωτική. Ζωή κόντρα στα πάθη και στην αμαρτία.

Και θυμήθηκα κάτι που είχα ακούσει σε μια ομιλία: «Όταν δουλεύω (σ)την αμαρτία, αυτόματα χάνω την ελευθερία μου.Γίνομαι δούλος της». Και θυμήθηκα αυτό που έλεγε ο άγιός μας Νεκτάριος: ‘Δεν είμαι ελεύθερος όταν επιλέγω το κακό’. Διότι το να ζω μια ζωή μακριά απ’τον Χριστό, αυτόματα με αλυσοδένει σε όλα αυτά που….προβάλλονται ως ελευθερία. Που στην ουσία τους είναι ολοκάθαρη δουλεία! 

Μόνον αν γίνω δούλος Χριστού γίνομαι ελεύθερος! Διότι η μετοχή μαζί Του φωτίζει τα σκοτάδια μου, καθαρίζει τα μάτια της ψυχής μου, δυναμώνει την ύπαρξή μου, με γεμίζει ελπίδα ατόφια, θεϊκή.

Κι αυτό που με στεναχωρεί είναι ότι ο κόσμος θα δεχτεί άκριτα την κάθε λογής ανοησία προκειμένου να μη δεχτεί τον λόγο του Θεού! Όμως, ας είμαστε ρεαλιστές: «Δεν γίνεται να είμαστε στη δούλεψη ταυτόχρονα δύο κυρίων». Ο Χριστός μας το είπε. Είτε ακολουθούμε τον Χριστό ή τον διάβολο. Μέση λύση δεν υπάρχει. Νερό στα της πίστεως δεν χωρεί. Μα γι’αυτήν (την πίστη μας την αληθινή) τόσοι και τόσοι άγιοι και μάρτυρες δεν υπέστησαν τα πάνδεινα; Απ’τους πρώτους Χριστιανούς ομολογητές έως τους σύγχρονούς μας μάρτυρες (βλ. τους μάρτυρες στη Συρία, στην Αφρική και αλλού) η εκκλησία μας βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων…

Σεβάχ, ο Χριστός μας καλεί στον αγώνα. Όχι αύριο ή μεθαύριο (διότι, απλώς, δεν το γνωρίζουμε). Τώρα. Μας καλεί να αθληθούμε. Όχι γιατί το έχει ανάγκη Εκείνος, αλλά διότι νοιάζεται σαν φιλεύσπλαγχνος πατέρας. Δεν ζητά το κεράκι μας. Ζητά την αγωνιστικότητά μας. Ζητά να δει το 1% απ’τα αδέξια παιδιά Του (εμάς) ώστε να κάνει αυτός τα υπόλοιπα 99%. Ζητά τη συμμετοχή μας στην αγάπη Του. Πώς; Με τη συν+μετοχή μας (ολόκληρους) στα μυστήριά Του: τη μετάνοια, την εξομολόγηση, την Θ.Λειτουργία και τη Θ.Κοινωνία!

Ο δρόμος του Θεού είναι δρόμος ΑΓΑΠΗΣ. Αληθινής. Αυτό αποδεικνύεται απ’όλα τα Ευαγγέλια που διαβάστηκαν ως τώρα τις Κυριακές του Τριωδίου. Όχι την αγάπη από απόσταση, αλλά έμπρακτη, έμπονη. Κι όπως λέμε: «Ίσως, η αγάπη περνάει και ανθίζει ανεπαίσθητα, διακριτικά και αθόρυβα, μέσα απ’τον διπλανό σου».

Ας αγωνιστούμε, λοιπόν. Ταπεινά, διακριτικά, δυναμικά. Ξεκινώντας απ’τη νηστεία των τροφών. Ναι, κι αυτή είναι η αρχή. Διότι, όταν αδειάζει η κοιλιά, γεμίζει και δυναμώνει η ψυχή. Κάνουμε τα εύκολα πρώτα ώστε να δυναμώσουμε και να παλέψουμε και για να πούμε τα γενναία ‘όχι’ στις δύσκολες προκλήσεις. Η Μ.Τεσσαρακοστή είναι μάθημα εγκράτειας! Νηστεία σημαίνει πρωτίστως ‘πείνα’ για τον Θεό: ψυχή και σώμα είναι συγκοινωνούντα δοχεία.

Ας αγωνιστούμε όσο μπορούμε. Ο Θεός δεν ψάχνει τους τέλειους, τους αψεγάδιαστους. Ψάχνει τους αμαρτωλούς που μετανοούν. Ψάχνει το ένα χαμένο πρόβατο κι αφήνει τα ενενήντα εννιά σεσωσμένα. Δεν ζητάει την τελειότητα αλλά την μετάνοια. Γι’αυτό, μας καλεί στην Εκκλησία Του. Διότι η Εκκλησία είναι το μεγάλο ιατρείο όπου εισερχόμαστε με τη θέλησή μας (ποτέ δεν θα μας στερήσει την ελευθερία μας!!) για να γιατρευτούμε. 

Πήρα φόρα και σε κούρασα. Αχ, ταλαίπωρε, Σεβάχ. Αν μίλαγες λιγότερο κι αγωνιζόσουν περισσότερο, πόσο θα χαιρόταν ο Θεός! Σταματώ, λοιπόν, αδερφή/έ. Βάζω μετάνοια. Κάνε μια ευχούλα και για μένα.

Ακόμη μια μέρα έφτασε στο τέλος της

Πραγματικά δεν θυμάμαι πότε έγραψα την τελευταία μου ανάρτηση ημερολογιακή-καρδιακή. Δεν πειράζει. Έστω και τώρα. Έστω κι έτσι. Συγχώρα με, αδερφή/έ. Κοιτάζω έξω. Τα έντονα όμορφα χρώματα της μέρας έδωσαν πια τη θέση τους στο διάφανο μαύρο τ’ουρανού. Μοναδικές έντονες παρεκκλίσεις τ’αστέρια που τρεμοπαίζουν στο βραδινό ουράνιο στερέωμα. 

Άλλη μια νύχτα, λοιπόν. Την ατενίζω μέσα από ένα λιτό διαμέρισμα, ακούγοντας απ’έξω τους ήχους των αυτοκινήτων, των μηχανών και των φορτηγών που κινούνται διακόπτοντας την ησυχία αλλά και το έντονο σκοτάδι.

Μέσα μου; Μέσα μου τι συμβαίνει όμως; Σε λίγη ώρα θα κλείσω τα μάτια μου. ‘Εχω ζήσει τη μέρα που προηγήθηκε κοντά στον Θεό μου; ‘Εχω προσευχηθεί; ‘Εχω προσπαθήσει να αγαπήσω; ΄Εχω προσπαθήσει να συγχωρέσω; 

Ο ατέλειωτος ρυθμός της καθημερινότητας είναι τόσο έντονος που κάποιες φορές νιώθω πως η ψυχή μου δεν προφταίνει να εκφραστεί όσο θα’θελε. Καλό είναι να βρίσκω μέσα στη μέρα ευκαιρίες -έστω- να τηρώ τις εντολές Του. Που και για μένα και για όλους όσους Τον επιθυμούμε της δημιούργησε με σοφία και αγάπη. «Πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και με ξεδιψάσατε, ήμουν γυμνός και με ντύσατε, ήμουν φυλακισμένος και ήρθατε να με δείτε». Ζητάει αγάπη έμπρακτη ο Θεός μου. Όχι θεωρίες και λόγια κούφια. Αλλά ούτε και έργα στείρα, τυπικά. 

Άλλη μια μέρα, Θεέ μου, έφτασε στο τέλος της. Και το Τριώδιο ξεκίνησε. Έμαθα την προηγούμενη εβδομάδα να έχω την ταπείνωση του τελώνη; Αύριο ξημερώνει του Ασώτου… Τριώδιο. Και ελάχιστοι συνάνθρωποι, Θεέ μου, σε υπηρετούν. Σχεδόν όλοι -απονευρωμένοι, μπερδεμένοι, απομακρυσμένοι- προετοιμάζονται για καρναβάλια, πάρτυ, ξεφαντώματα. Ζωή δίχως ουσιαστική επικοινωνία μαζί Σου…Μα, εσύ, Θεέ μου, ζητάς τα ακριβώς αντίθετα. 

Πώς θ’ανάψει μέσα μου η σπίθα της αγάπης Σου; Πώς θα μάθω να σ’αγαπώ αληθινά; Λίγο κομποσκοίνι, λίγο οι Χαιρετισμοί, το Απόδειπνο. Προσπαθώ να ψηλαφώ το αδιάκοπο της -εντελώς σκανδαλώδους!- αγάπης Σου παρ’όλη τη σκληροκαρδία μου… Της μετανοίας άνοιξέ τις πύλες σου, Θεέ μου ζωωδότη.  

Ακόμα μια μέρα έφτασε στο τέλος της. Θεέ μου, μάθε με να σε Αγαπώ. 

Στην πόλη τ'αποσπερίτη

Φιδογυριστά στενά με πέτρα. Ολόλευκα μικρά σπιτικά, γλαφυρά ταίρια με τα σύννεφα. Ο αέρας, ταξιδιώτης κι αυτός, σεργιανίζει καλησπερίζοντας από γειτονιά σε γειτονιά.

Δεξιά κι αριστερά σπίτια με καθαρές σκεπές και γαλάζια παραθυρόφυλλα.

Το βλέμμα μου ακολουθεί ψηλαφιστά την κατηφόρα μέχρι που μ'αγγίζει το ταραγμένο γαλάζιο της θάλασσας. Συνάντηση πρωτόγνωρη. Δυο προσευχές και μια ευχή.

Ο ήλιος, ποιητής και στιχουργός, εδώ και ώρα έχει βυθιστεί στο αλμυρό του καταφύγιο στην άκρη του ορίζοντα. Λένε πως τα πι'όμορφα μυστικά από κει ξεκινούν. Μα δε μπορείς να τα δεις. Μονάχα τα αισθάνεσαι σαν έρθουν με τα κύματα ν'αράξουν απαλά στην ακρογιαλιά. 

Στο δειλινό.

Στην πόλη τ'αποσπερίτη.

Μια ακόμα νύχτα

Μια ακόμα νύχτα έφτασε.

Με τη φυσαρμόνικα στο ένα χέρι και τα κλειδιά του αυτοκινήτου στο άλλο, προχωράει κατεβαίνοντας απ'τη μικρή βάρκα. Δένει στην προβλήτα και, με το βλέμμα γεμάτο θάλασσα, ψάχνει για το μέρος που πάρκαρε το αυτοκίνητο.

Μια ώρα αργότερα, όλα έχουν ηρεμήσει. Η βάρκα, το αυτοκίνητο, η φυσαρμόνικα, αυτός.

Ο ορίζοντας, όμως, ακόμη αφουγκράζεται τις μελωδίες της ημέρας. Ταξιδεύει σαν προσευχή μαζί τους κάτω απ'το λεπτό φως των αστεριών. Ο γλυκός ήχος της φυσαρμόνικας, το απαλό θρόισμα του ανέμου. Η ανεπανάληπτη μοναδικότητα της θάλασσας. Όλα μαγεμένα χορεύουν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Σε λίγο οι πρώτες ηλιαχτίδες κάνουν δειλά-δειλά την εμφάνισή τους.

Μια ακόμα νύχτα πέρασε.

υγ: ταιριάζει απόψε. απ'το ημερολόγιό μου. κάποια νύχτα του 2012. Σου στέλνω την προσευχή μου και την αγάπη μου. Καλό ξημέρωμα να'χεις.

Της στίλβης των ονείρων

Πάντα αναρωτιόμουν γιατί νιώθω ταξιδευτής...

Μια αέναη, εσωτερική, απροσδιόριστη έγνοια που μου χαρίζει τη δυνατότητα του καθημερινού αυτοπροσδιορισμού. Όχι μόνο για τη θέση  μου στην κοινωνία αλλά και για τη συμπεριφορά μου απέναντι στους γύρω μου. Και το δυσκολότερο: απέναντι στον εαυτό μου.

Να'μαι και πάλι εν πτήσει. Στον αέρα. Γράφω αυτή τη στιγμή στο stand του καθίσματος και οι σκέψεις μου περιτριγυρίζονται απ'τα νυχτερινά σύννεφα. Το ογκώδες αεροπλάνο γίνεται μέσο αναζήτησης και περιηγητής μου στο συνοικισμό των αστεριών. Κλείνω τα μάτια μου. Προσπαθώ να υπερβώ το σταθερά μονότονο βουητό των μηχανών που σκίζουν τον παγωμένο αέρα.

Το να ταξιδεύεις συνεχώς, σου γεννά ένα ακαθόριστο δίλημμα: αστάθεια στο χωροχρόνο σου ή άγκυρα σταθερότητας μέσα απ'την αλλαγή;

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά και ποιοι είναι οι καημοί που θα'θελα να χρωματίζουν και να ορίζουν τα όνειρά μου; Σαν μικρό παιδί που περιπλανιέται με τη φαντασία του στον παραμυθόκοσμο του βιβλίου που του διαβάζει η μητέρα του... Ιστορίες για καληνύχτα στην καθημερινότητα της αστάθειας ή ρομαντισμοί ασύνοροι στη σίγουρη σταθερότητα της αλλαγής;

Ο πιλότος μόλις τώρα μάς ανέβασε πάνω απ'τα σύννεφα. Ταξιδεύουμε στο ίδιο επίπεδο με το φεγγάρι. Δε χρειάζεται πλέον να στρέψω το κεφάλι μου ψηλά για να θαυμάσω τη στίλβη του. Ελκυστικό μέσα στο απόλυτο πλέον σκοτάδι, απορροφά τους ήχους της σκέψης μου. Στιγμές μοναδικές...

Και είμαι ακόμα ταξιδευτής... Μέχρι να διαβώ κι εγώ το κατώφλι τ'ουρανού... Ταξιδευτής... Της στίλβης του φεγγαριού και της στίλβης των ονείρων μου συνθέτης κι ερμηνευτής. Σε μια συμφωνία μουσική. Μόνο που την ακούω μονάχα εγώ. Και μονάχα αν αφουγκραστώ προσεχτικά. Ηθοποιός και θεατής ταυτόχρονα... Ταξιδευτής τ'ουρανού και κυνηγός της στίλβης των ονείρων.

Και η πτήση συνεχίζεται...

ημερολόγιο. τρεις νύχτες πριν. ασυνάρτητες σκέψεις εν πτήσει.

Στον ουρανό συμβαίνουν τα πιο απροσδόκητα

Περπατώντας σε πεζόδρομο της πόλης του πατρικού μου... Το βλέμμα μου αναζητά μια ανάσα γαλήνης.

Οι φορές που νιώθεις μια ανεξήγητη νωχελικότητα είναι -νομίζω- οι στιγμές που η ψυχή στέκεται μετέωρη μπροστά στο μεγαλειώδες χάος της ζωής. Αναποφάσιστη για το πού και το πώς της πορείας της...

Ασυναίσθητα, η καρδιά χτυπά πιο γρήγορα. Ίσως για να κερδίσει τους χαμένους χτύπους της αναποφασιστικότητας. Το χαμένο έδαφος που στο βάθος του διακρίνεται στέρεο και ανόθευτο. Σαν την αγάπη.

Κοιτάζω τους συν-ανθρώπους που περπατούν. Οι πιο πολλοί καταπονημένοι απ'το μεσημεριανό λιοπύρι, με κατεβασμένα τα κεφάλια, αναζητούν μερικές οάσεις σκιάς, δροσιάς. Σαν αποξενωμένοι απ'το περιβάλλον. Δεν κοιτούν πουθενά αλλού. Μοναχοί ανάμεσα σε πολλούς. Υποβεβλημένοι, καταβεβλημένοι.

Έτσι συνήθως γινόμαστε όταν λείπει η ειρήνη απ'τα τρίσβαθά μας. Σκληραίνει η συμπεριφορά μας και φαντάζουμε απόκοσμοι μέσα στον κόσμο. Η μοναξιά πληγώνει. Σαν αγκάθι που από όπλο προφύλαξης μεταστοιχειώνεται σε ασαφή αυστηρότητα που μας ματώνει. Θυμήσου και το λουλούδι του μικρού πρίγκηπα. 

Περικυκλωνόμαστε από εμπόδια, βάσανα και δυσκολίες και έτσι αδυνατούμε να σηκώσουμε το βλέμμα μας στον ουρανό. "Κι, όμως, στον ουρανό συμβαίνουν τα πιο απροσδόκητα" λέει η Μάρω Βαμβουνάκη και συνεχίζει: "...μονάχα που σπανίως σηκώνουμε το κεφάλι και κοιτάμε προσεκτικά προς τα πάνω".

Μακάρι, ψυχή μου, να μάθεις να κοιτάς προς τον ουρανό. Προς αυτόν που σε έπλασε και σ'αγάπησε. Και σ'αγαπά. Και θα σ'αγαπά (Τι σπουδαία λέξη η αγάπη...). Εκεί θα βρίσκεις τη γαλήνη που σου λείπει. Απ'τον ουρανό θα αντλήσεις την ειρήνη.

απ'το ημερολόγιο του Σεβάχ του Θαλασσινού

υγ: Η ψήφος σας μετράει! (δείτε πάνω δεξιά)

Αντιγράφοντας απ'το ημερολόγιό μου...

Κάποτε φτάνει η ευλογημένη ώρα της κατάπαυσης. Ηρεμία. Προσωρινή μα ουσιαστική περίοδος: Η απαραίτητη περίοδος των διακοπών.

Η θάλασσα με γοητεύει, με μεθάει, είναι σχεδόν όλη μου η ζωή. Όμως, αυτές τις μέρες το πλοίο της ζωής μου προσάραξε. Και έγινε οδοιπόρος και αναζητητής του βουνού. Στις ψηλές κορφές να ψάξω λίγο πιο ήρεμα τον εαυτό μου. Όσο  η θάλασσα με γοητεύει άλλο τόσο το περιβάλλον του βουνού με συναρπάζει.

Εδώ ψηλά όλα είναι τόσο διαφορετικά. Λες και η μυσταγωγία της φύσης σού ενσταλάζει μια σπάνια ελπίδα πως εδώ οι στιγμές χαράσσουν τη διαδρομή προς το κέντρο της καρδιάς.

Ακούω το σταθερό, μαγευτικό θρόισμα των δέντρων και συμμετέχω κι εγώ ντροπαλά στο ταξίδι του αέρα. Παρατηρώ το βραδινό πέπλο τ'ουρανού, το στολισμένο με αμέτρητα ουράνια κεράκια και αναπολώ τις αμέτρητες στιγμές που έζησα απ'την προηγούμενη χρονιά μέχρι τώρα.

Εδώ δε σε διακόπτουν οι ασχολίες της πόλης, τα αναγκαστικά παρακολουθήματα της καθημερινής ζωής. Νιώθεις πως αγγίζεις ουρανό. Ψηλαφητά αρχίζεις να μετράς τους ρόζους της καρδιάς, αλλά χωρίς να απελπίζεσαι.

Αισθάνεσαι πως ορίζεις τα βήματά σου γιατί, χωρίς την υγρασία της απελπισίας και το διάφανο καύσωνα της μοναξιάς, η ματιά σου βλέπει τις θεϊκές πατημασιές δίπλα σου. Προχωράς με τη σιγουριά μιας άλλης ζωής και τη δυναμικότητα της απόλαυσης της στιγμής της τωρινής.

Κοιτώντας τ'αστέρια ανοιγοκλείνω αργά τα βλέφαρά μου... Αρχίζω να θυμάμαι όλους αυτούς που δεν είναι πια κοντά μου.Αυτούς που διάβηκαν τα μονοπάτια τ'ουρανού. Κάθε όνομα και μια ευχή... Όλοι έχουν την ανάγκη μιας καρδιακής θωπείας... Ο αόρατος κόσμος είναι τελικά τόσο φανερά αληθινός. Απόκοσμος με μια επιπόλαιη πρώτη ματιά μα και τόσο φιλικός.

Μακρυά απ'τα κύματα της θάλασσας και χωρίς την έγνοια του καραβιού μου... Για λίγο μόνο... Και μετά πάλι στη θάλασσα της αγωνιστικότητας. Όχι αγωνίας, μα αγωνιστικότητας...

απ'το ημερολόγιο του Σεβάχ του Θαλασσινού, 20 προς 21/07/2012 (00:33μμ)


υγ: Αν έχεις twitter, μπορείς να έρθεις στην θαλασσινή παρέα. Να μοιραστούμε σκέψεις και νοσταλγίες. Εδώ: https://twitter.com/geothalassinos