Ευγενική υπενθύμιση

Ποίημα του π.Ηλία Κουτραφούρη

※Ευγενική υπενθύμιση※

Και της δικής μου

ψυχής το παράλυτο χέρι

πιάσε το, Κύριε, γερά

και τράβηξε με

έξω από αυτό το πηκτό σκοτάδι

της απόγνωσης…

Μη με αφήσεις κλεισμένο

στων σκοτεινών μου λογισμών

τον τάφο,

τον απ’ έξω ευπρεπισμένο

κι από μέσα βρομερό,

γιατί δεν μπορώ άλλο να ανασάνω…

Φοβάμαι ότι θα πεθάνω

τον χειρότερο θάνατο

της ύπαρξης…

Μη με εγκαταλείψεις,

όπως μου αξίζει,

να σαπίζω

μέσα στα πάθη μου

μόνος ξεχασμένος

στον Άδη

πτώμα εξαίσιον

πνιγμένος στις σκέψεις μου

στις σκέψεις της αποθάρρυνσης

και της αιώνιας αναβολής.

Είμαι κι εγώ

ένας από «τους εν τοις μνήμασι», Κύριε,

και τολμώ να ψελλίσω

ότι λαχταρώ κι εγώ

τη ζωή που Εσύ χαρίζεις

ότι προσδοκώ κι εγώ

ανάστασιν νεκρών.

π. Ἠ.Κ.

20/5/26

Αναστάσεως Απόδοσις