Disable_right_click


Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

Ένας προβληματισμός

Αλιεύσαμε το παρακάτω υπέροχο κείμενο. Αν και λίγο μεγάλο για τη αόρατη γωνιά, αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε!

"Όλα όσα γράφω είναι η αλήθεια μου. Είναι πιθανό να σκανδαλιστείς διαβάζοντάς την. Ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη γι’αυτό. Ξέρεις δεν μπορώ να σε κατηγορήσω,γιατί δεν έχω αυτό το δικαίωμα,δεν είναι άλλωστε ο ρόλος μου αυτός. Γιατί να κρίνω; Ίσως έχεις μάθει διαφορετικά στη ζωή σου. Ίσως έτσι σε έμαθαν. Και ξέρεις και κάτι άλλο; Ίσως και να έχεις και δίκιο,αλλά δεν μπορώ να μη γράψω αυτό που σκέφτομαι. Ίσως εκφράζει και κάποιον ακόμη.

Βλέπω λοιπόν όλους εσάς και ώρες ώρες στενοχωριέμαι,θυμώνω. Τον τελευταίο χρόνο είναι η αλήθεια πως γνώρισα πολύ κόσμο. Πολλούς νέους. Φοιτητές,μαθητές,εργαζόμενους,οικογενειάρχες ή ελεύθερους. Ανθρώπους με όνειρα, σκέψεις, στόχους, ανάγκη για αύριο, για ένα καλύτερο αύριο. Για ένα αύριο πιο ελεύθερο, πιο δημιουργικό, πιο ελληνορθόδοξο. Και σκέφτομαι τώρα. Όλοι έχουμε τις ίδιες ανάγκες.. Να πάει ο τόπος μας κι εμείς οι ίδιοι μπροστά, να γνωρίσουμε κάποιον/κάποια και να κάνουμε οικογένεια (αν είμαστε γι’αυτό το δρόμο) και να προσπαθούμε να ζούμε αγωνιστικά και εν Χριστώ. Ως εδώ όλα καλά. Παίρνω το θάρρος που μου χρειάζεται (το χαμένο μου θάρρος) και συνεχίζω τη ζωή μου, γνωρίζοντας πως υπάρχουν και άλλοι που σκέφτονται τα ίδια μ’εμένα. Και τώρα έρχεσαι εσύ και μου λες… «Πού βρίσκεις το πρόβλημα; Πάλι ανικανοποίητη; Πάλι κάτι φταίει; Πάλι δεν αρκείσαι σ’αυτό που έχεις;»
Ξέρεις δεν ντρέπομαι να στο πω. Όχι,δεν αρκούμαι. Δε μου φτάνουν αυτά που έχω και να σου πω και το γιατί.
Βλέπω όλους εσάς ή καλύτερα όλους εμάς που τρέμουμε να πράξουμε, να σκεφτούμε, να ρισκάρουμε, να ζήσουμε. Κάνε κάτι κι ας είναι και λάθος κι ας πληγωθείς. Δεν αντέχω άλλο αυτή τη δήθεν σεμνότητα. Κι αν μιλήσουμε με κάποιον του άλλου φύλου τι θα γίνει; Μήπως έτσι διαπράττουμε μία θανάσιμη αμαρτία; Ειλικρινά στο λέω φίλε και φίλη μου έχω κουραστεί… Είμαστε τόσο ψεύτικοι. Και άντε σου λέω πως μιλάς με κάποιον. Αν στραβώσει κάτι στην πορεία όλοι πέφτουν πάνω σου. Γιατί αυτή η πράξη να με κυνηγάει και να ορίζει το μέλλον μου;.. Γιατί να κρίνουμε τόσο αυστηρά; Διάβασα κάπου πως αν κρίνεις τον άλλο δε σου μένει χρόνος,για να τον αγαπήσεις….. Κι αν ακόμα είμαι με κάποιον και χωρίσω τον καιρό της γνωριμίας,γιατί να με λιθοβολήσεις; Θα ήταν καλύτερα να είχα έναν προβληματικό γάμο; Να έφερνα παιδιά στον κόσμο και να μην τους έδινα αγάπη και τρυφερότητα, γιατί θα ήμουν απορροφημένη στα δικά μου προβλήματα; Να είχα μια οικογένεια που δεν αναπτύσσεται σωστά; Έτσι αρχίζω να έχω προβλήματα υγείας. Ναι, ναι αυτά τα γνωστά ψυχοσωματικά που αναφέρουν όλοι. Ξέρεις πως είναι να σου λέει ο γιατρός πως δεν έχεις κάτι οργανικό; «Απλώς αγχώνεσαι, πιέζεσαι, δε χαίρεσαι τη ζωή σου..» Ξέρεις πώς νιώθεις εκείνη τη στιγμή;…Μα πώς να την χαρώ καταπιεστικά; Θέλω να χαρώ, να ζήσω με το δικό μου τρόπο κι όχι μέσα στα δικά σας καλούπια. Ίσως κι ο δικός μου τρόπος σκέψης να είναι αρκετά καλουπωμένος, αλλά τον προτιμώ. Δεν αντέχω άλλο τα δικά σας μέτρα, τη λογική της καχυποψίας, την γεμάτη ερωτηματικά,αντιρρήσεις κι αμφιβολίες.

Η συναναστροφή μου με νέους ανθρώπους δε με κάνει λιγότερο χριστιανή, λίγοτερο πιστή ή λιγότερο ανθρώπινη. Αντιθέτως,μαθαίνω απ’τα λάθη μου. Δεν πηγαίνω γυρεύοντας, μα κι αν στραβοπατήσω θέλω να είσαι εκεί να με στηρίξεις ή έστω να νιώθω πως είσαι εκεί. Σε θέλω δίπλα μου, βοηθό και σύμμαχο, γιατί πολύ απλά μόνη μου φοβάμαι. Θέλω κι εγώ τη στήριξη στη ζωή. Δεν αντέχω άλλο την καταπίεση,τους κανόνες που υπάρχουν για το δήθεν καλό μου. Δε με βοηθάς έτσι. Με πνίγεις. Δεν μπορώ ν’ανασάνω..

Βλέπω τους ανθρώπους χαρούμενους, χαμογελαστούς με το δικό τους περίγυρο κι αλήθεια τους χαίρομαι, αλλά όταν πρόκειται για κάποιον εκτός του περιγύρου; Τότε τι συμβαίνει; Γιατί είναι πιο επιφυλακτικοί και λιγότερο χαμογελαστοί; Γιατί; Άλλωστε ακόμη κι αν ξέρουν κάτι αρνητικό για κάποιο πρόσωπο που γνωρίζουν είμαι σίγουρη πως γνωρίζουν το θέμα μονόπλευρα και δε ρώτησαν την εκδοχή της άλλης πλευράς. Αλήθεια ρώτησες ποτέ τον άλλο πως ένιωσε; Πώς νιώθει τώρα; Γι’αυτό σου λέω υποκριτές είμαστε. Αν κι από σένα που ζεις μέσα στην εκκλησία (όσο μπορείς και προσπαθείς) δε βρω λίγη παρηγοριά, τότε από ποιον θα βρω; Γιατί και μες στην εκκλησία αυτή η αντιμετώπιση; Πολύ με στενοχωρεί!

Η συναναστροφή των δύο φύλων ή, πιο σωστά, η σωστή συναναστροφή των δύο φύλων είναι υγιής και πρέπει να υπάρχει. Δε λέω να φτάσουμε στα άκρα, άλλωστε κι εγώ θα χαρακτήριζα τον εαυτό μου γενικά συντηρητικό. Όμως, μη με κάνετε να νιώθω τύψεις που φέρνω στο μυαλό μου κάποιον. Με κάνετε να νιώθω μη φυσιολογική. Μου δημιουργείτε συμπλέγματα. Γιατί στους συνομηλίκους μου να μη μιλάω άνετα; Γιατί να τους έχω στο περιθώριο; Γιατί να φοβάμαι να γελάσω μαζί τους, να συμπάσχω μαζί τους, να τους κάνω φίλους μου, να τους αγαπήσω, να τους μάθω…;; Γιατί; Δεν είναι αμαρτία. Δεν μπορεί να είναι αμαρτία αυτή η συναναστροφή! Κι όμως.. Με κάνεις κι αισθάνομαι απαίσια. Λες κι είμαι εκτός εποχής, εκτός τόπου και χρόνου. Στο ξανατονίζω, δεν εννοώ να φτάσουμε στο άλλο άκρο, να πάμε γυρεύοντας και να δώσουμε χώρο στον πονηρό. Μα μη μας οδηγείτε και στην κατάσταση της αποστείρωσης. Τότε είναι που γινόμαστε δακτυλοδεικτούμενοι. Και ναι ο χριστιανός πρέπει να ξεχωρίζει από τον κόσμο, γιατί είναι χριστιανός, όχι όμως να φτάσουμε και στην υπερβολή. Δε θα συμβεί τίποτε άσχημο, αν είσαι προσεκτικός, αλλά όταν ξέρω πως κάθε μου στραβοτιμονιά θα είσαι εκεί για να την κρίνεις κι όχι να την αγκαλιάσεις, τότε ναι, έχω άγχος, νιώθω πίεση και ζω όπως θες εσύ.ΕΣΥ!!! Όχι,όπως θέλει ο Χριστός, αλλά όπως θες εσύ. Είναι σαν να λες στην Κυριακή Προσευχή.. γενηθήτω το θέλημά μου.. Νομίζω πως δεν το θες αυτό, γι’αυτό ξανασκέψου το πριν με κατακρίνεις, πριν με σχολιάσεις, πριν επηρεάσεις τους άλλους και τους κάνεις να είναι προκατειλημμένοι και καχύποπτοι μαζί μου. Σκέψου λίγο τι θα ήθελε ο Θεός… Σκέψου λίγο τι θα ήθελες εσύ για τον εαυτό σου, το παιδί σου, το φίλο σου… Και μετά πράξε…"

5 σχόλια:

  1. Πολύ ενδιαφέρον και πολύ ειλικρινές κείμενο, Θαλασσινέ!
    Πιστεύω, (και είναι μόνο η γνώμη μου αυτή) οτι κάθε Χριστιανός οφείλει να δείχνει με το παράδειγμά του την ανοιχτή αγκαλιά του σε ΟΛΟΥΣ! Και εννοώ ΟΛΟΥΣ, χωρίς εξαιρέσεις και διακρίσεις..
    Αν ο Χριστιανός βάζει ταμπέλες και ''εξορίζει'' απο τον κύκλο της αγάπης του όσους δεν είναι ''χριστιανοί'' ή δεν έχουν τις ίδιες αντιλήψεις με τον ίδιο ή έχουν κάνει άλλες επιλογές, τότε καταργεί τη βασική και πιο ουσιώδη απαίτηση της αληθινής Αγάπης: Αγάπα τον πλησίον σου!!!
    Έάν ο Χριστιανός, που υποτίθεται οτι βιώνει σε όλη της την πληρότητα την τελειότητα της Αγάπης του Χριστού, αφορίζει και απορρίπτει τους γύρω του ανθρώπους, απλώς επειδή σφάλλουν και πέφτουν, όπως άλλωστε και ο ίδιος, αφού αυτό ακριβώς θα πει άνθρωπος, τότε δικαίως θα έρθει κάποιος και θα πει: Αυτή είναι η πίστη σας; Αυτό είναι το παράδειγμά σας, εσείς, που ζείτε τον Χριστό στην καρδιά σας;;

    Ο άνθρωπος που έχει αγάπη, κοιτά τον κάθε άνθρωπο γύρω του στο βάθος της καρδιάς του..Κοιτά μονάχα με τα μάτια της ψυχής..
    Πίσω απο τον άνθρωπο που κάνει μία άστατη ζωή, εκείνος βλέπει την καρδιά που νοιώθει μοναξιά και της απλώνει στοργικά το χέρι. Βλέπει την καρδιά που πονά, και την παρηγορεί..

    Εαν εμείς ως Χριστιανοί, επιλέγουμε την λογική της κλίκας, της περιθωριοποίησης, της ταμπέλας, και επιλέγουμε φίλους με βάση αυτή τη λογική, και όχι με κριτήρια καρδιάς, με βάση ποιό παράδειγμα περιμένουμε να δείξουμε στους άλλους ανθρώπους την ειρήνη και την αγάπη που μας δίνει ο Θεός;;

    Αυτές τις σκέψεις επίτρεψέ μου Θαλασσινέ με πολλή αγάπη. Να είσαι πάντα καλά! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είμαι 24 χρονών και βρέθηκα πάρα πολλές φορές στη θέση αυτή. Μέχρι που κάποια μέρα ανακάλυψα ότι είχαν μπει τόσο βαθιά μέσα μου αυτού του είδους οι φοβίες που δεν τολμούσα να μιλήσω σε άνθρωπο. Είτε μεγάλο, είτε μικρό. Στην αρχή πίστευα ότι κάνω κάτι λάθος, σκέφτομαι λάθος. Και προσπαθούσα να καταπιέσω την σκέψη μου και τα συναισθήματά μου. Μετά από μέρες σκέψης άρχισα να αγχώνομαι. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ το βράδυ, γιατί απλά είχα τύψεις. Ναι, οι σκέψεις μετατράπηκαν σε τύψεις. Τύψεις για τον ίδιο μου τον εαυτό. Γιατί να επιτρέψω να μπω σε αυτό το γκρουπάκι του φόβου; Γιατί να μην έχω θάρρος πρώτα από όλα για μένα και μετά να πω σε κάποιους ανθρώπους ότι μπορεί να κατέχουν κάποιες πνευματικές θέσεις (ομαδάρχες, ομαδάρχισσες, αρχηγούς κλπ ),αλλά αυτά που διδάσκουν είναι λάθος; Έτσι θα συνεχίσει η ζωή μου, θα κρύβομαι και θα φοβάμαι; Γιατί; Για ποιο πράγμα; Κάποια μέρα πήρα την μεγάλη απόφαση! Είπα μέσα μου ’’άποψή τους και ας την κρατήσουν για τον εαυτό τους’’. Ένοιωσα ΕΛΕΥΘΕΡΗ!!! Έφυγε από πάνω μου ένα μεγάλο βάρος! Και από κει και πέρα όλα άλλαξαν. Δεν λέω, πολλοί βρέθηκαν στο δρόμο μου να με κατακρίνουν και να μου διαφημίσουν τις δικές τους καλές και άξιες ζωές. Είπα απλά ένα μεγάλο ΟΧΙ, τους ευχαρίστησα για τον χρόνο του και για τον κόπο τους και απάντησα ότι η ζωή που μου περιγράφεται δεν μου αρέσει και επιτέλους σε αυτόν τον κόσμο ήρθα για να παλέψω και να κριθώ μόνη μου και όχι με την δική σας συνοδεία. Όταν αύριο, μεθαύριο θα φτάσω μπροστά στον Καλό Θεούλη και θα με ρωτήσει γιατί φοβόμουν, τι θα του πω; Ότι έτσι με είχανε μάθει; Και η δική μου προσπάθεια που είναι; Να λοιπόν ο δικός μου αγώνας! Από τότε άλλαξαν πολλά. Και το κυριότερο; Βρήκα αυτό που έψαχνα! Τον άνθρωπο με τον οποίο θέλω να μοιραστώ τη ζωή μου! Να παλέψω και να αγωνιστώ μαζί του! Και οι άλλοι; Πλέων δεν με νοιάζει τι θα πουν… Απλά προσευχή και προσπάθεια! Δεν λέω, είναι δύσκολο, πολύ οι πειρασμοί. Η Παναγιά μαζί μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Νεφεληγερέτης26 Μαρτίου 2012 - 4:34 μ.μ.

    Ωραία... Λοιπόν... Να και η δική μου οπτική γωνία... Συμφώνω με όσα λέει η κοπέλα... Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο πλέον να κατακρίνουμε κάθετι που δεν ανήκει στον "χριστιανικό" περίγυρό μας... Έχουμε φτάσει να δακτυλοδείχνουμε όσους και όσα δεν ταιριάζουν σ' αυτό που εμείς θεωρούμε χριστιανικό... Η κοπέλα έχει συλλάβει σε αρκετά καλό βαθμό τα περί αγάπης, κατάκρισης, καχυποψίας, κατανόησης κλπ, τουλάχιστον όπως εγώ τα καταλαβαίνω... Το θέμα όμως είναι αλλού... Η κοπέλα βγάζει πίκρα, απογοήτευση, αίσθημα εγκλωβισμού... Κι εγώ τώρα αναρωτιέμαι... Για τις πράξεις μας, τα πιστεύω μας, τις σχέσεις μας κλπ μοναδικοί υπεύθυνοι δεν είμαστε εμείς...; Φτάσαμε σε ένα σημείο κι εμείς με τη σειρά μας να κατακρίνουμε αυτούς που υποτίθεται (ή όχι) μας κατακρίνουν... Φτάσαμε να δακτυλοδείχνουμε αυτούς που μας δακτυλοδείχνουν... Φτάσαμε να θεωρούμε ότι για την πίκρα, την απογοήτευση και το αίσθημα εγκλωβισμού τα οποία βιώνουμε, μοναδικοί υπεύθυνοι είναι οι υποτιθέμενοι καθοδηγητές μας στο δρόμο της αρετής... Αυτοί που, όπως συχνά λέμε, ζουν σε ένα μακρινό παρελθόν και αρνούνται να συμβιβαστούν με την πραγματικότητα και έχουν μείνει προσκολλημένοι σε στερεότυπα και ουτοπικά ιδανικά... Ε λοιπόν τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι... Δεν είμαστε πικραμένοι, απογοητευμένοι και εγκλωβισμένοι εξαιτίας αυτών των αυστηρών, παλαιολιθικών, με αναχρονιστικές χριστιανικές αντιλήψεις (αν υπάρχουν...) καθοδηγητών, αλλά εξαιτίας της δικής μας κοσμοθεωρίας (όποια και αν είναι αυτή). Συνεπώς αυτο-πικραινόμαστε, αυτο-απογοητευόμαστε και κυρίως ΑΥΤΟΕΓΚΛΩΒΙΖΟΜΑΣΤΕ... Οι άνθρωποι αυτοί, όποιοι και όπου κι αν είναι, βρίσκονται πλάι μας γιατί μας αγαπάνε... Και τώρα θα μου πεις: "Μα αυτό δεν είναι αγάπη, αυτό είναι η κατάκριση, ο έλεγχος και η ανάκριση με ένα ελαφρύ περίβλημα λεκτικής κυρίως χριστιανικής αγάπης." Και εγώ σε κατανοώ... Και εγώ νέος/α είμαι και σε κατανοώ απόλυτα. Ίσως μερικές φορές αυτά να ισχύουν. Αλλά... Μήπως το πρόβλημα είναι αλλού; Έχουμε την απαίτηση αυτοί να μας "αγαπάνε", όπως λες κι εσύ, να είναι εκεί για να μας αγκαλιάσουν σε μια στραβοτιμονιά μας. Ωραία! Έχεις απόλυτο δίκαιο... Όμως, αναρωτιέμαι πολλές φορές, εμείς τους αγαπάμε; Τους κατανοούμε; Τους δικαιολογούμε για τη στάση τους; Πολύ φοβάμαι πως όχι... Εμείς κάνουμε κάτι ακόμη χειρότερο... Μάθαμε να κατακρίνουμε εκ των προτέρων... Πριν ακόμη κάνουν ή πουν κάτι εμείς τους έχουμε ήδη κατακρίνει... Έτσι αναπτύσσεται στην καρδιά μας ένα είδος πικρίας και καχυποψίας για αυτούς τους σκληροπυρηνικούς χριστιανούς... Πώς είναι δυνατόν να αγαπήσουμε αυτούς τους ανθρώπους μετά; Πώς είναι δυνατόν να έχουμε μια υγιή σχέση μαζί τους και προπάντων πώς γίνεται να έχουμε μια υγιή χριστιανική σχέση μαζί τους; Πρέπει πρώτα να μάθουμε εμείς να μην κατακρίνουμε για να έχουμε την απαίτηση οι άλλοι να μην μας κατακρίνουν... Πρέπει πρώτα να μάθουμε εμείς να Αγαπάμε και μετά να έχουμε την απαίτηση οι άλλοι να μας Αγαπάνε... Ίσως θα έπρεπε να αποβάλουμε κι εμείς από πάνω μας επιτέλους αυτό το αίσθημα της υποτιθέμενης χριστιανικής καταδίωξης αυτών των καθοδηγητών; Άλλωστε στο χέρι του καθενός είναι να επιλέξει τον καθοδηγητή του... Αν αυτός δεν έχει Χριστό μέσα του, δεν είναι πνευματικός καθοδηγητής... Μην τους βάζουμε όλους όμως στο ίδιο τσουβάλι... Και κάτι τελευταίο... Η στάση των ατόμων απέναντι μας οφείλεται σε ένα μεγάλο βαθμό στη δική μας συμπεριφορά και στη δική μας κοσμοθεωρία... Αν αυτή είναι προβληματική, τότε και η στάση αυτών των καθοδηγητών θα είναι προβληματική, όχι γιατί είναι πραγματικά προβληματική, αλλά επειδή εμείς τη βλέπουμε προβληματική, μέσω της προβληματικής μας οπτικής γωνίας... Και ποιος θα ορίσει το "προβληματική"; Ο πνευματικός μας φυσικά!!! Ας κάνουμε λοιπόν όλοι την Αγάπη προσωπικό και διαπροσωπικό βίωμα... Συγχωράτε με αν έγινα επικριτικός... Αγάπη εμοῖ-ἡμῖν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. η συντάκτρια του κειμένου27 Μαρτίου 2012 - 10:11 π.μ.

    Καλημέρα!Ευχαριστώ για τα σχόλια σας.Έχω γράψει αυτό το κείμενο και χαίρομαι που το συζητάμε.
    Θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάτι,γιατί νομίζω πως καταλάβατε κάποια πράγματα λάθος.Δεν έχω μεγαλώσει σε περιβάλλον οργανωσιακό,ούτε έχω θέμα με τον πνευματικό μου,απλώς μεγαλώνοντας και γνωρίζοντας κόσμο βλέπω πως κάποιοι άλλοι άνθρωποι ζώντας πιο συντηρητικά θεωρούν πολύ υπερβολικό το δικό μου τρόπο ζωής.Δεν είναι καθοδηγητές μου όμως,το τονίζω,είναι απλώς άνθρωποι που έτυχε να γνωρίσω.Και ώρες ώρες αναρωτιέμαι ποιό είναι το σωστό!Μήπως εγώ ζω λάθος;Μήπως όντως πρέπει να αποφεύγω κάποιες συναναστροφές ή απλώς επειδή εκείνοι είναι περισσότεροι με κάνουν κι αισθάνομαι πως ζω λάθος;Όσο για την καταπίεση και τον εγκλωβισμό που λέτε δεν ξέρω αν ισχύει.Συνεχίζω να ζω όπως ζούσα,προσπαθώντας συνεχώς να βελτιώνομαι,κάνοντας λάθη,αλλά προσπαθώντας!
    Να με συγχωρείτε αν πήρατε στραβά τα λεγόμενα μου.Δεν είχα στόχο να προκαλέσω.Να είστε πάντα καλά!Καλό αγώνα!

    υ.γ. όταν είδα το κείμενο στη σελίδα αυτή χάρηκα,γιατί σας παρακολουθώ και ήταν μεγάλη έκπληξη για μένα(ελπίζω να μη μιλώ εγωιστικά)!Να είστε καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αληθινό κείμενο. Αυθεντικό. Δεν κατακρίνει. Άνοιξε την καρδιά της η κοπέλα και μοιράστηκε μαζί μας αυτό που ένοιωθε. Αυτό είναι χριστιανισμός. Να μοιράζεσαι. Αυτό είναι ζωή αληθινή. Καθόλου καχύποπτο. Φωτεινό. Ευχαριστούμε και τη συντάκτρια και τον θαλασσινό αλιευτή.Εύστοχη εν τω μεταξύ και η ετικέτα γνησιότητα. Έτσι σιγά σιγά να γίνουμε κι εμείς πιο αληθινοί, πιο φωτεινοι, να τολμούμε να ανοιγόμαστε και να μοιραζόμαστε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή