Disable_right_click


Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2012

Άσε με να σου μιλήσω


Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο πονάω αυτή τη στιγμή που γράφω… Θέλω τόσο πολύ να κλάψω. Δε με νοιάζει αν με δεις, αν με κοροϊδέψεις. Θέλω μονάχα να νιώσω λίγο ελεύθερος. Να βγάλω τη μάσκα την ψεύτικη… Να αναπνεύσω λίγο ελεύθερος. Να αφήσω την άθλια, μίζερη καθημερινότητα των πρέπει, των δήθεν. Τη ρουτίνα των ίδιων και των ίδιων.

Γι’αυτό, επέτρεψέ μου να κάνω τα δάκρυά μου εξομολόγηση. Άσε με να σου μιλήσω από καρδιάς για μια παραλία. Σβήσε για λίγο το άγχος της ψυχής σου και συντονίσου με την δική μου. Είναι πολύ δύσκολο αυτό που σου ζητάω, μα προσπάθησε…

Υπάρχει μια παραλία πολύ κοντά μας, μα και τόσο απόμακρη. Εγκαταλειμμένη. Τόσο πανέμορφη, μαγευτική, μα και τόσο απρόσιτη και αόρατη στα παραδομένα στην καθημερινότητα μάτια μας. Δεν μπορείς να την δεις, επειδή βλέπεις με τα μάτια σου. Τα μάτια που συνήθισαν στα ψεύτικα, στα ίδια, στα πονηρά, στα ασήμαντα.
Όλοι κάποτε είχαμε μια καρδιά γεμάτη προσδοκίες, γεμάτη ελπίδες και όνειρα… Μια καρδιά που διψούσε να ζήσει αληθινά. Μια καρδιά που, όμως, με τον καιρό ναρκώθηκε στο βόλεμα και τους τρελούς, απάνθρωπους ρυθμούς της πολύβουης ζωής. Πώς ν’ αντέξει η καρδιά έτσι; Πώς να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι σε μια ζωή που τόσο ωμά σε καταδυναστεύει; Δεν αντέχει η ευαίσθητη καρδιά έτσι. Αλλάζει σιγά-σιγά. Σκληραίνει. Γίνεται γυάλινη…


Μα το γυαλί, ξέρεις, μπορεί να σπάσει. Να γίνει κομμάτια. Και μετά, ακόμα και αν το ξανακολλήσεις, τα τραύματα φαίνονται. Μένουν ανεξίτηλα…
Όταν τόσο πρόωρα παράτησες τα όνειρά σου, τα έκλεισες χωρίς να το πολυσκεφτείς μέσα σε μιαν άκρη της γυάλινης –πλέον- καρδιάς σου. Όλες σου οι ελπίδες, τα αισθήματα τ’αληθινά, κρύφτηκαν μέσα σου. Κι ήρθε κατόπιν η σκληρή πραγματικότητα να σφραγίσει το γυάλινο μπουκάλι της καρδιάς σου. Έβαλε τον φελλό. Σε αποτέλειωσε. Δε σου άφησε περιθώρια ν’αντιδράσεις… Κι εσύ;
Εσύ, έκανες –όπως κι εγώ- το λάθος να προχωρήσεις. Να πορευτείς χωρίς τύψεις μέσα στη ζωή. Νιώθουμε να πνιγόμαστε, μα δεν έχουμε τη δύναμη ν’ανασάνουμε. Νιώθουμε πως δεν πάμε καλά, μα κλεινόμαστε ακόμη πιο πολύ στο στεγανό προσωπείο μας. Αντί να βοηθάμε ο ένας τον άλλο, κοιτάζουμε πώς να πατήσουμε τον διπλανό μας, ακόμα και αν δεν έχουμε να κερδίσουμε κάτι. Μόνο ο εαυτούλης μας… Μόνο το δικό μου. Εγώ και ο εγωισμός μου. Δεν αγαπάμε ειλικρινά…
Και βαδίζουμε προς την αυτοκαταστροφή μας χωρίς καρδιά. Χωρίς δάκρυ. Χωρίς ελπίδα να γυρίσουμε… Να ζήσουμε…

Μα, έλα φίλε μου, έλα φίλη μου. Έλα ζωή μου. Βάλε το χέρι σου και άγγιξε τα δάκρυά μου.. Σου ξαναλέω, δε με νοιάζει αν θα γίνω περίγελος. Έλα μόνο να νιώσεις το καυτό δάκρυ μου. Να μπεις μονάχα για μια –αληθινή- στιγμή στα βάθη της ψυχής μου. Έλα να δούμε μαζί την ξεχασμένη παραλία.
Εκεί που η άμμος έκρυψε τα μπουκάλια με το φελλό. Την αληθινή καρδιά μας. Τα όνειρά μας, τις ελπίδες μας. Έλα, σε παρακαλώ. Πιάσε το χέρι μου και πάμε. Δεν έχω τη δύναμη μόνος μου να σκάψω. Θέλει δύναμη ψυχής το να βλέπεις τα δικά σου λάθη κι εγώ νιώθω αδύναμος. Και θέλει ακόμα πιο πολύ αποφασιστικότητα στο να κάνεις το συγκλονιστικό βήμα και να διορθωθείς. Να αλλάξεις. Να γίνεις αληθινός.
Σπάσε, ψυχή μου, τις αλυσίδες της ψεύτικης ζωής και έλα να ξαναζήσουμε τα όνειρά μας. Να κάνουμε μια νέα αρχή. Να ζήσουμε πραγματικά. Να ζήσουμε αληθινά. Για πάντα… Έλα. Θα σε περιμένω…

(Είναι περσινή ανάρτηση του Ιουνίου [http://aoratigonia.blogspot.gr/2011/06/blog-post_18.html]. Όμως, αποφάσισα να την ξαναβάλω σήμερα, λόγω της χτεσινής φωτογραφίας...)

10 σχόλια:

  1. είναι πολύ ωραίες οι αναρτήσεις σου
    κι απ την άλλη καλό είναι για όλους να ξεσκονίζουμε το μπλογκοτεφτέρι μας.
    δηλαδή γιατί διαβάζουμε Τολστόι;
    δεν είναι παλιές οι αναρτήσεις του; χι χι.
    καλή εβδομάδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γιατί όσο μεγαλώνω,το μόνο που με ανακουφίζει είναι η μοναξιά;
    Γιατί όσο μεγαλώνω,με κουράζουν τόσο οι άνθρωποι;
    Γιατί όσο μεγαλώνω,φοβάμαι τα λάθη και κλείνομαι στον εαυτό μου;
    Βάγια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. " Υπάρχει μια παραλία πολύ κοντά μας, μα και τόσο απόμακρη. Εγκαταλειμμένη. Τόσο πανέμορφη, μαγευτική, μα και τόσο απρόσιτη και αόρατη στα παραδομένα στην καθημερινότητα μάτια μας."

    Mακάρι να βρούμε αυτήν την παραλία μέσα μας...
    Σε ευχαριστώ που με βοήθησες να σκεφτώ οτι υπάρχει!
    Χαίρωμαι που σήμερα ανακάλυψα την "αόρατη γωνία"!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλό απόγευμα Blues.
    O Tolstoi είναι απ'τις πρώτες επιλογές του καλοκαιριού. Με το που τελειώσω κάποιες υποχρεώσεις μου, αρχίζω το διάβασμα.

    Να'σαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Βάγια μου, υπάρχουν ώρες που όλοι μας νιώθουμε έτσι.
    Ίσως είναι η κούραση, η απογοήτευση. Ίσως είναι η ψεύτικη ηρεμία της μοναξιάς που μας κάνει να θέλουμε να φυλακιζόμαστε στη σιωπή μας.
    Φοβόμαστε να πληγωθούμε επειδή ίσως διστάζουμε να αγαπήσουμε.

    Εύχομαι στην πορεία της ζωής σου να βρίσκεις πάντα ανθρώπους που να σε κάνουν να νιώθεις όμορφα, να περπατάς στους δρόμους της αγάπης.

    Κι όποτε νιώθεις να βουλιάζεις στο πέλαγος των λογισμών σου, να αφήνεσαι στο Χριστό....

    Να'σαι πάντα καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Βασίλη, καλώς όρισες στην αόρατη γωνιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πολλοί κάνουμε το λάθος να προχωρουμε και να αφήνουμε τα όνειρά μας και μετά θέλει απίστευτη προσπάθεια και δύναμη ψυχης για να προχωρήσεις ή να επιστρεψεις σε τουτη την παραλια που τα έθαψες!
    Ας ειμαστε ομως αισιοδοξοι,ας μην τα βαζουμε και τοσο με τον κουρασμενο(απο τις τοσες εγνοιες)εαυτο μας!Ας κανουμε την προσπαθεια μας ηρεμα,ταπεινα και με υπομονη και ολα θα γινουν.Εχει ο Θεος!Οπως λεει κι ενα ποιηματακι"..καποτε ειχαμε ονειρα τι κι αν τωρα ειναι σπασμενα καποτε υπηρξαν ονειρα.."!!!

    Καλό αγώνα εύχομαι και καλή δύναμη! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Στους περιπάτους μου στην αμμουδιά, όταν βλέπω κοχύλια σκορπισμένα εδώ και κει, ανακατωμένα με τους άπειρους κόκκους άμμου, σκέφτομαι πως είναι τα όνειρα όλων εκείνων των ανθρώπων που τα άφησαν. Που τα ξέχασαν... Είναι τόσο ξεχωριστά. Κανένα δεν είναι όμοιο με κανένα άλλο. Όλα είναι τόσο μοναδικά. Σαν τα κοχύλια στην παραλία...
    Καλή σου μέρα Άννα-Μαρία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΣΝΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΤΟΛΣΤΟΙ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Όχι! Αυτό είναι του Σεβάχ του Θαλασσινού.

    υγ: Η τέλεια, μαγευτική και ανεπανάληπτη πένα του Τολστόι δε μπορεί να μπει σε καλούπια σύγκρισης :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή