Για μερικές ώρες εδώ στα ψηλά βουνά. Απόγευμα. Θαρρείς πως όλη η φύση έχει σταθεί με κρατημένη την αναπνοή. Σα ν'αφουγκράζεται κι αυτή την γλυκιά απεραντοσύνη του σύμπαντος. Δέντρα, πουλιά, σύννεφα. Περιμένουν γι'άλλη μια φορά το ηλιοβασίλεμα.Να παίξει σα μαγευτική μελωδία πιάνου το σημερινό χρωματιστό φινάλε.Ήρεμα, απλά.
Μονάχα το νερό συνεχίζει απτόητο να τρέχει απ'την πηγή. Ίσως βιάζεται να δεθεί με τη γη. Να ενωθεί μαζί της σ'ένα ταξίδι ανεξιχνίαστο. Μυστήριο η ζωή. Χρυσό μυστήριο. Κι εγώ μαζί σ'αυτό το ταξίδι. Γυρίζω σα δορυφόρος στα διάφορα μέρη του κόσμου γυρεύοντας σταλαγματιές ευτυχίας. Χαμόγελα διεσπαρμένα στο έντεχνα τυχαίο άπειρο τ'ουρανού.
Και τις νύχτες... Τις νύχτες εύχομαι να'μουν αστέρι. Και να φωτίζω μονοπάτια ψυχών. Μυστήριο η ζωή... Αυτό θα'ταν όμορφο: να σβήσω φωτεινός σαν αστέρι. Να'χω κάτι όμορφο να θυμάμαι απ'αυτή τη γήινη περιπέτεια του κόσμου μου.
Να με θυμάσαι. Στις νύχτες των ευχών. Καλό ξημέρωμα.
