Το παράπονο

 Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις.

Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές.

Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές.

Να περιμένεις μεγάλες στιγμές.

Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.

Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.

O.Ελύτης

υγ: Το βρήκα εδώ

Πες μου αλήθεια

Πες μου αλήθεια…

…τι θέλει ο κόσμος; Πραγματικά νοιώθω ότι οι ψυχές των ανθρώπων κάποιες φορές δεν ικανοποιούνται με τίποτα… Νομίζω ότι ο κόσμος ζει μέσα στην πλάνη κι απ’ τα πολλά υλικά αγαθά που νομίζει ότι θα γεμίσουν την ύπαρξή του, έχει χάσει και το μυαλό και την καρδιά του.

απόσπασμα από συνέντευξη με τον Κων/νο Βήτα

Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ

Μια λέξη, μια ζωή

Είναι κάποιες στιγμές που με κάνουν να σκέφτομαι πως η ευτυχία δεν είναι κάτι που σου τυχαίνει. 

Η ζωή είναι ανούσια χωρίς ευτυχισμένες στιγμές... 

Αλλά ίσως κάνουμε το λάθος να κυνηγάμε αγχωμένοι αυτό που νομίζουμε ως ευτυχία και να το αναζητούμε σε πράγματα ανούσια. Τότε η ζωή γίνεται ανούσια και αγχωτική στα σίγουρα: μάσκες που πέφτουν, αυλαίες που δεν έχουν κάτι ουσιαστικό να παρουσιάσουν, γέλια ψεύτικα και ανάγκες ουτοπικές.

Ευτυχία είναι το να πιστεύεις. Το να αγαπάς χωρίς ανταπόδομα. Το να χαμογελάς και να ελπίζεις και να ονειρεύεσαι. Ευτυχία μάλλον είναι το να μοιράζεσαι.

Lifestyle 'n living

Νιώθω ώρες-ώρες πως ζω σε μια τρέλα. Βλέπω γύρω μου ανθρώπους να κυνηγούν με απερίγραπτη μανία απολαύσεις πρόσκαιρες (χρήμα, δόξα, σεξ,κλπ) χωρίς να σκέφτονται καθόλου. Η ζωή τους μια ατέρμονη περιστροφή γύρω απ'το ανούσιο. Το ψεύτικο life style που προβάλλεται στα μέσα ενημέρωσης. 

Έχω ακούσει ατάκες όπως: "Θα γίνω φέτες -σου λέει ο άλλος- και θα με θέλουν όλες". Ή: "Θα κάνω προσθετική στήθους, θα λιώσω στα γυμναστήρια και θα ρίξω το αφεντικό μου στη δουλειά" -σου λέει η άλλη.

Και απορώ: Αυτή είναι η ζωή σου; Αυτό είναι που θες απεγνωσμένα; Σκέφτηκες ποτέ σου τι συνέπειες έχουν οι πράξεις σου; Κυνηγάμε με τρόπο επιθετικά απεγνωσμένο το εύκολο, το ψεύτικο. Μας γίνεται εμμονή αυτό που φαίνεται. Όπως με τους ιθαγενείς και τα λαμπερά ψευτοπετράδια. 

Κάτσε λίγο, φίλε, και σκέψου. Ψάξε μέσα σου. Άκου την καρδιά σου. Θυμίσου ποιος ήσουν, ποιος είσαι. Δες πού πας. Μήπως κρύβεται αλλού το νόημα; Ωραία. Πες πως έκανες αυτό που τόσο ήθελες κι ονειρευόσουν. Νιώθεις μια πρόσκαιρη ικανοποίηση. Και μετά; Μετά τι; Οι επιθυμίες, τα πάθη, οι ορέξεις δεν έχουν κορεσμό. Δεν τελειώνουν, φίλε. Ξέρεις γιατί; Γιατί είναι γήινα. Φθαρτά. Όσο και να κυνηγάς την ευτυχία μ'αυτό τον τρόπο, πάντα θα προσπαθείς ν'αγγίξεις μια αντανάκλασή της. Ένα είδωλο στιγμής. Ένα πυροτέχνημα που σε λίγο τελειώνει και πετιέται στα σκουπίδια... Και μετά το ανικανοποίητο βυθίζει σε αργό θάνατο την ψυχή και την καρδιά...

Το ευχάριστο και το εύκολο είναι πανίσχυρα πάνω στις ανώριμες ψυχές, λέει εύστοχα η Μάρω (στο βιβλίο της "Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα"). Γι'αυτό σου λέω... Ψάξε λίγο... Μην ορμάς κατευθείαν σ'ό,τι λάμπει. Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός, φίλε...

υγ: Χτες απόγευμα ταξίδευα μέσα στα βουνά. Έριξε μια καταιγίδα φοβερή. Μα έπειτα βγήκε το ουράνιο τόξο. Υπέροχες στιγμές... Καλημέρα αδερφή/έ. Να εύχεσαι και για μένα. Συγχώρα με που δεν απάντησα ακόμη στα mail και στα σχόλιά σου. Με την πρώτη ευκαιρία θα το πράξω.

Ίσως

"Όλη μου τη ζωή κυνηγούσα τις απολαύσεις. Ο,τιδήποτε θα μου δώσει έστω και λίγη χαρά... Μα όσο και να έψαχνα, το ανικανοποίητο γινόταν μέσα μου χάσμα,έρεβος. Έψαξα και για την αγάπη. Μα ούτε κι αυτή την άγγιξα αληθινά ποτέ..." 

(φράση ενός συναδέλφου)

Ίσως δεν έχουμε την αφή που χρειάζεται για να ψηλαφίσουμε το άγγιγμά της...

Ίσως γιατί δεν τη γνωρίζουμε.

Ίσως γιατί η αγάπη δεν επιδέχεται χωροχρονικούς περιορισμούς.

Ίσως γιατί φοβόμαστε μήπως πληγωθούμε ανεπανόρθωτα.
Ίσως ο άνθρωπος διψά για κάτι αιώνιο.

Ίσως αναζητά αγάπη στη γη, ενώ αυτή ίσως απογειώνεται και πραγματώνεται ψηλά:

στον ουρανό.

Ίσως γιατί μας λείπει αυτή η αίσθηση της γλύκας του Θεού...

Μια συζήτηση, ένα βιβλίο, μια καφετέρια και αρκετά hot dogs

Μια συζήτηση, ένα βιβλίο, μια καφετέρια, η αγάπη και μερικές εκατοντάδες hot dogs. Γι'αυτά θα μιλήσουμε σήμερα!

Πριν λίγες μέρες μιλούσα μ'ένα φίλο. Μου'πε:

- Αυτό το μικρό καφενεδάκι, το ___,  είναι μεγάλη ψυχή... Έκανε διανομή τροφίμων, hot dogs, κούρεμα και άλλα σε συνεργασία με μια ΜΚΟ.

- Ωραίο!

- Πολύ χαίρομαι όταν βλέπω τέτοια. Μακάρι να κάνουμε κι εμείς κάτι αντίστοιχο κάποια μέρα.

- Έχεις δίκιο, του λέω.

Και θυμήθηκα ένα απόσπασμα απ'το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη "Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης". Λέει εκεί η Μάρω:

"Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν. Είναι εξάρτηση να περιμένεις απ'τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη. Η αγάπη είναι όντως η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις. Όσο κι αν αγαπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί να αγαπήσει. Γεμίζουμε μονάχα απ'την αγάπη που εμείς δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, από όσα δικά μας χαρίζουμε".

Και, έτσι, σκέφτηκα το εξής: Μπορούμε κι εμείς όλοι μας να δείξουμε έμπρακτα την αγάπη μας! Αν κόβαμε μία ή δύο περιττές εξόδους για καφέδες κάθε μήνα, θα μαζεύαμε άνετα ένα σεβαστό χρηματικό ποσό...

 Η αγάπη είναι εφευρετική! Και, στις μέρες μας -που τόσοι συνάνθρωποί μας πεινούν- η αγάπη μας μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω! 

Καλή μας εφαρμογή!

Μόνο η μετάνοια...

Είναι πολλά που άλλαξαν,που αλλάζουν και θα συνεχίζουν να αλλάζουν! Σκεφτόμουν τα πορτοφόλια μας που για ένα περίεργο τρόπο και ενώ τα τροφοδοτούμε (όσο μπορούμε) είναι μονίμως άδεια. Δε μας φτάνουν τα λεφτά. Σκεφτόμουν το στομάχι και το κεφάλι μας που όσο και να τα γεμίζουμε πάντα ανικανοποίητα μένουν. Τέλος σκεφτόμουν και τις ζωές μας. Άδειες, χωρίς χαμόγελα, χωρίς αισιοδοξία, χωρίς διάθεση για τίποτα.Ίσως και για κανέναν!

Προσπαθώ να καταλάβω γιατί γίνονται όλα αυτά και ξάφνου συνειδητοποιώ πως έφτασα στο σημείο να ξεστομίζω πράγματα που κάποτε ήταν αδιανόητο ακόμη και να τα σκεφτώ. Μετανιώνω ίσως για επιλογές, πιστεύω πως θα μπορούσα να πράξω ορθότερα, με περισσότερη λογική ή με περισσότερο συναίσθημα, αλλιώτικα πάντως. Άραγε πόσο σοφό είναι να λες «δε μετανιώνω ποτέ για τις πράξεις και τις αποφάσεις μου»; Ναι, όλα όσα επέλεξα,όλα όσα έπραξα με κάνουν αυτήν που είμαι σήμερα, αλλά μήπως θα ήταν σοφότερο να πω πως ίσως αν άλλαζα κάποια πράγματα,σήμερα θα ήμουν λίγο, έστω λίγο, πιο αισιόδοξη; Μπορεί βέβαια και να μην ήμουν, αλλά δε θα το μάθουμε ποτέ!