Είμαστε άνθρωποι, μα δεν είμαστε μόνοι μας!

Words move, music moves only in time;

but that which in only living

 can only die

  Τη μια στιγμή δε χορταίνουμε τον ήλιο και τη ζωηρή λιακάδα. Την άλλη βυθιζόμαστε στο μαύρο βυθό των προβλημάτων μας. Τη μια στιγμή είμαστε αισιόδοξοι και βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο και την επόμενη πασχίζουμε να διαχειριστούμε τα μαχαίρια του πόνου που μας διαπερνούν.

  Η ύπαρξή μας θυμίζει τη θάλασσα: μια στιγμή γαλήνια και μια φουρτουνιασμένη. Τα μάτια μας τον ουρανό: τη μια γεμάτος φως, την άλλη μ'ατέλειωτα δάκρυα βροχής.

  Έχουμε μια καρδιά που χτυπάει ανεξάρτητα απ'τα γεγονότα. Συνεχίζει το έργο της όποια κι αν είναι η πορεία των καταστάσεων. Μπορεί να πονέσει, να δυσκολευτεί, άλλοτε να χτυπάει γρηγορότερα κι άλλοτε πιο αργά, πάντα όμως θα χτυπάει. Μέχρι ν'ανηφορίσουμε για τα αθέατα παλάτια τ'ουρανού.

  Αυτό ας γίνει παράδειγμα και για μας. Το ίδιο μας το σώμα (το τόσο σοφά πλασμένο) μας δείχνει το δρόμο. Να μην τα παρατάμε. Να κάνουμε ό,τι μπορούμε. Και δεν είμαστε ποτέ μόνοι. Εκεί, στις μαύρες μας στιγμές πάντα υπάρχουν κι άλλοι δίπλα μας. Άνθρωποι άγγελοι κι άγγελοι άνθρωποι. Θα χαίρονται μαζί μας, θα πονάνε μαζί μας, θα μας συμπαραστέκονται. Όπως ακριβώς χαίρεται ή πονά ολόκληρο το σώμα μας αν κάποιο όργανο ή τμήμα του αισθανθεί ανάλογα.

Γι΄αυτό, μην ξεχάσεις να ζεις. Ν'ανασαίνεις. Στο σήμερα, στο τώρα σου! Καλημέρα, καλή δύναμη!

υγ: Την αρχική ιδέα γι'αυτή την ανάρτηση την είχα από εδώ. Βέβαια, οι λέξεις πάλι κατευθύνθηκαν μόνες τους και έγραψα άλλα απ'αυτά που ήθελα να γράψω! 

υγ2: Το τρίστιχο στην αρχή είναι απόσπασμα απ'την ποιητική συλλογή "Τα τέσσερα κουαρτέτα" του T.S. Elliot και σε μετάφραση της Έφης Αθανασίου σημαίνει: "Οι λέξεις κινούνται, η μουσική κινείται μόνο μέσα στο χρόνο. Αλλά αυτό που μόνο ζει μόνο να πεθάνει μπορεί".

υγ3: Ο χρόνος μου είναι εξαιρετικά περιορισμένος, όμως χαίρομαι πολύ που λαμβάνω τόσα mail, τα σχόλια και τις ευχές. Να είστε όλοι σας καλά. 

Αποφάσισε να γίνεις ευτυχισμένος!

Από ένα mail που μου προώθησε η φίλη Γιούλη!

20 γνωρίσματα των ανθρώπων που έχουν αποφασίσει να είναι ευτυχισμένοι

1. Εκτιμούν την ζωή

2. Διαλέγουν τους φίλους τους σοφά

3. Είναι ανεκτικοί

4. Μαθαίνουν συνεχώς

5. Εστιάζουν στην λύση, όχι στο πρόβλημα

6. Κάνουν την δουλειά που αγαπούν

7. Απολαμβάνουν τη ζωή

8. Γελούν συχνά

9. Ξέρουν να συγχωρούν

10. Αισθάνονται ευγνωμοσύνη

11. Επενδύουν στις σχέσεις

12. Είναι ειλικρινείς

13. Ασχολούνται με το εαυτό τους, όχι με τους άλλους

14. Είναι αισιόδοξοι

15. Αγαπούν άνευ όρων

16. Είναι επίμονοι

17. Προλαμβάνουν τις καταστάσεις που μπορούν να ελέγξουν

18. Φροντίζουν τον εαυτό τους

19. Έχουν αυτοπεποίθηση

20. Είναι υπεύθυνοι

υγ: Θα πρόσθετα κι ένα ακόμη γνώρισμα: Έχουν για ελπίδα κι απαντοχή τους στο Χριστό! Καλή σου μέρα καλέ/ή μου φίλε/η :)

Σαν το κεράκι

Θέλω να σου πω πως ζηλεύω το κεράκι... Κι έλεγα στον εαυτό μου πως πρέπει να του μοιάσω...

Αλήθεια, έχεις δει πώς λιώνει; Καίει, καίγεται ολόκληρο, ήρεμα, αθόρυβα. Και φωτίζει... Φωτίζει ώσπου να λιώσει ολόκληρο. Έτσι πρέπει να γίνουμε και εμείς. Έτσι πρέπει να ζούμε κι εμείς. Να είναι η ζωή μας αθόρυβη, μα φωτεινή. Να λιώνουμε από αγάπη ανιδιοτελή. Από προσευχή καρδιακή. Να ζεσταίνουμε τους γύρω μας, τους φίλους και γνωστούς μας αλλά και κάθε άνθρωπο που το'χει ανάγκη με το χαμόγελό μας. Με την αγάπη μας. Με την αισιοδοξία μας.

(αναδημοσίευση από παλιότερή μας ανάρτηση)

Ένας θαυμάσιος άνθρωπος

Κάποιο Σάββατο είχα πάει να εκκλησιαστώ σ'ένα κεντρικό νοσοκομείο. Μετά το τέλος της Λειτουργίας γνώρισα έναν άνθρωπο που μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση. Ήταν με τις πιτζάμες του (άρα ασθενής και τρόφιμος στο νοσοκομείο) και ένα μπουφάν. Το χαρακτηριστικό του ήταν το χαμόγελό του. Ακτινοβολούσε χαρά αυτός ο άνθρωπος! 

Αφού τέλειωσε, λοιπόν, η Λειτουργία του ευχήθηκα "περαστικά" και, χαμογελώντας με νόημα, μου λέει:

- Μα δεν έχω τίποτα!

- Α, για εξετάσεις ήρθες μόνο;

- Όχι. Είμαι εδώ κάμποσες μέρες και θα με κρατήσουν και αρκετές ακόμα. 

- Τι σου διέγνωσαν οι γιατροί;

- Άκου, παλικάρι μου. Από το 1994 έχω σκλήρυνση κατά πλάκας.

Εκεί συγκλονίστηκα. Και συνέχισε λέγοντας:

- Οι γιατροί μου είπαν ότι η αρρώστια έχει προχωρήσει, αλλά εγώ νιώθω μια χαρά!

- Πολύ χαίρομαι, του λέω. 

- Ναι. Το παν είναι να 'χεις καλή ψυχολογία! Και είμαι μια χαρά! Και τις βόλτες μου πάω και όλα. Πριν μερικά χρόνια έχασα το φως μου απ'το αριστερό μάτι, μα από θαύμα επανήλθε! Οι γιατροί δεν το πίστευαν.

- Φοβερό! 

- Όσο και να ζήσω, παλικάρι μου, ξέρω ότι η ζωή μου δεν είναι στα χέρια μου. Αλλά στα χέρια Του. Εκείνος ξέρει καλύτερα από μένα.

- Ω, πόσο σωστό.. Να μη στεναχωριέσαι όσο γίνεται...

- Μα δε στεναχωριέμαι καθόλου! Αφού δεν είναι κάτι που να εξαρτάται από μένα, τ'αφήνω όλα στα χέρια του Θεού.

(...)

Μιλήσαμε λίγο ακόμη και μετά αποχαιρετιστήκαμε. Ποτέ δε θα ξεχάσω αυτό τον άνθρωπο... Παρόλο που είχε μια τόσο δύσκολη ασθένεια, δεν γόγγυσε. Δεν τα'βαλε με το Θεό. Παρόλο που έχει σκλήρυνση κατά πλάκας, η ψυχούλα του δεν είναι σκληρή! Είναι φωτεινή, είναι γεμάτη ελπίδα, γεμάτη αγάπη! 

Ας το θυμόμαστε αυτό το περιστατικό κάθε φορά που μας συμβαίνουν δυσκολίες στη ζωή μας. Ο πόνος μπορεί να κάνει την ψυχή και την καρδιά μας ολοφώτεινη! Αρκεί να τον δεχτούμε σωστά και ν'αφηνομαστε στο πάνσοφο σχέδιό Του...

Δύσκολα πράγματα, μα αξίζουν τον κόπο.

Καλημέρα, καλή δύναμη :)

Μικρές χαρές της ζωής

Μια υπέροχη ελληνική ταινία μικρού μήκους.  Για τις μικρές χαρές και το νόημα της ζωής... (το βρήκαμε στο "Ζωντανό Ιστολόγιο")

Μόνο η μετάνοια...

Είναι πολλά που άλλαξαν,που αλλάζουν και θα συνεχίζουν να αλλάζουν! Σκεφτόμουν τα πορτοφόλια μας που για ένα περίεργο τρόπο και ενώ τα τροφοδοτούμε (όσο μπορούμε) είναι μονίμως άδεια. Δε μας φτάνουν τα λεφτά. Σκεφτόμουν το στομάχι και το κεφάλι μας που όσο και να τα γεμίζουμε πάντα ανικανοποίητα μένουν. Τέλος σκεφτόμουν και τις ζωές μας. Άδειες, χωρίς χαμόγελα, χωρίς αισιοδοξία, χωρίς διάθεση για τίποτα.Ίσως και για κανέναν!

Προσπαθώ να καταλάβω γιατί γίνονται όλα αυτά και ξάφνου συνειδητοποιώ πως έφτασα στο σημείο να ξεστομίζω πράγματα που κάποτε ήταν αδιανόητο ακόμη και να τα σκεφτώ. Μετανιώνω ίσως για επιλογές, πιστεύω πως θα μπορούσα να πράξω ορθότερα, με περισσότερη λογική ή με περισσότερο συναίσθημα, αλλιώτικα πάντως. Άραγε πόσο σοφό είναι να λες «δε μετανιώνω ποτέ για τις πράξεις και τις αποφάσεις μου»; Ναι, όλα όσα επέλεξα,όλα όσα έπραξα με κάνουν αυτήν που είμαι σήμερα, αλλά μήπως θα ήταν σοφότερο να πω πως ίσως αν άλλαζα κάποια πράγματα,σήμερα θα ήμουν λίγο, έστω λίγο, πιο αισιόδοξη; Μπορεί βέβαια και να μην ήμουν, αλλά δε θα το μάθουμε ποτέ!

Κάν'τα όλα αγάπη! Κάν'τα όλα χαμόγελο!

Να σου πω μερικές σκέψεις απ'τη χτεσινή ημέρα; 

Χτες, λοιπόν, το πρωί ήμουν σ'ένα φιλικό σπίτι για το καθιερωμένο σούβλισμα του οβελία (νοστιμότατος ο λεβέντης!) και κατά τις 09:30 περίπου κόπηκε το νερό. Κάποιος θυμωμένος πολίτης (ανάμεσα προφανώς στους πολλούς άλλους "αγανακτισμένους" -πολίτες της πόλης- απ'το συμβάν) τηλεφώνησε στα κεντρικά της ύδρευσης της πόλης και του τα είπε ένα χεράκι του τηλεφωνητή: "Και τι πράματα είναι αυτά;" και "τέτοια μέρα; Ντροπή!" και "Κάντε κάτι σας παρακαλώ, μην κάθεστε έτσι" και τα υπόλοιπα στα αφήνω να τα μαντέψεις... Και σκεφτόμουν πως αυτός ο καϋμένος που είχε καθίσει να σηκώνει το τηλέφωνο στα κεντρικά της ύδρευσης τέτοια μέρα λογικά θα άκουσε από πολλούς πολίτες τα εξ αμάξης!...

Πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας αν όλοι βλέπαμε τον διπλανό μας όχι σαν μια ευκαιρία να ξεσπάσουμε επάνω του, αλλά σαν μια ευκαιρία για να τον γνωρίσουμε. Να του μιλήσουμε. Να του χαμογελάσουμε, να τον κάνουμε να νιώσει πιο όμορφα, πιο ζεστά, πιο αισιόδοξα. Ειδικά εκείνον τον τηλεφωνητή που άλλη δουλειά δεν είχε παρά να εισπράττει απειλές και θυμό από λιγουρωμένους και πεινασμένους αδημονούντες πολίτες που το μόνο που κοιτούσαν ήταν η κοιλιά τους -κοντόφθαλμη λογική που τα τείχη της κοιλιάς υψώνονταν κρύβοντάς τους τη θέα του υπέροχου κόσμου γύρω τους.

Φαντάσου τι όμορφο που θα ήταν αν στον τηλεφωνητή του έλεγαν όλοι: "Χρόνια πολλά καλέ μου άνθρωπε (που έλεγε και ο Θανάσης ο Βέγγος)! Μήπως γνωρίζεις πότε θα'ρθει το νερό; Δε γνωρίζεις; Δεν πειράζει! Καλά να περνάς και χάρηκα που μιλήσαμε!" Φαντάσου πόσες ευχές και χαμόγελα θα είχε δεχτεί ο άνθρωπος εκείνος αν του δείχναμε για μερικά δευτερόλεπτα όλοι μας λίγη αγάπη, αν του δίναμε λίγη χαρά. Λίγη αισιοδοξία. 

Ο άνθρωπος επηρεάζει τους γύρω του. Αυτο είναι σίγουρο. Πώς το έλεγε και ο γέροντας Πορφύριος; "Να σκορπάτε χαρά γύρω σας!" Η καρδιά του ανθρώπου εκπέμπει σήματα. Τι καλύτερο, λοιπόν, απ'το να εκπέμπουμε σήματα αγάπης, σήματα χαράς;

 Πάμε να δούμε την κάθε στιγμή σαν μοναδική ευκαιρία να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε! Να επικοινωνήσουμε και να χαρούμε τη ζωή. Να τα κάνουμε όλα χαμόγελο! Και θα δούμε τι όμορφος που είναι ο κόσμος μας! Τι όμορφη περιπέτεια που είναι η ζωή!