Disable_right_click


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα συναίσθημα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα συναίσθημα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 2014

Ψαλιδισμένα όνειρα

Συνήθως οι άνθρωποι δεν αντέχουμε την αλήθεια. Μεγαλώνουμε βλέποντας τη ζωή μας ν'αλλάζει μορφή, να μεταμορφώνεται. Κι αφηνόμαστε -θελημένα ή αθέλητα- στους ρυθμούς που μας ορίζουν τα διάφορα "πρέπει" αυτού του κόσμου: κρίση, εργασία, περίγυρος, τηλεόραση, παρέες, πάθη, μόδα. 

Κι έτσι αρχίζαμε, λίγο-λίγο (και τόσο έμπονα) στην αρχή, ασυναίσθητα πιο μετά, να χάνουμε την αλήθεια μας. Να ψαλιδίζουμε τα όνειρά μας. Αρχίσαμε να κάνουμε συμβιβασμούς, να φιμώνουμε την ίδια μας την καρδιά και να προσπαθούμε να πείθουμε τους εαυτούς μας πως αυτό είναι "για το καλό μας". Για το "μέλλον μας". Για την ανέλιξή μας. Για τα παιδιά μας.

Ξυπνάμε κάθε πρωί κι η πληγωμένη μας συνείδηση διψάει τόσο πολύ. Θέλει ν'ανασάνει λίγη αλήθεια. Λίγη ευτυχία. Μα πώς ν'ανασάνει; Αφού τη γεμίσαμε με τόση ψευτιά, με τόσα προσωπεία που τα κρατούμε σα θησαυρό στα δωμάτια της ύπαρξής μας. Πετάξαμε τον αληθινό έρωτα και γεμίσαμε φτηνή προστυχιά και ανυπόφορη δυσωδία. Ένα ανόητο αλισβερίσι "πάρε-δώσε" που αδειάζει κάθε μας συναίσθημα.

Η αλήθεια, όμως, δε γίνεται να κρυφτεί. Δε σβήνεται ποτέ. Πάντα θα μας το υπενθυμίζει με κάτι. Κι εμείς -σε κάποιες ανύποπτες στιγμές- θα ξαναθυμόμαστε. Θα θυμόμαστε πώς ήμασταν κάποτε παιδιά. Με απλότητα που έλαμπε στα μάτια μας και όνειρα που γίνονταν φτερά. Και με τη φαντασία μας πετούσαμε, πετούσαμε. Γελούσαμε. Χαιρόμασταν.Αυτή την αλήθεια ας αναζητήσουμε. Την αλήθεια που ο καθένας έχει πληγωμένη μέσα του. Στ'αλήθεια υπάρχει! 

Η πιο αληθινή επανάσταση δε γίνεται όσο φωνάζουμε τυποποιημένα κι υποταγμένα. Η πιο αληθινή επανάσταση θα γίνει όταν μάθουμε ν'ακούμε. Ν'ακούμε αυτή τη φωνούλα που απ'τα βάθη της ύπαρξής μας μάς ψιθυρίζει ακόμα: Ότι ο κόσμος μας μπορεί να γίνει ομορφότερος. Γλυκύτερος. Με ειρήνη. Αρκεί να κάνουμε την πρώτη προσπάθεια να πετάξουμε κάθε δηθενιά, κάθε πάθος, κάθε "πρέπει" από πάνω μας. Να βγούμε επιτέλους απ'τον εαυτούλη μας.

Τα ψαλιδισμένα μας όνειρα, οι τσαλαπατημένες ελπίδες, τα σπασμένα μας φτερά είναι ακόμα εδώ. Μας περιμένουν. Βγείτε στους δρόμους της ψυχής σας, αδέρφια και φωνάξτε λεβέντικα με όση δύναμη έχετε: "Θα παλέψω να γίνω καλύτερος. Θα προσπαθήσω ν'αγαπήσω. Ν'ανασάνω. Να ζήσω ελεύθερος. Ελεύθερος!"


Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου 2012

Ένα περιστατικό που με συγκίνησε πολύ

Χρειάστηκε να μεταβώ σε δυο απ'τις παλιές μου πόλεις για μερικές μέρες. Είχα σοβαρές υποχρεώσεις που δεν έπαιρναν αναβολή. Τηλεφώνησα σε μερικούς γνωστούς που ήξερα από παλιά για να τους πω ότι θα έρθω και έμεινα έκπληκτος! Τέτοια ανταπόκριση δεν την περίμενα!

Άλλοι μου πρότειναν να με φιλοξενήσουν, άλλοι να'ρθουν να με παραλάβουν απ'το αεροδρόμιο, άλλοι με κάλεσαν για δείπνο στο σπίτι τους, κλπ. Σας λέω έμεινα έκπληκτος! Άγγιγμα ψυχής που θα μείνει βαθιά χαραγμένο...

Τελικά η αγάπη φαίνεται στην πράξη. Όχι στα λόγια και στις θεωρίες. Η αγάπη πραγματώνεται μέσα στις μικρές, απλές, καθημερινές στιγμές της ζωής μας. Κι όταν γίνεσαι δέκτης τόσης αγάπης, είναι δυνατόν να μη συγκινηθείς; Είναι δυνατόν να μη πλημμυρίσει και η δικιά σου ψυχή από αγάπη;

Η αγάπη είναι το πιο όμορφο συναίσθημα σ'όλο τον κόσμο. Το πιο όμορφο...