Συζήτηση με αγιορείτη γέροντα

- Πείτε μας, γέροντα, ποια είναι η πιο μεγάλη αμαρτία;

- Η κατάκριση, παιδί μου. Μπορεί να σου στερήσει την αιώνια ζωή! 

- Γιατί όμως γέροντα;

- Έχουμε μάθει να κοιτάμε τα λάθη των άλλων και όχι τα δικά μας. Κοιτάμε πώς θα κοροϊδέψουμε, πώς θα κρίνουμε κακοπροαίρετα τον διπλανό μας. Έτσι, καταπατούμε και τη μεγάλη εντολή της αγάπης προς τον πλησίον. Το λέει και ο Κύριος στο Ευαγγέλιο... Θέλει μεγάλη προσοχή, παιδί μου.Η ακίδα του άλλου (πορνεία, φόνος, κλπ) είναι πολύ πιο ασήμαντη απ'το δοκάρι (κατάκριση) που έχουμε εμείς στο δικό μας μάτι. Η κατάκριση, παιδί μου, είναι πραγματικά η πιο μεγάλη αμαρτία!

Discussion with a monk from Holy Mountain

- Tell us, what is the biggest sin?

- Accusing and commenting the actions of others. This can ban you from the endless life!

-But why?

-We have learnt to look at the others' mistakes and not our mistakes. We look how to laugh the other, how to badly criticize the next of us. In that way, we disobey the big rule that of showing love to your brother. The Lord says that rule  in the Holy Bible... Please be very careful. The spot that the other has (promiscuity,murder, e.t.c). is much less important than the timber (criticism) that we have into our eye. Criticizing badly your brother is the biggest sin! 

Τις μπαταρίες...

Όχι αυτές του εμπορίου. Δεν αναφέρομαι στις μπαταρίες που αγοράζουμε, αλλά στις μπαταρίες που έχουμε μέσα μας. Τις μπαταρίες της ψυχής. 

Η αλήθεια είναι ότι οι δικές μας εσωτερικές μπαταρίες έχουν μεγάλες, ασύλληπτες δυνατότητες. Για να ενεργοποιηθούν, όμως, χρειάζεται να φορτίζονται απ'τη Χάρη του Χριστού. Για να'χουμε ενέργεια ψυχική πρέπει να πλησιάζουμε τον Θεό που μας έπλασε. Χωρίς Εκείνον δεν κάνουμε τίποτα! Εντελώς τίποτα! Αν αυτό το καταλάβουμε ή έστω αν λίγο το αντιληφθούμε, θ'αλλάξει όλο η ύπαρξή μας...

Οι μπαταρίες της ψυχής μας έχουν έναν μεγάλο εχθρό: την ραθυμία... Γι'αυτό και στο Μεσονυκτικό λέει: "φώτισον ημών τους της διανοίας οφθαλμούς, και τον νουν ημών εκ του βαρέως ύπνου της ραθυμίας ανάστησον"...

Φίλε/η μου, ας μη σταματάμε ποτέ τον αγώνα μας. Ας φροντίζουμε πάντα να'χουμε τις μπαταρίες μας γεμάτες ενέργεια, απ'την πηγή την θεϊκή!

The batteries

Not the batteries in commerce. I am not referring to the batteries we buy, but to the batteries we have into us. The batteries of the soul. The truth is that our internal batteries have huge, endless powers. To be activated, however, they need to be charged from the Power of the Christ. To have energy in our soul we need to approach the God who made us. Without Him we can do nothing. Absolutely nothing. If we understand or at least to realise it, our whole existence will change. 

The batteries of our soul have a big enemy: that is laziness... That's why somewhere says: "shine our internal eyes and rise our mind from the deep sleep of laziness"

My friend, let's never give up our attempt. Let's keep our batteries fulled-up from energy, from the source of the God

Το μεγαλύτερο αντίδωρο...

Και κάπως έτσι συνεχίζεται η ζωή… Με τις πτώσεις μας, την απαισιοδοξία μας, την αχαριστία μας, την «λογική» μας… Και μετά αναρωτιέσαι γιατί η ζωή είναι δύσκολη… Πώς να μην είναι... Όταν μέρα με τη μέρα απομακρύνεσαι όλο και περισσότερο από τον Πατέρα σου. Απ’ Αυτόν που σου υποσχέθηκε τη ζωή την αιώνιο. Απ’ Αυτόν που ήρθε στη γη και σταυρώθηκε για σένα… Τ’ ακούς, ναι, για σένα. Για να μπορείς να πεις με περηφάνια, «να ο πατέρας μου, ο ποιών μεγάλα και θαυμάσια, ο λυτρωτής του κόσμου, που υπέφερε όσο κανείς για το παιδί του». Και συ πως ανταποκρίνεσαι στην υπόσχεσή του, ποιο αντίδωρο του δίνεις για τη θυσία Του; Την αμαρτία σου; Τους λογισμούς σου; Την παράλογη λογική σου; Τον ανυπότακτο εγωισμό σου; Ποιο απ’ όλα; Ή μήπως όλα; Συγχώρα με… Κι εγώ στην ίδια θέση με σένα βρίσκομαι… Γι’ αυτό σε ξέρω τόσο καλά. Μάθε λοιπόν πως το μεγαλύτερο αντίδωρο για τον Πατέρα μας είναι η ταπείνωση και η μετάνοια που θα σε οδηγήσουν πίσω στην αγκαλιά Του που την άφησες σαν έφευγες ντροπιασμένος απ’ τον παράδεισο. Όταν τα κάνεις βίωμά σου και τα δύο, μη με ξεχάσεις. Το πιο πιθανό είναι ότι ακόμα θα προσπαθώ… Γι’ αυτό να εύχεσαι.

(ευχαριστούμε πολύ το φίλο που μας το έστειλε!)

Gift in return (English translation)

And somehow like this, life continues... With our falls, our disappointment, our selfishness, our "human thinking"... And then you are wondering why life is difficult... Why not? For, you walk away day by day from your Father. Because you walk away  from the One who promised endless life. From the one who came to earth and was crucified for you... Do you listen? Yes, I am addressing to you. He came, to allow you proudly say << here is my father, the One who made big and spectacular things, the saver of the world, who suffered as much as no one else ever did for his child>>. And you? How do you respond to his promise? What is your gift for His sacrifice? Maybe your sin? Your bad thoughts? Your absurd logic? Your unbeatable selfishness? Which of the above? Or maybe all the above? Forgive me... I am exactly in the same position with you... That's why I know you so well. Please realise that the best gift for our Father is our humiliation and the true changing of mind. This will allow you to go back to His arms, from where you were leaving humiliated from heaven. When you will enact the above advice, please don't forget me. Because at that time I will possibly still trying to.... That's why I beg you: Pray for me.

Έκτακτη ανακοίνωση

Έπειτα από παράκληση ανώνυμου φίλου: Ας προσευχηθούμε για ένα παιδί. Τον Βλάντισλαβ.

Το κείμενο που μας έστειλε:

"σας παρακαλώ πολύ, ας προσευχηθείτε για τον Βλάντισλαβ, ένα 17 χρονο αγόρι που θέλει να έρθει στην Ορθοδοξία, αλλά δεν μπορεί λόγω του ότι μεγάλωσε ως προτεστάντης και τώρα δυσκολεύεται να κατανοήσει κάποια πράγματα..Ας στείλουμε αμέτρητες προσευχές στον ουρανό να βοηθήσει ο Κύριος αυτό το παιδάκι!"

Ας ενώσουμε τη φωνή της προσευχή μας και τους παλμούς της ψυχής μας για αυτό το παιδί...

Μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί...

Ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας Ερχαρτ Κέστνερ έκανε την εξής εξομολόγηση.

«Στα 1952 πήγα για πρώτη φορά μετά το πόλεμο στην Αθήνα. Η γερμανική πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στη Κρήτη, μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες, να λέω πως είμαι Ελβετός. Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρήτες. Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά ξανάζησα παντού όπου πέρασα την θρυλική κρητική φιλοξενία.

Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο, έρημο με μόνο σύντροφο τις τελευταίες ηλιαχτίδες. Έκανα όμως λάθος. Υπήρχε εκεί και μια ζωντανή ψυχή, ήταν μια μαυροφορεμένη γυναίκα. Με μεγάλη μου έκπληξη την είδα να ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα. Την πλησίασα και...

Διπλή 'ναι η αγάπη!

Η αγάπη, όπως μας τη δίδαξε ο Χριστός, είναι διπλή. Είναι αγάπη προς το Θεό και αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Αυτή η εντολή της αγάπης έρχεται συνήθως και εμπλέκεται με μια κρυφή μας πληγή. Μια πληγή που- λίγο ή πολύ- όλοι μας έχουμε: την ιδιοτέλεια...

Η ιδιοτέλεια είναι ακριβώς η παράβαση της εντολής της αγάπης προς το συνάνθρωπο. Δηλαδή το δεύτερο μισό της εντολής του Χριστού. Θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε και ως καρπό του εγωισμού μας, του εγωκεντρισμού μας.

Εμείς,σαν άνθρωποι, είμαστε πολύ εύκολοι στο να κρίνουμε τους άλλους. Κοιτάζουμε τα σφάλματα, τις αδυναμίες, τις μικρές παραξενιές τους, αλλά είμαστε πολύ βραδείς και δύσκολοι στο να κατανοήσουμε τα "δοκάρια που έχουμε στα μάτια μας"!

Ας προσπαθούμε κάθε μέρα που ξημερώνει, φίλε/η, να κοιτάζουμε πού ακριβώς έχουμε στον εαυτό μας εκφάνσεις αυτής της ιδιοτέλειας. Και στην πρωινή μας προσευχή ας παρακαλούμε τον Χριστό να μας βοηθήσει να απαλλαγούμε.

Καλημέρα.

Μα κάνει στ'αλήθεια θαύματα;

Σήμερα ο άγιος Δημήτριος γιορτάζει! Η πόλη του, η Θεσσαλονίκη, η Ελλάδα και όλος ο κόσμος τιμούν τη μνήμη του...

Στο ναό του στη Θεσ/νίκη, πολλοί επισκέπτες προσέρχονται καθημερινά. Άλλοι να τον προσκυνήσουν και να προσευχηθούν. Άλλοι από περιέργεια, άλλοι από ιστορικό ενδιαφέρον, άλλοι γιατί δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν...

Καθημερινά πολλοί πηγαίνουν. "Μα κάνει στ'αλήθεια θαύματα;" ρωτούν πολλοί. Και σκέφτομαι το πόσο μας έχει φάει η ανούσια καθημερινότητα όλους μας. Χάνουμε την ουσία της ζωής, το νόημά της... Είμαστε ικανοί να πιστέψουμε σε διάφορα άλλα (άστρα, κάρμα,τύχη, όνειρα, κλπ),αλλά όμως όταν μας μιλούν για κάποιον άγιο, για τα θαύματά του, για τα μυστήρια της Εκκλησίας, τότε γινόμαστε σκεπτικιστές. Τότε θυμόμαστε πως μας φταίνε οι παπάδες, τα Βατοπέδια, τα χρυσά άμφια, κλπ...

Τι να πει κανείς; Ώρες-ώρες, γινόμαστε αξιολύπητοι. Ας κάνουμε μια στροφή 180 μοιρών και ας δούμε λίγο την καρδιά μας. Ας κοιτάξουμε τον ατακτοποίητο εσωτερικό μας κόσμο. Ας παρακαλέσουμε τον μέγα μυροβλήτη Δημήτριο να μας βοηθήσει ώστε να μαλακώσει λίγο η καρδιά μας... Να νικήσουμε τους Λυαίους μας, δηλαδή τα πάθη μας...

Άγιε του Θεού Δημήτριε πρέσβευε υπέρ ημών...

Θα 'μαι δίπλα σου συνέχεια

...Δεν έχουμε νιώσει αγαπημένοι του Θεού. Αν νιώθαμε διαρκώς το χάδι, το άγγιγμα του Χριστού στην δική μας την καρδιά…

Φαντάσου τώρα νοερά την καρδιά σου, σαν ένα σχήμα, να την κρατάει ο Χριστός μέσα στα χέρια του, ή να 'χει ο Χριστός τα χέρια Του μέσα σου και να αγγίζει την καρδιά σου, συνέχεια..

Και να τη χαϊδεύει, και να τη χαϊδεύει απαλά, και να σου λέει: "Εγώ είμαι εδώ, εγώ είμαι εδώ, εγώ σ' αγαπάω, εγώ σε δέχομαι, εγώ σου λέω ότι έχεις αξία γιατί εγώ σου δίνω αξία, γιατί εγώ σε έχω πλάσει, γιατί εγώ σε φροντίζω, διότι εγώ τώρα έχω την καλύτερη διάθεση να σε κρατάω στη ζωή, να σου δίνω τα καλυτέρα δώρα που σου δίνω, και είμαι δίπλα σου, συνέχεια, συνέχεια, συνέχεια, συνέχεια".

Όταν αυτό το νιώθεις απ' το Χριστό, και νιώθεις ότι είσαι αγαπημένος άνθρωπος, αγαπημένο πλάσμα του Χριστού, είσαι τόσο πολύ χορτάτος, τόσο πολύ γεμάτη είναι η ψυχή σου με το δοχείο αυτό της καρδιά σου ξεχειλίζει, και μετά δε σε ενδιαφέρει να σου δώσουν άλλη για να γεμίσει η καρδιά σου από αγάπη. Είναι ήδη γεμάτη! Οπότε, όταν σου δίνουν, λες ευχαριστώ πάρα πολύ και χαίρεσαι την αδελφική αγάπη, την κοινότητα με τους άλλους, την κοινή ζωή, το κοινό βλέμμα της ζεστασιάς, το φιλί του άλλου, την αγκαλιά, τα χαίρεσαι όλα αυτά, γιατί είσαι άνθρωπος. Αλλά, έχεις την καταπληκτική δυνατότητα, το προνόμιο να μη σε πειράζει κι όταν δε στα δώσουν.. Γιατί έχεις προσηλωμένη την καρδιά σου και το νου σου στη μοναδική αξία που σου δίνει ο Χριστός. Κι ακούς μέσα σου αυτή τη φωνή του Χριστού που σου λέει: "Εγώ σ' αγαπώ… Σε αγαπώ εγώ, ο πλάστης σου, ο δημιουργός σου". Ο Θεός που είναι απόλυτα ανιδιοτελής, ο Χριστός που 'χει καθαρή αγάπη, ειλικρίνεια στη σχέση του μαζί μας, που μπορεί να μας σώσει, που μπορεί να μας αναζωογονήσει. Εσύ θες να σε αγαπήσουν άνθρωποι, γιατί είσαι άνθρωπος και δικαίως το θέλεις. Αλλά μην περιμένεις και πάρα πολλά απ τη δική τους αγάπη, γιατί κάποια στιγμή θα σταματήσει, κάποια στιγμή ο άλλος θα κουραστεί...

απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου (www.atheataperasmata.com)


Ευχαριστούμε πάρα πολύ τον ανώνυμο φίλο που μας το έστειλε!

Να γυρνούσαμε το χρόνο πίσω...

 Πόσες φορές έχουμε θελήσει άραγε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω; Με αυτό τον τρόπο θα κατορθώναμε να επηρεάσουμε θετικά τη ζωή μας αναιρώντας κάποιες λανθασμένες επιολογές του παρελθόντος. 

Μπορούν όμως αποφάσεις του παρόντος να αλλάξουν συντελεσμένες καταστάσεις του παρελθόντος; Ναι! Διότι αυτός που δε γνωρίζει τη φθορά του χρόνου, αυτός για τον οποίο παρελθόν,παρόν και μέλλον είναι ενιαία και αδιαίρετα, μάς έχει επιτρέψει να μετανοούμε για τα λάθη μας και να καθαρίζουμε τη σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος που λάβαμε με το Άγιο Βάπτισμα. Συνεπώς, ας μη διστάζουμε αλλά, εξομολογούμενοι, να απαλλάξουμε την ψυχή μας από τα λάθη του παρελθόντος βαδίζοντας προς ένα καθαρότερο και χριστιανικότερο μέλλον, με τη σκέψη μας στραμμένη προς τη θεία αιωνιότητα.

Ευχαριστούμε πολύ το φίλο που το έστειλε!

Αμαρτωλός και άγιος

Καλημέρα σε όλους.

Πριν λίγες μέρες μιλούσα με ένα φίλο για το πόσο αμαρτωλοί είμαστε... Και μου είπε κάτι που μου έκανε πολύ εντύπωση...

Μου είπε: "Άκουγα τον π.Ανανία Κουστένη και σε κάποιο σημείο της ομιλίας του είπε: "Σε ένα σημείο του Στρατή Μυριβήλη, στη δασκάλα με τα χρυσά μάτια λέει τα εξής: Κάθε αμαρτωλός έχει αλυσοδεμένο μέσα του έναν άγιο και κάθε άγιος έχει αλυσοδεμένο μέσα του έναν αμαρτωλό"..

Έτσι είμαστε όλοι μας. Γεμάτοι μεταπτώσεις. Τη μια χαρούμενοι, την άλλη λυπημένοι... Ας προσπαθούμε πάντα να μην χαλαρώνουμε τον αγώνα μας...

Απόδρασε!

Ζεις σε μια φυλακή; Νιώθεις πως είσαι δεμένος, παρ'όλη την εξωτερική σου ελευθερία; 

Αισθάνεσαι φυλακισμένος και απελπισμένος; 

ΑΠΟΔΡΑΣΕ!!!

Σαν τον φυλακισμένο, κάνε κι εσύ μια υπερπροσπάθεια, κάνε πέρα όλους τους φρουρούς 

που σε εμποδίζουν και βγες έξω απ τη φυλακή του μυαλού σου. Κάνε την επανάστασή σου! 

Βάλε όμως το Χριστό μπροστά. Ζήτα από Αυτόν που έχει καταφέρει τα πάντα να σε βοηθήσει. 

Ζήτα Του να Τον αγαπήσεις. Κι αν τον αγαπήσεις .  θα χεις κάνει την τέλεια απόδραση. 

Προφανώς όμως τώρα, σκέφτεσαι  το πρόβλημα σου, όπως κι εγώ. 

Ξέχασέ το για μία στιγμή, μπορείς; Και σκέψου τον Θεό! Σκέψου πόσο σε αγαπά! 

Πες με θέρμη ψυχής, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό, σε αγαπώ, βοήθησε με να σε αγαπήσω περισσότερο!

Ξέρεις τι έκανες μόλις τώρα; Έβγαλες το 1^ο τούβλο της φυλακής.

Συνέχισε έτσι, και σε λίγο θα αποδράσεις για να βρεθείς στην γεμάτη αγάπη αγκαλιά του Θεού.


(Ευχαριστούμε πολύ το φίλο που μας το έστειλε!)