https://www.facebook.com/100080314174111/posts/1102029672484162/?app=fbl
Ένα κείμενο για την αληθινή, ουσιαστική ζωή του ζευγαριού μέσα στον γάμο όπως τον ορίζει η ορθόδοξη βιωματικότητα.
Απλά υπέροχο!
Υγ: Δεν μπορούσα να το κάνω αντιγραφή-επικόλληση, γι’αυτό αντέγραψα τον σύνδεσμο.
https://youtube.com/shorts/KSc6oe5KhbY?is=VF5zuwvvlwTXNlg8
Με πολλή αγάπη. Σε όλους/ες μας.
Βίντεο μικρής διάρκειας με τον π.Νικόλαο Χατζηνικολάου, μητροπολίτη Μεσογαίας.
Άποψη από τον γυναικωνίτη της Παναγίας της Τήνου.
Ευχαριστούμε τον Π. για την θαυμάσια αυτή φωτογραφία!
Ακούστε ΕΔΩ την εξαιρετική ομιλία του π.Γεωργίου Σχοινά με θέμα «Πώς να βγεις απ’το χρυσό κλουβί». Αναλύει το πώς ο σύγχρονος άνθρωπος βιώνει συχνά την αίσθηση της εγκατάλειψης από τον Θεό, παρομοιάζοντας την πνευματική αδράνεια και τα πάθη της εποχής μας με μια εσωτερική κόλαση. Παράλληλα, μας καλεί να αναλάβουμε την προσωπική μας ευθύνη, να σπάσουμε τις αλυσίδες της συνήθειας και να στραφούμε με ταπείνωση και ελπίδα στον πνευματικό αγώνα. Τελικά, τονίζει ότι μέσα από τη δυσκολία και την επιμονή μπορούμε να ελκύσουμε τη χάρη του Θεού και να βρούμε την αληθινή παρηγοριά.
Καλή ακρόαση!
Και καλό, ευλογημένο Δεκαπενθήμερο της Παναγίας μας!
Οι περισσότεροι άνθρωποι πηγαίνουν στο Ναό με την λέξη ''δώσε''.
Καλημέρα, καλή Παρασκευή, αδέρφια! Σας παραθέτω ένα περιστατικό που δείχνει τη δύναμη του Σταυρού! Ας θυμόμαστε να φοράμε σταυρό (όχι κοσμήματα αφαιρετικής τέχνης ή λοιπά αντικείμενα που προσομοιάζουν λίγο ή πολύ με σταυρό). Και, κυρίως, να ζούμε ζωή μετανοίας, κοντά στα μυστήρια της Εκκλησίας μας για να μπορεί η δύναμη του Σταυρού να μας συντροφεύει.
Μιά φορά, ἤμασταν στό Λοιμωδῶν (μέ τόν ἅγιο Εὐμένιο Σαριδάκη) κι ἑτοιμαζόμασταν νά κάνουμε Ἀκολουθία. Ἐνῶ ἦταν μήνας Σεπτέμβρης, εἶχε μεγάλο καύσωνα.
Καλημέρα, αδερφή/έ!
Δόξα τω Θεώ, τι δώρο κι αυτό σήμερα! Ξυπνήσαμε! Άρα, έχουμε ακόμη μια ευκαιρία μετάνοιας! Έχουμε ακόμη τη δυνατότητα να ψηλαφίσουμε την αγάπη, να κοπιάσουμε στον στίβο των αρετών! Να χαρίσουμε αγάπη, ελπίδα, χαμόγελο -ακόμη κι αν πονάμε ή περνάμε δύσκολες στιγμές. Να γίνουμε ένα με τον Θεό μας και με τους συνανθρώπους μας μέσα απ'την Εκκλησία Του. Ίνα ώσι έν -που έλεγε και ο άγιός μας ο Πορφύριος.
Ο καλός μας ο Θεός που τόσα έπαθε κι έκανε για χάρη όλων μας ας μας είναι Στοργικός Πατέρας και συνοδοιπόρος μας!
Δόξα τω Θεώ!
Ποίημα του π.Ηλία Κουτραφούρη
※Ευγενική υπενθύμιση※
Χριστός Ανέστη, αδέρφια!!
Σας αφήνω το παρακάτω κείμενο του π.Χαράλαμπου Παπαδόπουλου (π.Λιβύου).
Ειδικά, οι ύμνοι της Ανάστασης!
Σας αφήνω το μικρό αυτό ηχητικό διαμαντάκι :)
Αδέρφια μου αγαπημένα,
Χριστός Ανέστη! Ο Χριστός μας, η Αγάπη μας, το Φως μας ας είναι με όλους μας πάντα! Ας μας ενδυναμώνει, στηρίζει, ελπίζει, οδηγεί πάντα κοντά Του! Άργησα να γράψω λόγω υπερβολικά πολλών υποχρεώσεων σε συνδυασμό με κόπωση. Αλλά το μήνυμα της Ανάστασης είναι υπερβολικά δυνατό κι επίκαιρο όλες αυτές τις ημέρες!
ΤΙ ΧΑΡΑ!
Βράδυ Μ.Τετάρτης προς Μ.Πέμπτη. Ώρα λίγο μετά τις 03:00. Νιώθω πως ποτέ η ελαχιστότητά μου δεν θα μπορέσει να αντιληφθεί έστω μια απειροελάχιστη γεύση από τον πόνο του Πάθους του Χριστού μου.
Ναι.
Εκεί που ο Χριστός μου έδωσε εθελούσια τη ζωή Του για να σώσει (και) μένα. Οι αμαρτίες μου τόσες πολλές. Και όμως. Εκείνες τις στιγμές, ο Χριστός μου ήξερε (και) για μένα. Το ποιος θα είμαι . Και θυσιάστηκε (και) για μένα.
Κι όταν ολοκληρώθηκε το έργο της σωτηρίας μας (και της δικής μου) είπε το ‘τετέλεσται’.
Χριστέ μου; Θεέ μου; Πώς γίνεται να μη σε αγαπώ; Πώς γίνεται να μη θέλω να σε ακολουθώ; Είναι όμως τέτοια η έλξη της αμαρτίας που δεν υπάρχει μέρα που να μην υποπέσει η φθαρτότητά μου έστω σε κάτι μεμπτό.
Χριστέ μου, Χριστέ μου.
Αύριο τέτοια ώρα θα έχεις παραδώσει τη ζωή Σου την Πανάγια ως λύτρα και για τις δικές μου αμαρτίες. Πώς να το χωρέσει το φθαρτό μου μυαλό. Πώς να το χωρέσει η ύπαρξή μου, πώς.
Κι όμως! Από τα φρικτότερα θα γεννηθεί η ελπίδα η ολόφωτη για τα πιο θεσπέσια. Για τα πι’όμορφα. Για τα ατελείωτα, ουράνια χαρμόσυνα μηνύματα της Ανάστασής Σου.
Χριστέ μου, Θεέ μου.
