Νηστεία και φιλότιμο

Εντόπισα εδώ τα παρακάτω λόγια του αγίου Παϊσίου για τη νηστεία και απλώς αντιγράφω αυτούσια τμήμα αυτών για να τα διαβάσουμε [και να τα ξαναδιαβάσουμε :)]. 

Είπε ο Άγιος: " Μὲ τὴν νηστεία ὁ ἄνθρωπος δείχνει τὴν προαίρεσή του. Κάνει ἀπὸ φιλότιμο μιὰ ἄσκηση καὶ ὁ Θεὸς βοηθάει. Ἄν ὅμως ζορίζη τὸν ἑαυτό του καὶ πῆ «τί νὰ κάνω; εἶναι Παρασκευή, πρέπει νὰ νηστέψω», θὰ βασανίζεται. Ἐνῶ, ἄν μπῆ στὸ νόημα καὶ νηστέψη ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸν Χριστό, θὰ χαίρεται. «Αὐτὴν τὴν ἡμέρα, νὰ σκεφθῆ, ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε· οὔτε νερὸ δὲν Τοῦ ἔδωσαν νὰ πιῆ· ξίδι Τοῦ ἔδωσαν. Κι ἐγὼ δὲν θὰ πιῶ νερὸ ὅλη τὴν ἡμέρα». Ἄν τὸ κάνη αὐτὸ, τότε θὰ νιώθη ἀνώτερη χαρὰ μέσα του ἀπὸ αὐτὸν ποὺ πίνει τὰ καλύτερα ἀναψυκτικά!"

Ας κάνουμε, λοιπόν, όλοι μας, αδέρφια, όσο αγώνα μπορούμε. Έξυπνο αγώνα. Με φιλότιμο. Με γνώση της δικής μας ανεπάρκειας αλλά και πίστη στην αγάπη του φιλόστοργου Θεού Πατέρα μας. Πάντα με υπακοή στον πνευματικό μας (ώστε να έχουμε ευλογία Θεού κι όχι εγωισμού αύξηση).

Καλή δύναμη σε όλες/ους μας! Καλό αγώνα!

Να καθαριστούμε και να πορευτούμε!

Βραδινών σκέψεων συνέχεια. Πώς είστε; Εύχομαι να έχετε ειρήνη στην ψυχή, ελπίδα στην καρδιά και φλόγα για αγώνα!

Τι ωραίες που είναι οι στιγμές όταν μόνος, μόνω Θεώ, προσπαθείς να επικοινωνήσεις μαζί Του. Σίγουρα όχι εύκολες. Διότι είμαι αμαρτωλός κι ανάξιος. Ομως, ο ίδιος ο Θεός μας, σαν στοργικός μας Πατέρας θέλει (το είπε ο ίδιος!) να ‘τολμούμε’ να Του μιλούμε.

Αδέρφια μου, αφήνω αυτό το χθεσινοπαογευματινό τροπάριο (απόστιχο) του Εσπερινού της Α’ Κυριακής Νηστειών. Το αντιγράφω στην αρχαία ελληνική:

‘Δεύτε εκκαθάρωμεν εαυτούς, εν ελεημοσύναις και οικτιρμοίς πενήτων, μη σαλπίζοντες, μη δημοσιεύοντες ημών την ευποιΐαν. Μη επιγνώτω η αριστερά, της δεξιάς το έργον. Μη σκορπίση η κενοδοξία, τον καρπόν της ελεημοσύνης. Αλλ’εν κρυπτώ, τω τα κρυπτά ειδότι κράξωμεν: Πάτερ, άφες τα παραπτώματα ημών, ως φιλάνθρωπος’.

Μα πόσο υπέροχα, ποιητικά, γεμάτα Θεό, είναι τα του Τριωδίου τα τροπάρια! 

Ετσι, αγαπημένα αδέρφια, ας πορευτούμε!

Περί συνδυασμού νηστείας και προσευχής

Του μητροπ.Διοκλείας π.Καλλίστου Ware

(Αντιγραφή από τον κ.Γεώργιο Μπάρλα)

Ο πρωταρχικός σκοπός της νηστείας είναι να μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε την εξάρτησή μας από τον Θεό. Αν η εγκράτεια στο φαγητό κατά τη Μεγάλη Σαρακοστή τηρηθεί στα σοβαρά, ιδι­αίτερα τις πρώτες μέρες, συνεπάγεται πείνα πραγ­ματική, καθώς επίσης και ένα αίσθημα κόπωσης και σωματικής εξάντλησης. Εν συνεχεία, ο σκοπός αυτού είναι να περιέλθουμε σε συντριβή και να συναισθανθούμε τον εσωτερικό μας κατακερμα­τισμό, δηλαδή να μας φέρει στο σημείο να εκτι­μήσουμε στο ακέραιο τη βαρύτητα της ρήσης του Χριστού ότι «χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε» (Ιω. 15, 5).

Εάν είμαστε πάντα χορτασμέ­νοι από φαγητό και ποτό, είναι εύκολο να καλ­λιεργήσουμε υπέρμετρη εμπιστοσύνη στις δυνά­μεις μας, σχηματίζοντας μια εσφαλμένη αίσθηση αυτονομίας και αυτάρκειας. Η τήρηση της υλικής νηστείας υποσκάπτει αυτόν τον εφάμαρτο εφη­συχασμό.

Αν χωριστεί από την προσευχή και τη μετοχή στα ιερά μυστήρια και δεν συνοδεύεται από έργα ελέους, η νηστεία μας καταλήγει φαρισαϊκή ή ακόμη και δαιμονική. Δεν οδηγεί στη συντριβή και τη χαρά, αλλά στην υπερηφάνεια, την εσωτερική ταραχή και την οξυθυμία. Ο πατήρ Αλέξανδρος Ελτσιανίνωφ αναδεικνύει ορθά τη σχέση μεταξύ προσευχής και νηστείας. Του επισημαίνει ένας επικριτής της νηστείας: «Η δουλειά μας μένει πίσω και γινόμαστε ευέξαπτοι... Ποτέ δεν έχω δει πιο κακότροπους υπηρέτες (μιλάμε για την προεπαναστατική Ρωσία) απ' όσο κατά τις τελευταίες ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδος. Είναι ολοφάνερο ότι η νηστεία κάνει πολύ κακό στα νεύρα μας». Ο πατήρ Αλέξανδρος απαντά ως εξής: «Δεν έχεις κι άδικο... Αν δεν συνοδεύεται από προσευχή και εντονότερη πνευματική ζωή, η νηστεία οδηγεί μονάχα σε μια τεταμένη κατάσταση ευερεθιστότητας. Είναι εύλογο να εμφανίζονται θυμωμένοι και ευέξαπτοι οι υπηρέτες που πήραν τη νηστεία στα σοβαρά και αναγκάστηκαν να εργαστούν σκληρά κατά τη Μεγάλη Σαρακοστή, αλλά δεν τους επιτράπηκε να εκκλησιαστούν».

Η νηστεία, λοιπόν, χάνει την αξία της ή γίνεται και επιβλαβής, όταν δεν συνδυάζεται με προσευχή.

Καλή Σαρακοστή!

 Αδέρφια μου,

καλή αρχή στο μεγάλο, ευλογημένο πέλαγος της Μ.Τεσσαρακοστής! Εύχομαι από καρδιάς να βρούμε όλοι μας το λιμάνι του Χριστού μας. Να αγωνιστούμε όσο μπορούμε. Να προσευχηθούμε για τις αμαρτίες μας. Για όλους όσους πονούν, πεινούν, ταλαιπωρούνται. Να προσευχηθούμε για όσους ασθενούν, για όσους βασανίζονται από κάθε λογής ασθένεια. Για όσους είναι σε εμπόλεμες ζώνες. Για τους ζωντανούς και τους κεκοιμημένους μας. Και, στο τέλος, για μας τους ίδιους. Να μας χαρίσει ο Πατέρας μας Θεός μετάνοια και καρδιά που να Τον αναζητά. Με μετάνοια, με εξομολόγηση, με Θ.Κοινωνία! Με αγώνα συνεχόμενο!

Έτσι, θα έχει ελπίδα η ψυχή μας! Έτσι, θα γεμίζουμε χαρά τη ζωή μας! 

Εμπρός, λοιπόν! 

Καλό στάδιο, αδέρφια! 

 

Πλασμένοι για ουρανό

 

Η ζωή κυλά, προχωρά, φεύγει.

Όπως θες, πες το.

Μα είναι ένα πράγμα σίγουρο:

μοιάζει με το πέταγμα των πουλιών.

 

Μάθε να πετάς, αδερφή/έ.

Έστω, δειλά-δειλά.

Κάθε αρχή και δύσκολη.

Μα, σαν κάνεις τις πρώτες απόπειρες,

τότε θα καταλάβεις στ'αλήθεια

πως είμαστε πλασμένοι για ουρανό. 

 

Και το πέταγμα είναι πράξη.

Τολμηρή. Δυναμική.

Πέτα τα βλαβερά βαρίδια.

Ζήσε τη ζωή σου αληθινά. 

 

Να. Ευκαιρία μεγάλη,

να ξεκινήσεις από σήμερα.
Από τώρα. Στο μεγάλο,

το στάδιο της Σαρακοστής. 

 

Σεβάχ

 

 

Έφτασε ακόμα ένα βράδυ.

Ακόμη ένα βράδυ έφτασε κι είμαστε σχεδόν μια ανάσα απ’το μεγάλο στάδιο της Σαρακοστής! Αλήθεια, με τόσες υποχρεώσεις και ατέρμονο τρέξιμο, ούτε που αντιλήφθηκα -παρά μόνο επιφανειακά- το πώς πέρασε ο καιρός! Ευτυχώς, υπάρχουν οι Κυριακές και το ευαγγέλιο και σηματοδοτούνται οι ημέρες που κυλούν… 

Άραγε, είσαι έτοιμος, Σεβάχ, γι’αυτό τον πανέμορφο αγωνιστικό ανήφορο που έρχεται; Είσαι διατεθειμένος να αγωνιστείς; Ο πιο πολύς κόσμος θα τρέχει σε διασκεδάσεις, σε πάρτυ, σε ξεφαντώματα, δίχως να γνωρίζει ή να έχει βιώσει την ομορφιά της μυστικής προσπάθειας αποτίναξης των παθών. Πόσο όμορφος είναι ο αγώνας και η ζωή κοντά στον Χριστό! Ζωή αληθινή, απενοχοποιητική, απελευθερωτική. Ζωή κόντρα στα πάθη και στην αμαρτία.

Και θυμήθηκα κάτι που είχα ακούσει σε μια ομιλία: «Όταν δουλεύω (σ)την αμαρτία, αυτόματα χάνω την ελευθερία μου.Γίνομαι δούλος της». Και θυμήθηκα αυτό που έλεγε ο άγιός μας Νεκτάριος: ‘Δεν είμαι ελεύθερος όταν επιλέγω το κακό’. Διότι το να ζω μια ζωή μακριά απ’τον Χριστό, αυτόματα με αλυσοδένει σε όλα αυτά που….προβάλλονται ως ελευθερία. Που στην ουσία τους είναι ολοκάθαρη δουλεία! 

Μόνον αν γίνω δούλος Χριστού γίνομαι ελεύθερος! Διότι η μετοχή μαζί Του φωτίζει τα σκοτάδια μου, καθαρίζει τα μάτια της ψυχής μου, δυναμώνει την ύπαρξή μου, με γεμίζει ελπίδα ατόφια, θεϊκή.

Κι αυτό που με στεναχωρεί είναι ότι ο κόσμος θα δεχτεί άκριτα την κάθε λογής ανοησία προκειμένου να μη δεχτεί τον λόγο του Θεού! Όμως, ας είμαστε ρεαλιστές: «Δεν γίνεται να είμαστε στη δούλεψη ταυτόχρονα δύο κυρίων». Ο Χριστός μας το είπε. Είτε ακολουθούμε τον Χριστό ή τον διάβολο. Μέση λύση δεν υπάρχει. Νερό στα της πίστεως δεν χωρεί. Μα γι’αυτήν (την πίστη μας την αληθινή) τόσοι και τόσοι άγιοι και μάρτυρες δεν υπέστησαν τα πάνδεινα; Απ’τους πρώτους Χριστιανούς ομολογητές έως τους σύγχρονούς μας μάρτυρες (βλ. τους μάρτυρες στη Συρία, στην Αφρική και αλλού) η εκκλησία μας βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων…

Σεβάχ, ο Χριστός μας καλεί στον αγώνα. Όχι αύριο ή μεθαύριο (διότι, απλώς, δεν το γνωρίζουμε). Τώρα. Μας καλεί να αθληθούμε. Όχι γιατί το έχει ανάγκη Εκείνος, αλλά διότι νοιάζεται σαν φιλεύσπλαγχνος πατέρας. Δεν ζητά το κεράκι μας. Ζητά την αγωνιστικότητά μας. Ζητά να δει το 1% απ’τα αδέξια παιδιά Του (εμάς) ώστε να κάνει αυτός τα υπόλοιπα 99%. Ζητά τη συμμετοχή μας στην αγάπη Του. Πώς; Με τη συν+μετοχή μας (ολόκληρους) στα μυστήριά Του: τη μετάνοια, την εξομολόγηση, την Θ.Λειτουργία και τη Θ.Κοινωνία!

Ο δρόμος του Θεού είναι δρόμος ΑΓΑΠΗΣ. Αληθινής. Αυτό αποδεικνύεται απ’όλα τα Ευαγγέλια που διαβάστηκαν ως τώρα τις Κυριακές του Τριωδίου. Όχι την αγάπη από απόσταση, αλλά έμπρακτη, έμπονη. Κι όπως λέμε: «Ίσως, η αγάπη περνάει και ανθίζει ανεπαίσθητα, διακριτικά και αθόρυβα, μέσα απ’τον διπλανό σου».

Ας αγωνιστούμε, λοιπόν. Ταπεινά, διακριτικά, δυναμικά. Ξεκινώντας απ’τη νηστεία των τροφών. Ναι, κι αυτή είναι η αρχή. Διότι, όταν αδειάζει η κοιλιά, γεμίζει και δυναμώνει η ψυχή. Κάνουμε τα εύκολα πρώτα ώστε να δυναμώσουμε και να παλέψουμε και για να πούμε τα γενναία ‘όχι’ στις δύσκολες προκλήσεις. Η Μ.Τεσσαρακοστή είναι μάθημα εγκράτειας! Νηστεία σημαίνει πρωτίστως ‘πείνα’ για τον Θεό: ψυχή και σώμα είναι συγκοινωνούντα δοχεία.

Ας αγωνιστούμε όσο μπορούμε. Ο Θεός δεν ψάχνει τους τέλειους, τους αψεγάδιαστους. Ψάχνει τους αμαρτωλούς που μετανοούν. Ψάχνει το ένα χαμένο πρόβατο κι αφήνει τα ενενήντα εννιά σεσωσμένα. Δεν ζητάει την τελειότητα αλλά την μετάνοια. Γι’αυτό, μας καλεί στην Εκκλησία Του. Διότι η Εκκλησία είναι το μεγάλο ιατρείο όπου εισερχόμαστε με τη θέλησή μας (ποτέ δεν θα μας στερήσει την ελευθερία μας!!) για να γιατρευτούμε. 

Πήρα φόρα και σε κούρασα. Αχ, ταλαίπωρε, Σεβάχ. Αν μίλαγες λιγότερο κι αγωνιζόσουν περισσότερο, πόσο θα χαιρόταν ο Θεός! Σταματώ, λοιπόν, αδερφή/έ. Βάζω μετάνοια. Κάνε μια ευχούλα και για μένα.

Εμείς τι έχουμε να προσφέρουμε;

Ημερολογίου βραδινού συνέχεια, αδέρφια μου αγαπημένα, και σκεφτόμουν το τι έχουμε εμείς να προσφέρουμε στον Θεό. Το πρωί άκουγα στο ραδιόφωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας το τι βασανιστήρια υπέστη ο άγιος Βλάσσιος για την αγάπη του Χριστού. Κι όχι μόνο αυτός. Το ίδιο και ο άγιος Χαράλαμπος χθες. Μα και όλοι οι μάρτυρες. Τους πόνους, τα αίματα, τα βάσανα και τόσα άλλα.  Ή και οι άλλοι άγιοι, οι ασκητές που επέμεναν καθημερινά με σκληρό -αδυσώπητο- αγώνα κατά των παθών και υπέρ της Παν-αγάπης του Θεού μας πατέρα!

Εμείς, στην ασφάλεια μιας χώρας που δεν πλήττεται -τουλάχιστον επιφανειακά- από πολέμους ή από περιορισμούς στην πίστη, τι έχουμε να προσφέρουμε στον Θεό; Κάνουμε έστω λίγο αγώνα; Πόσο μειώνουμε το 'εγώ' μας; Πόσο περιορίζουμε τα πάθη μας; Πόση πείνα και δίψα έχουμε για τον Χριστό; 

Χριστιανός δεν είναι αυτός που ασκεί περιοριστικά κάποιους τύπους. Χριστιανός είναι αυτός που, παρόλο που εφαρμόζει τον τύπο, ενσκύπτει σε μια άλλη πραγματικότητα: αυτή της ουσιαστικής προσπάθειας για ένωση καθημερινή με τον Θεό. Αυτός που αγαπά τον Θεό πραγματικά.

Και ποιος αγαπά πραγματικά τον Θεό; Μας το απαντά ο ίδιος ο Θεός μέσα απ'τα λόγια του τα ίδια: "(...) Εκείνος που  κρατάει τις εντολές μου και τις εκτελεί, αυτός με αγαπάει. Κι αυτός που με αγαπάει θ'αγαπηθεί απ'τον Πατέρα μου κι εγώ θα τον αγαπήσω και θα του φανερώσω τον εαυτό μου(...)" (κατά Ιωάννη ευαγγέλιο, κεφ.14 στ.21).

Μένεις, Σεβάχ, κοντά στον Θεό; Τηρείς τις εντολές Του; Αν όχι, πώς περιμένεις τότε να έρθει η ευλογία Του στη ζωή σου; Καθημερινά σε περιμένει ο Θεός, φτωχέ Σεβάχ. Μέσα από χίλιες δύο ευκαιρίες. Στο πρόσωπο των κοντινών σου προσώπων. Ή του φτωχού ζητιάνου της γειτονιάς σου. Ή τους γονείς σου. 

Ναι, Θεέ μου. Θέλουμε να μένουμε κοντά Σου. Γιατί, το είπες άλλωστε: "Εγώ είμαι το αληθινό κλήμα κι ο Πατέρας μου είναι ο αμπελουργός. (...) Μείνετε ενωμένοι μαζί μου. Τότε θα'μαι κι εγώ ενωμένος μαζί σας. Όπως η κληματόβεργα δεν μπορεί να καρποφορήσει από μόνη της, αν δεν είναι ενωμένη με το κλήμα, το ίδιο κι εσείς δεν μείνετε ενωμένοι μαζί μου(...)" (κατά Ιωάννη ευαγγέλιο, κεφ.15 στ.1-2, 4-5). Και μας έδωσες και τους τρόπους της ένωσης μαζί Σου: τα μυστήρια σου. Εξομολόγηση ειλικρινής. Θεία Λειτουργία. Θεία Κοινωνία. Ένωση μαζί Σου! Τι ωραία!!

Ιδού καιρός για αγώνα, Σεβάχ. Ταπεινώσου σαν τον Τελώνη. Μετανόησε και επέστρεψε σαν τον Άσωτο. Να θυμάσαι ότι εδώ δεν είναι το τέρμα. Δώσου στην ατέλειωτη αγάπη Του για να δεις τι γλύκα έχει η ζωή κοντά στον Θεό μας!

Ναι, Θεέ μου. Θα προσπαθούμε να σου προσφέρουμε ό,τι περισσότερο μπορούμε. Βοήθα μας να σε γνωρίσουμε.

Ακόμη μια μέρα έφτασε στο τέλος της

Πραγματικά δεν θυμάμαι πότε έγραψα την τελευταία μου ανάρτηση ημερολογιακή-καρδιακή. Δεν πειράζει. Έστω και τώρα. Έστω κι έτσι. Συγχώρα με, αδερφή/έ. Κοιτάζω έξω. Τα έντονα όμορφα χρώματα της μέρας έδωσαν πια τη θέση τους στο διάφανο μαύρο τ’ουρανού. Μοναδικές έντονες παρεκκλίσεις τ’αστέρια που τρεμοπαίζουν στο βραδινό ουράνιο στερέωμα. 

Άλλη μια νύχτα, λοιπόν. Την ατενίζω μέσα από ένα λιτό διαμέρισμα, ακούγοντας απ’έξω τους ήχους των αυτοκινήτων, των μηχανών και των φορτηγών που κινούνται διακόπτοντας την ησυχία αλλά και το έντονο σκοτάδι.

Μέσα μου; Μέσα μου τι συμβαίνει όμως; Σε λίγη ώρα θα κλείσω τα μάτια μου. ‘Εχω ζήσει τη μέρα που προηγήθηκε κοντά στον Θεό μου; ‘Εχω προσευχηθεί; ‘Εχω προσπαθήσει να αγαπήσω; ΄Εχω προσπαθήσει να συγχωρέσω; 

Ο ατέλειωτος ρυθμός της καθημερινότητας είναι τόσο έντονος που κάποιες φορές νιώθω πως η ψυχή μου δεν προφταίνει να εκφραστεί όσο θα’θελε. Καλό είναι να βρίσκω μέσα στη μέρα ευκαιρίες -έστω- να τηρώ τις εντολές Του. Που και για μένα και για όλους όσους Τον επιθυμούμε της δημιούργησε με σοφία και αγάπη. «Πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και με ξεδιψάσατε, ήμουν γυμνός και με ντύσατε, ήμουν φυλακισμένος και ήρθατε να με δείτε». Ζητάει αγάπη έμπρακτη ο Θεός μου. Όχι θεωρίες και λόγια κούφια. Αλλά ούτε και έργα στείρα, τυπικά. 

Άλλη μια μέρα, Θεέ μου, έφτασε στο τέλος της. Και το Τριώδιο ξεκίνησε. Έμαθα την προηγούμενη εβδομάδα να έχω την ταπείνωση του τελώνη; Αύριο ξημερώνει του Ασώτου… Τριώδιο. Και ελάχιστοι συνάνθρωποι, Θεέ μου, σε υπηρετούν. Σχεδόν όλοι -απονευρωμένοι, μπερδεμένοι, απομακρυσμένοι- προετοιμάζονται για καρναβάλια, πάρτυ, ξεφαντώματα. Ζωή δίχως ουσιαστική επικοινωνία μαζί Σου…Μα, εσύ, Θεέ μου, ζητάς τα ακριβώς αντίθετα. 

Πώς θ’ανάψει μέσα μου η σπίθα της αγάπης Σου; Πώς θα μάθω να σ’αγαπώ αληθινά; Λίγο κομποσκοίνι, λίγο οι Χαιρετισμοί, το Απόδειπνο. Προσπαθώ να ψηλαφώ το αδιάκοπο της -εντελώς σκανδαλώδους!- αγάπης Σου παρ’όλη τη σκληροκαρδία μου… Της μετανοίας άνοιξέ τις πύλες σου, Θεέ μου ζωωδότη.  

Ακόμα μια μέρα έφτασε στο τέλος της. Θεέ μου, μάθε με να σε Αγαπώ. 

Μπορεί να αμαρτάνουμε αλλά η αγάπη Του πάντα θα είναι εδώ για εμάς.

«3.Τρισευτυχισμένοι είναι εκείνοι, οι οποίοι τηρούν τας εντολάς του, αυτοί οι οποίοι πράττουν πάντοτε ο,τι είναι δίκαιον και σύμφωνον, με τον Νομον του. 

4 Ενθυμήσου και ημάς, Κυριε, με την ευμένειαν και την καλωσύνην, με την οποίαν περιέβαλες τον λαόν σου. Ελα εις επίσκεψίν μας προσφέρων εις ημάς την ιδικήν σου σωτηρίαν,

5 δια να γνωρίσωμεν και απολαύσωμεν το έλεος και τας ευεργεσίας, που συ προσφέρεις στους εκλεκτούς σου· δια να ευφρανθώμεν την χαράν του έθνους σου, δια να καυχώμεθα στο Ονομά σου μαζή με τον λαόν, που είναι ιδική σου κληρονομία.

6 Ημείς όμως ημαρτήσαμεν μαζή με τους προγόνους μας, παρέβημεν τον Νομον σου, διεπράξαμεν αδικήματα».

Απόσπασμα απ’τον 105 ψαλμό του Δαβίδ, στ.3-6.

(Φωτογραφία προχθεσινή του Μητροπολιτικού Ναού της Παναγίας Υπαπαντής στην Καλαμάτα).

Παναγιά Υπαπαντή

 

Η Παναγιά Υπαπαντή ας είναι βοήθεια όλων μας!

Μεγάλη γιορτή σήμερα, αδέρφια. Ας προστρέχουμε στη Χάρη Της. Ας μιμούμαστε τη ζωή της. Ας την επικαλούμαστε μέρα και νύχτα! Αυτή είναι το φως στο σκοτάδι μας! Αυτή στις λύπες και στις χαρές μας εκεί πάντα! 

Αυτή θα είναι η μόνη υπερασπίστριά μας όταν την ψυχή μας θα την διεκδικούν οι δαίμονες στην άλλη ζωή!

υγ: Καλό Τριώδιο, αδέρφια! Καλό αγώνα! 

Γιορτή του αγίου, μεγάλου Αντωνίου

 

Τι σπουδαία η σημερινή γιορτή του μεγάλου Αντωνίου! Αδέρφια μου αγαπημένα, δεν θα σας κουράσω με περιττολογίες. Σας αφήνω διακριτικά την ομιλία αυτή του αείμνηστου π.Ανανία Κουστένη ώστε να την ακούσετε όταν ευκαιρήσετε. 

Καλημέρα! Ας μεσιτεύει για όλους μας ο σπουδαίος αυτός Άγιος!

Καλή χρονιά!

 Καλή χρονιά κι ευλογημένη, αδέρφια και φίλοι της αόρατης γωνιάς! 

Εύχομαι η νέα χρονιά να είναι ακόμη ένα όμορφο άνοιγμα ή μια ανάσα ψυχής πιο κοντά στον Χριστό μας! 

Από Αυτόν προέρχεται καθετί καλό στη ζωή μας. Κι Αυτός είναι η προορισμός μας! 

Οπότε, ας εργαζόμαστε κάθε μέρα, κάθε στιγμή της ζωής μας το 2026 με Εκείνον δίπλα μας, Πατέρα, Προστάτη, Οδηγό! Κι όλα τα υπόλοιπα, ας τα φέρει ο Χριστός μας όπως κρίνει :) 

Καλή χρονιά, αδέρφια μου!

Πολλές ευχές! Γεννήθηκε ο Χριστός μας!

 Τι χαρά είναι αυτή!

Ελπίδα!

Παρηγοριά!

Χριστούγεννα με τον Χριστό μας!

Πού πήγαν εκείνα τα Χριστούγεννα…;

Εκείνα πού μοσχοβολούσαν λιβάνι, προσευχή και ζεστή καρδιά;

Εκείνα που ο κόσμος περίμενε να ανάψει το καντήλι, όχι τα φώτα της αγοράς.

Ρωτούν όλοι:

«Πώς θα κάνουμε φέτος Χριστούγεννα;»

Κι εγώ, στην αρχή, συγκινήθηκα…

Είπα: Δόξα τῷ Θεῷ! Ο λαός ξύπνησε… Ψάχνει τον Χριστό, τη Φάτνη, την ταπεινή σιωπή όπου γεννιέται η Αγάπη.

Μα στάθηκα λίγο να ακούσω καλύτερα.

Και τότε… κάτι πάγωσε μέσα μου.

Δεν μιλούσαν για Εκείνον…

Μιλούσαν για τα λαμπάκια.

Για τα τραπέζια.

Για τα δώρα, τα ρούχα, τα καλλυντικά, τα μαλλιά…

Μιλούσαν για «Χριστούγεννα» χωρίς Χριστό.

Για μια γιορτή–σκηνικό, χωρίς την Ουράνια Γέννηση.

Για μια χαρά ψεύτικη, που λάμπει μόνο όσο το ρεύμα δεν κόβεται.

Και τότε ρώτησα:

Μα πού είναι οι άνθρωποι που περιμένουν τον Χριστό;

Πού είναι εκείνοι που λαχταρούν να πουν «Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε»;

Πού είναι τα δάκρυα της εξομολόγησης;

Η νηστεία;

Η προσμονή της Θείας Κοινωνίας;

Η ζεστασιά της ψυχής μέσα στη νύχτα όπου ο Θεός γίνεται Άνθρωπος;

Κι όμως… λίγοι ρωτούν για τον Ναό.

Λίγοι αναζητούν τη Φάτνη.

Λίγοι θέλουν να συναντήσουν το Θείον Βρέφος.

Αν ήμουν παιδί θα φώναζα κι εγώ:

«ΘΕΛΩ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΟΥ ΠΙΣΩ!»

Ποιός τα σκέπασε με εμπορεύματα;

Ποιός τα γέμισε με θόρυβο;

Ποιός φοβήθηκε το Φως;

Ποιός κρύβει τον Χριστό πίσω από ψεύτικες λάμψεις που σβήνουν πριν φτάσει η αυγή;

Χριστιανοί!

Μην χαρίζουμε την Αγία μας Γιορτή σε κανέναν!

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ είναι τα Χριστούγεννα.

Η Φάτνη είναι το σπίτι μας.

Η Θεία Κοινωνία είναι το δώρο μας.

Η σιωπή της νύχτας είναι η προσευχή μας.

Αυτόν λατρεύουμε.

Αυτόν προσκυνούμε.

Αυτόν περιμένουμε.

Αυτόν να βρούμε φέτος και κάθε χρόνο.

Να μη χάσουμε τον ΧΡΙΣΤΟ από τα ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού.