Τι ωραίος ο καύσωνας!!

πηγή

Μιά φορά, ἤμασταν στό Λοιμωδῶν (μέ τόν ἅγιο Εὐμένιο Σαριδάκη) κι ἑτοιμαζόμασταν νά κάνουμε Ἀκολουθία. Ἐνῶ ἦταν μήνας Σεπτέμβρης, εἶχε μεγάλο καύσωνα.

Ἐγώ, ἄρχισα νά γκρινιάζω καί νά λέω: «Οὔφ, πολύ ζέστη, πολύς καύσωνας, Γέροντα, πά, πά, πά… Σεπτέμβρη καιρό, λές καί εἶναι Κύπρος. Πῶς ἦλθε ἐδῶ ὁ καιρός στήν Ἀθήνα ἔτσι; Καύσωνας, πολύς καύσωνας».

Κι ἀρχίζει ὁ Γέροντας νά γελᾶ γιά πολλή ὥρα. Καί τοῦ λέω:

-Τί γελᾶς;

-Μωρέ, ὡραῖος καύσωνας, ὡραῖος ὁ καύσωνας, ὡραῖος ὁ καύσωνας… Τί ὡραῖος καύσωνας! Πόσο ἀναγκαῖος εἶναι ὁ καύσωνας! Ὅλα χρειάζονται. Τί ὡραῖος ὁ καύσωνας. Χριστέ μου, ὅ,τι θέλεις Ἐσύ. Καύσωνα, καύσωνα… Λιοπύρι, λιοπύρι… Βροχές, βροχές … Ὡραῖος ὁ καύσωνας.

Τοῦ λέω:

-Λές συνεχῶς: «ὡραῖο τό ἕνα, ὡραῖο τό ἄλλο, ὡραῖος ὁ καύσωνας…».

Καί μοῦ λέει:

-Ξέρεις, ἔχει συνηθίσει τό μυαλό σου νά κρίνει. Ἅμα θές νά σταματήσεις νά κρίνεις, ξεκινᾶς νά μήν κρίνεις τά κακά.

Ἅμα ἀρχίσεις ἔτσι, τό ἕνα σοῦ μυρίζει, τό ἄλλο σοῦ βρωμᾶ, τό ἄλλο σέ δυσκολεύει, μετά θά μέ κατακρίνεις κι ἐμένα. Θά συνηθίσει ὁ νοῦς, παιδί μου. Γι’ αὐτό, συνεχῶς βλέπε τήν ὡραία πλευρά τῶν πραγμάτων!

Καί μέ αὐτόν τόν τρόπο αὐτός ὁ ἅγιος ἄνθρωπος σοῦ μάθαινε τό ἀκατάκριτο, νά μήν κρίνεις κανέναν καί κανένα ἀπό αὐτά πού δέν σοῦ ἀρέσουν.

(Μητροπολίτης Μόρφου, Νεόφυτος)

Δόξα τω Θεώ!

 Καλημέρα, αδερφή/έ!

Δόξα τω Θεώ, τι δώρο κι αυτό σήμερα! Ξυπνήσαμε! Άρα, έχουμε ακόμη μια ευκαιρία μετάνοιας! Έχουμε ακόμη τη δυνατότητα να ψηλαφίσουμε την αγάπη, να κοπιάσουμε στον στίβο των αρετών! Να χαρίσουμε αγάπη, ελπίδα, χαμόγελο -ακόμη κι αν πονάμε ή περνάμε δύσκολες στιγμές. Να γίνουμε ένα με τον Θεό μας και με τους συνανθρώπους μας μέσα απ'την Εκκλησία Του. Ίνα ώσι έν -που έλεγε και ο άγιός μας ο Πορφύριος.

Ο καλός μας ο Θεός που τόσα έπαθε κι έκανε για χάρη όλων μας ας μας είναι Στοργικός Πατέρας και συνοδοιπόρος μας! 

Δόξα τω Θεώ!

Ευγενική υπενθύμιση

Ποίημα του π.Ηλία Κουτραφούρη

※Ευγενική υπενθύμιση※

Και της δικής μου

ψυχής το παράλυτο χέρι

πιάσε το, Κύριε, γερά

και τράβηξε με

έξω από αυτό το πηκτό σκοτάδι

της απόγνωσης…

Μη με αφήσεις κλεισμένο

στων σκοτεινών μου λογισμών

τον τάφο,

τον απ’ έξω ευπρεπισμένο

κι από μέσα βρομερό,

γιατί δεν μπορώ άλλο να ανασάνω…

Φοβάμαι ότι θα πεθάνω

τον χειρότερο θάνατο

της ύπαρξης…

Μη με εγκαταλείψεις,

όπως μου αξίζει,

να σαπίζω

μέσα στα πάθη μου

μόνος ξεχασμένος

στον Άδη

πτώμα εξαίσιον

πνιγμένος στις σκέψεις μου

στις σκέψεις της αποθάρρυνσης

και της αιώνιας αναβολής.

Είμαι κι εγώ

ένας από «τους εν τοις μνήμασι», Κύριε,

και τολμώ να ψελλίσω

ότι λαχταρώ κι εγώ

τη ζωή που Εσύ χαρίζεις

ότι προσδοκώ κι εγώ

ανάστασιν νεκρών.

π. Ἠ.Κ.

20/5/26

Αναστάσεως Απόδοσις

Ο πόνος και ο θάνατος δεν έχουν τον τελευταίο λόγο!

Χριστός Ανέστη, αδέρφια!!

Σας αφήνω το παρακάτω κείμενο του π.Χαράλαμπου Παπαδόπουλου (π.Λιβύου).

Ο κόσμος βλέπει έναν άνθρωπο

να ελπίζει και να πιστεύει στο Χριστό

και τον παρεξηγεί.

Νομίζει ότι δεν καταλαβαίνει.

Τον περνάει για ανόητο.

Ότι ζει αλλού.

Ότι κρύβεται πίσω από μεγάλα λόγια.

Δεν είναι όμως έτσι.

Ο Χριστιανός δεν χαίρεται γιατί όλα του πήγαν καλά.

Ούτε γιατί έχει λύσει όλα τα προβλήματα του.

Χαίρεται γιατί εμπιστεύεται τον Χριστό.

Ο Χριστιανός δεν αγνοεί το σκοτάδι. Το έχει δει.

Το έχει περπατήσει.

Το έχει νιώσει να τον σκεπάζει.

Ξέρει καλά τι θα πει κόλαση γι αυτό ποθεί το παράδεισο.

Έχει γευτεί την ελπίδα που γεννιέται στις στάχτες.

Την πίστη που ανθίζει στην σαπίλα.

Γνωρίζει καλά, ότι ποτέ δεν άπλωσε το χέρι του στο Χριστό

κι Εκείνος δεν του το κράτησε σφικτά.

Ο θάνατος και το μνήμα μπορεί να έκλεισε για λίγο τον Χριστό,

αλλά δεν μπόρεσε να Τον κρατήσει μέσα του για πάντα.

Ο πόνος και ο θάνατος δεν έχουν τον τελευταίο λόγο.

Ο τελευταίος λόγος ανήκει στο Θεό.

Κι όταν ο Θεός μιλάει γίνονται πάντα εκπλήξεις και ανατροπές.

Από εκεί γεννιέται η χαρά.

-π. Λίβυος-

Μα τι λόγια! Τι μελωδία!

 Βυζαντινή μουσική: η μουσική των αγγέλων!

Ειδικά, οι ύμνοι της Ανάστασης!

Σας αφήνω το μικρό αυτό ηχητικό διαμαντάκι :)

Χριστός Ανέστη!

Αδέρφια μου αγαπημένα,

Χριστός Ανέστη! Ο Χριστός μας, η Αγάπη μας, το Φως μας ας είναι με όλους μας πάντα! Ας μας ενδυναμώνει, στηρίζει, ελπίζει, οδηγεί πάντα κοντά Του! Άργησα να γράψω λόγω υπερβολικά πολλών υποχρεώσεων σε συνδυασμό με κόπωση. Αλλά το μήνυμα της Ανάστασης είναι υπερβολικά δυνατό κι επίκαιρο όλες αυτές τις ημέρες!

ΤΙ ΧΑΡΑ!

Προς τα φρικτότερα. Προς τα θεσπεσιότερα.

Βράδυ Μ.Τετάρτης προς Μ.Πέμπτη. Ώρα λίγο μετά τις 03:00. Νιώθω πως ποτέ η ελαχιστότητά μου δεν θα μπορέσει να αντιληφθεί έστω μια απειροελάχιστη γεύση από  τον πόνο του Πάθους του Χριστού μου.

Ναι. 

Εκεί που ο Χριστός μου έδωσε εθελούσια τη ζωή Του για να σώσει (και) μένα. Οι αμαρτίες μου τόσες πολλές. Και όμως. Εκείνες τις στιγμές, ο Χριστός μου ήξερε (και) για μένα. Το ποιος θα είμαι . Και θυσιάστηκε (και) για μένα. 

Κι όταν ολοκληρώθηκε το έργο της σωτηρίας μας (και της δικής μου) είπε το ‘τετέλεσται’. 

Χριστέ μου; Θεέ μου; Πώς γίνεται να μη σε αγαπώ; Πώς γίνεται να μη θέλω να σε ακολουθώ; Είναι όμως τέτοια η έλξη της αμαρτίας που δεν υπάρχει μέρα που να μην υποπέσει η φθαρτότητά μου έστω σε κάτι μεμπτό. 

Χριστέ μου, Χριστέ μου.

Αύριο τέτοια ώρα θα έχεις παραδώσει τη ζωή Σου την Πανάγια ως λύτρα και για τις δικές μου αμαρτίες. Πώς να το χωρέσει το φθαρτό μου μυαλό. Πώς να το χωρέσει η ύπαρξή μου, πώς.

Κι όμως! Από τα φρικτότερα θα γεννηθεί η ελπίδα η ολόφωτη για τα πιο θεσπέσια. Για τα πι’όμορφα. Για τα ατελείωτα, ουράνια χαρμόσυνα μηνύματα της Ανάστασής Σου.

Χριστέ μου, Θεέ μου. 

Ελάτε οι αγωνιστές!

Αγαπημένα αδέρφια, καλημέρα!

Χθες το απόγευμα στις ορθόδοξες εκκλησίες όλου του κόσμου ακούστηκε στον κατανυκτικό εσπερινό το ακόλουθο υπέροχο ιδιόμελο!

Σας το παραθέτω στο αρχαίο κείμενο. Είναι τόσο παρακλητικό, τόσο ενθαρρυντικό. Τόσο γλυκό.

Ὁ τὸν ἀμπελῶνα φυτεύσας, καὶ τοὺς ἐργάτας καλέσας, ἐγγὺς ὑπάρχει Σωτήρ, δεῦτε οἱ τῆς Νηστείας ἀγωνισταί, μισθὸν ἀπολαύσωμεν, ὅτι πλούσιος ὑπάρχει, ὁ δοτήρ καὶ ἐλεήμων, μικρὸν ἐργασάμενοι, κομισώμεθα, τὸ τῆς ψυχῆς ἔλεος.

Όμως, σας το παραθέτω και στην ηχητική του εκδοχή για να το ακούσετε και να ευφρανθεί η ψυχή σας! Από τον βυζαντινό χορό των Σιμωνοπετριτών πατέρων:

Ελάτε, λοιπόν, οι αγωνιστές!!

Καλό υπόλοιπο Σαρακοστής, αδέρφια μου! Κοντεύει το λιμάνι του Πάσχα! Ο Κύριός μας χαρίζει τόσες πολλές ευλογίες! Ας μείνουμε αγωνιστές και ταπεινοί!

Νηστεία και φιλότιμο

Εντόπισα εδώ τα παρακάτω λόγια του αγίου Παϊσίου για τη νηστεία και απλώς αντιγράφω αυτούσια τμήμα αυτών για να τα διαβάσουμε [και να τα ξαναδιαβάσουμε :)]. 

Είπε ο Άγιος: " Μὲ τὴν νηστεία ὁ ἄνθρωπος δείχνει τὴν προαίρεσή του. Κάνει ἀπὸ φιλότιμο μιὰ ἄσκηση καὶ ὁ Θεὸς βοηθάει. Ἄν ὅμως ζορίζη τὸν ἑαυτό του καὶ πῆ «τί νὰ κάνω; εἶναι Παρασκευή, πρέπει νὰ νηστέψω», θὰ βασανίζεται. Ἐνῶ, ἄν μπῆ στὸ νόημα καὶ νηστέψη ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸν Χριστό, θὰ χαίρεται. «Αὐτὴν τὴν ἡμέρα, νὰ σκεφθῆ, ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε· οὔτε νερὸ δὲν Τοῦ ἔδωσαν νὰ πιῆ· ξίδι Τοῦ ἔδωσαν. Κι ἐγὼ δὲν θὰ πιῶ νερὸ ὅλη τὴν ἡμέρα». Ἄν τὸ κάνη αὐτὸ, τότε θὰ νιώθη ἀνώτερη χαρὰ μέσα του ἀπὸ αὐτὸν ποὺ πίνει τὰ καλύτερα ἀναψυκτικά!"

Ας κάνουμε, λοιπόν, όλοι μας, αδέρφια, όσο αγώνα μπορούμε. Έξυπνο αγώνα. Με φιλότιμο. Με γνώση της δικής μας ανεπάρκειας αλλά και πίστη στην αγάπη του φιλόστοργου Θεού Πατέρα μας. Πάντα με υπακοή στον πνευματικό μας (ώστε να έχουμε ευλογία Θεού κι όχι εγωισμού αύξηση).

Καλή δύναμη σε όλες/ους μας! Καλό αγώνα!

Να καθαριστούμε και να πορευτούμε!

Βραδινών σκέψεων συνέχεια. Πώς είστε; Εύχομαι να έχετε ειρήνη στην ψυχή, ελπίδα στην καρδιά και φλόγα για αγώνα!

Τι ωραίες που είναι οι στιγμές όταν μόνος, μόνω Θεώ, προσπαθείς να επικοινωνήσεις μαζί Του. Σίγουρα όχι εύκολες. Διότι είμαι αμαρτωλός κι ανάξιος. Ομως, ο ίδιος ο Θεός μας, σαν στοργικός μας Πατέρας θέλει (το είπε ο ίδιος!) να ‘τολμούμε’ να Του μιλούμε.

Αδέρφια μου, αφήνω αυτό το χθεσινοπαογευματινό τροπάριο (απόστιχο) του Εσπερινού της Α’ Κυριακής Νηστειών. Το αντιγράφω στην αρχαία ελληνική:

‘Δεύτε εκκαθάρωμεν εαυτούς, εν ελεημοσύναις και οικτιρμοίς πενήτων, μη σαλπίζοντες, μη δημοσιεύοντες ημών την ευποιΐαν. Μη επιγνώτω η αριστερά, της δεξιάς το έργον. Μη σκορπίση η κενοδοξία, τον καρπόν της ελεημοσύνης. Αλλ’εν κρυπτώ, τω τα κρυπτά ειδότι κράξωμεν: Πάτερ, άφες τα παραπτώματα ημών, ως φιλάνθρωπος’.

Μα πόσο υπέροχα, ποιητικά, γεμάτα Θεό, είναι τα του Τριωδίου τα τροπάρια! 

Ετσι, αγαπημένα αδέρφια, ας πορευτούμε!

Περί συνδυασμού νηστείας και προσευχής

Του μητροπ.Διοκλείας π.Καλλίστου Ware

(Αντιγραφή από τον κ.Γεώργιο Μπάρλα)

Ο πρωταρχικός σκοπός της νηστείας είναι να μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε την εξάρτησή μας από τον Θεό. Αν η εγκράτεια στο φαγητό κατά τη Μεγάλη Σαρακοστή τηρηθεί στα σοβαρά, ιδι­αίτερα τις πρώτες μέρες, συνεπάγεται πείνα πραγ­ματική, καθώς επίσης και ένα αίσθημα κόπωσης και σωματικής εξάντλησης. Εν συνεχεία, ο σκοπός αυτού είναι να περιέλθουμε σε συντριβή και να συναισθανθούμε τον εσωτερικό μας κατακερμα­τισμό, δηλαδή να μας φέρει στο σημείο να εκτι­μήσουμε στο ακέραιο τη βαρύτητα της ρήσης του Χριστού ότι «χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε» (Ιω. 15, 5).

Εάν είμαστε πάντα χορτασμέ­νοι από φαγητό και ποτό, είναι εύκολο να καλ­λιεργήσουμε υπέρμετρη εμπιστοσύνη στις δυνά­μεις μας, σχηματίζοντας μια εσφαλμένη αίσθηση αυτονομίας και αυτάρκειας. Η τήρηση της υλικής νηστείας υποσκάπτει αυτόν τον εφάμαρτο εφη­συχασμό.

Αν χωριστεί από την προσευχή και τη μετοχή στα ιερά μυστήρια και δεν συνοδεύεται από έργα ελέους, η νηστεία μας καταλήγει φαρισαϊκή ή ακόμη και δαιμονική. Δεν οδηγεί στη συντριβή και τη χαρά, αλλά στην υπερηφάνεια, την εσωτερική ταραχή και την οξυθυμία. Ο πατήρ Αλέξανδρος Ελτσιανίνωφ αναδεικνύει ορθά τη σχέση μεταξύ προσευχής και νηστείας. Του επισημαίνει ένας επικριτής της νηστείας: «Η δουλειά μας μένει πίσω και γινόμαστε ευέξαπτοι... Ποτέ δεν έχω δει πιο κακότροπους υπηρέτες (μιλάμε για την προεπαναστατική Ρωσία) απ' όσο κατά τις τελευταίες ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδος. Είναι ολοφάνερο ότι η νηστεία κάνει πολύ κακό στα νεύρα μας». Ο πατήρ Αλέξανδρος απαντά ως εξής: «Δεν έχεις κι άδικο... Αν δεν συνοδεύεται από προσευχή και εντονότερη πνευματική ζωή, η νηστεία οδηγεί μονάχα σε μια τεταμένη κατάσταση ευερεθιστότητας. Είναι εύλογο να εμφανίζονται θυμωμένοι και ευέξαπτοι οι υπηρέτες που πήραν τη νηστεία στα σοβαρά και αναγκάστηκαν να εργαστούν σκληρά κατά τη Μεγάλη Σαρακοστή, αλλά δεν τους επιτράπηκε να εκκλησιαστούν».

Η νηστεία, λοιπόν, χάνει την αξία της ή γίνεται και επιβλαβής, όταν δεν συνδυάζεται με προσευχή.

Καλή Σαρακοστή!

 Αδέρφια μου,

καλή αρχή στο μεγάλο, ευλογημένο πέλαγος της Μ.Τεσσαρακοστής! Εύχομαι από καρδιάς να βρούμε όλοι μας το λιμάνι του Χριστού μας. Να αγωνιστούμε όσο μπορούμε. Να προσευχηθούμε για τις αμαρτίες μας. Για όλους όσους πονούν, πεινούν, ταλαιπωρούνται. Να προσευχηθούμε για όσους ασθενούν, για όσους βασανίζονται από κάθε λογής ασθένεια. Για όσους είναι σε εμπόλεμες ζώνες. Για τους ζωντανούς και τους κεκοιμημένους μας. Και, στο τέλος, για μας τους ίδιους. Να μας χαρίσει ο Πατέρας μας Θεός μετάνοια και καρδιά που να Τον αναζητά. Με μετάνοια, με εξομολόγηση, με Θ.Κοινωνία! Με αγώνα συνεχόμενο!

Έτσι, θα έχει ελπίδα η ψυχή μας! Έτσι, θα γεμίζουμε χαρά τη ζωή μας! 

Εμπρός, λοιπόν! 

Καλό στάδιο, αδέρφια! 

 

Πλασμένοι για ουρανό

 

Η ζωή κυλά, προχωρά, φεύγει.

Όπως θες, πες το.

Μα είναι ένα πράγμα σίγουρο:

μοιάζει με το πέταγμα των πουλιών.

 

Μάθε να πετάς, αδερφή/έ.

Έστω, δειλά-δειλά.

Κάθε αρχή και δύσκολη.

Μα, σαν κάνεις τις πρώτες απόπειρες,

τότε θα καταλάβεις στ'αλήθεια

πως είμαστε πλασμένοι για ουρανό. 

 

Και το πέταγμα είναι πράξη.

Τολμηρή. Δυναμική.

Πέτα τα βλαβερά βαρίδια.

Ζήσε τη ζωή σου αληθινά. 

 

Να. Ευκαιρία μεγάλη,

να ξεκινήσεις από σήμερα.
Από τώρα. Στο μεγάλο,

το στάδιο της Σαρακοστής. 

 

Σεβάχ

 

 

Έφτασε ακόμα ένα βράδυ.

Ακόμη ένα βράδυ έφτασε κι είμαστε σχεδόν μια ανάσα απ’το μεγάλο στάδιο της Σαρακοστής! Αλήθεια, με τόσες υποχρεώσεις και ατέρμονο τρέξιμο, ούτε που αντιλήφθηκα -παρά μόνο επιφανειακά- το πώς πέρασε ο καιρός! Ευτυχώς, υπάρχουν οι Κυριακές και το ευαγγέλιο και σηματοδοτούνται οι ημέρες που κυλούν… 

Άραγε, είσαι έτοιμος, Σεβάχ, γι’αυτό τον πανέμορφο αγωνιστικό ανήφορο που έρχεται; Είσαι διατεθειμένος να αγωνιστείς; Ο πιο πολύς κόσμος θα τρέχει σε διασκεδάσεις, σε πάρτυ, σε ξεφαντώματα, δίχως να γνωρίζει ή να έχει βιώσει την ομορφιά της μυστικής προσπάθειας αποτίναξης των παθών. Πόσο όμορφος είναι ο αγώνας και η ζωή κοντά στον Χριστό! Ζωή αληθινή, απενοχοποιητική, απελευθερωτική. Ζωή κόντρα στα πάθη και στην αμαρτία.

Και θυμήθηκα κάτι που είχα ακούσει σε μια ομιλία: «Όταν δουλεύω (σ)την αμαρτία, αυτόματα χάνω την ελευθερία μου.Γίνομαι δούλος της». Και θυμήθηκα αυτό που έλεγε ο άγιός μας Νεκτάριος: ‘Δεν είμαι ελεύθερος όταν επιλέγω το κακό’. Διότι το να ζω μια ζωή μακριά απ’τον Χριστό, αυτόματα με αλυσοδένει σε όλα αυτά που….προβάλλονται ως ελευθερία. Που στην ουσία τους είναι ολοκάθαρη δουλεία! 

Μόνον αν γίνω δούλος Χριστού γίνομαι ελεύθερος! Διότι η μετοχή μαζί Του φωτίζει τα σκοτάδια μου, καθαρίζει τα μάτια της ψυχής μου, δυναμώνει την ύπαρξή μου, με γεμίζει ελπίδα ατόφια, θεϊκή.

Κι αυτό που με στεναχωρεί είναι ότι ο κόσμος θα δεχτεί άκριτα την κάθε λογής ανοησία προκειμένου να μη δεχτεί τον λόγο του Θεού! Όμως, ας είμαστε ρεαλιστές: «Δεν γίνεται να είμαστε στη δούλεψη ταυτόχρονα δύο κυρίων». Ο Χριστός μας το είπε. Είτε ακολουθούμε τον Χριστό ή τον διάβολο. Μέση λύση δεν υπάρχει. Νερό στα της πίστεως δεν χωρεί. Μα γι’αυτήν (την πίστη μας την αληθινή) τόσοι και τόσοι άγιοι και μάρτυρες δεν υπέστησαν τα πάνδεινα; Απ’τους πρώτους Χριστιανούς ομολογητές έως τους σύγχρονούς μας μάρτυρες (βλ. τους μάρτυρες στη Συρία, στην Αφρική και αλλού) η εκκλησία μας βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων…

Σεβάχ, ο Χριστός μας καλεί στον αγώνα. Όχι αύριο ή μεθαύριο (διότι, απλώς, δεν το γνωρίζουμε). Τώρα. Μας καλεί να αθληθούμε. Όχι γιατί το έχει ανάγκη Εκείνος, αλλά διότι νοιάζεται σαν φιλεύσπλαγχνος πατέρας. Δεν ζητά το κεράκι μας. Ζητά την αγωνιστικότητά μας. Ζητά να δει το 1% απ’τα αδέξια παιδιά Του (εμάς) ώστε να κάνει αυτός τα υπόλοιπα 99%. Ζητά τη συμμετοχή μας στην αγάπη Του. Πώς; Με τη συν+μετοχή μας (ολόκληρους) στα μυστήριά Του: τη μετάνοια, την εξομολόγηση, την Θ.Λειτουργία και τη Θ.Κοινωνία!

Ο δρόμος του Θεού είναι δρόμος ΑΓΑΠΗΣ. Αληθινής. Αυτό αποδεικνύεται απ’όλα τα Ευαγγέλια που διαβάστηκαν ως τώρα τις Κυριακές του Τριωδίου. Όχι την αγάπη από απόσταση, αλλά έμπρακτη, έμπονη. Κι όπως λέμε: «Ίσως, η αγάπη περνάει και ανθίζει ανεπαίσθητα, διακριτικά και αθόρυβα, μέσα απ’τον διπλανό σου».

Ας αγωνιστούμε, λοιπόν. Ταπεινά, διακριτικά, δυναμικά. Ξεκινώντας απ’τη νηστεία των τροφών. Ναι, κι αυτή είναι η αρχή. Διότι, όταν αδειάζει η κοιλιά, γεμίζει και δυναμώνει η ψυχή. Κάνουμε τα εύκολα πρώτα ώστε να δυναμώσουμε και να παλέψουμε και για να πούμε τα γενναία ‘όχι’ στις δύσκολες προκλήσεις. Η Μ.Τεσσαρακοστή είναι μάθημα εγκράτειας! Νηστεία σημαίνει πρωτίστως ‘πείνα’ για τον Θεό: ψυχή και σώμα είναι συγκοινωνούντα δοχεία.

Ας αγωνιστούμε όσο μπορούμε. Ο Θεός δεν ψάχνει τους τέλειους, τους αψεγάδιαστους. Ψάχνει τους αμαρτωλούς που μετανοούν. Ψάχνει το ένα χαμένο πρόβατο κι αφήνει τα ενενήντα εννιά σεσωσμένα. Δεν ζητάει την τελειότητα αλλά την μετάνοια. Γι’αυτό, μας καλεί στην Εκκλησία Του. Διότι η Εκκλησία είναι το μεγάλο ιατρείο όπου εισερχόμαστε με τη θέλησή μας (ποτέ δεν θα μας στερήσει την ελευθερία μας!!) για να γιατρευτούμε. 

Πήρα φόρα και σε κούρασα. Αχ, ταλαίπωρε, Σεβάχ. Αν μίλαγες λιγότερο κι αγωνιζόσουν περισσότερο, πόσο θα χαιρόταν ο Θεός! Σταματώ, λοιπόν, αδερφή/έ. Βάζω μετάνοια. Κάνε μια ευχούλα και για μένα.