Πλασμένοι για ουρανό

 

Η ζωή κυλά, προχωρά, φεύγει.

Όπως θες, πες το.

Μα είναι ένα πράγμα σίγουρο:

μοιάζει με το πέταγμα των πουλιών.

 

Μάθε να πετάς, αδερφή/έ.

Έστω, δειλά-δειλά.

Κάθε αρχή και δύσκολη.

Μα, σαν κάνεις τις πρώτες απόπειρες,

τότε θα καταλάβεις στ'αλήθεια

πως είμαστε πλασμένοι για ουρανό. 

 

Και το πέταγμα είναι πράξη.

Τολμηρή. Δυναμική.

Πέτα τα βλαβερά βαρίδια.

Ζήσε τη ζωή σου αληθινά. 

 

Σεβάχ

 

 

Έφτασε ακόμα ένα βράδυ.

Ακόμη ένα βράδυ έφτασε κι είμαστε σχεδόν μια ανάσα απ’το μεγάλο στάδιο της Σαρακοστής! Αλήθεια, με τόσες υποχρεώσεις και ατέρμονο τρέξιμο, ούτε που αντιλήφθηκα -παρά μόνο επιφανειακά- το πώς πέρασε ο καιρός! Ευτυχώς, υπάρχουν οι Κυριακές και το ευαγγέλιο και σηματοδοτούνται οι ημέρες που κυλούν… 

Άραγε, είσαι έτοιμος, Σεβάχ, γι’αυτό τον πανέμορφο αγωνιστικό ανήφορο που έρχεται; Είσαι διατεθειμένος να αγωνιστείς; Ο πιο πολύς κόσμος θα τρέχει σε διασκεδάσεις, σε πάρτυ, σε ξεφαντώματα, δίχως να γνωρίζει ή να έχει βιώσει την ομορφιά της μυστικής προσπάθειας αποτίναξης των παθών. Πόσο όμορφος είναι ο αγώνας και η ζωή κοντά στον Χριστό! Ζωή αληθινή, απενοχοποιητική, απελευθερωτική. Ζωή κόντρα στα πάθη και στην αμαρτία.

Και θυμήθηκα κάτι που είχα ακούσει σε μια ομιλία: «Όταν δουλεύω (σ)την αμαρτία, αυτόματα χάνω την ελευθερία μου.Γίνομαι δούλος της». Και θυμήθηκα αυτό που έλεγε ο άγιός μας Νεκτάριος: ‘Δεν είμαι ελεύθερος όταν επιλέγω το κακό’. Διότι το να ζω μια ζωή μακριά απ’τον Χριστό, αυτόματα με αλυσοδένει σε όλα αυτά που….προβάλλονται ως ελευθερία. Που στην ουσία τους είναι ολοκάθαρη δουλεία! 

Μόνον αν γίνω δούλος Χριστού γίνομαι ελεύθερος! Διότι η μετοχή μαζί Του φωτίζει τα σκοτάδια μου, καθαρίζει τα μάτια της ψυχής μου, δυναμώνει την ύπαρξή μου, με γεμίζει ελπίδα ατόφια, θεϊκή.

Κι αυτό που με στεναχωρεί είναι ότι ο κόσμος θα δεχτεί άκριτα την κάθε λογής ανοησία προκειμένου να μη δεχτεί τον λόγο του Θεού! Όμως, ας είμαστε ρεαλιστές: «Δεν γίνεται να είμαστε στη δούλεψη ταυτόχρονα δύο κυρίων». Ο Χριστός μας το είπε. Είτε ακολουθούμε τον Χριστό ή τον διάβολο. Μέση λύση δεν υπάρχει. Νερό στα της πίστεως δεν χωρεί. Μα γι’αυτήν (την πίστη μας την αληθινή) τόσοι και τόσοι άγιοι και μάρτυρες δεν υπέστησαν τα πάνδεινα; Απ’τους πρώτους Χριστιανούς ομολογητές έως τους σύγχρονούς μας μάρτυρες (βλ. τους μάρτυρες στη Συρία, στην Αφρική και αλλού) η εκκλησία μας βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων…

Σεβάχ, ο Χριστός μας καλεί στον αγώνα. Όχι αύριο ή μεθαύριο (διότι, απλώς, δεν το γνωρίζουμε). Τώρα. Μας καλεί να αθληθούμε. Όχι γιατί το έχει ανάγκη Εκείνος, αλλά διότι νοιάζεται σαν φιλεύσπλαγχνος πατέρας. Δεν ζητά το κεράκι μας. Ζητά την αγωνιστικότητά μας. Ζητά να δει το 1% απ’τα αδέξια παιδιά Του (εμάς) ώστε να κάνει αυτός τα υπόλοιπα 99%. Ζητά τη συμμετοχή μας στην αγάπη Του. Πώς; Με τη συν+μετοχή μας (ολόκληρους) στα μυστήριά Του: τη μετάνοια, την εξομολόγηση, την Θ.Λειτουργία και τη Θ.Κοινωνία!

Ο δρόμος του Θεού είναι δρόμος ΑΓΑΠΗΣ. Αληθινής. Αυτό αποδεικνύεται απ’όλα τα Ευαγγέλια που διαβάστηκαν ως τώρα τις Κυριακές του Τριωδίου. Όχι την αγάπη από απόσταση, αλλά έμπρακτη, έμπονη. Κι όπως λέμε: «Ίσως, η αγάπη περνάει και ανθίζει ανεπαίσθητα, διακριτικά και αθόρυβα, μέσα απ’τον διπλανό σου».

Ας αγωνιστούμε, λοιπόν. Ταπεινά, διακριτικά, δυναμικά. Ξεκινώντας απ’τη νηστεία των τροφών. Ναι, κι αυτή είναι η αρχή. Διότι, όταν αδειάζει η κοιλιά, γεμίζει και δυναμώνει η ψυχή. Κάνουμε τα εύκολα πρώτα ώστε να δυναμώσουμε και να παλέψουμε και για να πούμε τα γενναία ‘όχι’ στις δύσκολες προκλήσεις. Η Μ.Τεσσαρακοστή είναι μάθημα εγκράτειας! Νηστεία σημαίνει πρωτίστως ‘πείνα’ για τον Θεό: ψυχή και σώμα είναι συγκοινωνούντα δοχεία.

Ας αγωνιστούμε όσο μπορούμε. Ο Θεός δεν ψάχνει τους τέλειους, τους αψεγάδιαστους. Ψάχνει τους αμαρτωλούς που μετανοούν. Ψάχνει το ένα χαμένο πρόβατο κι αφήνει τα ενενήντα εννιά σεσωσμένα. Δεν ζητάει την τελειότητα αλλά την μετάνοια. Γι’αυτό, μας καλεί στην Εκκλησία Του. Διότι η Εκκλησία είναι το μεγάλο ιατρείο όπου εισερχόμαστε με τη θέλησή μας (ποτέ δεν θα μας στερήσει την ελευθερία μας!!) για να γιατρευτούμε. 

Πήρα φόρα και σε κούρασα. Αχ, ταλαίπωρε, Σεβάχ. Αν μίλαγες λιγότερο κι αγωνιζόσουν περισσότερο, πόσο θα χαιρόταν ο Θεός! Σταματώ, λοιπόν, αδερφή/έ. Βάζω μετάνοια. Κάνε μια ευχούλα και για μένα.

Εμείς τι έχουμε να προσφέρουμε;

Ημερολογίου βραδινού συνέχεια, αδέρφια μου αγαπημένα, και σκεφτόμουν το τι έχουμε εμείς να προσφέρουμε στον Θεό. Το πρωί άκουγα στο ραδιόφωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας το τι βασανιστήρια υπέστη ο άγιος Βλάσσιος για την αγάπη του Χριστού. Κι όχι μόνο αυτός. Το ίδιο και ο άγιος Χαράλαμπος χθες. Μα και όλοι οι μάρτυρες. Τους πόνους, τα αίματα, τα βάσανα και τόσα άλλα.  Ή και οι άλλοι άγιοι, οι ασκητές που επέμεναν καθημερινά με σκληρό -αδυσώπητο- αγώνα κατά των παθών και υπέρ της Παν-αγάπης του Θεού μας πατέρα!

Εμείς, στην ασφάλεια μιας χώρας που δεν πλήττεται -τουλάχιστον επιφανειακά- από πολέμους ή από περιορισμούς στην πίστη, τι έχουμε να προσφέρουμε στον Θεό; Κάνουμε έστω λίγο αγώνα; Πόσο μειώνουμε το 'εγώ' μας; Πόσο περιορίζουμε τα πάθη μας; Πόση πείνα και δίψα έχουμε για τον Χριστό; 

Χριστιανός δεν είναι αυτός που ασκεί περιοριστικά κάποιους τύπους. Χριστιανός είναι αυτός που, παρόλο που εφαρμόζει τον τύπο, ενσκύπτει σε μια άλλη πραγματικότητα: αυτή της ουσιαστικής προσπάθειας για ένωση καθημερινή με τον Θεό. Αυτός που αγαπά τον Θεό πραγματικά.

Και ποιος αγαπά πραγματικά τον Θεό; Μας το απαντά ο ίδιος ο Θεός μέσα απ'τα λόγια του τα ίδια: "(...) Εκείνος που  κρατάει τις εντολές μου και τις εκτελεί, αυτός με αγαπάει. Κι αυτός που με αγαπάει θ'αγαπηθεί απ'τον Πατέρα μου κι εγώ θα τον αγαπήσω και θα του φανερώσω τον εαυτό μου(...)" (κατά Ιωάννη ευαγγέλιο, κεφ.14 στ.21).

Μένεις, Σεβάχ, κοντά στον Θεό; Τηρείς τις εντολές Του; Αν όχι, πώς περιμένεις τότε να έρθει η ευλογία Του στη ζωή σου; Καθημερινά σε περιμένει ο Θεός, φτωχέ Σεβάχ. Μέσα από χίλιες δύο ευκαιρίες. Στο πρόσωπο των κοντινών σου προσώπων. Ή του φτωχού ζητιάνου της γειτονιάς σου. Ή τους γονείς σου. 

Ναι, Θεέ μου. Θέλουμε να μένουμε κοντά Σου. Γιατί, το είπες άλλωστε: "Εγώ είμαι το αληθινό κλήμα κι ο Πατέρας μου είναι ο αμπελουργός. (...) Μείνετε ενωμένοι μαζί μου. Τότε θα'μαι κι εγώ ενωμένος μαζί σας. Όπως η κληματόβεργα δεν μπορεί να καρποφορήσει από μόνη της, αν δεν είναι ενωμένη με το κλήμα, το ίδιο κι εσείς δεν μείνετε ενωμένοι μαζί μου(...)" (κατά Ιωάννη ευαγγέλιο, κεφ.15 στ.1-2, 4-5). Και μας έδωσες και τους τρόπους της ένωσης μαζί Σου: τα μυστήρια σου. Εξομολόγηση ειλικρινής. Θεία Λειτουργία. Θεία Κοινωνία. Ένωση μαζί Σου! Τι ωραία!!

Ιδού καιρός για αγώνα, Σεβάχ. Ταπεινώσου σαν τον Τελώνη. Μετανόησε και επέστρεψε σαν τον Άσωτο. Να θυμάσαι ότι εδώ δεν είναι το τέρμα. Δώσου στην ατέλειωτη αγάπη Του για να δεις τι γλύκα έχει η ζωή κοντά στον Θεό μας!

Ναι, Θεέ μου. Θα προσπαθούμε να σου προσφέρουμε ό,τι περισσότερο μπορούμε. Βοήθα μας να σε γνωρίσουμε.

Ακόμη μια μέρα έφτασε στο τέλος της

Πραγματικά δεν θυμάμαι πότε έγραψα την τελευταία μου ανάρτηση ημερολογιακή-καρδιακή. Δεν πειράζει. Έστω και τώρα. Έστω κι έτσι. Συγχώρα με, αδερφή/έ. Κοιτάζω έξω. Τα έντονα όμορφα χρώματα της μέρας έδωσαν πια τη θέση τους στο διάφανο μαύρο τ’ουρανού. Μοναδικές έντονες παρεκκλίσεις τ’αστέρια που τρεμοπαίζουν στο βραδινό ουράνιο στερέωμα. 

Άλλη μια νύχτα, λοιπόν. Την ατενίζω μέσα από ένα λιτό διαμέρισμα, ακούγοντας απ’έξω τους ήχους των αυτοκινήτων, των μηχανών και των φορτηγών που κινούνται διακόπτοντας την ησυχία αλλά και το έντονο σκοτάδι.

Μέσα μου; Μέσα μου τι συμβαίνει όμως; Σε λίγη ώρα θα κλείσω τα μάτια μου. ‘Εχω ζήσει τη μέρα που προηγήθηκε κοντά στον Θεό μου; ‘Εχω προσευχηθεί; ‘Εχω προσπαθήσει να αγαπήσω; ΄Εχω προσπαθήσει να συγχωρέσω; 

Ο ατέλειωτος ρυθμός της καθημερινότητας είναι τόσο έντονος που κάποιες φορές νιώθω πως η ψυχή μου δεν προφταίνει να εκφραστεί όσο θα’θελε. Καλό είναι να βρίσκω μέσα στη μέρα ευκαιρίες -έστω- να τηρώ τις εντολές Του. Που και για μένα και για όλους όσους Τον επιθυμούμε της δημιούργησε με σοφία και αγάπη. «Πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και με ξεδιψάσατε, ήμουν γυμνός και με ντύσατε, ήμουν φυλακισμένος και ήρθατε να με δείτε». Ζητάει αγάπη έμπρακτη ο Θεός μου. Όχι θεωρίες και λόγια κούφια. Αλλά ούτε και έργα στείρα, τυπικά. 

Άλλη μια μέρα, Θεέ μου, έφτασε στο τέλος της. Και το Τριώδιο ξεκίνησε. Έμαθα την προηγούμενη εβδομάδα να έχω την ταπείνωση του τελώνη; Αύριο ξημερώνει του Ασώτου… Τριώδιο. Και ελάχιστοι συνάνθρωποι, Θεέ μου, σε υπηρετούν. Σχεδόν όλοι -απονευρωμένοι, μπερδεμένοι, απομακρυσμένοι- προετοιμάζονται για καρναβάλια, πάρτυ, ξεφαντώματα. Ζωή δίχως ουσιαστική επικοινωνία μαζί Σου…Μα, εσύ, Θεέ μου, ζητάς τα ακριβώς αντίθετα. 

Πώς θ’ανάψει μέσα μου η σπίθα της αγάπης Σου; Πώς θα μάθω να σ’αγαπώ αληθινά; Λίγο κομποσκοίνι, λίγο οι Χαιρετισμοί, το Απόδειπνο. Προσπαθώ να ψηλαφώ το αδιάκοπο της -εντελώς σκανδαλώδους!- αγάπης Σου παρ’όλη τη σκληροκαρδία μου… Της μετανοίας άνοιξέ τις πύλες σου, Θεέ μου ζωωδότη.  

Ακόμα μια μέρα έφτασε στο τέλος της. Θεέ μου, μάθε με να σε Αγαπώ. 

Μπορεί να αμαρτάνουμε αλλά η αγάπη Του πάντα θα είναι εδώ για εμάς.

«3.Τρισευτυχισμένοι είναι εκείνοι, οι οποίοι τηρούν τας εντολάς του, αυτοί οι οποίοι πράττουν πάντοτε ο,τι είναι δίκαιον και σύμφωνον, με τον Νομον του. 

4 Ενθυμήσου και ημάς, Κυριε, με την ευμένειαν και την καλωσύνην, με την οποίαν περιέβαλες τον λαόν σου. Ελα εις επίσκεψίν μας προσφέρων εις ημάς την ιδικήν σου σωτηρίαν,

5 δια να γνωρίσωμεν και απολαύσωμεν το έλεος και τας ευεργεσίας, που συ προσφέρεις στους εκλεκτούς σου· δια να ευφρανθώμεν την χαράν του έθνους σου, δια να καυχώμεθα στο Ονομά σου μαζή με τον λαόν, που είναι ιδική σου κληρονομία.

6 Ημείς όμως ημαρτήσαμεν μαζή με τους προγόνους μας, παρέβημεν τον Νομον σου, διεπράξαμεν αδικήματα».

Απόσπασμα απ’τον 105 ψαλμό του Δαβίδ, στ.3-6.

(Φωτογραφία προχθεσινή του Μητροπολιτικού Ναού της Παναγίας Υπαπαντής στην Καλαμάτα).

Παναγιά Υπαπαντή

 

Η Παναγιά Υπαπαντή ας είναι βοήθεια όλων μας!

Μεγάλη γιορτή σήμερα, αδέρφια. Ας προστρέχουμε στη Χάρη Της. Ας μιμούμαστε τη ζωή της. Ας την επικαλούμαστε μέρα και νύχτα! Αυτή είναι το φως στο σκοτάδι μας! Αυτή στις λύπες και στις χαρές μας εκεί πάντα! 

Αυτή θα είναι η μόνη υπερασπίστριά μας όταν την ψυχή μας θα την διεκδικούν οι δαίμονες στην άλλη ζωή!

υγ: Καλό Τριώδιο, αδέρφια! Καλό αγώνα! 

Γιορτή του αγίου, μεγάλου Αντωνίου

 

Τι σπουδαία η σημερινή γιορτή του μεγάλου Αντωνίου! Αδέρφια μου αγαπημένα, δεν θα σας κουράσω με περιττολογίες. Σας αφήνω διακριτικά την ομιλία αυτή του αείμνηστου π.Ανανία Κουστένη ώστε να την ακούσετε όταν ευκαιρήσετε. 

Καλημέρα! Ας μεσιτεύει για όλους μας ο σπουδαίος αυτός Άγιος!

Καλή χρονιά!

 Καλή χρονιά κι ευλογημένη, αδέρφια και φίλοι της αόρατης γωνιάς! 

Εύχομαι η νέα χρονιά να είναι ακόμη ένα όμορφο άνοιγμα ή μια ανάσα ψυχής πιο κοντά στον Χριστό μας! 

Από Αυτόν προέρχεται καθετί καλό στη ζωή μας. Κι Αυτός είναι η προορισμός μας! 

Οπότε, ας εργαζόμαστε κάθε μέρα, κάθε στιγμή της ζωής μας το 2026 με Εκείνον δίπλα μας, Πατέρα, Προστάτη, Οδηγό! Κι όλα τα υπόλοιπα, ας τα φέρει ο Χριστός μας όπως κρίνει :) 

Καλή χρονιά, αδέρφια μου!

Πολλές ευχές! Γεννήθηκε ο Χριστός μας!

 Τι χαρά είναι αυτή!

Ελπίδα!

Παρηγοριά!

Χριστούγεννα με τον Χριστό μας!

Πού πήγαν εκείνα τα Χριστούγεννα…;

Εκείνα πού μοσχοβολούσαν λιβάνι, προσευχή και ζεστή καρδιά;

Εκείνα που ο κόσμος περίμενε να ανάψει το καντήλι, όχι τα φώτα της αγοράς.

Ρωτούν όλοι:

«Πώς θα κάνουμε φέτος Χριστούγεννα;»

Κι εγώ, στην αρχή, συγκινήθηκα…

Είπα: Δόξα τῷ Θεῷ! Ο λαός ξύπνησε… Ψάχνει τον Χριστό, τη Φάτνη, την ταπεινή σιωπή όπου γεννιέται η Αγάπη.

Μα στάθηκα λίγο να ακούσω καλύτερα.

Και τότε… κάτι πάγωσε μέσα μου.

Δεν μιλούσαν για Εκείνον…

Μιλούσαν για τα λαμπάκια.

Για τα τραπέζια.

Για τα δώρα, τα ρούχα, τα καλλυντικά, τα μαλλιά…

Μιλούσαν για «Χριστούγεννα» χωρίς Χριστό.

Για μια γιορτή–σκηνικό, χωρίς την Ουράνια Γέννηση.

Για μια χαρά ψεύτικη, που λάμπει μόνο όσο το ρεύμα δεν κόβεται.

Και τότε ρώτησα:

Μα πού είναι οι άνθρωποι που περιμένουν τον Χριστό;

Πού είναι εκείνοι που λαχταρούν να πουν «Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε»;

Πού είναι τα δάκρυα της εξομολόγησης;

Η νηστεία;

Η προσμονή της Θείας Κοινωνίας;

Η ζεστασιά της ψυχής μέσα στη νύχτα όπου ο Θεός γίνεται Άνθρωπος;

Κι όμως… λίγοι ρωτούν για τον Ναό.

Λίγοι αναζητούν τη Φάτνη.

Λίγοι θέλουν να συναντήσουν το Θείον Βρέφος.

Αν ήμουν παιδί θα φώναζα κι εγώ:

«ΘΕΛΩ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΟΥ ΠΙΣΩ!»

Ποιός τα σκέπασε με εμπορεύματα;

Ποιός τα γέμισε με θόρυβο;

Ποιός φοβήθηκε το Φως;

Ποιός κρύβει τον Χριστό πίσω από ψεύτικες λάμψεις που σβήνουν πριν φτάσει η αυγή;

Χριστιανοί!

Μην χαρίζουμε την Αγία μας Γιορτή σε κανέναν!

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ είναι τα Χριστούγεννα.

Η Φάτνη είναι το σπίτι μας.

Η Θεία Κοινωνία είναι το δώρο μας.

Η σιωπή της νύχτας είναι η προσευχή μας.

Αυτόν λατρεύουμε.

Αυτόν προσκυνούμε.

Αυτόν περιμένουμε.

Αυτόν να βρούμε φέτος και κάθε χρόνο.

Να μη χάσουμε τον ΧΡΙΣΤΟ από τα ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού.

Η πίστη είναι ισχυρότερη από την όποια απόδειξη

 (...) Στο Όρος δεν βλέπεις ούτε ξεκουράζεσαι ούτε κατηχείσαι. Στο Όρος μυσταγωγείσαι. Σιωπάς και προσεύχεσαι, προτιμάς να φαντάζεσαι, να ποθείς, να 'σκαλίζεις΄με τον εσωτερικό σου κόσμο, αλλά να μην έχεις την ανάγκη να δεις, να βεβαιωθείς, να γνωρίσεις. Δεν σου χρειάζεσαι κάτι τέτοιο. Αντιλαμβάνεσαι την έκπληξη, αλλά αποφεύγεις να την ψηλαφεί. Αισθάνεσαι το μυστήριο αλλά αρνείσαι την έρευνά του. Η πίστη είναι ισχυρότερη από την όποια απόδειξη. Η αίσθηση της θεϊκής παρουσίας πιο έντονη από κάθε ευλογημένη αναστροφή(...).

απόσπασμα απ'το βιβλίο "Φωνή αύρας λεπτής" του μητροπολίτη Μεσογαίας Νικολάου Χατζηνικολάου, εκδ.εν πλω (α' έκδ., σελ.81-82). Μπορείτε να το προμηθευθείτε, αδέρφια, (και) από εδώ.

Αποχαιρετιστήρια επιστολή του αγ.Πορφυρίου

"Αγαπητά πνευματικά μου παιδιά.

Τώρα, που ακόμη έχω τας φρένας μου σώας, θέλω να σας πω μερικές συμβουλές.

Από μικρό παιδί όλο στις αμαρτίες ήμουνα. Και όταν με έστελνε η μητέρα μου να φυλάξω τα ζώα στα βουνά γιατί ο πατέρας μου – επειδή ήμασταν πτωχοί – είχε πάει στην Αμερική για να εργαστεί στη Διώρυγα του Παναμά για εμάς τα παιδιά του, εκεί που έβοσκα τα ζώα, συλλαβιστά διάβαζα το βίο του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτου και πάρα πολύ αγάπησα τον Άγιο Ιωάννη και έκανα πάρα πολλές προσευχές σαν μικρό παιδί, που ήμουνα, δώδεκα δεκαπέντε χρόνων, δεν θυμάμαι ακριβώς καλά. Και θέλοντας να τον μιμηθώ με πολύ αγώνα, έφυγα από τους γονείς μου κρυφά και ήλθα στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους και υποτάχθηκα σε δύο Γέροντες αυταδέλφους, Παντελεήμονα και Ιωαννίκιο.

Μου έτυχε να είναι πολύ ευσεβείς και ενάρετοι και τους αγάπησα πάρα πολύ και γι’ αυτό, με την ευχή τους, τους έκανα άκρα υπακοή. Αυτό με βοήθησε πάρα πολύ, αισθάνθηκα και μεγάλη αγάπη και προς το Θεό και πέρασα πάρα πολύ καλά. Αλλά, κατά παραχώρηση Θεού, για τις αμαρτίες μου, αρρώστησα πολύ και οι Γέροντές μου, μου είπαν να πάω στους γονείς μου στο χωριό μου, τον Άγιο Ιωάννη Ευβοίας. Και ενώ από μικρό παιδί είχα κάνει πολλές αμαρτίες, όταν ξαναπήγα στον κόσμο συνέχισα τις αμαρτίες, οι οποίες μέχρι σήμερα έγιναν πάρα πολλές. Ο κόσμος, όμως, με πήρε από καλό και όλοι φωνάζουνε ότι είμαι άγιος.

Εγώ, όμως, αισθάνομαι ότι είμαι ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος του κόσμου. Όσα θυμόμουνα, βεβαίως, τα εξομολογήθηκα και νομίζω ότι γι’ αυτά, που εξομολογήθηκα, με συγχώρησε ο Θεός. Αλλά, όμως, τώρα έχω ένα συναίσθημα ότι και τα πνευματικά μου αμαρτήματα είναι πάρα πολλά και παρακαλώ όσοι με έχετε γνωρίσει να κάνετε προσευχή για μένα, διότι και εγώ, όσο ζούσα, πολύ ταπεινά έκανα προσευχή για σας. Αλλά, όμως, τώρα, που θα πάω για τον ουρανό, έχω το συναίσθημα ότι ο Θεός θα μου πει: «Τι θέλεις εσύ εδώ;» Εγώ ένα έχω να του πω: «Δεν είμαι άξιος, Κύριε, για εδώ, αλλά ό,τι θέλει η αγάπη σου ας κάμει για μένα». Από κει και πέρα δεν ξέρω τι θα γίνει. Επιθυμώ, όμως, να ενεργήσει η αγάπη του Θεού.

Και πάντα εύχομαι τα πνευματικά μου παιδιά ν’ αγαπήσουν το Θεό, που είναι το παν, για να μας αξιώσει να μπούμε στην επίγειο άκτιστη Εκκλησία Του. Γιατί από εδώ πρέπει ν’ αρχίσουμε. Εγώ πάντα είχα την προσπάθεια να προσεύχομαι και να διαβάζω τους ύμνους της Εκκλησίας, την Αγία Γραφή και τους βίους των Αγίων μας και εύχομαι και σεις να κάνετε το ίδιο.

Παρακαλώ όλους σας να με συγχωρέσετε για ό,τι σας στενοχώρησα".

Ιερομόναχος Πορφύριος

Εν Καυσοκαλυβίοις τη 4/17 Ιουνίου 1991

Από το περιοδικό “Ορθ. Φιλόθεος Μαρτυρία”, τ. 51-52, Νουθεσίες Γέροντος ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ, Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 98

Τέλεια αγάπη, ταπείνωση, ελευθερία στο Άγιο Όρος

(...) Η πνευματικότητα του Αγίου Όρους υπερβαίνει και την ηθική. Οι πατέρες ζουν την "τελεία αγάπη που έξω βάλλει τον φόβον". Οι εντολές τηρούνται από πίστη και αγάπη, όχι "εκ λύπης ή εξ ανάγκης". Στο Όρος καταλαβαίνεις τι θα πει "ιλαρός δότης". Λέξεις όπως ενοχή, τύψεις, απειλή, ευθύνη, φόβος, ανασφάλεια αποτελούν εντελώς ξένους προς την αγιορείτικη ηθική αντίληψη.

Το Όρος σε εμπνέει για την ταπείνωση και συστολή του μπροστά στο μυστήριο του Θεού και του ανθρώπου. Το θέλημά Του δεν είναι ηθικό που σου επιβάλλεται και πρέπει να το εφαρμόσεις. Είναι άγνωστο που πρέπει μέσα σου να ανακαλύψεις. Γι'αυτό και ο γνήσιος αγιορείτης δεν απαντάει σε όλα τα ερωτήματα, δεν προτείνει λύσεις για όλα τα διλήμματα, δεν διαθέτει πρόχειρα επιχειρήματα, δεν έχει λόγο για όλα τα θέματα. Μιλάει περισσότερο με τη σιωπή και προσευχή του παρά με τους ορισμούς, τις γνώσεις, την ευφυία και τις σαφείς απαντήσεις του. Όπως και ο Όσιος Βαρσανούφιος, ακόμη και όταν συμβουλεύει, εκχωρεί ελευθερία. (...) Μπροστά στο άγνωστο μυστήριο, η αίσθηση της γνώσης είναι θράσος που νεκρώνει, ενώ ο σεβασμός της αγνωσίας ταπείνωση που ελευθερώνει.(...)

απόσπασμα (σελ.76-77) απ'το βιβλίο του μητροπολίτη Μεσογαίας Νικολάου Χατζηνικολάου "Φωνή αύρας λεπτής", εκδ. εν πλω, (α' έκδοση)

Οι πραγματικοί σούπερ ήρωες σε...λάθος εποχή!

αναδημοσίευση απ'το υπέροχο blog του Αμφοτεροδέξιου (εδώ) 

☆ Η Αγία Βαρβάρα (χθες), ο Άγιος Σάββας (σήμερα), ο Άγιος Νικόλαος (αύριο). Αν διαβάσεις τους βίους τους προσεκτικά —όχι σαν παραμυθάκια, αλλά σαν ψυχογραφήματα— θα πάθεις πλάκα! Γιατί αυτοί οι τύποι είχαν υπερδυνάμεις που εμείς σήμερα τις ψάχνουμε με το κυάλι...

    

      |Σαν κάτι να΄ξερε λοιπόν 

η γιαγιά μας η Στάσα η Μουράτογλου, 

όταν έλεγε εκείνα τα ακαταλαβίστικα τότε για μας...

   "Άη Βαρβάρα μ΄, Άη Σάββα μ΄, Άη Νικολά μ΄...."

   Μ΄αυτήν τη σειρά.-

       |στ.Β.Γ.

(Μια εναλλακτική προσέγγιση, ηθικό κοινωνική, 

με κέντρο πάντοτε, την ορθοδοξία μας…

Ενδείκνυται για ανάγνωση από νέους 

είτε στην ηλικία, είτε στο πνευματικό φρόνημα…)

       |γράΦει ο εκ των "συν αυτώ", Κωστής Παπαναστασίου

Ξεχάστε για λίγο τη Marvel και την DC, 

τον Iron Man, τον Batman 

και την Wonder Woman... 

Αυτές τις μέρες, η Ορθόδοξη παράδοση μας, 

κατεβάζει τη δική της «Dream Team». 

Το δικό της Cinematic Universe, 

που δεν παίζεται στο Netflix, 

αλλά παίζεται αιώνες τώρα στις ζωές 

και στις καρδίες των ανθρώπων...

Η Αγία Βαρβάρα (χθες), 

ο Άγιος Σάββας (σήμερα), 

ο Άγιος Νικόλαος (αύριο).

Αν διαβάσεις τους βίους τους προσεκτικά 

— όχι σαν παραμυθάκια, αλλά σαν ψυχογραφήματα— 

θα πάθεις πλάκα! 

Γιατί αυτοί οι τύποι είχαν υπερδυνάμεις 

που εμείς σήμερα τις ψάχνουμε με το κυάλι...

              Αγία Βαρβάρα: 

Η "Wonder Woman" της Αντίστασης, 

κλεισμένη σε έναν πύργο από τον ίδιο της τον πατέρα 

(μιλάμε για το απόλυτο toxic περιβάλλον). 

Ενώ άνετα, θα μπορούσε να υποταχθεί, 

να γίνει θύμα, 

να συμβιβαστεί με την "κανονικότητα" της εποχής, 

αυτή τι έκανε; 

Αντιστάθηκε!!! 

Γκρέμισε όλα τα είδωλα της εποχής 

(κυριολεκτικά και μεταφορικά) 

και βρήκε το Φως! 

Η υπερδύναμή της ήταν η Ελευθερία της σκέψης 

που μας διδάσκει ότι καμία φυλακή, 

κανένας "πύργος" 

(είτε είναι σπίτι, 

είτε σχέση, 

είτε κοινωνική σύμβαση) 

δεν μπορεί να φυλακίσει μια ψυχή 

που κοιτάζει ψηλά...

               Άγιος Σάββας: 

Ο "Jedi"... 

Ένας τύπος που άφησε τον κόσμο 

και πήγε στην έρημο, 

 για να παλέψει με τα δικά του τέρατα. 

Η παράδοση δε λέει, 

ότι έβγαλε ένα αγκάθι από το πόδι ενός λιονταριού 

και αυτό έγινε "γατάκι" 

και τον υπηρετούσε πιστά εφ'όρου ζωής. 

Προσέξτε το συμβολισμό: 

Το λιοντάρι είναι ο εγωισμός μας, 

ο θυμός μας και τα άγρια ένστικτά μας. 

Η υπερδύναμή του, 

ήταν σαφέστατα η πραότητά του! 

 Ο άγιος Σάββας δε σκότωσε το θηρίο, 

μα το ημέρεψε... 

Σήμερα, που τρώμε τις σάρκες μας στα social media, 

πόσο χρειαζόμαστε έναν τέτοιο "Jedi" 

να μας μάθει 

πώς να ημερεύουμε το λιοντάρι μέσα μας;

            Ο Άγιος Νικόλαος: 

Ο αληθινός "Superman" (χωρίς την μπέρτα). 

Ξεχάστε τον χοντρούλη με την Coca-Cola, 

ο πραγματικός Νικόλαος ήταν ένα αληθινός επαναστάτης 

που έμπαινε μπροστά 

για να σώσει αθώους από τη θανατική ποινή 

(αρπάζοντας το σπαθί του δημίου!), 

πέταγε χρυσάφι κρυφά σε σπίτια φτωχών 

για να σώσει κορίτσια από την ατίμωση...

Και ακούστε το καλύτερο! 

Το έκανε μυστικά, 

χωρίς stories, 

χωρίς unboxing, 

χωρίς καν χορηγούς! 

Η υπερδύναμή του, 

ήταν η δικαιοσύνη και η ανιδιοτέλεια λοιπόν. 

Είναι ο προστάτης των θαλασσινών, 

αλλά και όλων εμάς 

που "πνιγόμαστε" στη στεριά από τα χρέη, 

το άγχος και την αδικία.

Τι τους χρειαζόμαστε σήμερα όλους αυτούς 

(και φυσικά όλο το επιτελείο των σούπερ άγιων μας) 

θα αναρωτιέστε…

Οι σημερινοί μας σούπερ "ήρωες" 

είναι μόνο από χαρτί και πίξελ. 

Επιπλέον, μάθαμε να θαυμάζουμε αυτόν 

που έχει τα περισσότερα λεφτά, 

τους περισσότερους followers 

και την περισσότερη κοινωνική 

και ανθρωπιστική εμβέλεια...

Έρχονται λοιπόν 

αυτοί οι τρεις σούπερ άγιοι ήρωες 

και μας λένε: 

«Μάγκα μου, 

δύναμη δεν είναι 

να πατάς τους άλλους με αναισθησία, 

αλλά να θυσιάζεσαι γι' αυτούς».

«Ελευθερία δεν είναι να κάνεις ό,τι γουστάρεις, 

είναι να μην σε ορίζουν τα πάθη σου,

μα να τα αποδέχεσαι 

και να τα αγκαλιάζεις ηθικά και πνευματικά 

για να ανυψωθείς».

Αυτή είναι η Ορθοδοξία αγαπητοί μου! 

Όχι μόνο οι «παράξενες» 

στους πολλούς τυπολατρίες 

και τα κεριά, αλλά κυρίως, 

αυτή η τρελή, επαναστατική, 

αγαπητική στάση ζωής!

Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες!

Και καλή φώτιση σε εμάς τους "κοινούς θνητούς"...