Η φωτογραφία της εβδομάδας

 

Άποψη από τον γυναικωνίτη της Παναγίας της Τήνου.

Ευχαριστούμε τον Π. για την θαυμάσια αυτή φωτογραφία!

Η ομιλία της εβδομαδας

 Ακούστε ΕΔΩ την εξαιρετική ομιλία του π.Γεωργίου Σχοινά με θέμα «Πώς να βγεις απ’το χρυσό κλουβί». Αναλύει το πώς ο σύγχρονος άνθρωπος βιώνει συχνά την αίσθηση της εγκατάλειψης από τον Θεό, παρομοιάζοντας την πνευματική αδράνεια και τα πάθη της εποχής μας με μια εσωτερική κόλαση. Παράλληλα, μας καλεί να αναλάβουμε την προσωπική μας ευθύνη, να σπάσουμε τις αλυσίδες της συνήθειας και να στραφούμε με ταπείνωση και ελπίδα στον πνευματικό αγώνα. Τελικά, τονίζει ότι μέσα από τη δυσκολία και την επιμονή μπορούμε να ελκύσουμε τη χάρη του Θεού και να βρούμε την αληθινή παρηγοριά.

Καλή ακρόαση!

Και καλό, ευλογημένο Δεκαπενθήμερο της Παναγίας μας!

Από τι εξαρτάται η σωτηρία μας

 Οι περισσότεροι άνθρωποι πηγαίνουν στο Ναό με την λέξη ''δώσε''.

Δώσε υγεία Κύριε,

δώσε οικονομική ευημερία,

δώσε στην Οικογένεια, δώσε στα παιδιά!

Πολύ λίγοι έρχονται στο Ναό με τις λέξεις:

"εγώ λυπάμαι, Κύριε!''.

Λυπάμαι που αμάρτησα.

Λυπάμαι που δεν Σε αγαπούσα.

Συγγνώμη που Σε ξέχασα!

Με την επίσκεψη πολλών χρόνων σε Ναούς,

δεν καταλαβαίνουν ότι στην Εκκλησία πρέπει να έρθουν με ένα πρόσωπο ταπείνωσης

όχι σαν ένας δίκαιος άνθρωπος

που κάνει μιά χάρη στο Θεό που βρίσκεται στο Ναό Του.

Η Σωτηρία εξαρτάται από την ειλικρίνεια για θεραπεία από την αμαρτία και αν υπάρχει ειλικρίνεια, θα υπάρξει Μετάνοια.

(✞) Αρχιμ. Κύριλλος Παβλόφ.

                πηγή

Μικρή ιστορία για τη δύναμη του Σταυρού!

Καλημέρα, καλή Παρασκευή, αδέρφια! Σας παραθέτω ένα περιστατικό που δείχνει τη δύναμη του Σταυρού! Ας θυμόμαστε να φοράμε σταυρό (όχι κοσμήματα αφαιρετικής τέχνης ή λοιπά αντικείμενα που προσομοιάζουν λίγο ή πολύ με σταυρό). Και, κυρίως, να ζούμε ζωή μετανοίας, κοντά στα μυστήρια της Εκκλησίας μας για να μπορεί η δύναμη του Σταυρού να μας συντροφεύει.

Το σταυρουδάκι

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης είχε κάποτε γνωρίσει μια γυναίκα, πιστή χριστιανή, που ήταν δυστυχισμένη, γιατί ο άντρας της είχε μπλέξει με μάγους. Επειδή, λοιπόν, δεν ήθελε ούτε Σταυρό να φορέσει, εκείνη, για να τον βοηθήσει, έραψε κρυφά στο γιακά του σακακιού του ένα σταυρουδάκι.

Μια μέρα ο άντρας της χρειάστηκε να περάσει ένα ποτάμι. Μόλις πάτησε στο γεφύρι, που ένωνε τις δύο όχθες, άκουσε μια φωνή να του λέει:

– Τάσο! Τάσο! Βγάλε το σακάκι, για να περάσουμε μαζί το γεφύρι.

Ευτυχώς, έκανε κρύο. Γι’ αυτό ο Τάσος απάντησε:

– Πώς να το βγάλω; Κρυώνω!

– Βγάλ’ το, βγάλ’ το, να περάσουμε! ακούστηκε πάλι η φωνή.

Ήταν ο διάβολος και ήθελε να ρίξει τον Τάσο στο ποτάμι, αλλά δεν μπορούσε, γιατί είχε πάνω του το σταυρουδάκι. Τελικά κατάφερε και τον έριξε σε μιαν άκρη, πάνω στο γεφύρι. Εκεί τον βρήκαν πεσμένο οι δικοί του, που τον έψαχναν όλη τη νύχτα. Αν είχε βγάλει το σακάκι, θα τον είχε ρίξει ο διάβολος στο ποτάμι. Τον φύλαξε ο σταυρός, που ήταν ραμμένος στο πέτο του.

πηγή

Τι ωραίος ο καύσωνας!!

πηγή

Μιά φορά, ἤμασταν στό Λοιμωδῶν (μέ τόν ἅγιο Εὐμένιο Σαριδάκη) κι ἑτοιμαζόμασταν νά κάνουμε Ἀκολουθία. Ἐνῶ ἦταν μήνας Σεπτέμβρης, εἶχε μεγάλο καύσωνα.

Ἐγώ, ἄρχισα νά γκρινιάζω καί νά λέω: «Οὔφ, πολύ ζέστη, πολύς καύσωνας, Γέροντα, πά, πά, πά… Σεπτέμβρη καιρό, λές καί εἶναι Κύπρος. Πῶς ἦλθε ἐδῶ ὁ καιρός στήν Ἀθήνα ἔτσι; Καύσωνας, πολύς καύσωνας».

Κι ἀρχίζει ὁ Γέροντας νά γελᾶ γιά πολλή ὥρα. Καί τοῦ λέω:

-Τί γελᾶς;

-Μωρέ, ὡραῖος καύσωνας, ὡραῖος ὁ καύσωνας, ὡραῖος ὁ καύσωνας… Τί ὡραῖος καύσωνας! Πόσο ἀναγκαῖος εἶναι ὁ καύσωνας! Ὅλα χρειάζονται. Τί ὡραῖος ὁ καύσωνας. Χριστέ μου, ὅ,τι θέλεις Ἐσύ. Καύσωνα, καύσωνα… Λιοπύρι, λιοπύρι… Βροχές, βροχές … Ὡραῖος ὁ καύσωνας.

Τοῦ λέω:

-Λές συνεχῶς: «ὡραῖο τό ἕνα, ὡραῖο τό ἄλλο, ὡραῖος ὁ καύσωνας…».

Καί μοῦ λέει:

-Ξέρεις, ἔχει συνηθίσει τό μυαλό σου νά κρίνει. Ἅμα θές νά σταματήσεις νά κρίνεις, ξεκινᾶς νά μήν κρίνεις τά κακά.

Ἅμα ἀρχίσεις ἔτσι, τό ἕνα σοῦ μυρίζει, τό ἄλλο σοῦ βρωμᾶ, τό ἄλλο σέ δυσκολεύει, μετά θά μέ κατακρίνεις κι ἐμένα. Θά συνηθίσει ὁ νοῦς, παιδί μου. Γι’ αὐτό, συνεχῶς βλέπε τήν ὡραία πλευρά τῶν πραγμάτων!

Καί μέ αὐτόν τόν τρόπο αὐτός ὁ ἅγιος ἄνθρωπος σοῦ μάθαινε τό ἀκατάκριτο, νά μήν κρίνεις κανέναν καί κανένα ἀπό αὐτά πού δέν σοῦ ἀρέσουν.

(Μητροπολίτης Μόρφου, Νεόφυτος)

Δόξα τω Θεώ!

 Καλημέρα, αδερφή/έ!

Δόξα τω Θεώ, τι δώρο κι αυτό σήμερα! Ξυπνήσαμε! Άρα, έχουμε ακόμη μια ευκαιρία μετάνοιας! Έχουμε ακόμη τη δυνατότητα να ψηλαφίσουμε την αγάπη, να κοπιάσουμε στον στίβο των αρετών! Να χαρίσουμε αγάπη, ελπίδα, χαμόγελο -ακόμη κι αν πονάμε ή περνάμε δύσκολες στιγμές. Να γίνουμε ένα με τον Θεό μας και με τους συνανθρώπους μας μέσα απ'την Εκκλησία Του. Ίνα ώσι έν -που έλεγε και ο άγιός μας ο Πορφύριος.

Ο καλός μας ο Θεός που τόσα έπαθε κι έκανε για χάρη όλων μας ας μας είναι Στοργικός Πατέρας και συνοδοιπόρος μας! 

Δόξα τω Θεώ!

Ευγενική υπενθύμιση

Ποίημα του π.Ηλία Κουτραφούρη

※Ευγενική υπενθύμιση※

Και της δικής μου

ψυχής το παράλυτο χέρι

πιάσε το, Κύριε, γερά

και τράβηξε με

έξω από αυτό το πηκτό σκοτάδι

της απόγνωσης…

Μη με αφήσεις κλεισμένο

στων σκοτεινών μου λογισμών

τον τάφο,

τον απ’ έξω ευπρεπισμένο

κι από μέσα βρομερό,

γιατί δεν μπορώ άλλο να ανασάνω…

Φοβάμαι ότι θα πεθάνω

τον χειρότερο θάνατο

της ύπαρξης…

Μη με εγκαταλείψεις,

όπως μου αξίζει,

να σαπίζω

μέσα στα πάθη μου

μόνος ξεχασμένος

στον Άδη

πτώμα εξαίσιον

πνιγμένος στις σκέψεις μου

στις σκέψεις της αποθάρρυνσης

και της αιώνιας αναβολής.

Είμαι κι εγώ

ένας από «τους εν τοις μνήμασι», Κύριε,

και τολμώ να ψελλίσω

ότι λαχταρώ κι εγώ

τη ζωή που Εσύ χαρίζεις

ότι προσδοκώ κι εγώ

ανάστασιν νεκρών.

π. Ἠ.Κ.

20/5/26

Αναστάσεως Απόδοσις

Ο πόνος και ο θάνατος δεν έχουν τον τελευταίο λόγο!

Χριστός Ανέστη, αδέρφια!!

Σας αφήνω το παρακάτω κείμενο του π.Χαράλαμπου Παπαδόπουλου (π.Λιβύου).

Ο κόσμος βλέπει έναν άνθρωπο

να ελπίζει και να πιστεύει στο Χριστό

και τον παρεξηγεί.

Νομίζει ότι δεν καταλαβαίνει.

Τον περνάει για ανόητο.

Ότι ζει αλλού.

Ότι κρύβεται πίσω από μεγάλα λόγια.

Δεν είναι όμως έτσι.

Ο Χριστιανός δεν χαίρεται γιατί όλα του πήγαν καλά.

Ούτε γιατί έχει λύσει όλα τα προβλήματα του.

Χαίρεται γιατί εμπιστεύεται τον Χριστό.

Ο Χριστιανός δεν αγνοεί το σκοτάδι. Το έχει δει.

Το έχει περπατήσει.

Το έχει νιώσει να τον σκεπάζει.

Ξέρει καλά τι θα πει κόλαση γι αυτό ποθεί το παράδεισο.

Έχει γευτεί την ελπίδα που γεννιέται στις στάχτες.

Την πίστη που ανθίζει στην σαπίλα.

Γνωρίζει καλά, ότι ποτέ δεν άπλωσε το χέρι του στο Χριστό

κι Εκείνος δεν του το κράτησε σφικτά.

Ο θάνατος και το μνήμα μπορεί να έκλεισε για λίγο τον Χριστό,

αλλά δεν μπόρεσε να Τον κρατήσει μέσα του για πάντα.

Ο πόνος και ο θάνατος δεν έχουν τον τελευταίο λόγο.

Ο τελευταίος λόγος ανήκει στο Θεό.

Κι όταν ο Θεός μιλάει γίνονται πάντα εκπλήξεις και ανατροπές.

Από εκεί γεννιέται η χαρά.

-π. Λίβυος-

Μα τι λόγια! Τι μελωδία!

 Βυζαντινή μουσική: η μουσική των αγγέλων!

Ειδικά, οι ύμνοι της Ανάστασης!

Σας αφήνω το μικρό αυτό ηχητικό διαμαντάκι :)

Χριστός Ανέστη!

Αδέρφια μου αγαπημένα,

Χριστός Ανέστη! Ο Χριστός μας, η Αγάπη μας, το Φως μας ας είναι με όλους μας πάντα! Ας μας ενδυναμώνει, στηρίζει, ελπίζει, οδηγεί πάντα κοντά Του! Άργησα να γράψω λόγω υπερβολικά πολλών υποχρεώσεων σε συνδυασμό με κόπωση. Αλλά το μήνυμα της Ανάστασης είναι υπερβολικά δυνατό κι επίκαιρο όλες αυτές τις ημέρες!

ΤΙ ΧΑΡΑ!

Προς τα φρικτότερα. Προς τα θεσπεσιότερα.

Βράδυ Μ.Τετάρτης προς Μ.Πέμπτη. Ώρα λίγο μετά τις 03:00. Νιώθω πως ποτέ η ελαχιστότητά μου δεν θα μπορέσει να αντιληφθεί έστω μια απειροελάχιστη γεύση από  τον πόνο του Πάθους του Χριστού μου.

Ναι. 

Εκεί που ο Χριστός μου έδωσε εθελούσια τη ζωή Του για να σώσει (και) μένα. Οι αμαρτίες μου τόσες πολλές. Και όμως. Εκείνες τις στιγμές, ο Χριστός μου ήξερε (και) για μένα. Το ποιος θα είμαι . Και θυσιάστηκε (και) για μένα. 

Κι όταν ολοκληρώθηκε το έργο της σωτηρίας μας (και της δικής μου) είπε το ‘τετέλεσται’. 

Χριστέ μου; Θεέ μου; Πώς γίνεται να μη σε αγαπώ; Πώς γίνεται να μη θέλω να σε ακολουθώ; Είναι όμως τέτοια η έλξη της αμαρτίας που δεν υπάρχει μέρα που να μην υποπέσει η φθαρτότητά μου έστω σε κάτι μεμπτό. 

Χριστέ μου, Χριστέ μου.

Αύριο τέτοια ώρα θα έχεις παραδώσει τη ζωή Σου την Πανάγια ως λύτρα και για τις δικές μου αμαρτίες. Πώς να το χωρέσει το φθαρτό μου μυαλό. Πώς να το χωρέσει η ύπαρξή μου, πώς.

Κι όμως! Από τα φρικτότερα θα γεννηθεί η ελπίδα η ολόφωτη για τα πιο θεσπέσια. Για τα πι’όμορφα. Για τα ατελείωτα, ουράνια χαρμόσυνα μηνύματα της Ανάστασής Σου.

Χριστέ μου, Θεέ μου. 

Ελάτε οι αγωνιστές!

Αγαπημένα αδέρφια, καλημέρα!

Χθες το απόγευμα στις ορθόδοξες εκκλησίες όλου του κόσμου ακούστηκε στον κατανυκτικό εσπερινό το ακόλουθο υπέροχο ιδιόμελο!

Σας το παραθέτω στο αρχαίο κείμενο. Είναι τόσο παρακλητικό, τόσο ενθαρρυντικό. Τόσο γλυκό.

Ὁ τὸν ἀμπελῶνα φυτεύσας, καὶ τοὺς ἐργάτας καλέσας, ἐγγὺς ὑπάρχει Σωτήρ, δεῦτε οἱ τῆς Νηστείας ἀγωνισταί, μισθὸν ἀπολαύσωμεν, ὅτι πλούσιος ὑπάρχει, ὁ δοτήρ καὶ ἐλεήμων, μικρὸν ἐργασάμενοι, κομισώμεθα, τὸ τῆς ψυχῆς ἔλεος.

Όμως, σας το παραθέτω και στην ηχητική του εκδοχή για να το ακούσετε και να ευφρανθεί η ψυχή σας! Από τον βυζαντινό χορό των Σιμωνοπετριτών πατέρων:

Ελάτε, λοιπόν, οι αγωνιστές!!

Καλό υπόλοιπο Σαρακοστής, αδέρφια μου! Κοντεύει το λιμάνι του Πάσχα! Ο Κύριός μας χαρίζει τόσες πολλές ευλογίες! Ας μείνουμε αγωνιστές και ταπεινοί!

Νηστεία και φιλότιμο

Εντόπισα εδώ τα παρακάτω λόγια του αγίου Παϊσίου για τη νηστεία και απλώς αντιγράφω αυτούσια τμήμα αυτών για να τα διαβάσουμε [και να τα ξαναδιαβάσουμε :)]. 

Είπε ο Άγιος: " Μὲ τὴν νηστεία ὁ ἄνθρωπος δείχνει τὴν προαίρεσή του. Κάνει ἀπὸ φιλότιμο μιὰ ἄσκηση καὶ ὁ Θεὸς βοηθάει. Ἄν ὅμως ζορίζη τὸν ἑαυτό του καὶ πῆ «τί νὰ κάνω; εἶναι Παρασκευή, πρέπει νὰ νηστέψω», θὰ βασανίζεται. Ἐνῶ, ἄν μπῆ στὸ νόημα καὶ νηστέψη ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸν Χριστό, θὰ χαίρεται. «Αὐτὴν τὴν ἡμέρα, νὰ σκεφθῆ, ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε· οὔτε νερὸ δὲν Τοῦ ἔδωσαν νὰ πιῆ· ξίδι Τοῦ ἔδωσαν. Κι ἐγὼ δὲν θὰ πιῶ νερὸ ὅλη τὴν ἡμέρα». Ἄν τὸ κάνη αὐτὸ, τότε θὰ νιώθη ἀνώτερη χαρὰ μέσα του ἀπὸ αὐτὸν ποὺ πίνει τὰ καλύτερα ἀναψυκτικά!"

Ας κάνουμε, λοιπόν, όλοι μας, αδέρφια, όσο αγώνα μπορούμε. Έξυπνο αγώνα. Με φιλότιμο. Με γνώση της δικής μας ανεπάρκειας αλλά και πίστη στην αγάπη του φιλόστοργου Θεού Πατέρα μας. Πάντα με υπακοή στον πνευματικό μας (ώστε να έχουμε ευλογία Θεού κι όχι εγωισμού αύξηση).

Καλή δύναμη σε όλες/ους μας! Καλό αγώνα!

Να καθαριστούμε και να πορευτούμε!

Βραδινών σκέψεων συνέχεια. Πώς είστε; Εύχομαι να έχετε ειρήνη στην ψυχή, ελπίδα στην καρδιά και φλόγα για αγώνα!

Τι ωραίες που είναι οι στιγμές όταν μόνος, μόνω Θεώ, προσπαθείς να επικοινωνήσεις μαζί Του. Σίγουρα όχι εύκολες. Διότι είμαι αμαρτωλός κι ανάξιος. Ομως, ο ίδιος ο Θεός μας, σαν στοργικός μας Πατέρας θέλει (το είπε ο ίδιος!) να ‘τολμούμε’ να Του μιλούμε.

Αδέρφια μου, αφήνω αυτό το χθεσινοπαογευματινό τροπάριο (απόστιχο) του Εσπερινού της Α’ Κυριακής Νηστειών. Το αντιγράφω στην αρχαία ελληνική:

‘Δεύτε εκκαθάρωμεν εαυτούς, εν ελεημοσύναις και οικτιρμοίς πενήτων, μη σαλπίζοντες, μη δημοσιεύοντες ημών την ευποιΐαν. Μη επιγνώτω η αριστερά, της δεξιάς το έργον. Μη σκορπίση η κενοδοξία, τον καρπόν της ελεημοσύνης. Αλλ’εν κρυπτώ, τω τα κρυπτά ειδότι κράξωμεν: Πάτερ, άφες τα παραπτώματα ημών, ως φιλάνθρωπος’.

Μα πόσο υπέροχα, ποιητικά, γεμάτα Θεό, είναι τα του Τριωδίου τα τροπάρια! 

Ετσι, αγαπημένα αδέρφια, ας πορευτούμε!