Να καθαριστούμε και να πορευτούμε!

Βραδινών σκέψεων συνέχεια. Πώς είστε; Εύχομαι να έχετε ειρήνη στην ψυχή, ελπίδα στην καρδιά και φλόγα για αγώνα!

Τι ωραίες που είναι οι στιγμές όταν μόνος, μόνω Θεώ, προσπαθείς να επικοινωνήσεις μαζί Του. Σίγουρα όχι εύκολες. Διότι είμαι αμαρτωλός κι ανάξιος. Ομως, ο ίδιος ο Θεός μας, σαν στοργικός μας Πατέρας θέλει (το είπε ο ίδιος!) να ‘τολμούμε’ να Του μιλούμε.

Αδέρφια μου, αφήνω αυτό το χθεσινοπαογευματινό τροπάριο (απόστιχο) του Εσπερινού της Α’ Κυριακής Νηστειών. Το αντιγράφω στην αρχαία ελληνική:

‘Δεύτε εκκαθάρωμεν εαυτούς, εν ελεημοσύναις και οικτιρμοίς πενήτων, μη σαλπίζοντες, μη δημοσιεύοντες ημών την ευποιΐαν. Μη επιγνώτω η αριστερά, της δεξιάς το έργον. Μη σκορπίση η κενοδοξία, τον καρπόν της ελεημοσύνης. Αλλ’εν κρυπτώ, τω τα κρυπτά ειδότι κράξωμεν: Πάτερ, άφες τα παραπτώματα ημών, ως φιλάνθρωπος’.

Μα πόσο υπέροχα, ποιητικά, γεμάτα Θεό, είναι τα του Τριωδίου τα τροπάρια! 

Ετσι, αγαπημένα αδέρφια, ας πορευτούμε!

Περί συνδυασμού νηστείας και προσευχής

Του μητροπ.Διοκλείας π.Καλλίστου Ware

(Αντιγραφή από τον κ.Γεώργιο Μπάρλα)

Ο πρωταρχικός σκοπός της νηστείας είναι να μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε την εξάρτησή μας από τον Θεό. Αν η εγκράτεια στο φαγητό κατά τη Μεγάλη Σαρακοστή τηρηθεί στα σοβαρά, ιδι­αίτερα τις πρώτες μέρες, συνεπάγεται πείνα πραγ­ματική, καθώς επίσης και ένα αίσθημα κόπωσης και σωματικής εξάντλησης. Εν συνεχεία, ο σκοπός αυτού είναι να περιέλθουμε σε συντριβή και να συναισθανθούμε τον εσωτερικό μας κατακερμα­τισμό, δηλαδή να μας φέρει στο σημείο να εκτι­μήσουμε στο ακέραιο τη βαρύτητα της ρήσης του Χριστού ότι «χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε» (Ιω. 15, 5).

Εάν είμαστε πάντα χορτασμέ­νοι από φαγητό και ποτό, είναι εύκολο να καλ­λιεργήσουμε υπέρμετρη εμπιστοσύνη στις δυνά­μεις μας, σχηματίζοντας μια εσφαλμένη αίσθηση αυτονομίας και αυτάρκειας. Η τήρηση της υλικής νηστείας υποσκάπτει αυτόν τον εφάμαρτο εφη­συχασμό.

Αν χωριστεί από την προσευχή και τη μετοχή στα ιερά μυστήρια και δεν συνοδεύεται από έργα ελέους, η νηστεία μας καταλήγει φαρισαϊκή ή ακόμη και δαιμονική. Δεν οδηγεί στη συντριβή και τη χαρά, αλλά στην υπερηφάνεια, την εσωτερική ταραχή και την οξυθυμία. Ο πατήρ Αλέξανδρος Ελτσιανίνωφ αναδεικνύει ορθά τη σχέση μεταξύ προσευχής και νηστείας. Του επισημαίνει ένας επικριτής της νηστείας: «Η δουλειά μας μένει πίσω και γινόμαστε ευέξαπτοι... Ποτέ δεν έχω δει πιο κακότροπους υπηρέτες (μιλάμε για την προεπαναστατική Ρωσία) απ' όσο κατά τις τελευταίες ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδος. Είναι ολοφάνερο ότι η νηστεία κάνει πολύ κακό στα νεύρα μας». Ο πατήρ Αλέξανδρος απαντά ως εξής: «Δεν έχεις κι άδικο... Αν δεν συνοδεύεται από προσευχή και εντονότερη πνευματική ζωή, η νηστεία οδηγεί μονάχα σε μια τεταμένη κατάσταση ευερεθιστότητας. Είναι εύλογο να εμφανίζονται θυμωμένοι και ευέξαπτοι οι υπηρέτες που πήραν τη νηστεία στα σοβαρά και αναγκάστηκαν να εργαστούν σκληρά κατά τη Μεγάλη Σαρακοστή, αλλά δεν τους επιτράπηκε να εκκλησιαστούν».

Η νηστεία, λοιπόν, χάνει την αξία της ή γίνεται και επιβλαβής, όταν δεν συνδυάζεται με προσευχή.

Αγάπα!

Ένα υπέροχο κείμενο του π.Προδρόμου, επισκόπου Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης

Οι Άγιοι δεν ήθελαν να γίνουν Άγιοι.

Αγάπη ήθελαν να γίνουν, και όταν γίνεσαι Αγάπη, γίνεσαι Άγιος.

Δεν είναι η αγιότητα που αναζητά ο άνθρωπος του Θεού, αλλά η ένωση με την Πηγή της Αγάπης. Όπως το κερί δεν προσπαθεί να γίνει φως, αλλά απλώς καίγεται και φωτίζει, έτσι και οι Άγιοι δεν επιδίωξαν δόξα, αλλά να χαθούν μέσα στη φωτιά της αγάπης του Θεού.

Έδιναν χωρίς να λογαριάζουν. Συγχωρούσαν χωρίς να θυμούνται. Προσεύχονταν χωρίς να κουράζονται. Και σιγά-σιγά, χωρίς να το επιδιώκουν, γίνονταν φως μέσα στο σκοτάδι του κόσμου.

Αν θες να περπατήσεις στα ίχνη τους, μη σκέφτεσαι την αγιότητα. Αγάπα. Αγάπα μέχρι να χαθεί το «εγώ» σου, μέχρι να μη σε νοιάζει αν δίνεις περισσότερα από όσα παίρνεις. Αγάπα μέχρι να πονέσεις, και μέσα σε αυτόν τον πόνο θα γεννηθεί η χαρά που μόνο η αγιότητα χαρίζει.

Γιατί ο Άγιος δεν είναι εκείνος που νίκησε τον κόσμο, αλλά εκείνος που άφησε την Αγάπη να τον νικήσει.

 

 

Οδηγός αγάπης για το 2025

 Αδέρφια μου, αγαπημένα, αύριο εισερχόμαστε σε νέα ημερολογιακή χρονιά! Νομίζω πως το απόσπασμα που ακολουθεί (απ’το βιβλίο του γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού «Ο γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής» της σειράς Ψυχοφελή Βατοπαιδινά 1 των εκδόσεων της Ι.Μ.Μ.Βατοπαιδίου) μπορεί να αποτελέσει γλυκό εφαλτήριο, ασφαλής πνευματική συμβουλή για να ξεκινήσουμε με ελπίδα Χριστού το έτος 2025 που κοντοζυγώνει. 

(…) «Ο γέροντας μας έλεγε ότι σε όποιον προσεύχεται αληθινά αποκαλύπτεται η αίσθηση της αγάπης προς τον πλησίον. Και πιο συγκεκριμένα, ‘Όταν η Χάρις ενεργήσει στην ψυχή του ευχόμενου, τότε τον πλημμυρίζει η αγάπη του Θεού, ώστε να μη μπορεί άλλο ν’αντέξει αυτό που αισθάνεται. Στη συνέχεια, στρέφεται η αγάπη αυτή προς τον κόσμο και τον άνθρωπο, τον οποίο αγαπά τόσο, ώστε θέλει να πάρει επάνω του όλο τον ανθρώπινο πόνο και τη δυστυχία για να απαλλαγούν οι άλλοι. Συμπάσχει σε κάθε θλίψη και δυσκολία, θλίβεται ακόμη και για αυτά τα άλογα ζώα και κλαίει όταν σκεφθεί ότι πάσχουν!

Αυτά είναι χαρακτηριστικά της αγάπης που τα προκαλεί και τα δραστηριοποιεί η προσευχή. Γι’αυτό και όσοι πρόκοψαν στην προσευχή δεν παύουν να εύχονται υπέρ του κόσμου(…)’.

Παναγιά μας Μυρτιδιώτισσα

Μάνα μας Παναγιά,

Μυρτιδιώτισσα μάνα μας,

σκέπαζε το νησί σου 

και την Ελλάδα μας όλη.

Ενίσχυσε όλο τον κόσμο,

σ'όλα τα πέρατα της γης.

Το φως της παρηγοριάς σου

στέλνε συνεχώς 

σε όσους με ταπείνωση 

και πίστη 

σε ζητούν.

Μάνα μας Παναγιά,

Μυρτιδιώτισσα μάνα μας,

προστάτευε

παρηγόρησε

ενίσχυσε

στερέωσε στην πίστη 

όλες κι όλους μας.

Ας είναι δοξασμένη η Χάρη Σου!

Ἦχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε. Λαοί νῦν κροτήσωμεν, δεῦτε τὰς χεῖρας πιστῶς, καὶ ἄσωμεν ἄσμασι, τῇ Θεομήτορι, ἐν πόθῳ, κραυγάζοντες˙ Χαῖρε ἡ προστασία πάντων τῶν δεομένων, Χαῖρε ἡ σωτηρία, τῶν τιμώντων Σε πόθῳ, Χαῖρε ἡ τῷ παραλύτῳ, τὴν ἴασιν βραβεύσασα.

 

"Η καρέκλα δεν ήταν άδεια, παιδί μου".

 ιστορία του καλού φίλου, Κ.Π.

Ένας γέρος πατέρας άρρωστος πέθαινε.

Η κόρη του ζήτησε από κάποιον ιερέα να έρθει και να προσευχηθεί για την υγεία του πατέρα της.

Μπαίνοντας στο δωμάτιο, ο ιερέας είδε μια καρέκλα κοντά στο κρεβάτι και σκέφτηκε ότι ετοιμάστηκε για την άφιξή του.

- Με περίμενες; ρώτησε ο ιερέας.

- Όχι, ποιός είσαι; ρώτησε ο ασθενής.

- Είμαι ιερέας. Η κόρη σου με κάλεσε να προσευχηθώ μαζί σου για την υγεία σου. Όταν είδα την άδεια καρέκλα δίπλα στο κρεβάτι σου, υπέθεσα ότι ήξερες για την επίσκεψή μου.

- Ω ναι, μια καρέκλα... - είπε ο ασθενής και χαμηλώνοντας τη φωνή του, συνέχισε:

- Δεν το είπα σε κανέναν αυτό... Όλη την ενήλικη ζωή μου πήγαινα στην εκκλησία και άκουγα εκεί συνεχώς ότι πρέπει πάντα να προσεύχεσαι, ότι η προσευχή δίνει πολλά σε έναν άνθρωπο, ζεσταίνει την καρδιά του...

Όλες όμως οι προσευχές μπήκαν στο ένα μου αυτί και βγήκαν από το άλλο.

Δεν μπορούσα να τους πιστέψω, ίσως επειδή δεν με άγγιξαν.

Σταμάτησα έτσι να προσεύχομαι.

Μόλις πριν από δύο χρόνια ένας καλός φίλος μου είπε ότι η προσευχή είναι απλώς μια συζήτηση με τον Θεό. Με συμβούλεψε να κάτσω στη μία καρέκλα και στην άλλη να φανταστώ ότι κάθομαι δίπλα με τον Ιησού Χριστό.

Άλλωστε ο Κύριος είπε: «Είμαι μαζί σας όλες τις μέρες μέχρι το τέλος της ζωής».

«Και μετά μου είπε ο καλός φίλος μου, πες Του για όλα όσα σε ανησυχούν και άκου με πίστη προσεκτικά, δέξου ότι σε ακούει τώρα».. .

Το δοκίμασα - και μου άρεσε τόσο πολύ που άρχισα να το κάνω κάθε μέρα για δύο ώρες.

Ο ιερέας χάρηκε για τον άρρωστο, τον συμβούλεψε να μην σταματήσει να έχει τέτοιες συζητήσεις με τον Θεό, μετά τον εξομολόγησε και προσευχήθηκε πάνω του, τον Κοινώνησε και έφυγε.

Και λίγες μέρες μετά από αυτό το περιστατικό, η κόρη ήρθε ξανά και είπε ότι ο πατέρας της είχε πεθάνει.

Ο ιερέας ρώτησε:

- Πώς έφυγε;

-«Ήμασταν οι δύο μας το μεσημέρι όταν ο πατέρας μου με κάλεσε να τον βάλω για ύπνο», απάντησε το κορίτσι.

- Είπε ότι με αγαπούσε πολύ και με φίλησε. Πήγα στο κατάστημα μετά για ψώνια , και όταν επέστρεψα, τον βρήκα άψυχο.

Αλλά κάτι στον θάνατό του μου φάνηκε περίεργο.

Τα τελευταία λεπτά, προφανώς, μάζεψε όλες του τις δυνάμεις, απομακρύνθηκε από το κρεβάτι του και μετακόμισε στην καρέκλα που στεκόταν δίπλα στο κρεβάτι του και ακούμπησε το κεφάλι του σε αυτήν.

Έτσι τον βρήκα.

Τι νομίζετε ότι μπορεί να σημαίνει αυτό;

- Είθε ο Θεός να δώσει σε όλους να φύγουν έτσι, απάντησε ο ιερέας, σκουπίζοντας τα δάκρυά του.

'Η καρέκλα δεν ήταν άδεια, παιδί μου!'.

 

 

Για ν'απαντήσει ο Θεός στα αιτήματά μας

 αλιευμένο από εδώ

Για ν’ απαντήσει ο Θεός στο αίτημα μας και να μας δώσει ότι του ζητάμε, πρέπει πρώτα απ’ όλα να έχουμε ταπείνωση, την οποία εμείς δεν έχουμε. Όλοι μας, μικροί και μεγάλοι, έχουμε πολύ εγωισμό και δεν δεχόμαστε υπόδειξη και παρατήρηση.

Όλα τα γνωρίζουμε, είμεθα όλοι σοφοί.

Όταν μας κυριεύει ο εγωισμός, μικρό θέμα, μεγάλος καυγάς.

Ο Θεός μας δίνει πολλές ευκαιρίες για να κερδίσουμε τον Παράδεισο, αλλ’ εμείς αυτές τις ευκαιρίες δεν τις δεχόμαστε όλες, τις διώχνουμε. Εάν όσα οφείλει ο άνθρωπος τα ξεπλήρωσε σ’ αυτή τη ζωή, σώζεται.

Ρίξτε το μεγαλύτερο βάρος του αγώνα σας στην προσευχή, γιατί αυτή μας κρατεί σε επαφή με το Θεό. Και η επαφή αυτή πρέπει να είναι συνεχής. Η προσευχή είναι το οξυγόνο της ψυχής, είναι ανάγκη της ψυχής και δεν πρέπει να θεωρείται αγγαρεία.

Η προσευχή για ν’ ακουστεί από το Θεό πρέπει να γίνεται με ταπείνωση, με συναίσθηση βαθιά της αμαρτωλότητας μας, και να είναι καρδιακή. Εάν δεν είναι καρδιακή, δεν ωφελεί. Ο Θεός ακούει πάντοτε την προσευχή του ανθρώπου που είναι πνευματικά ανεβασμένος.

Η μελέτη της Αγίας Γραφής βοηθάει πολύ την προσευχή, θερμαίνει την ψυχή και μεταφέρει τον προσευχόμενο σ’ ένα πνευματικό χώρο. Η προσευχή είναι ξεκούραση.

Όταν εμείς αναθέτουμε τα πάντα σ’ Αυτόν, ο Θεός υποχρεώνεται να μας βοηθήσει.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης 

 

Να είμαστε όλοι ένα!

 Στην Εκκλησία σώζομαι μαζί με τον/ην αδερφό/ή μου. Ναι μεν ο καθένας μας έχει τον δικό του αγώνα, αλλά το 'εγώ' μεταστοιχειώνεται σε εμείς. Προσευχόμαστε πρώτα για όλο τον κόσμο και μετά για εμάς. Σχετιζόμαστε με τους άλλους ανθρώπους. Αγαπάμε τον Θεό μας αλλά ταυτόχρονα αγαπάμε και τον/ην διπλανό/ή μας. Και στην Θ.Κοινωνία προσερχόμαστε αφού πρώτα έχουμε εξομολογηθεί αλλά και συγχωρεθεί με τον συνάνθρωπό μου.

Ενότητα. Αγάπη. (Επι)Κοινωνία. 

Τόσο λεπτά τα νοήματα, τόσο ευεργετικές οι ενέργειες, τόσο σπουδαία η πίστη μας!

Ποίημα-προσευχή στον Χριστό μας

 Χριστέ μου,

Είσαι το φως στη ζωή μου

όταν παντού γύρω και μέσα μου όλα σκοτεινιάζουν.

Είσαι η ελπίδα μου

όταν όλα εξασθενούν ή καταρρέουν.

Είσαι η παρηγοριά μου, το στήριγμά μου

όταν νιώθω σπασμένος.

Είσαι το καταφύγιό μου,

όταν νιώθω βαριές τις αμαρτίες μου να με πλακώνουν.

Είσαι ο οδοδείκτης μου

όταν αποπροσανατολίζομαι και χάνομαι.

Είσαι το οχυρό μου

όταν πολεμούσαν απ’τους λογισμούς του εχθρού.

Είσαι ο Πατέρας μου, ο Σωτήρας μου, ο Θεός μου!

Σε ευχαριστώ για όλα! 

Τι να κάνω όταν με στεναχωρεί κάτι που συνέβη;

Νέος μήνας, αδέρφια μου αγαπημένα!

Και, όπως κάθε μήνας είναι ακόμη μία νέα αρχή, έτσι ας κάνουμε κι εμείς και νέο ξεκίνημα! Ξεκίνημα με τον Χριστό! 

Αυτήν την περίοδο διαβάζω και ξαναδιαβάζω τον άγιο Πορφύριο. Συγκεκριμένα, το βιβλίο «Βίος και Λόγοι του γέρ. Πορφυρίου Καυσοκλαυβίτου» των εκδ.Χρυσοπηγή. Κάθε παράγραφος, κάθε πρόταση, κάθε λόγος του Αγίου γέροντα είναι βάλσαμο, είναι παρηγοριά. Κλείνω το βιβλίο και νιώθω αναπαυμένος και με ελπίδα!

Σου αφήνω εδώ ακόμη μια αράδα (σελ. 371, Β’ έκδοση) από τους λόγους του Αγίου μας που μιλάει για το πώς να κινούμαστε όταν μέσα μας έχουμε στεναχώρια:

«(…) Κι εγώ σκέπτομαι ότι αμαρτάνω. Δεν βαδίζω καλά. Ο,τι όμως με στεναχωρεί, το κάνω προσευχή. Δεν το κλείνω μέσα μου. Πάω στον πνευματικό, το εξομολογούμαι, τελείωσε! Να μη γυρίζουμε πίσω και να λέμε τι δεν κάναμε. Σημασία έχει τι θα κάνομε τώρα, απ’αυτή τη στιγμή κι έπειτα. Όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος: «Τα μεν οπίσω επιλανθανόμενος, τοις δε έμπροσθεν επεκτεινόμενος».

Έτσι ας πράττουμε κι εμείς, αδέρφια μου!! Να και κάτι σχετικό που βρήκα σ’έναν τοίχο πριν πολλά χρόνια στη Θεσσαλονίκη:

Καλημέρα, καλή Παρασκευή, καλό μήνα, με ταπείνωση και αγώνα τώρα στο Τριώδιο που ήρθε!

Συμπεριφορά παιδιών και κατάσταση γονέων

 απ'το site του Ι.Ν.Αγ.Φωτεινής Υμηττού (εδώ)

του αγ.Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτη

Τα φερσίματα των παιδιών έχουν άμεση σχέση με την κατάσταση των γονέων. Όταν τα παιδιά πληγώνονται απ’ την κακή μεταξύ των γονέων τους συμπεριφορά, χάνουν δυνάμεις και διάθεση να προχωρήσουν στην πρόοδο. Κακοχτίζονται και το οικοδόμημα της ψυχής τους κινδυνεύει από στιγμή σε στιγμή να γκρεμισθεί.

Είχαν έλθει δύο κοπελίτσες και η μία είχε κάτι πολύ άσχημα βιώματα και με ρωτούσαν που οφείλονται. Και τους είπα:

-Είναι απ’ το σπίτι, απ’ τους γονείς σας. Κι όπως την «έβλεπα» τη μία, λέω:

-Εσύ απ’ την μητέρα σου τα έχεις κληρονομήσει αυτά.

-Κι όμως, λέει, οι γονείς μας είναι τόσο τέλειοι άνθρωποι. Είναι χριστιανοί, εξομολογούνται, μεταλαμβάνουν, που μπορεί να πει κανείς, ζήσαμε μέσα στη θρησκεία. Εκτός… αν φταίει η θρησκεία, απαντάει εκείνη. Τους λέω:

-Τίποτα δεν πιστεύω απ’ αυτά που μου λέτε. Εγώ ένα μόνο βλέπω, οι γονείς σας δεν την ζουν τη χαρά του Χριστού. Πάνω σ’ αυτό η άλλη είπε:

-Άκουσε, Μαρία. Καλά λέει ο παππούλης. Έχει δίκιο. Οι γονείς μας πάνε στον πνευματικό, στην Εξομολόγηση, στη Θεία Μετάληψη, ναι. Αλλά είχαμε ποτέ ειρήνη στο σπίτι; Ο πατέρας συνεχώς γκρίνιαζε με τη μητέρα μας. Διαρκώς πότε ο ένας δεν έτρωγε, πότε ο άλλος δεν ήθελε να πάνε κάπου μαζί. Έχει δίκιο, λοιπόν, ο παππούλης.

Το παιδί θέλει κοντά του ανθρώπους θερμής προσευχής. Όχι ν’ αρκείται η μητέρα στο αισθητό χάδι για το παιδί της, αλλά να προσφέρει συγχρόνως και το χάδι της προσευχής. Το παιδί αισθάνεται στο βάθος της ψυχής του το πνευματικό χάδι, που μυστικά στέλνει η μητέρα του, και έλκεται προς αυτήν. Νιώθει ασφάλεια, σιγουριά, όταν η μητέρα με τη συνεχή, την επίμονη και θερμή προσευχή της αγκαλιάζει το παιδί της μυστικά και το ελευθερώνει απ’ ό,τι το σφίγγει.

Οι μητέρες ξέρουν να αγχώνονται, να συμβουλεύουν, να λένε πολλά, αλλά δεν έμαθαν να προσεύχονται. Οι πολλές συμβουλές και υποδείξεις κάνουν πολύ κακό. Όχι πολλά λόγια στα παιδιά. Τα λόγια χτυπάνε στ’ αυτιά, ενώ η προσευχή πηγαίνει στην καρδιά. Προσευχή χρειάζεται, με πίστη δίχως άγχος, αλλά και καλό παράδειγμα.

Όλα απ’ την προσευχή, τη σιωπή και την αγάπη γίνονται. Καταλάβατε τα αποτελέσματα της προσευχής;

Αγάπη εν προσευχή, εν Χριστώ αγάπη. Αυτή ωφελεί πραγματικά. Όσο θ’ αγαπάτε τα παιδιά με την ανθρώπινη αγάπη, που είναι συχνά παθολογική, τόσο θα μπερδεύονται, τόσο η συμπεριφορά τους θα είναι αρνητική. Όταν όμως η αγάπη σας θα είναι μεταξύ σας και προς τα παιδιά χριστιανική και αγία, τότε δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα. Η αγιότητα των γονέων σώζει τα παιδιά. Για να γίνει αυτό πρέπει να επιδράσει η θεία χάρις στις ψυχές των γονέων. Κανείς δεν αγιάζεται μόνος του. Η ίδια η θεία χάρις μετά θα φωτίσει, θα θερμάνει και θα ζωογονήσει τις ψυχές των παιδιών. Να προσεύχεσαι και, όταν πρέπει, να μιλάς στα παιδιά με αγάπη. Πιο πολύ να κάνεις προσευχή και λίγα λόγια να τους λες.

Πολλή προσευχή και λίγα λόγια σε όλους. Να μη γινόμαστε ενοχλητικοί, αλλά να προσευχόμαστε μυστικά και μετά να μιλάμε κι ο Θεός θα μας βεβαιώνει μέσα μας αν η ομιλία μας είναι δεκτή στους άλλους. Αν δεν είναι πάλι, δεν θα μιλάμε. Θα προσευχόμαστε μυστικά μόνο. Διότι και με το να μιλάμε, γινόμαστε ενοχλητικοί και κάνουμε τους άλλους ν’ αντιδρούν και καμιά φορά ν’ αγανακτούν. Γι’ αυτό πιο καλά είναι να τα λέει κανείς μυστικά στην καρδιά των άλλων παρά στ’ αυτί τους, μέσω της μυστικής προσευχής.

Να προσεύχεσαι και μετά να μιλάς. Έτσι να κάνεις στα παιδιά σου. Άμα διαρκώς τους δίδεις συμβουλές, θα γίνεις βαρετή κι όταν θα μεγαλώσουν, θα αισθάνονται ένα είδος καταπιέσεως. Να προτιμάς, λοιπόν, την προσευχή. Να τους μιλάς με την προσευχή. Να τα λες στον Θεό κι ο Θεός θα τα λέει μέσα τους. Δηλαδή, δεν πρέπει να συμβουλεύεις τα παιδιά σου έτσι, με φωνή που να την ακούνε τ’ αυτιά τους. Μπορείς να το κάνεις κι αυτό, αλλά προπάντων πρέπει να μιλάς για τα παιδιά σου στον Θεό. Να λες: «Κύριε Ιησού Χριστέ, φώτισε τα παιδάκια μου. Εγώ σ’ Εσένα τα αναθέτω. Εσύ μου τα έδωσες, μα κι εγώ είμαι αδύναμη, δεν μπορώ να τα κατατοπίσω· γι’ αυτό, Σε παρακαλώ, φώτισέ τα». Κι ο Θεός θα τους μιλάει.

Να είσαι εκεί!

Ένα από τα πιο σημαντικά αγαθά 

που μπορούμε να προσφέρουμε στον διπλανό μας 

είναι ο χρόνος μας. 

Αυτή η φράση ανήκει σ'έναν ιδιαίτερα αγαπημένο και αγιασμένο ιερέα και την έχω χαραγμένη στη ψυχή μου. Γιατί είναι απ'τα πιο σημαντικά αγαθά; Διότι, αν γίνει με σωστές προϋποθέσεις (σεβασμό, ενεργητική ακρόαση, ενσυναίσθηση, κλπ), δείχνει αγάπη αγνή κι αληθινή! Κι αυτό μπορεί να αναπτερώσει και να βοηθήσει τον άλλον. Αλλά κι εσένα (που χαρίζεις τον χρόνο σου ως δώρο) σε βοηθά, διότι σε γεμίζει αρετές.

Σκέψου τώρα αυτός ο άλλος στον οποίον αφιερώνεις τον χρόνο σου να είναι ο Χριστός μας! Ή η Παναγιά μας! Ή ο φύλακας άγγελός σου ή ο προστάτης-άγιός σου! Τι όμορφο που θα είναι!

Γι'αυτό, αδερφή/έ, όταν προσεύχεσαι, να είσαι εκεί! Εκεί σε αυτόν που απευθύνεσαι. Να μην το κάνεις 'αγγάρεια' που έλεγε κι ο άγιος Πορφύριος. Να είσαι εκεί σώμα και ψυχή. Να μιλάς και να το εννοείς σαν να είσαι ενώπιος ενωπίω. Που, ούτως ή άλλως, είσαι!

Σου εύχομαι, να το προσπαθείς πάντα.

Καλή δύναμη!

Βγάζοντάς με από το αδιέξοδο

Χριστός Ανέστη, αδέρφια μου!

 

Πόσες μα πόσες φορές έχουμε βρεθεί σε διλήμματα... Σε αδιέξοδα... 

Πόσες φορές μεγάλες λύπες μας έχουν περικυκλώσει...

Πόσες και πόσες φορές έχουμε απογοητευτεί από κακές συμπεριφορές...

Τι μπορούμε να κάνουμε σε τέτοιες περιπτώσεις;

Ας δοθούμε στην προσευχή. Προσευχή διάπυρη, αληθινή, γνήσια, έμπονη. Και ο Χριστός μας σίγουρα θα μας απαντήσει. 

Όπως το λέει και στο Ψαλτήρι (ψαλμός 117, 5-6) ο Δαυίδ:

"Όταν σε δύσκολη ήμουν θέση, τον Κύριο επικαλέστηκα

κι εκείνος μου αποκρίθηκε, βγάζοντάς με από το αδιέξοδο.

Ο Κύριος με βοηθάει,

δε θα φοβηθώ ό,τι και να μου κάνουν οι άνθρωποι".

 

Για την υπέροχη παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου

 Ακούστε, αδέρφια μου, όταν ευκαιρήσετε την ομιλία του π.Αθανασίου Μυτιληναίου. (Για την ακρίβεια έχει 2 μέσα στο ίδιο βίντεο, την πρώτη μόνο πρόλαβα να ακούσω).
Είναι τόσο διαφωτιστική, γεμάτη αγάπη για τον Θεό και τον άνθρωπο. Αφυπνιστική. Μια διακριτική έκκληση για μετάνοια. Μια βιωματική προσέγγιση στο δρόμο προς την αληθινή προσευχή και τη ζωή.

Καλό Τριώδιο, αδέρφια μου.

Κάνε αυτό που περνάει από το χέρι σου

Θα έχετε πολλές δυσκολίες στην ζωή. Ερωτηματικά θα έρχονται βροχή. Οι μέριμνες θα σας περικυκλώνουν και θα βλέπετε συχνά πυκνά την χριστιανική σας ζωή να γίνεται δύσκολη. Μην ανησυχείτε. Ο Θεός θα βοηθήσει. Εσύ κάνε εκείνο που περνάει από το χέρι σου. Μπορείς να μελετήσεις πέντε λεπτά την ημέρα; Μελέτησε. Μπορείς να προσευχηθείς πέντε λεπτά την ημέρα; Προσευχήσου. Και αν δεν μπορείς πέντε, προσευχήσου δύο. Τα υπόλοιπα είναι υπόθεση του Θεού. 

 Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης 

από το βιβλίο "Περί Θεού λόγος αισθήσεως: οκτώ κείμενα πνευματικής αγωγής", από τις εκδόσεις Ίνδικτος 

Σου αξίζει η χαρά

Σώσον με, σώσον με, η τον Σωτήρα τέξασα. 

Ίδε την θλίψιν μου Αγνή, 

ην η πληθύς των αμετρήτων μου κακών, 

εμποιεί καθ'ημέραν, τη αθλία μου ψυχή, 

εξ απογνώσεως.

Καλημέρα.

Να θυμάσαι πως για τον Θεό είσαι ξεχωριστός, ξεχωριστή. Ο καθένας μας είναι. Σου αξίζει η χαρά. Σου αξίζει να ζεις. Γι'αυτό έπλασε τον Παράδεισο ο Θεός μας. Και ξέρεις ποιο είναι το τέλειο; Ότι μπορούμε από τώρα, από αυτή εδώ την σύντομη παρουσία μας στη γη, να ζούμε εν Παραδείσω. Μην περιμένεις άλλο. Αγκάλιασε τα μυστήριά Του για να ζεις κι εσύ. Σε περιμένει. Όλους μας περιμένει.
__________________________________________

υγ: Το πεντάστιχο στην αρχή είναι τροπάριο για την Παναγία από τον σημερινό Όρθρο.

Ο χειμώνας έρχεται

Ο χειμώνας έρχεται. Τουλάχιστον ημερολογιακά. Αφού ώρες-ώρες το νιώθω πολλές φορές καθώς περπατώ (κωδικός 6, σωστά;;) στο κέντρο ή στην άνω πόλη. Το αισθάνομαι κυρίως στα αυτιά μου που δεν πολυσυμπαθούν τις χαμηλές θερμοκρασίες σε αντίθεση με όλο το υπόλοιπο σώμα μου που χαίρεται όταν φεύγουν ανεπιστρεπτί οι ζεστές, θερμές μέρες του καλοκαιριού και του νεαρού φθινοπώρου.

Ο χειμώνας έρχεται. Και μας βρίσκει... Αλήθεια, πώς σε βρίσκει ο χειμώνας αυτός; Θα'θελα να μπορώ να μάθω το πώς αισθάνεσαι. Πώς νιώθεις αυτή την οριακά τρελή περίοδο που βιώνουμε. Εμένα, πάντως, με βρίσκει μια στις καλές μου και μια στις στενάχωρες στιγμές μου. 

Ο χειμώνας έρχεται και θέλω να στολίσω το σπίτι μου. Μα και την ψυχή μου. Και μου φαίνονται τόσο ποθητά και τόσο δύσκολα. Και τα δύο. Δεν ξέρω τον τρόπο φέτος. Μα τα επιθυμώ. Όπως επιθυμώ τόσο πολύ το να χιονίσει. Μα στην πόλη που με βρίσκει αυτός ο χειμώνας έχει να χιονίσει πολύ πολύ καιρό. 

Ο χειμώνας έρχεται, πλησιάζει και θέλω οι αποθήκες της καρδιάς μου να έχουν αρκετά καυσόξυλα. Θέλω να χτυπά χαρούμενη, ζεστή. Από αγάπη. Από προσευχή. Ναι, θέλω πολύ να αποζητά η καρδιά μου την προσευχή. Να ρέει στις φλέβες μου, να τη νιώθω να μου ζωογονεί την ύπαρξη. Μα κι αυτό είναι θέμα αγώνα.

Οκ, αγαπητέ χειμώνα. 

Έλα.

Το αποφάσισα.

Θα συνεχίσω να αγωνίζομαι όσο μπορώ.

Πρωινή προσευχή

αγιασθήτω τω όνομά σου

ελθέτω η Βασιλεία σου

γενηθήτω τω θέλημα σου

Στην καραντίνα αυτή νούμερο δύο που διανύουμε, νιώθω όλο και πιο έντονα πως κάποια πράγματα παραμένουν πράγματα. Νιώθω πως όλα προχωρούν και κινούνται και αλλάζουν, όμως η ψυχή μου και η διάθεσή μου δεν στρέφονται πάντα σ'αυτά που πραγματικά αξίζουν την προσοχή μου.

Περνάμε δύσκολα όλοι. Δύσκολες στιγμές ειδικά για όσους είτε βρίσκονται με σοβαρά προβλήματα (σωματικής ή ψυχικής) υγείας είτε για τους συγγενείς τους. Θεέ μου, σε παρακαλώ, ενίσχυσέ τους. Είσαι Πατέρας. Πατέρας όλων μας. Στείλε λίγη από τη γλυκιά Σου γαλήνη στις ψυχές και τα σώματα αυτών των ανθρώπων που ζουν καθημερινά μέσα στον πόνο, την οδύνη και το άγχος. 

Αλλά και σε όλο Σου τον κόσμο. Μάθε μας πώς πρέπει να προσεγγίζουμε τον διπλανό μας. Πέταξε από τη ματιά μας τα σκοτάδια που εμείς επιλέξαμε. Δείξε μας ξανά τι όμορφα που είναι να ζούμε υπακούοντας τα γεμάτα γαλήνη λόγια Σου. 

Στοργικέ μας Πατέρα, δεν θέλουμε άλλο να ζούμε μακριά σου. 

Κι αυτό το πρωινό, μείνε μαζί μας, Κύριε.

Η επιμονή στην προσευχή

Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να βαριέται να προσευχηθεί. Να ραθυμεί. 

Εξουθενωμένος από την κούραση της ημέρας, θέλω κατευθείαν να πέσω στο κρεβάτι και να αποκοιμηθώ. Μα, μια φωνούλα μέσα μου διακριτικά μου λέει: "Μήπως να θυμόσουν κι απόψε το βράδυ τον καλό Θεό; Εκείνον που τόσα έκανε για σήμερα; Εκείνον που σε προστάτεψε από τόσους κινδύνους κι εσύ ούτε που το αντιλήφθηκες; Δεν θα 'ταν υπέροχο να έλεγες και μια ευχαριστία στην Παναγιά μας;"

Αδερφέ/ή, η αγάπη του καλού αόρατου κόσμου είναι ατέλειωτη! Χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες! Άγγελοι, άγιοι, μάρτυρες, προφήτες, απόστολοι! Ο Θεός μας, η Παναγιά μας! 

Αξίζει να ξοδέψουμε δυο λόγια προσευχής, δύο λόγια. Ας είμαστε και....'χώμα'. Ας είμαστε και εξαντλημένοι. Αυτά τα δυο λεπτά ας είναι δοξολογία, ευχαριστία για την Χάρη που λάβαμε. Ας πούμε ένα 'Κύριε ελέησον' για τους οικείους μας. Για τους φίλους, γνωστούς, συναδέλφους μας. Ακόμη και για όσους μας στενοχωρούν και μας κάνουν τη ζωή δύσκολη. 

Και ξέρεις κάτι; Αυτά τα δύο λεπτά δεν είναι ξόδεμα! Είναι επένδυση! Είναι στεφάνι μαρτυρικό! Είναι δείγμα ψυχής που θέλει να έχει ζωντανή σχέση με το Θεό: όχι μόνο στα εύκολα, στα ήρεμα αλλά και στα δύσκολα, ακόμη και σε στιγμές όπως αυτές λίγο πριν τον ύπνο. Διότι ακόμη και αυτός (ο ύπνος) θα είναι πολύ γλυκύτερος μετά την προσευχή. Αυτά τα δύο λεπτά επιμονής στην προσευχή δείχνουν αρχοντιά ψυχής :)

Καλημέρα. Από καρδιάς! Σήμερα είναι η μέρα της γιορτής της Απόδοσης της ύψωσης του Τιμίου Σταυρού.

Ένα ποίημα διαμάντι του π.Η.Κ.

Σε είδα,
νεαρή μητερούλα,
να κρατάς το παιδάκι σου
και να προσεύχεσαι
στην Παναγία.
Το πρόσωπο σου
ήταν φωτεινό
ολοφώτεινο
πανέμορφο.
Υποκλίθηκα νοερά
στην αγνή ομορφιά σου.
Την καρδιά σου
καθρέπτιζε
είμαι σίγουρος
και τη Χάρη
που
ενεργούσε μέσα σου
το μυστήριο
της μητρικής προσευχής.
Διακριτικά αποσύρθηκα
μη σε διακόψω
και με δέος
ψέλλισα το Αμήν.
Ευχαριστώ το Θεό
που σε είδα.

Ένα ποίημα του πολύ καλού φίλου π.Η.Κ. τον οποίο και ευχαριστούμε θερμά για την ευλογία και την άδεια να αναρτήσουμε το μικρό αυτό διαμαντάκι γραφής στην γωνιά μας.