Βοήθησέ μας, Κύριε!

 Ανία και πλήξη με κυρίεψαν,
με τα δικά σου λόγια τόνωσέ με.

Από της αδικίας τον δρόμο κράτα με μακρυά,
μέσ' απ'τον Νόμο σου δείξε μου την αγάπη σου.

Αυτά έλεγε ο μεγάλος προφήτης και βασιλιάς Δαβίδ...
Πόσα μα πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε. Κι όμως. Η ανθρώπινη φύση ήταν και είναι ίδια. Στο βάθος μας έχουμε καλοσύνη. Μα οι πράξεις μας πολλές φορές δείχνουν πως είμαστε επιρρεπείς στο κακό, Στην αμαρτία. 

Βοήθησέ μας, Κύριε. Βοήθησέ μας να μένουμε κοντά Σου. Να θέλουμε να μένουμε κοντά Σου. Να επιθυμούμε την ένωση μαζί Σου. Τι θα ήμασταν χωρίς Εσένα; Τι θ'απογινόμασταν αν δεν είχαμε στραμμένο το βλέμμα και την ελπίδα μας στην στοργική Σου πατρική αγκαλιά; Πώς θα μπορούσαμε να πορευτούμε αν δεν είχαμε τις γεμάτες αγάπη εντολές Σου;

Βοήθησέ μας, Κύριε. Βοήθησέ μας.

Βγάζοντάς με από το αδιέξοδο

Χριστός Ανέστη, αδέρφια μου!

 

Πόσες μα πόσες φορές έχουμε βρεθεί σε διλήμματα... Σε αδιέξοδα... 

Πόσες φορές μεγάλες λύπες μας έχουν περικυκλώσει...

Πόσες και πόσες φορές έχουμε απογοητευτεί από κακές συμπεριφορές...

Τι μπορούμε να κάνουμε σε τέτοιες περιπτώσεις;

Ας δοθούμε στην προσευχή. Προσευχή διάπυρη, αληθινή, γνήσια, έμπονη. Και ο Χριστός μας σίγουρα θα μας απαντήσει. 

Όπως το λέει και στο Ψαλτήρι (ψαλμός 117, 5-6) ο Δαυίδ:

"Όταν σε δύσκολη ήμουν θέση, τον Κύριο επικαλέστηκα

κι εκείνος μου αποκρίθηκε, βγάζοντάς με από το αδιέξοδο.

Ο Κύριος με βοηθάει,

δε θα φοβηθώ ό,τι και να μου κάνουν οι άνθρωποι".