Από τι εξαρτάται η σωτηρία μας

 Οι περισσότεροι άνθρωποι πηγαίνουν στο Ναό με την λέξη ''δώσε''.

Δώσε υγεία Κύριε,

δώσε οικονομική ευημερία,

δώσε στην Οικογένεια, δώσε στα παιδιά!

Πολύ λίγοι έρχονται στο Ναό με τις λέξεις:

"εγώ λυπάμαι, Κύριε!''.

Λυπάμαι που αμάρτησα.

Λυπάμαι που δεν Σε αγαπούσα.

Συγγνώμη που Σε ξέχασα!

Με την επίσκεψη πολλών χρόνων σε Ναούς,

δεν καταλαβαίνουν ότι στην Εκκλησία πρέπει να έρθουν με ένα πρόσωπο ταπείνωσης

όχι σαν ένας δίκαιος άνθρωπος

που κάνει μιά χάρη στο Θεό που βρίσκεται στο Ναό Του.

Η Σωτηρία εξαρτάται από την ειλικρίνεια για θεραπεία από την αμαρτία και αν υπάρχει ειλικρίνεια, θα υπάρξει Μετάνοια.

(✞) Αρχιμ. Κύριλλος Παβλόφ.

                πηγή

Μικρή ιστορία για τη δύναμη του Σταυρού!

Καλημέρα, καλή Παρασκευή, αδέρφια! Σας παραθέτω ένα περιστατικό που δείχνει τη δύναμη του Σταυρού! Ας θυμόμαστε να φοράμε σταυρό (όχι κοσμήματα αφαιρετικής τέχνης ή λοιπά αντικείμενα που προσομοιάζουν λίγο ή πολύ με σταυρό). Και, κυρίως, να ζούμε ζωή μετανοίας, κοντά στα μυστήρια της Εκκλησίας μας για να μπορεί η δύναμη του Σταυρού να μας συντροφεύει.

Το σταυρουδάκι

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης είχε κάποτε γνωρίσει μια γυναίκα, πιστή χριστιανή, που ήταν δυστυχισμένη, γιατί ο άντρας της είχε μπλέξει με μάγους. Επειδή, λοιπόν, δεν ήθελε ούτε Σταυρό να φορέσει, εκείνη, για να τον βοηθήσει, έραψε κρυφά στο γιακά του σακακιού του ένα σταυρουδάκι.

Μια μέρα ο άντρας της χρειάστηκε να περάσει ένα ποτάμι. Μόλις πάτησε στο γεφύρι, που ένωνε τις δύο όχθες, άκουσε μια φωνή να του λέει:

– Τάσο! Τάσο! Βγάλε το σακάκι, για να περάσουμε μαζί το γεφύρι.

Ευτυχώς, έκανε κρύο. Γι’ αυτό ο Τάσος απάντησε:

– Πώς να το βγάλω; Κρυώνω!

– Βγάλ’ το, βγάλ’ το, να περάσουμε! ακούστηκε πάλι η φωνή.

Ήταν ο διάβολος και ήθελε να ρίξει τον Τάσο στο ποτάμι, αλλά δεν μπορούσε, γιατί είχε πάνω του το σταυρουδάκι. Τελικά κατάφερε και τον έριξε σε μιαν άκρη, πάνω στο γεφύρι. Εκεί τον βρήκαν πεσμένο οι δικοί του, που τον έψαχναν όλη τη νύχτα. Αν είχε βγάλει το σακάκι, θα τον είχε ρίξει ο διάβολος στο ποτάμι. Τον φύλαξε ο σταυρός, που ήταν ραμμένος στο πέτο του.

πηγή

Τι ωραίος ο καύσωνας!!

πηγή

Μιά φορά, ἤμασταν στό Λοιμωδῶν (μέ τόν ἅγιο Εὐμένιο Σαριδάκη) κι ἑτοιμαζόμασταν νά κάνουμε Ἀκολουθία. Ἐνῶ ἦταν μήνας Σεπτέμβρης, εἶχε μεγάλο καύσωνα.

Ἐγώ, ἄρχισα νά γκρινιάζω καί νά λέω: «Οὔφ, πολύ ζέστη, πολύς καύσωνας, Γέροντα, πά, πά, πά… Σεπτέμβρη καιρό, λές καί εἶναι Κύπρος. Πῶς ἦλθε ἐδῶ ὁ καιρός στήν Ἀθήνα ἔτσι; Καύσωνας, πολύς καύσωνας».

Κι ἀρχίζει ὁ Γέροντας νά γελᾶ γιά πολλή ὥρα. Καί τοῦ λέω:

-Τί γελᾶς;

-Μωρέ, ὡραῖος καύσωνας, ὡραῖος ὁ καύσωνας, ὡραῖος ὁ καύσωνας… Τί ὡραῖος καύσωνας! Πόσο ἀναγκαῖος εἶναι ὁ καύσωνας! Ὅλα χρειάζονται. Τί ὡραῖος ὁ καύσωνας. Χριστέ μου, ὅ,τι θέλεις Ἐσύ. Καύσωνα, καύσωνα… Λιοπύρι, λιοπύρι… Βροχές, βροχές … Ὡραῖος ὁ καύσωνας.

Τοῦ λέω:

-Λές συνεχῶς: «ὡραῖο τό ἕνα, ὡραῖο τό ἄλλο, ὡραῖος ὁ καύσωνας…».

Καί μοῦ λέει:

-Ξέρεις, ἔχει συνηθίσει τό μυαλό σου νά κρίνει. Ἅμα θές νά σταματήσεις νά κρίνεις, ξεκινᾶς νά μήν κρίνεις τά κακά.

Ἅμα ἀρχίσεις ἔτσι, τό ἕνα σοῦ μυρίζει, τό ἄλλο σοῦ βρωμᾶ, τό ἄλλο σέ δυσκολεύει, μετά θά μέ κατακρίνεις κι ἐμένα. Θά συνηθίσει ὁ νοῦς, παιδί μου. Γι’ αὐτό, συνεχῶς βλέπε τήν ὡραία πλευρά τῶν πραγμάτων!

Καί μέ αὐτόν τόν τρόπο αὐτός ὁ ἅγιος ἄνθρωπος σοῦ μάθαινε τό ἀκατάκριτο, νά μήν κρίνεις κανέναν καί κανένα ἀπό αὐτά πού δέν σοῦ ἀρέσουν.

(Μητροπολίτης Μόρφου, Νεόφυτος)