Από τι εξαρτάται η σωτηρία μας

 Οι περισσότεροι άνθρωποι πηγαίνουν στο Ναό με την λέξη ''δώσε''.

Δώσε υγεία Κύριε,

δώσε οικονομική ευημερία,

δώσε στην Οικογένεια, δώσε στα παιδιά!

Πολύ λίγοι έρχονται στο Ναό με τις λέξεις:

"εγώ λυπάμαι, Κύριε!''.

Λυπάμαι που αμάρτησα.

Λυπάμαι που δεν Σε αγαπούσα.

Συγγνώμη που Σε ξέχασα!

Με την επίσκεψη πολλών χρόνων σε Ναούς,

δεν καταλαβαίνουν ότι στην Εκκλησία πρέπει να έρθουν με ένα πρόσωπο ταπείνωσης

όχι σαν ένας δίκαιος άνθρωπος

που κάνει μιά χάρη στο Θεό που βρίσκεται στο Ναό Του.

Η Σωτηρία εξαρτάται από την ειλικρίνεια για θεραπεία από την αμαρτία και αν υπάρχει ειλικρίνεια, θα υπάρξει Μετάνοια.

(✞) Αρχιμ. Κύριλλος Παβλόφ.

                πηγή

Αποχαιρετιστήρια επιστολή του αγ.Πορφυρίου

"Αγαπητά πνευματικά μου παιδιά.

Τώρα, που ακόμη έχω τας φρένας μου σώας, θέλω να σας πω μερικές συμβουλές.

Από μικρό παιδί όλο στις αμαρτίες ήμουνα. Και όταν με έστελνε η μητέρα μου να φυλάξω τα ζώα στα βουνά γιατί ο πατέρας μου – επειδή ήμασταν πτωχοί – είχε πάει στην Αμερική για να εργαστεί στη Διώρυγα του Παναμά για εμάς τα παιδιά του, εκεί που έβοσκα τα ζώα, συλλαβιστά διάβαζα το βίο του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτου και πάρα πολύ αγάπησα τον Άγιο Ιωάννη και έκανα πάρα πολλές προσευχές σαν μικρό παιδί, που ήμουνα, δώδεκα δεκαπέντε χρόνων, δεν θυμάμαι ακριβώς καλά. Και θέλοντας να τον μιμηθώ με πολύ αγώνα, έφυγα από τους γονείς μου κρυφά και ήλθα στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους και υποτάχθηκα σε δύο Γέροντες αυταδέλφους, Παντελεήμονα και Ιωαννίκιο.

Μου έτυχε να είναι πολύ ευσεβείς και ενάρετοι και τους αγάπησα πάρα πολύ και γι’ αυτό, με την ευχή τους, τους έκανα άκρα υπακοή. Αυτό με βοήθησε πάρα πολύ, αισθάνθηκα και μεγάλη αγάπη και προς το Θεό και πέρασα πάρα πολύ καλά. Αλλά, κατά παραχώρηση Θεού, για τις αμαρτίες μου, αρρώστησα πολύ και οι Γέροντές μου, μου είπαν να πάω στους γονείς μου στο χωριό μου, τον Άγιο Ιωάννη Ευβοίας. Και ενώ από μικρό παιδί είχα κάνει πολλές αμαρτίες, όταν ξαναπήγα στον κόσμο συνέχισα τις αμαρτίες, οι οποίες μέχρι σήμερα έγιναν πάρα πολλές. Ο κόσμος, όμως, με πήρε από καλό και όλοι φωνάζουνε ότι είμαι άγιος.

Εγώ, όμως, αισθάνομαι ότι είμαι ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος του κόσμου. Όσα θυμόμουνα, βεβαίως, τα εξομολογήθηκα και νομίζω ότι γι’ αυτά, που εξομολογήθηκα, με συγχώρησε ο Θεός. Αλλά, όμως, τώρα έχω ένα συναίσθημα ότι και τα πνευματικά μου αμαρτήματα είναι πάρα πολλά και παρακαλώ όσοι με έχετε γνωρίσει να κάνετε προσευχή για μένα, διότι και εγώ, όσο ζούσα, πολύ ταπεινά έκανα προσευχή για σας. Αλλά, όμως, τώρα, που θα πάω για τον ουρανό, έχω το συναίσθημα ότι ο Θεός θα μου πει: «Τι θέλεις εσύ εδώ;» Εγώ ένα έχω να του πω: «Δεν είμαι άξιος, Κύριε, για εδώ, αλλά ό,τι θέλει η αγάπη σου ας κάμει για μένα». Από κει και πέρα δεν ξέρω τι θα γίνει. Επιθυμώ, όμως, να ενεργήσει η αγάπη του Θεού.

Και πάντα εύχομαι τα πνευματικά μου παιδιά ν’ αγαπήσουν το Θεό, που είναι το παν, για να μας αξιώσει να μπούμε στην επίγειο άκτιστη Εκκλησία Του. Γιατί από εδώ πρέπει ν’ αρχίσουμε. Εγώ πάντα είχα την προσπάθεια να προσεύχομαι και να διαβάζω τους ύμνους της Εκκλησίας, την Αγία Γραφή και τους βίους των Αγίων μας και εύχομαι και σεις να κάνετε το ίδιο.

Παρακαλώ όλους σας να με συγχωρέσετε για ό,τι σας στενοχώρησα".

Ιερομόναχος Πορφύριος

Εν Καυσοκαλυβίοις τη 4/17 Ιουνίου 1991

Από το περιοδικό “Ορθ. Φιλόθεος Μαρτυρία”, τ. 51-52, Νουθεσίες Γέροντος ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ, Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 98

Τέλεια αγάπη, ταπείνωση, ελευθερία στο Άγιο Όρος

(...) Η πνευματικότητα του Αγίου Όρους υπερβαίνει και την ηθική. Οι πατέρες ζουν την "τελεία αγάπη που έξω βάλλει τον φόβον". Οι εντολές τηρούνται από πίστη και αγάπη, όχι "εκ λύπης ή εξ ανάγκης". Στο Όρος καταλαβαίνεις τι θα πει "ιλαρός δότης". Λέξεις όπως ενοχή, τύψεις, απειλή, ευθύνη, φόβος, ανασφάλεια αποτελούν εντελώς ξένους προς την αγιορείτικη ηθική αντίληψη.

Το Όρος σε εμπνέει για την ταπείνωση και συστολή του μπροστά στο μυστήριο του Θεού και του ανθρώπου. Το θέλημά Του δεν είναι ηθικό που σου επιβάλλεται και πρέπει να το εφαρμόσεις. Είναι άγνωστο που πρέπει μέσα σου να ανακαλύψεις. Γι'αυτό και ο γνήσιος αγιορείτης δεν απαντάει σε όλα τα ερωτήματα, δεν προτείνει λύσεις για όλα τα διλήμματα, δεν διαθέτει πρόχειρα επιχειρήματα, δεν έχει λόγο για όλα τα θέματα. Μιλάει περισσότερο με τη σιωπή και προσευχή του παρά με τους ορισμούς, τις γνώσεις, την ευφυία και τις σαφείς απαντήσεις του. Όπως και ο Όσιος Βαρσανούφιος, ακόμη και όταν συμβουλεύει, εκχωρεί ελευθερία. (...) Μπροστά στο άγνωστο μυστήριο, η αίσθηση της γνώσης είναι θράσος που νεκρώνει, ενώ ο σεβασμός της αγνωσίας ταπείνωση που ελευθερώνει.(...)

απόσπασμα (σελ.76-77) απ'το βιβλίο του μητροπολίτη Μεσογαίας Νικολάου Χατζηνικολάου "Φωνή αύρας λεπτής", εκδ. εν πλω, (α' έκδοση)

Αγάπα!

Ένα υπέροχο κείμενο του π.Προδρόμου, επισκόπου Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης

Οι Άγιοι δεν ήθελαν να γίνουν Άγιοι.

Αγάπη ήθελαν να γίνουν, και όταν γίνεσαι Αγάπη, γίνεσαι Άγιος.

Δεν είναι η αγιότητα που αναζητά ο άνθρωπος του Θεού, αλλά η ένωση με την Πηγή της Αγάπης. Όπως το κερί δεν προσπαθεί να γίνει φως, αλλά απλώς καίγεται και φωτίζει, έτσι και οι Άγιοι δεν επιδίωξαν δόξα, αλλά να χαθούν μέσα στη φωτιά της αγάπης του Θεού.

Έδιναν χωρίς να λογαριάζουν. Συγχωρούσαν χωρίς να θυμούνται. Προσεύχονταν χωρίς να κουράζονται. Και σιγά-σιγά, χωρίς να το επιδιώκουν, γίνονταν φως μέσα στο σκοτάδι του κόσμου.

Αν θες να περπατήσεις στα ίχνη τους, μη σκέφτεσαι την αγιότητα. Αγάπα. Αγάπα μέχρι να χαθεί το «εγώ» σου, μέχρι να μη σε νοιάζει αν δίνεις περισσότερα από όσα παίρνεις. Αγάπα μέχρι να πονέσεις, και μέσα σε αυτόν τον πόνο θα γεννηθεί η χαρά που μόνο η αγιότητα χαρίζει.

Γιατί ο Άγιος δεν είναι εκείνος που νίκησε τον κόσμο, αλλά εκείνος που άφησε την Αγάπη να τον νικήσει.

 

 

Άγιε Γεράσιμε

Άγιε Γεράσιμε Ιορδανίτη,πρέσβευε υπέρ ημών!

Μάθε μας να έχουμε αγάπη, ενότητα, αφιλαργυρία, απλότητα, ταπείνωση. Καρδιά γεμάτη πυρφόρο αγάπη για κάθε πλάσμα της φύσης. 

"Γιατί, παιδάκι μου, ο άνθρωπος όσο πιο πολλά έχει, ξεχνά τον Θεό και σκέφεται αυτά. Ενώ, αν τα έχει σαν να μην τα έχει, είναι ελεύθερος και μπορεί έτσι να είναι ενωμένος με τον Θεό κι όχι με άψυχα πράγματα". Έτσι είχε πει, Άγιέ μας. Βοήθα μας να ακολουθούμε το παράδειγμά σου!

 

Επίλογος (Φυσάει) - Τάσος Λειβαδίτης

 

Ήταν ένας νέος ωχρός. Καθόταν στο πεζοδρόμιο.
Χειμώνας, κρύωνε.
Τι περιμένεις; του λέω.
Τον άλλον αιώνα, μου λέει.

"Πού να πάω"

Όσο για μένα, έμεινα πάντα ένας πλανόδιος πωλητής αλλοτινών πραγμάτων,
αλλά... αλλά ποιος σήμερα ν’ αγοράσει ομπρέλες από αρχαίους κατακλυσμούς.

"Χρωματίζω πουλιά και περιμένω να κελαηδήσουν"

Αλλά μια μέρα δεν άντεξα.
Εμένα με γνωρίζετε, τους λέω.
Όχι, μου λένε.
Έτσι πήρα την εκδίκησή μου και δε στερήθηκα ποτέ τους μακρινούς ήχους.

"Τραγουδάω, όπως τραγουδάει το ποτάμι"

Κι ύστερα στο νοσοκομείο που με πήγαν βιαστικά...
Τι έχετε, μου λένε.
Εγώ; Εγώ τίποτα, τους λέω. Μόνο πέστε μου γιατί μας μεταχειρίστηκαν,
μ’ αυτόν τον τρόπο.

Το βράδυ έχω βρει έναν ωραίο τρόπο να κοιμάμαι.
Τους συγχωρώ έναν έναν όλους.
Άλλοτε πάλι θέλω να σώσω την ανθρωπότητα,
αλλά εκείνη αρνείται.

"Όμως απόψε, βιάζομαι απόψε,
να παραμερίσω όλη τη λησμονιά
και στη θέση της ν’ ακουμπήσω,
μια μικρή ανεμώνη."

Κύριε, αμάρτησα ενώπιόν σου, 

ονειρεύτηκα πολύ"μια μικρή ανεμώνη." 

Έτσι ξέχασα να ζήσω.
Μόνο καμιά φορά μ’ ένα μυστικό που το `χα μάθει από παιδί,
ξαναγύριζα στον αληθινό κόσμο, αλλά εκεί κανείς δε με γνώριζε.
Σαν τους θαυματοποιούς που όλη τη μέρα χάρισαν τ’ όνειρα στα παιδιά
και το βράδυ γυρίζουν στις σοφίτες τους πιο φτωχοί κι απ’ τους αγγέλους.
Ήτανε πάντοτε αλλού.

Και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει, ερχόμαστε για λίγο
κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον, είμαστε κιόλας νεκροί.

"Sos, Sos, Sos, Sos
Φυσάει απόψε φυσάει,
τρέχουν οι δρόμοι λαχανιασμένοι φυσάει,
κάτω από τις γέφυρες φυσάει,
μες στις κιθάρες φυσάει.

Φυσάει απόψε φυσάει,
μες στις κιθάρες φυσάει.

Δώσ’ μου το χέρι σου φυσάει,
δώσ’ μου το χέρι σου."

Τάσος Λειβαδίτης (20.04.1922 - 30.10.1988)

 

 

Αγάπα, αδερφή/έ.

 Ν'αγαπάς.

Ν'αγαπάς όπως η Παναγιά μας τον Χριστό.

Που τον πήγε προχθές στον Ναό, στον Συμεών!

 

Ν'αγαπάς δίχως να περιμένεις ανταπόδοση.

Ν'αγαπάς μ'όλη σου την ύπαρξη.

Κι αν σε δυσκολεύει αυτή η φράση,

ξεκίνα με κάτι φαινομενικά μικρό:

Βγες για λίγο απ'τον εαυτό σου.

Γι'αρχή, για μια στιγμή μονάχα!

Σκόρπισε ένα χαμόγελο,

κάνε μια καρδιακή ευχή 

για τον διπλανό σου.

Και ωπ!

Θα δεις -σιγά-σιγά- πώς 

ο Παν-ήλιος της Αγάπης Του

θα αρχίσει να ζεσταίνει

την ύπαρξή σου.

Μετά, θα θες να δίνεις κι άλλο!

Κι άλλη αγάπη!

Κι άλλο χαμόγελο! 

Κι άλλη προσευχή!

Όλο και πιο πολύ!

Και το πι'ωραίο ξέρεις ποιο είναι; 

Πως αντί να μειώνεται η αγάπη σου,

θ'αυξάνει!

Αντί να αδειάζεις, θα γεμίζεις! 

Φως, ελπίδα, χαρά, αγάπη, γαλήνη!

Γι'αυτό σου γράφω:

αγάπα, αδερφή/έ!

Και ξέρεις πού θα σε βγάλει;

Στην αγκαλιά του Θεού!
:)

υγ: Φωτογραφία σημερινή απ'την Παναγιά Υπαπαντή (μητρόπολη) στην Καλαμάτα

Αγαπώ σημαίνει να βγαίνω απ'τον εαυτό μου και να έρχομαι εκεί που είναι ο άλλος

Αδέρφια μου αγαπητά, σκέφτηκα να απομαγνητοφωνήσω ένα μικρό απόσπασμα για την Αγάπη του μητροπολίτη Θεσ/νίκης π.Φιλοθέου. 

Αλλά θεωρώ ακόμη καλύτερα να σας αφήσω το μικρό βίντεο ΕΔΩ. 

Αδέρφια μου! Ας αγαπάμε! Ας στοχεύουμε εκεί! Κάθε μέρα, κάθε στιγμή! 

Τι ωραία που είναι η ζωή κοντά στον αγαπημένο μας Χριστό!

Οδηγός αγάπης για το 2025

 Αδέρφια μου, αγαπημένα, αύριο εισερχόμαστε σε νέα ημερολογιακή χρονιά! Νομίζω πως το απόσπασμα που ακολουθεί (απ’το βιβλίο του γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού «Ο γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής» της σειράς Ψυχοφελή Βατοπαιδινά 1 των εκδόσεων της Ι.Μ.Μ.Βατοπαιδίου) μπορεί να αποτελέσει γλυκό εφαλτήριο, ασφαλής πνευματική συμβουλή για να ξεκινήσουμε με ελπίδα Χριστού το έτος 2025 που κοντοζυγώνει. 

(…) «Ο γέροντας μας έλεγε ότι σε όποιον προσεύχεται αληθινά αποκαλύπτεται η αίσθηση της αγάπης προς τον πλησίον. Και πιο συγκεκριμένα, ‘Όταν η Χάρις ενεργήσει στην ψυχή του ευχόμενου, τότε τον πλημμυρίζει η αγάπη του Θεού, ώστε να μη μπορεί άλλο ν’αντέξει αυτό που αισθάνεται. Στη συνέχεια, στρέφεται η αγάπη αυτή προς τον κόσμο και τον άνθρωπο, τον οποίο αγαπά τόσο, ώστε θέλει να πάρει επάνω του όλο τον ανθρώπινο πόνο και τη δυστυχία για να απαλλαγούν οι άλλοι. Συμπάσχει σε κάθε θλίψη και δυσκολία, θλίβεται ακόμη και για αυτά τα άλογα ζώα και κλαίει όταν σκεφθεί ότι πάσχουν!

Αυτά είναι χαρακτηριστικά της αγάπης που τα προκαλεί και τα δραστηριοποιεί η προσευχή. Γι’αυτό και όσοι πρόκοψαν στην προσευχή δεν παύουν να εύχονται υπέρ του κόσμου(…)’.

Στον Θεό δεν πάμε με το ζόρι.

Δεν υπάρχει ούτε ένας Άγιος,

που να έγινε Άγιος γιατί φοβήθηκε να μην πάει

στην κόλαση. Όσοι έγιναν Άγιοι, είναι γιατί αγάπησαν

τον Χριστό.

Έτσι λοιπόν, στον Θεό δεν πάμε με το ζόρι.

Δεν πάμε από φόβο.

Ο φόβος φτιάχνει θρησκόληπτους ανθρώπους και όχι Χριστιανούς.

Φτιάχνει ανθρώπους

που δεν είναι ελεύθεροι απέναντι στον Θεό.

Δεν τον αγαπάνε ελεύθερα αλλά από φόβο.

Στον Θεό λοιπόν πηγαίνω ελεύθερα, γιατί εμπιστεύομαι

το πρόσωπο και την αγάπη Του.

+ μητροπ. Σισανίου & Σιατίστης Παύλος 

(να’χουμε την ευχή του, να μεσιτεύει για όλους/ες εμάς απ’τον ουρανό)

Ο Χριστός είναι αγάπη!

 Απ'την υπέροχη αυτή σελίδα

 

'Λέγε, συνεχώς μέσα στην καρδιά σου:

«Ο Χριστός Είναι Αγάπη».

Έτσι, θα αγαπάς όλους τους ανθρώπους, θυσιάζοντας, χάριν αυτής Της Αγάπης, ό,τι έχεις ακριβό, ακόμα και την ίδια σου τη ζωή'.

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

 

Συμβουλές με αγάπη στους συζύγους

«Μην ακούσης ποτέ τι λέει ο κόσμος.

Μπαίνουν πειρασμοί. Άνθρωποι είμεθα.

Ο διάβολος έχει πολλά ποδάρια, πανουργίες, παγίδες.

Όλα να αντιμετωπίζωνται μέσα στον γάμο με αγάπη, πραότητα, υπομονή.

Πίστη στον Θεό και προσευχή και όλα θα πηγαίνουν κατά Θεόν.

Μεταξύ σας (με τον σύζυγο) να υπάρχη κλίμα απόλυτης εμπιστοσύνης και ειλικρίνειας.

Μην αφήνης κάτι μέσα σου, γιατί αυτό μετά θα σε πνίξη. Μην αφήνης τους λογισμούς να εμφωλεύουν μέσα σου, είναι όφεις.

Η αγάπη όλα τα σκεπάζει. Με προσοχή, διάκριση, λεπτότητα και απέναντι στον κόσμο και μεταξύ σας.

Αν έχετε κάτι μεταξύ σας, μην το λέτε σε τρίτους.

Η προσοχή και η προσευχή όλα τα διορθώνουν, όλα τα κάνουν καλά.

Να ζούμε με σωφροσύνη, νηστείες, αποχή σαρκικών επιθυμιών».

~Συμβουλές απ'τον υπέροχο άγιό μας, τον Άγ.Ιάκωβο Τσαλίκη

πηγή εδώ 

Όποιος αγαπά

                                                                                                                               

αλιευμένο από εδώ

 

"Όποιος αγαπά ειλικρινά, δεν κατακρίνει, δε σιχαίνεται, δε μισεί ούτε πιστό, ούτε άπιστο, ούτε μαύρο, ούτε λευκό, ούτε δίκαιο, ούτε άδικο και έχει τον εαυτό του χειρότερο απ’ όλους".

Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης

 

Ας έχουμε την ευχή του αγίου! Σήμερα τιμάται η μνήμη του! Χριστός Ανέστη, αδέρφια μου!

Να είμαστε όλοι ένα!

 Στην Εκκλησία σώζομαι μαζί με τον/ην αδερφό/ή μου. Ναι μεν ο καθένας μας έχει τον δικό του αγώνα, αλλά το 'εγώ' μεταστοιχειώνεται σε εμείς. Προσευχόμαστε πρώτα για όλο τον κόσμο και μετά για εμάς. Σχετιζόμαστε με τους άλλους ανθρώπους. Αγαπάμε τον Θεό μας αλλά ταυτόχρονα αγαπάμε και τον/ην διπλανό/ή μας. Και στην Θ.Κοινωνία προσερχόμαστε αφού πρώτα έχουμε εξομολογηθεί αλλά και συγχωρεθεί με τον συνάνθρωπό μου.

Ενότητα. Αγάπη. (Επι)Κοινωνία. 

Τόσο λεπτά τα νοήματα, τόσο ευεργετικές οι ενέργειες, τόσο σπουδαία η πίστη μας!

Τι ‘’δεν’’ είναι Χριστούγεννα…

του φίλου Ελευθεριάδη Γ. Ελευθερίου

Τα Χριστούγεννα, δεν είναι η γιορτή μιας ακαθόριστης αγάπης.

Τα Χριστούγεννα, δεν είναι η γιορτή μιας απροσδιόριστης χαράς.

Τα Χριστούγεννα, δεν είναι η γιορτή, ούτε της οικογένειας, ούτε των στιγμών με τους φίλους και τους αγαπημένους.

Τα Χριστούγεννα, δεν είναι ούτε τα γλέντια, ούτε οι χαρές, ούτε τα φαγοπότια, ούτε οι μουσικές.

Τα Χριστούγεννα δεν είναι ούτε τα δέντρα, ούτε τα στολίδια, ούτε τα φώτα, ούτε οι εκδρομές…

Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι τα Χριστούγεννα.

Η αρχή της νίκης του θανάτου…

Αυτό είναι τα Χριστούγεννα. Η αρχή της νίκης του θανάτου.

Και ο ερχομός Εκείνου.

‘‘Του Ανυψώσαντος το κέρας ημών…’’.

Όσο γνωρίζεις πιο καλά, τόσο αγαπάς πιο πολύ. Και όσο πιο πολύ αγαπάς, τόσο πιο πολύ γνωρίζεις.

 • "Την αγάπη προς το Θεό τη συνιστούν η απουσία των παθών και η αφθονία των αρετών. Το μίσος προς τα πονηρά, από το οποίο προκύπτει η απουσία των παθών, αντεισάγει τον πόθο και την απόκτηση των αγαθών. Εκείνος που είναι εραστής και κάτοχος των αγαθών, πώς να μην αγαπά ξεχωριστά τον αυτάγαθο Κύριο, τον μόνο χορηγό και φύλακα κάθε αγαθού, μέσα στον Οποίο μένει με έξοχο τρόπο ο ίδιος και τον Οποίο έχει μέσα του με την αγάπη, σύμφωνα με τα λόγια του Αποστόλου: «Όποιος μένει στην αγάπη, μένει μέσα στο Θεό και ο Θεός μέσα σ' αυτόν» (Α΄ Ιω. 4, 16). Μπορεί κανείς να δει ότι όχι μόνον η αγάπη προς το Θεό γεννιέται από τις αρετές, αλλά και ότι οι αρετές γεννιούνται από την αγάπη. Γι' αυτό και ο Κύριος στο Ευαγγέλιο, άλλοτε λέει: «Όποιος κρατάει τις εντολές μου και τις τηρεί, αυτός είναι που με αγαπά»(Ιω. 14, 21), και άλλοτε: «Όποιος με αγαπά, θα τηρήσει τις εντολές μου» (Ιω. 14, 23). Αλλά ούτε τα έργα των αρετών είναι αξιέπαινα και ωφέλιμα σ' εκείνους που τα εκτελούν χωρίς αγάπη, ούτε πάλι κι η αγάπη χωρίς τα έργα. Το πρώτο το φανερώνει με πολλά ο Παύλος, γράφοντας προς τους Κορινθίους: «Αν κάνω αυτά και αυτά, αλλά δεν έχω αγάπη, δεν ωφελούμαι καθόλου» (Α΄ Κορ. 13, 3)· το δεύτερο πάλι, ο εξαιρετικά αγαπημένος από το Χριστό μαθητής, λέγοντας: «Να μην αγαπάμε με λόγια, μήτε με τη γλώσσα, αλλά έμπρακτα κι αληθινά» (Α΄ Ιω. 3, 18)."

• "Υπάρχει λοιπόν κάτι, που αναφέρεται συσκιασμένα απ' τους Ευαγγελιστές, το οποίο θα αποκαλύψω στην αγάπη σας. Το Ευαγγέλιο της Αναστάσεως του Κυρίου πρώτη απ' όλους τους ανθρώπους, όπως ήταν σωστό και δίκαιο, το δέχτηκε απ' Αυτόν η Θεοτόκος. Αυτή είδε πριν απ' όλους τον Αναστάντα και απόλαυσε την Θεία ομιλία Του. Όχι μόνο Τον είδε με τα μάτια της και Τον άκουσε με τα αυτιά της, αλλά και πρώτη και μόνη της αγγιξε τα Άχραντα πόδια Του, έστω και αν οι Ευαγγελιστές δεν τα λένε φανερά όλα αυτά. Η αιτία είναι, ότι δεν θέλουν να παρουσιάσουν σαν μάρτυρα της Αναστάσεως την μητέρα, για να μην δώσουν αφορμή υποψίας στους απίστους."

Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

 πηγή: εδώ

Να είσαι εκεί!

Ένα από τα πιο σημαντικά αγαθά 

που μπορούμε να προσφέρουμε στον διπλανό μας 

είναι ο χρόνος μας. 

Αυτή η φράση ανήκει σ'έναν ιδιαίτερα αγαπημένο και αγιασμένο ιερέα και την έχω χαραγμένη στη ψυχή μου. Γιατί είναι απ'τα πιο σημαντικά αγαθά; Διότι, αν γίνει με σωστές προϋποθέσεις (σεβασμό, ενεργητική ακρόαση, ενσυναίσθηση, κλπ), δείχνει αγάπη αγνή κι αληθινή! Κι αυτό μπορεί να αναπτερώσει και να βοηθήσει τον άλλον. Αλλά κι εσένα (που χαρίζεις τον χρόνο σου ως δώρο) σε βοηθά, διότι σε γεμίζει αρετές.

Σκέψου τώρα αυτός ο άλλος στον οποίον αφιερώνεις τον χρόνο σου να είναι ο Χριστός μας! Ή η Παναγιά μας! Ή ο φύλακας άγγελός σου ή ο προστάτης-άγιός σου! Τι όμορφο που θα είναι!

Γι'αυτό, αδερφή/έ, όταν προσεύχεσαι, να είσαι εκεί! Εκεί σε αυτόν που απευθύνεσαι. Να μην το κάνεις 'αγγάρεια' που έλεγε κι ο άγιος Πορφύριος. Να είσαι εκεί σώμα και ψυχή. Να μιλάς και να το εννοείς σαν να είσαι ενώπιος ενωπίω. Που, ούτως ή άλλως, είσαι!

Σου εύχομαι, να το προσπαθείς πάντα.

Καλή δύναμη!

Άμα αγαπάεις

 (...) Αυτή είναι η θρησκεία μας. Εκεί πρέπει να πάμε. Ο Χριστός είναι ο Παράδεισος, παιδιά μου. Τι είναι ο Παράδεισος; Ο Χριστός είναι. Από δω αρχίζει ο Παράδεισος. Είναι ακριβώς το ίδιο. Όσοι ζουν εδώ στη γη τον Χριστό, ζουν τον Παράδεισο.

(...) Άμα αγαπάεις, ζεις στην Ομόνοια και δεν ξέρεις ότι βρίσκεσαι στην Ομόνοια. Ούτε αυτοκίνητα βλέπεις ούτε κόσμο βλέπεις ούτε τίποτα. Είσαι μέσα σου με το πρόσωπο που αγαπάεις. Το ζεις, το ευχαριστιέσαι, σε εμπνέει. Δεν είναι αληθινά αυτά; Σκεφθείτε αυτό το πρόσωπο που αγαπάτε να είναι ο Χριστός. Ο Χριστός στον νου σου, ο Χριστός στην καρδιά σου, ο Χριστός σε όλο σου το είναι, ο Χριστός παντού.

άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

(Απ'το υπέροχο βιβλίο "Βίος και Λόγοι του γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου", εκδ. Χρυσοπηγής, Χανιά Κρήτης)

 

Τα παιδάκια

 Να τα αγαπάς τα παιδάκια.

Να τους παρέχεις στοργή. Αγάπη. 

Να τους χαμογελάς.

Να φροντίζεις ολόψυχα να έχουν ό,τι χρειάζονται:

Για την ζωή τους, την ψυχή τους. Για τη μόρφωσή τους.

Τα παιδάκια είναι αυτά που δείχνουν τον Παράδεισο. Το βλέπεις στη ματιά τους. Στο χαμόγελό τους. 

Να τους δίνεις και να τους δείχνεις Χριστό αληθινό. Πρώτα απ'όλα με το παράδειγμά σου. 

Με την καθαρότητα της ψυχής σου.

Να τα κοινωνάς. Και να κοινωνάς και συ αφού εξομολογηθείς ειλικρινά.

Αν αγαπήσεις τα παιδάκια αληθινά, ο Παράδεισος είναι ολάνοιχτος. 

Ήδη από τώρα, απ'αυτή τη ζωή.

Λόγια ζωής από τον απόστολο της αγάπης, τον άγιο Ιωάννη.

 Διαβάζοντας την Καινή Διαθήκη χτες, έπεσα σε μια παράγραφο που, νομίζω, συμπυκνώνει όλη την ουσία της πνευματικής (και όχι μόνο!) ζωής! Μια συμβουλή που μπορεί να είναι σωστική. Χωρίς περιττά λόγια, την παραθέτω. Είναι από την Α' επιστολή Ιωάννου κεφ.3, στίχοι 11-18:

Πραγματικά, η παραγγελία πυο ακούσατε εξαρχής είναι αυτή: Να αγαπάμε ο ένας τον άλλο. Δεν πρέπει να γίνουμε σαν τον Κάιν.Αυτός ήταν γέννημα του διαβόλου και έσφαξε τον αδερφό του. Και γιατί τον έσφαξε; Γιατί τα δικά του έργα ήταν πονηρά, ενώ του αδερφού του ήταν δίκαια. Γι'αυτό, δεν πρέπει, αδερφοί μου, να απορείτε που ο κόσμος σάς μισεί. Εμείς ξέρουμε πως από τον θάνατο έχουμε περάσει στη ζωή. Κι αυτό το ξέρουμε επειδή αγαπάμε τους αδερφούς μας. Αυτός που δεν αγαπάει τον αδερφό του παραμένει στον θάνατο. Όποιος μισεί τον αδερφό του είναι ανθρωποκτόνος και ξέρετε πως κανένας φονιάς δεν έχει συμμετοχή στην αιώνια ζωή. Να πώς μάθαμε τι είναι αγάπη: Εκείνος πρόσφερε τη ζωή Του για χάρη μας. Έτσι, οφείλουμε κι εμείς να προσφέρουμε τη ζωή μας για χάρη των αδερφών μας. Αλλά αν κάποιος που έχει τα πλούτη του κόσμου δει τον αδερφό του σε κατάσταση ανάγκης και δεν τον σπλαχνιστεί, πώς ο άνθρωπος αυτός να έχει μέσα του αγάπη για τον Θεό; Παιδιά μου, ας μην αγαπάμε με λόγια και ωραίες φράσεις, αλλά με έργα κι αγάπη αληθινή.