Η πίστη είναι ισχυρότερη από την όποια απόδειξη

 (...) Στο Όρος δεν βλέπεις ούτε ξεκουράζεσαι ούτε κατηχείσαι. Στο Όρος μυσταγωγείσαι. Σιωπάς και προσεύχεσαι, προτιμάς να φαντάζεσαι, να ποθείς, να 'σκαλίζεις΄με τον εσωτερικό σου κόσμο, αλλά να μην έχεις την ανάγκη να δεις, να βεβαιωθείς, να γνωρίσεις. Δεν σου χρειάζεσαι κάτι τέτοιο. Αντιλαμβάνεσαι την έκπληξη, αλλά αποφεύγεις να την ψηλαφεί. Αισθάνεσαι το μυστήριο αλλά αρνείσαι την έρευνά του. Η πίστη είναι ισχυρότερη από την όποια απόδειξη. Η αίσθηση της θεϊκής παρουσίας πιο έντονη από κάθε ευλογημένη αναστροφή(...).

απόσπασμα απ'το βιβλίο "Φωνή αύρας λεπτής" του μητροπολίτη Μεσογαίας Νικολάου Χατζηνικολάου, εκδ.εν πλω (α' έκδ., σελ.81-82). Μπορείτε να το προμηθευθείτε, αδέρφια, (και) από εδώ.

Τέλεια αγάπη, ταπείνωση, ελευθερία στο Άγιο Όρος

(...) Η πνευματικότητα του Αγίου Όρους υπερβαίνει και την ηθική. Οι πατέρες ζουν την "τελεία αγάπη που έξω βάλλει τον φόβον". Οι εντολές τηρούνται από πίστη και αγάπη, όχι "εκ λύπης ή εξ ανάγκης". Στο Όρος καταλαβαίνεις τι θα πει "ιλαρός δότης". Λέξεις όπως ενοχή, τύψεις, απειλή, ευθύνη, φόβος, ανασφάλεια αποτελούν εντελώς ξένους προς την αγιορείτικη ηθική αντίληψη.

Το Όρος σε εμπνέει για την ταπείνωση και συστολή του μπροστά στο μυστήριο του Θεού και του ανθρώπου. Το θέλημά Του δεν είναι ηθικό που σου επιβάλλεται και πρέπει να το εφαρμόσεις. Είναι άγνωστο που πρέπει μέσα σου να ανακαλύψεις. Γι'αυτό και ο γνήσιος αγιορείτης δεν απαντάει σε όλα τα ερωτήματα, δεν προτείνει λύσεις για όλα τα διλήμματα, δεν διαθέτει πρόχειρα επιχειρήματα, δεν έχει λόγο για όλα τα θέματα. Μιλάει περισσότερο με τη σιωπή και προσευχή του παρά με τους ορισμούς, τις γνώσεις, την ευφυία και τις σαφείς απαντήσεις του. Όπως και ο Όσιος Βαρσανούφιος, ακόμη και όταν συμβουλεύει, εκχωρεί ελευθερία. (...) Μπροστά στο άγνωστο μυστήριο, η αίσθηση της γνώσης είναι θράσος που νεκρώνει, ενώ ο σεβασμός της αγνωσίας ταπείνωση που ελευθερώνει.(...)

απόσπασμα (σελ.76-77) απ'το βιβλίο του μητροπολίτη Μεσογαίας Νικολάου Χατζηνικολάου "Φωνή αύρας λεπτής", εκδ. εν πλω, (α' έκδοση)

Τους ζηλεύω τους ασκητές

Τους ζηλεύω τους ασκητές.

Η Αγία Γραφή μιλάει για τον Ιωάννη τον Πρόδρομο.

Αυτός ζούσε στην έρημο. Αντί για ρούχο είχε ένδυμα καμήλου και τρεφόταν με ακρίδες και μέλι άγριο.

Δεν σπούδασε, δεν έγραψε βιβλία,δεν έκανε ιδρύματα.

Ήλεγξε τον Ηρώδη και αυτός του πήρε το κεφάλι. Ούτε στην έρημο δεν τον άντεχε.

Αυτός όμως αναγνώρισε τον Χριστό ως Θεό πριν να Τον δει να κάνει το οτιδήποτε.

Είδε και το Άγιο Πνεύμα.

Έγινε τόσο ανάλαφρο το σώμα του που βάραινε περισσότερο η ψυχή, που είχε περισσότερη σχέση με την αιωνιότητα παρά με τον χρόνο, με το πνεύμα παρά με την ύλη, με τον Θεό παρά με τον εαυτό του.

Αυτός έβλεπε με νοητό τηλεσκόπιο αυτά που εμείς δεν βλέπουμε

ούτε στον ύπνο μας. Θα έχεις ακούσει ότι τέτοιοι άνθρωποι τους πλησιάζεις και διαβάζουν την ψυχή σου ή γνωρίζουν το όνομα σου.

Και αυτό εκφράζεται πολύ απαλά και ευγενικά.

Εμείς είμαστε πιο επικίνδυνα ακραίοι.

Καλοταΐζουμε το σώμα μας και είναι εντελώς παράλυτη,κατάκοπη, τυφλή και κουφή η ψυχή μας.

Γεμάτη όχι μόνο από αναπηρίες αλλά και από ασθένειες.

Γι΄αυτό και αντί να προσευχόμαστε κάνουμε αυτή τη συζήτηση τώρα. Αντί να μιλάμε στον Θεό, κουβεντιάζουμε για τον Θεό.

Καλό και αναγκαίο είναι,αλλά είναι το ελάσσον. Το άλλο είναι το μείζον.

Απόσπασμα από το βιβλίο του μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαου «Αν υπάρχει ζωή θέλω να ζήσω», εκδ.: ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ