Αγάπα, αδερφή/έ.

 Ν'αγαπάς.

Ν'αγαπάς όπως η Παναγιά μας τον Χριστό.

Που τον πήγε προχθές στον Ναό, στον Συμεών!

 

Ν'αγαπάς δίχως να περιμένεις ανταπόδοση.

Ν'αγαπάς μ'όλη σου την ύπαρξη.

Κι αν σε δυσκολεύει αυτή η φράση,

ξεκίνα με κάτι φαινομενικά μικρό:

Βγες για λίγο απ'τον εαυτό σου.

Γι'αρχή, για μια στιγμή μονάχα!

Σκόρπισε ένα χαμόγελο,

κάνε μια καρδιακή ευχή 

για τον διπλανό σου.

Και ωπ!

Θα δεις -σιγά-σιγά- πώς 

ο Παν-ήλιος της Αγάπης Του

θα αρχίσει να ζεσταίνει

την ύπαρξή σου.

Μετά, θα θες να δίνεις κι άλλο!

Κι άλλη αγάπη!

Κι άλλο χαμόγελο! 

Κι άλλη προσευχή!

Όλο και πιο πολύ!

Και το πι'ωραίο ξέρεις ποιο είναι; 

Πως αντί να μειώνεται η αγάπη σου,

θ'αυξάνει!

Αντί να αδειάζεις, θα γεμίζεις! 

Φως, ελπίδα, χαρά, αγάπη, γαλήνη!

Γι'αυτό σου γράφω:

αγάπα, αδερφή/έ!

Και ξέρεις πού θα σε βγάλει;

Στην αγκαλιά του Θεού!
:)

υγ: Φωτογραφία σημερινή απ'την Παναγιά Υπαπαντή (μητρόπολη) στην Καλαμάτα

Καρδιά αγάπης

Καλημέρα. Αρχίζω να νιώθω σιγά-σιγά το φθινόπωρο να μπαίνει στη ζωή μου. Ξυπνώντας σήμερα πολύ πρωί και παίρνοντας τη μηχανή μου για να φύγω για τη δουλειά, ο αέρας ήταν αρκετά δροσερός -οριακά ανεκτός πια χωρίς ζακέτα. 

Σκεφτόμουν, καθώς οδηγούσα, πόσο σοφή είναι η συνεχόμενη εναλλαγή, η ακολουθία στις εποχές. Και πώς αυτή η εναλλαγή εντυπώνεται κι αποτυπώνεται στη φύση. Είναι απίστευτο!

Μα κάπως έτσι δε συμβαίνει και σε μας; Όσο δινόμαστε ανιδιοτελώς στην προσευχή τόσο η καρδιά μας γλυκαίνεται. Γεμίζει από το φως το ολόγλυκο του Χριστού, εκείνο που πάντα δίνει χαρά. Μια τέτοια καρδιά που προσπαθεί πάντα να γίνεται πιο ταπεινή, αποκτά μια θεϊκή ευρυχωρία. Αγκαλιάζει τους πάντες και τα πάντα, σοφά κι αδιάκριτα. 

Το λέει κι ο γέροντας Θαδδαίος: "Μια καρδιά που είναι γεμάτη αγάπη δεν σκέφτεται τον εαυτό της, αλλά τους άλλους. Προσεύχεται για καθετί ζωντανό και για ολόκληρο τον κόσμο".

Αδερφέ, όσο παλεύουμε να αποκτούμε πράγματα εφήμερα τόσο αδειάζει η καρδιά μας. Οι πιο γλυκείς άνθρωποι, οι άνθρωποι της αληθινής αγάπης, κατείχαν πολύ λίγα πράγματα. Είχαν ελάχιστα υλικά αγαθά. Μα είχαν μια καρδιά απέραντης γαλήνης, ανείπωτης ευτυχίας που ξέφευγε απ'τα όρια του προσωρινού και του φθαρτού.

Η καρδιά που γεμίζει με αγάπη Θεού έχει τα πάντα. Μοιράζεται, επικοινωνεί αληθινά, ζει την κάθε στιγμή ως μοναδικό δώρο θεϊκό. Καλημέρα και σήμερα! Καλή δύναμη να'χεις!

για να βλέπεις καθαρά

Τίποτα στη ζωή δεν είναι δεδομένο. Τίποτα. Εκτός απ'την αγάπη Του, όλα τ'άλλα είναι μια συνεχόμενη εναλλαγή. Δες τη φύση, πώς όλα εναλλάσσονται. Τα φύλλα των δέντρων πώς ανθίζουν την άνοιξη και πώς το φθινόπωρο πέφτουν. Πώς τα βουνά είναι καταπράσινα το καλοκαίρι και ντυμένα με λευκό πέπλο το χειμώνα. 

Κι η ζωή μας είναι κάπως έτσι. Μια γελάμε, μια κλαίμε. Τη μια ελπίζουμε πως όλα θα πάνε καλά, την άλλη κλυδωνιζόμαστε απ'της απελπισίας τα κύματα. Υπάρχουν στιγμές που νιώθουμε βασιλιάδες κι άλλες που, σαν φυγάδες κυνηγημένοι, τρέχουμε να ξεφύγουμε απ'τη μοναξιά.

Ίσως, όλες αυτές οι εναλλαγές, οι σοφές εναλλαγές, έχουν μεγάλο νόημα. Έχουμε συνηθίσει να τρέχουμε κάθε μέρα: με τις δουλειές μας, με τα παιδιά, τις υποχρεώσεις μας ο καθένας. Μα το βράδυ έρχεται. Και μαζί του η κατάπαυση. Η ησυχία. 

Νιώθω πως τότε, μαζί με την ησυχία, μπορείς να βάλεις σε μια τάξη όλη αυτή την κίνηση της μέρας: τις σκέψεις, τα γεγονότα, τους λογισμούς, τις ανησυχίες. Μπορείς ν'αφήσεις την καρδιά να ψελλίσει καρδιακές ευχές προς τον Πλάστη της. Να γεμίσει το δωμάτιο προσευχή. Τότε μπορεί η καρδιά να δει πιο καθαρά την αλήθεια. Όπως τα νερά μιας λίμνης που, όταν είναι ήρεμα, μπορεί κανείς να δει τον βυθό. 

Ψάξε για την ηρεμία. Αναζήτησε την εσωτερική ησυχία, τη βαθιά γαλήνη που μόνο η αγάπη του Θεού μπορεί να προσφέρει. Αυτή είναι κι ο πιο ασφαλής πυξίδα για να μη χάνεις το δρόμο σου.

Γιατί σαν το φως Του άλλο δεν έχει.

καὶ μετὰ τὸ πῦρ, φωνὴ αὔρας λεπτῆς.

Κἀκεῖ Κύριος

Κι είναι κι εκείνες οι στιγμές που λες "πάει πια, δεν αντέχω άλλο". Κι έρχεται τότε η βροχή. Και ξεπλένει τις θάλασσες των ματιών σου. Κάτι γίνεται τότε και, την τελευταία στιγμή, η άβυσσος μέσα σου χάνεται μονομιάς. 

  Ένα γλυκό αεράκι έρχεται σιωπηλά μ'ελπίδα να γεμίσει το κενό στα πνευμόνια σου. Αύρα ολόδροση, μαγευτική, γεμάτη φως κι Αγάπη. Και γαληνεύεις. Και νιώθεις την ψυχούλα σου έτοιμη να σπάσει απ'τη χαρά. Έρχεται έτσι στα ξαφνικά. Για μια στιγμή. Και μπορείς κι αντέχεις μετά για χίλιες κι ακόμα χίλιες στιγμές. 

  Κι ουρανός ξανά βρίσκει στην καρδιά σου το νόημά του. Γίνονται μετά οι πόνοι φτερουγίσματα και τα δάκρυα αγκαλιές. Και μέσα σου είσαι πια σίγουρος. Οι εμπειρίες πια ζωγραφίστηκαν με χρώματα μοναδικά. Γιατί σαν το φως Του άλλο δεν έχει. 

  

Θυμάμαι

   Θυμάμαι και το ροζιασμένο χέρι που, απ'τις κοπιαστικές ώρες στα χτήματα, είχε πάνω του εμφανή τα σημάδια του χρόνου. Μα επέμενε κρυφά να αγγίζει την αιωνιότητα μετρώντας κόμπους στο κομποσκοίνι του. Ροζιασμένο κι αυτό. Μπολιασμένο με τόσους πόνους, ευχές, δάκρυα, χαμόγελα. Όλα... Όλα εκεί. Στις μικρές, μαύρες υδρόγειους. Ένα ολόκληρο σύμπαν μέσα σ'ένα 33άρι κομποσκοίνι.

   Θυμάμαι και το βλέμμα. Ιλαρό, να εκπέμπει μια απίστευτη γαλήνη. Στιγμές που δε μπορούν να εγκαταλείψουν ποτέ την καρδιά μου. Θα'ναι για πάντα εκεί. Να μου δείχνουν ποιο, τελικά, είναι αυτό που μετράει. Να βάζει στην καρδιά το θάρρος να αψηφήσει τους αέρηδες του πρόσκαιρου. Του εφήμερου. Του βιαστικού. Μ'ένα "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησέ με". Χωρίς φωνές. Απλά. Ψιθυριστά.

Μερικά μυστικά προσευχής από μια καρδιά γεμάτη αγάπη

Βρήκα στο βιβλίο "Βίος και Λόγοι" του άγιου (και επίσημα πλέον!) γέροντα Πορφυρίου ένα κομμάτι που μιλάει για την προσευχή. Πιο συγκεκριμένα, ο γέροντας αναφέρεται στις περιπτώσεις που ο Θεός δε μας δίνει αυτό που με ένταση και επιμονή ζητούμε.

Να μην εκβιάζουμε με τις προσευχές μας τον Θεό. Να μη  ζητάμε απ'το Θεό να μας απαλλάξει από κάτι, ασθένεια κλπ ή να μας λύσει τα προβλήματά μας, αλλά να ζητάμε δύναμη και ενίσχυση από Εκείνον για να τα υπομένουμε. 

Όπως Εκείνος κρούει με ευγένεια την πόρτα της ψυχής μας, έτσι κι εμείς να ζητάμε ευγενικά αυτό που επιθυμούμε κι αν ο Κύριος δεν απαντάει, να σταματάμε να το ζητούμε. Όταν ο Θεός δε μας δίνει κάτι που επίμονα ζητάμε, έχει το λόγο Του. Έχει κι ο Θεός τα μυστικά Του.

Εφόσον πιστεύουμε στην αγαθή Του πρόνοια, εφόσον πιστεύουμε ότι Εκείνος γνωρίζει τα πάντα απ'τη ζωή μας κι ότι πάντα θέλει το αγαθόν, γιατί να μη δείχνουμε εμπιστοσύνη; Να προσευχόμαστε απλά και απαλά, χωρίς πάθος και εκβιασμό. (...) Μην κυνηγάμε ν'αποχτήσουμε αυτό που θέλουμε, αλλά να τ'αφήνουμε στο θέλημα του Θεού. Γιατί, όσο το κυνηγάμε, τόσο αυτό απομακρύνεται. Άρα, λοιπόν, υπομονή και πίστη και γαλήνη. Κι αν το ξεχάσουμε εμείς, ο Κύριος ποτέ δε ξεχνάει κι αν είναι για το καλό μας, θα μας δώσει αυτό που πρέπει κι όταν πρέπει.

Κάτι για να γαληνέψεις

Πριν λίγες μέρες, κουρασμένος αρκετά από έναν πενθήμερο μαραθώνιο ταξιδιών, με το που έφτασα στο σπίτι, έπεσα πάνω στο παρακάτω βιντεάκι. Ήταν ό,τι πρέπει για να χαλαρώσω και να ηρεμήσω.

Εύχομαι ό,τι καλύτερο για το Σ/Κ αδέρφια. Χαλαρώστε όσο γίνεται.Προσευχηθείτε όσο μπορείτε. Αγαπήστε όσο μπορείτε. 

Ζήστε.

Χίλιες υπέροχες καλημέρες!

Γαλήνη μετά την τρικυμία

Πόση γαλήνη νοιώθει ο άνθρωπος μόλις αισθάνεται την τρικυμία να φεύγει απο πάνω του, να τον προσπερνά,  να τον αφήνει απαλά να ακουμπήσει στη γη, να αναπνεύσει αργά, σταθερά...Πόση γαλήνη, πόση ανακούφιση, πόση ευτυχία... Επέζησα και απο αυτη τη φουρτούνα Θεέ μου, σε ευχαριστώ, λες απο μέσα σου και η καρδιά σου γεμίζει οξυγόνο!!!

Πόσο μπορεί να πόνεσες, πόσο φοβήθηκες κάποιες στιγμές πως ίσως δεν τα καταφέρεις, κι όμως Εσύ έδειξες οτι μετά την θύελλα υπάρχει φως, με σήκωσες στα πόδια μου, μου θύμισες τις αντοχές μου, με έκανες να μάθω τα όριά μου και με ώθησες να τα ξεπεράσω! Μου έδειξες οτι δεν υπάρχουν τα όρια που εγώ βάζω στον εαυτό μου, πως η δύναμη του ανθρώπου είναι απέραντη, μου έδειξες να ανοίγομαι στο κενό και να μην χάνομαι, αλλα να το αγκαλιάζω, να βάζω στόχο τον ουρανό, το άπειρο...!

Και πόσο όμορφα διαφορετικός βγαίνει ο άνθρωπος μετά απο την φουρτούνα...! Λάμπει απο ένα φως υπερκόσμιο, αποκτά μία αυτάρκεια μοναδική, γίνεται ικανός να ξεκινήσει τα πάντα απο την αρχή, να κυνηγήσει την ζωή, να κάνει βίωμα το όνειρο. Δεν υπάρχει για τον άνθρωπο μεγαλύτερη ικανοποίηση απο αυτή..Αν γίνεις και εσύ λίγο πιο παρατηρητικός,  μπορεί να δεις αυτή τη σπίθα να ξεπηδά απο κάποια περαστικά μάτια που σε απαντούν στο δρόμο..Μάτια άγνωστα σε εσένα, μάτια ζωντανά, πιο ''ζωντανά'' απο το ''κανονικό''.. Μάτια που έπεσαν στην φωτιά, βαφτίστηκαν στο καμίνι του πόνου και αναγεννήθηκαν σε κάτι μαγικό, φωτεινό..

Δεν υπάρχει τίποτα πολυτιμότερο στη ζωή απο αυτές τις φουρτούνες, απο αυτές τις επισκέψεις του πόνου..!! Αυτή η γνώση να μείνει πάντα στη μνήμη, όταν η επόμενη φουρτούνα θα έρθει να ταράξει τα νερά μας.. Η ζωή είναι πανέμορφη, η ζωή είναι μαγική, όχι γιατι μπορεί σήμερα να μας έφερε κάτι καλό, αλλα γιατί μας χαρίζει πολύτιμα μαθήματα, δεν ανέχεται την στασιμότητά μας, μας σπρώχνει στο παρακάτω, μας σπρώχνει στο αύριο...!

Να πιστεύουμε, να ελπίζουμε, να αγαπάμε, αυτό είναι το μόνο καθήκον μας.. Τίποτε άλλο δεν είναι στο χέρι μας...

Μέχρι την επόμενη φουρτούνα...μέχρι τότε...γιόρτασε τη νίκη σου!! :-) 

υγ: Απ΄το blog της καλής φίλης Σταυρούλας την οποία και ευχαριστώ από καρδιάς!

Πώς θα καταλάβουμε τον Κύριο;

Πώς θα καταλάβουμε τον Κύριο; Πώς θα καταλάβουμε τον Κύριο, ο οποίος κάποια στιγμή σταμάτησε και αυτός να τρέχει; και καθηλώθηκε και έμεινε ακίνητος. Μετέωρος πάνω στο σταυρό.

Σταματάει ο Κύριός μου! Σταματάει ο Κύριός μου να ενεργοποιείται και να δραστηριοποιείται έτσι. Και εγώ να κάτσω λίγο ακίνητος. Να δω. να καταλάβω. Να ατενίσω τον Τίμιο σταυρό. Να δω το Πάθος του. Να εμβαθύνω σ'αυτό. Να εντρυφήσω σ'αυτό. Εκεί θέλει μια ακινησία ψυχής, η οποία δεν είναι ακινησία. Είναι υπερλειτουργικότητα. Λειτουργεί πάρα πολύ η ψυχή μας σε αυτή τη φάση. Αλλά πρέπει λίγο να γαληνέψουμε. Να μαζευτούμε.

(απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου -www.atheataperasmata.com)

αναδημοσίευση από παλιότερή μας ανάρτηση

Εκέκραξα προς Σε

Σε φωνάζω. Τ'ακούς;
Εσένα, Χριστέ μου, Κύριέ μου.
"Υμείς φίλοι μου εστέ"
έλεγες με το θεϊκό σου στόμα.

Η καρδιά μου, όμως, αντιδρά.
Φωνάζει, πονάει, υποφέρει.

Κύριε εκέκραξα προς Σε.
Εισάκουσόν μου, Κύριε!

Πού κρύβεσαι; Γιατί δε σε βλέπω;
Είσαι τόσο αδυσώπητος...

Σ'εσένα φωνάζω, Χριστέ μου.
Ο κόμπος μου δάκρυ έγινε πια.
Και το δάκρυ μου
πύρινη προσευχή.

Έλα, Κύριε.
Έλα να με γαληνέψεις.

Μια φράση που μου άρεσε πολύ...

Πριν αρκετό καιρό στο twitter διάβασα μια φράση που μου έκανε μεγάλη εντύπωση, καθότι αποτυπώνει σε λίγες λέξεις τάσεις συμπεριφοράς μας...

Άσε τι γίνεται γύρω σου και δες τι γίνεται μέσα σου.

Αυτοστιγμή, θυμήθηκα και την σπουδαία παραβολή του Χριστού. Δες εδώ κ εδώ. Γιατί να φωνάζω για τη μεγάλη γλώσσα της γειτόνισσας, για τις απατεωνιές του αφεντικού μου, για τα λάθη του συντρόφου μου; Ας κοιτάξω πρώτα μέσα μου. Πόσο δύσκολο... Ζαλίζομαι! Έχει μια τρικυμία μέσα στην καρδιά μου! Βλέπω.. Βλέπω ένα κενό, ένα μαύρο χάος... Δεν αντέχεται αυτό το πράγμα. Ας ασχοληθώ καλύτερα με τους άλλους. Έτσι θα καλύπτω το δικό μου χάος που βρυχάται μέσα μου.

Και μετά σκέφτομαι ότι μου λείπει η γαλήνη. Μου λείπει η ειρήνη της καρδιάς. Θέλω επιτέλους λίγο να ηρεμήσω! Να σταματήσει το τρελό καρδιοχτύπι...

- Ελάτε κοντά μου κι εγώ θα σας προσφέρω ανάπαυση.

- Μα πώς να'ρθω, Χριστέ μου; Είμαι χάλια. Το δρόμο δεν τον βρίσκω!

- Αν με ζητήσεις με ειλικρίνεια, εγώ θα'ρθω να σε βρω. Θα'ρθω εγώ να σε συναντήσω. Θα κάνω εγώ το πρώτο βήμα! Από σένα θέλω μόνο την καλή σου διάθεση...

Fairytale

Fairytale. Γαλήνια μελωδία του Ludovico Einaudi. Πλαισιωμένη διακριτικά με ήχο βροχής. 

Απ'τα αγαπημένα μου... 

Καλή ακρόαση

Scripta manent ή αλλιώς: η ψυχή είναι αθάνατη

Πριν λίγο καιρό κοιμήθηκε ένας γνωστός μου. Μετά το τέλος της κηδείας περιπλανήθηκα για λίγο στο νεκροταφείο και επισκέφτηκα τάφους γνωστών μου που εδώ και χρόνια έχουν διαβεί το κατώφλι τ'ουρανού.

Μεταξύ αυτών και ο δάσκαλος των αγγλικών μου. Ένας γαλήνιος άνθρωπος: αυτό ήταν το χαρακτηριστικό του. Ακόμα κι όταν μας έβαζε τιμωρία στο φροντιστήριο (ήμουν πολύ, μα πολύ άτακτος!) τις δεχόμασταν , διότι προέρχονταν από ένα ήρεμο, γλυκό πρόσωπο που εξέπεμπε μόνο γαλήνη και αγάπη. Των παιδικών μου χρόνων ο εαυτός έτσι τον αισθανόταν.

Στης βιβλιοθήκης μου το γραφείο έχω και το μοναδικό βιβλίο που είχε γράψει. Μια μικρή ιστορία αληθινή. Αυτό έχω για να τον θυμάμαι, τον κυρ-Θόδωρο... Και σκέφτομαι πως τα γραπτά μένουν. Scripta manent που έλεγαν και οι αρχαίοι σοφοί Λατίνοι. Αυτά είναι που διασώζονται απ'το πληθωρικό, σαρωτικό πέρασμα του χρόνου...

Το ίδιο ακριβώς που συμβαίνει και με την ψυχή μου. Η ψυχή μου είναι αθάνατη, αφού έχει αιώνιες διαστάσεις με θεϊκές προεκτάσεις και δυνατότητες. Άρα, ό,τι γράφεται στη ψυχή μου μένει για πάντα εκεί: το scripta manent της ψυχής...

Άραγε, προσέχω το τι γράφεται στο βιβλίο της ψυχής μου; Αχ, αυτή η αμέλεια... Το ύπουλο δηλητήριο της ζωής...

υγ: Άμα δε βαριέσαι, πάτα κλικ στις λέξεις με το μπλε χρώμα. Είναι σύνδεσμοι σχετικοί από παλιότερές μας αναρτήσεις. Καλημέρα, καλή δύναμη!

Στον ουρανό συμβαίνουν τα πιο απροσδόκητα

Περπατώντας σε πεζόδρομο της πόλης του πατρικού μου... Το βλέμμα μου αναζητά μια ανάσα γαλήνης.

Οι φορές που νιώθεις μια ανεξήγητη νωχελικότητα είναι -νομίζω- οι στιγμές που η ψυχή στέκεται μετέωρη μπροστά στο μεγαλειώδες χάος της ζωής. Αναποφάσιστη για το πού και το πώς της πορείας της...

Ασυναίσθητα, η καρδιά χτυπά πιο γρήγορα. Ίσως για να κερδίσει τους χαμένους χτύπους της αναποφασιστικότητας. Το χαμένο έδαφος που στο βάθος του διακρίνεται στέρεο και ανόθευτο. Σαν την αγάπη.

Κοιτάζω τους συν-ανθρώπους που περπατούν. Οι πιο πολλοί καταπονημένοι απ'το μεσημεριανό λιοπύρι, με κατεβασμένα τα κεφάλια, αναζητούν μερικές οάσεις σκιάς, δροσιάς. Σαν αποξενωμένοι απ'το περιβάλλον. Δεν κοιτούν πουθενά αλλού. Μοναχοί ανάμεσα σε πολλούς. Υποβεβλημένοι, καταβεβλημένοι.

Έτσι συνήθως γινόμαστε όταν λείπει η ειρήνη απ'τα τρίσβαθά μας. Σκληραίνει η συμπεριφορά μας και φαντάζουμε απόκοσμοι μέσα στον κόσμο. Η μοναξιά πληγώνει. Σαν αγκάθι που από όπλο προφύλαξης μεταστοιχειώνεται σε ασαφή αυστηρότητα που μας ματώνει. Θυμήσου και το λουλούδι του μικρού πρίγκηπα. 

Περικυκλωνόμαστε από εμπόδια, βάσανα και δυσκολίες και έτσι αδυνατούμε να σηκώσουμε το βλέμμα μας στον ουρανό. "Κι, όμως, στον ουρανό συμβαίνουν τα πιο απροσδόκητα" λέει η Μάρω Βαμβουνάκη και συνεχίζει: "...μονάχα που σπανίως σηκώνουμε το κεφάλι και κοιτάμε προσεκτικά προς τα πάνω".

Μακάρι, ψυχή μου, να μάθεις να κοιτάς προς τον ουρανό. Προς αυτόν που σε έπλασε και σ'αγάπησε. Και σ'αγαπά. Και θα σ'αγαπά (Τι σπουδαία λέξη η αγάπη...). Εκεί θα βρίσκεις τη γαλήνη που σου λείπει. Απ'τον ουρανό θα αντλήσεις την ειρήνη.

απ'το ημερολόγιο του Σεβάχ του Θαλασσινού

υγ: Η ψήφος σας μετράει! (δείτε πάνω δεξιά)

Να βλέπεις το καλό στους γύρω σου

Πάντα να προσπαθείς να βλέπεις το καλό στους γύρω σου. Είναι όλοι εικόνες Χριστού. Είναι όλοι όχι η κόλασή σου, αλλά ευκαιρίες μοναδικές επικοινωνίας και αγάπης. Θυμάμαι απ'το Πανεπιστήμιο ακόμα, γνώρισα ανθρώπους με υπέροχα χαρακτηριστικά. Ένας φίλος μου είχε τέτοιο πόθο να ικανοποιήσει τα όνειρά του που όλη του η ζωή ήταν μια επίμονη, συγκινητική προσπάθεια προς την εκπλήρωσή τους. Μια φίλη μου είχε τέτοιο χαμόγελο που με το που την έβλεπες, αμέσως η καρδιά σου γέμιζε χαρά. Μια άλλη καλή μου φίλη μου είχε μια απίστευτη γαλήνη που με βοηθούσε να μην έχω άγχος στις κρίσιμες προσπάθειες των τελευταίων μαθημάτων προς το πτυχίο. Ένας άλλος συνάδελφός μου πριν λίγο καιρό προσφέρθηκε και με πηγαινοέφερνε απ'το σπίτι μου στη δουλειά με τη μηχανή του χωρίς να του το ζητήσω!

Αδερφή/έ, κανείς απ'τους ανθρώπους δεν είναι τέλειος. Όλοι μας είμαστε γεμάτοι ψεγάδια. Μπορεί να πληγωθείς, μπορεί να στεναχωρηθείς, μπορεί και να παρεξηγήσεις. Κι αυτά μέσα στη ζωή είναι! Αλλά μην ξεχνάς ότι όλοι έχουν χαρίσματα, μικρά διαμαντάκια (που λέει μια άλλη καλή μου φίλη). Άνοιξε τα μάτια της καρδιάς σου και ανακάλυψε και δες τον υπέροχο κόσμο που κρύβεται πίσω απ'τον κάθε (συν)άνθρωπο που συναντάς στο ταξίδι της ζωής σου!

Γιατί η καρδιά μου νιώθει τόσο άσχημα;

- Γιατί η καρδιά μου νιώθει τόσο άσχημα;

- Τι έπαθες;

- Αυτό ρωτάω...

- Νιώθει έτσι πράγματι η καρδιά σου;

- Όχι πάντα.

- Ε, μάλλον είναι οι φορές που όλοι νιώθουμε... Εκεί που νομίζουμε ότι όλα πάνε καλά και ότι περπατάμε στο κύμα μια χαρά, ολιγοπιστούμε και βουλιάζουμε. Αυτό το βούλιαγμα είναι η αδυναμία της καρδιάς μας να ακολουθήσει, οπότε βουλιάζει κ αυτή απ'τους λογισμούς της.

- Καλό...

- Ναι. Μου'το πε ένας καλός φίλος πριν λίγες μέρες.

- Ξέρεις κάτι, όμως; Βαρέθηκα τα κηρύγματα. Θέλω να νιώσω μέσα μου ότι όλα πάνε καλά.

- Και γω...Θέλω να νιώθω πως ό,τι και αν κάνω είμαι ασφαλής. 

- Ε, και πώς θα γίνει αυτό;

- Με προσευχή. "Μη σταματάς να προσεύχεσαι. Όπου κι αν είσαι".

- Και αυτό ο φίλος σου στο'πε;

- Άλλος φίλος. Αλλά ξέρεις κάτι; Όταν προσευχόμαστε ειλικρινά, νιώθουμε μια γαλήνη μετά. Νομίζω αυτή η γαλήνη είναι το άγγιγμα του Χριστού στην ψυχή μας. 

- Μακάρι.

- Μακάρι...

(από διάλογο δύο φίλων...)