"Πάτερ, να κάνω λίγο κι εγώ;..."

Ιερά Μονή Καρακάλλου Αγίου Όρους, Τετάρτη 10 / 27 Ιουλίου 2024

Κάθε φορά ξεψυχισμένος θυμάμαι να φτάνω εδώ. Όχι από τον κόπο των χιλιομέτρων μα απ' την ψυχόλεθρο ζωή του κόσμου, απ' το μάταιο κυνήγι των "θέλω" του "εγώ".

Έτσι σέρνω γι' άλλη μια φορά τα βήματά μου ως το περιβόλι Της.. Μ' όσο κουράγιο μ' απόμεινε, χάρισμα θαρρώ κι αυτό δικό Της..

Φαίνεται η τύρβη του κόσμου δεν έσβησε ολότελα από μέσα μου τη θύμηση της ζωηρρύτου πηγής που αναβλύζει εδώ κι αρδεύει μυστικά τις άνυδρες, κατακαμένες ψυχές..

Το μοναστήρι, μελίσσι σωστό.
Οι πατέρες ετοιμάζονται πυρετωδώς για την πανήγυρη των Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων.

Ζαλισμένος απ' τη φενάκη των λογισμών παρακολουθώ τους μοναχούς που ευπρεπίζουν τον ναό. Ένας καθαρίζει υπομονετικά τα ξυλόγλυπτα του χειροπελεκητού τέμπλου...

Ένας άλλος, σκυφτός, με μια σιδερένια λάμα, κάπου τρία δάχτυλα πλάτος, τρίβει το μαρμάρινο δάπεδο του Καθολικού να πάρει τις σταλαματιές απ' το αγνό μελισσοκέρι.

Η επιφάνεια του ναού μοιάζει απέραντη στο πλάτος του εργαλείου.

Κι όμως δεν δείχνει να λιγοψυχά.. Το σώμα του λιπόσαρκο, αδυνατισμένο μα όχι αδύναμο. Το βλέμμα του σπινθηροβόλο μα συνάμα καθάριο κι ιλαρό, αντανακλά την ελευθερία του πνεύματος του έσω ανθρώπου..

Αυτός δαπανά τις δυνάμεις του για  την πρώτη θεϊκή εντολή, εγώ  αναλώνω τις δικές μου για τις επιταγές του ψυχοφθόρου κι αλγοτόκου "εγώ".

Εκείνος θυσιάζει τη ζωή του υπέρ του "ενός ου έστι χρεία". Εγώ ξοδιάζω τη δικιά μου για όλα τ' άλλα. Κι αν με ρωτήσει κανείς... Σχεδόν δεν ξέρω να δώσω όνομα σ'  αυτά.

Βλέπω μπροστά μου, μάλλον βιώνω τόσο εμφατικά την εκπλήρωση της Ευαγγελικής ρήσης:

"Όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του θα τη χάσει. Όποιος όμως χάσει τη ζωή του εξαιτίας μου και εξαιτίας του ευαγγελίου θα τη σώσει."

Τι λόγος κι αυτός... Θεέ μου...

Ακούω τον μονότονο ήχο του μαχαιριού πάνω στο μάρμαρο...
Άραγε... Αν έκανα λίγο κι εγώ; Ίσως να έπαιρνα χάρισμα λίγη απ' τη χαρά του...

Πόσο ανάποδα πήρα τη ζωή...
Και το χειρότερο, η καρδιά μου πια σαν πέτρα σκληρή...

Ξανακοιτάζω επίμονα το βλέμμα του μοναχού. Μ' όλη τη ζάλη μου είμαι βέβαιος για τούτο: πως ο κόπος ο δικός του δεν είναι μάταιος...

Κάτι σαλεύει μέσα μου...

Πλησιάζω δειλά και ρωτάω:

"Πάτερ, να κάνω λίγο κι εγώ;..."

ΔΓΣ

Θυμάμαι

Μήπως τελικά ο κόσμος είναι στιγμές;

Μήπως ο χρόνος μονάχα γίνηκε

για ν'αγκαλιαστούν οι στιγμές;

για να γίνουν πουλιά οι θύμησες;

Λένε πως ο χρόνος κυλάει σα νερό.
Μα υπάρχουν μέσα μου στιγμές που νιώθω
τη σχετικότητα αληθινή
καθώς το ταξίδι της βροχής.

Μια προσευχή αιμάτινη -της καρδιάς, 
ένα δάκρυ μετάνοιας,
ένας έρωτας-ανάσα ζωογόνα.
Ένα ήμαρτον ευωδιαστό,
μετοχή στο ποτήρι Του.

Θυμάμαι τους γλάρους
στο καράβι για το Όρος.
Θυμάμαι τα φωτισμένα μάτια
του μικρού Παναγιωτάκη
λίγο πριν ο καρκίνος
γίνει το καράβι του για τον ουρανό.

Θυμάμαι τις σιωπές,
θυμάμαι τα μάτια του φίλου μου
μια μέρα πριν φύγει οριστικά
για μι'άλλη ζωή, εκρηκτική.

Θυμάμαι τη θάλασσα,
τ'αστέρια τη νύχτα.
Θυμάμαι το παγκάκι
εκεί ψηλά στο βουνό
με την πόλη να αχνοφαίνεται κάτω
αγκαλιασμένη μ'ένα κομμάτι θάλασσας,
γαλάζιο ρούχο, γεμάτο μυστήριο.

Θυμάμαι.
Κι έτσι απαλά κι αθόρυβα,
ο χρόνος γίνεται παράθυρο.
Επιλογή.
Δώρο ελευθερίας
Μονόδρομος αγάπης.

Πάνω στο Όρος με το τραγούδι της φλογέρας

Το φεγγάρι ξεπρόβαλε πίσω απ' το Άγιον Όρος.

Το φεγγαρόφωτο σκίζει τ'ουρανού το χάος.

Ω πανάκριβη αγνότητα,

φωλιάζεις μόνο στις ψυχές εκείνων

που ζουν στις πιο ψηλές κορφές.

Κοιμούνται με τα μαλλιά τους στ' αγέρι του φθινοπώρου

που αφήνει αδιάλυτο το γαλαξία.

Μες στη σιωπή της νύχτας τραγουδούν τα έντομα.

Τότε ξυπνά η ευχη μες στο φεγγαρόφωτο

κι αορατη για όλους προχωρει

παίζοντας τη φλογέρα της.

Η θεϊκή πνοή της σαλεύει στα κόκκινα χείλη,

τα σμαραγδένια της δάχτυλα σιγοντάρουν τη γλυκιά μουσική.

Όμως ποια ειν' η μελωδία της;

Απο καιρό παράτησα την πηχτή σκόνη του κόσμου

κι ήρθα σ'αυτο το μακρινό βουνό

για να ακούσω μια τετοια μελωδία.

Θα αξιωθώ να νιώσω το μυστήριο που κρύβει;

Μεγάλα προβλήματα βασανίζουν τη σκέψη μου,

μα το τραγούδι της φλογέρας γράφτηκε μες στην καρδιά μου.

συγγραφέας: 刘廷钊 (Liu Ting Chiu)

πηγή φωτογραφίας: "Άθως, τα χρώματα της πίστης", του Στράτου Καλαφάτη

υγ: Πολλές ευχαριστίες στον Παναγιώτη που επιμελήθηκε αυτή την ανάρτηση

Θυμάμαι

   Θυμάμαι και το ροζιασμένο χέρι που, απ'τις κοπιαστικές ώρες στα χτήματα, είχε πάνω του εμφανή τα σημάδια του χρόνου. Μα επέμενε κρυφά να αγγίζει την αιωνιότητα μετρώντας κόμπους στο κομποσκοίνι του. Ροζιασμένο κι αυτό. Μπολιασμένο με τόσους πόνους, ευχές, δάκρυα, χαμόγελα. Όλα... Όλα εκεί. Στις μικρές, μαύρες υδρόγειους. Ένα ολόκληρο σύμπαν μέσα σ'ένα 33άρι κομποσκοίνι.

   Θυμάμαι και το βλέμμα. Ιλαρό, να εκπέμπει μια απίστευτη γαλήνη. Στιγμές που δε μπορούν να εγκαταλείψουν ποτέ την καρδιά μου. Θα'ναι για πάντα εκεί. Να μου δείχνουν ποιο, τελικά, είναι αυτό που μετράει. Να βάζει στην καρδιά το θάρρος να αψηφήσει τους αέρηδες του πρόσκαιρου. Του εφήμερου. Του βιαστικού. Μ'ένα "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησέ με". Χωρίς φωνές. Απλά. Ψιθυριστά.

Σ'αυτήν αφιερωμένο

Στη μάνα όλων μας. Την πιο πονεμένη απ'όλους... Την πιο αγία απ'όλους. Την πιο φιλεύσπλαγχνη... Την πιο τιμημένη...
Φωτογραφία (βγαλμένη σαν από παραμύθι, θαύμασε την ατμόσφαιρα) από παλιά μου επίσκεψη. Στο το περιβόλι της.

Αθωνικό ψαλτήρι

Μετά τις μεγάλες εορτές
και τους μεγάλους πόνους
μόνος με μόνο τον Θεό
στην ωραία μοναξιά εκείνη
που λίγοι πια επιθυμούνε
αφού έχουν την τηλεόραση όλη μέρα
το χρηματιστήριο και τη δόξα
περί τούτων πάντων καμιά αξία .
Και αξίζει να πονάς για τους άλλους
να πονάς για σένα ο πόνος είναι γιατρικό και βάλσαμο
το ξέρω
είναι ευλογημένοι οι πονεμένοι
μόνο αυτοί μπορούν να γράφουν στίχους
έχουν κάτι σημαντικό να μας πούνε
πεθάνανε πριν πεθάνουν 
καλούμεθα να τους ακούμε
άγνωστοι φίλοι.

απ'το βιβλίο του γέροντα Μωυσή "Αθωνικό ψαλτήρι"

Ευχαριστούμε πολύ τη φίλη που μας το έστειλε!

Μοναχική ζωή

Η μοναχική ζωή μοιάζει με κάποια αγιορείτικα άνθη. Ευδοκιμούν σε άνυδρα μέρη, φύονται ανάμεσα σε πέτρες των πεζουλιών, ακόμη και ψηλά στους πύργους των Μονών, όπου δεν υπάρχει ικμάδα υγρασίας. Και όμως, όταν ανθίσουν, το άρωμά τους είναι μεθυστικό. Πολλοί, αφού πήραν σπόρους, καλλιέργησαν τα άνθη αυτά έξω στον κόσμοσε εύφορους κήπους ποτίζοντάς τα και λιπαίνοντάς τα πλούσια. Αλλά δυστυχώς έχασαν το άρωμά τους. Αυτό συμβαίνει και στους μοναχούς. Όσο στερούνται τα κοσμικά και τις ανέσεις, τόσο πλουτούν στα πνευματικά. Όσο ζουν και ασκούνται στην απαράκλητη έρημο χωρίς γήινες και ανθρώπινες παρηγορίες, τόσο συντηρούνται και τρέφονται από τις ουράνιες θεϊκές. Γι' αυτό τότε ευωδιάζουν από αρετή και αγιότητα. Όταν επιδιώξουμε το τραχύ της ασκήσεως να γίνει λείο και η στενή οδός να γίνει πλατιά, τότε κι εμείς οι μοναχοί θα γίνουμε σαν τα άνθη που έχασαν την ευωδία.

Από το βιβλίο "Από την ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση", Άγιον Όρος, 2011, σελ. 23-24.

photo by Mariela

Ευχαριστούμε πολύ το φίλο που το επιμελήθηκε και μας το έστειλε!

Ομιλία του γέροντα Πορφυρίου (ηχητικό ντοκουμέντο)

Ένα πολύ σπάνιο και μοναδικό ηχητικό ντοκουμέντο! Αφηγείται ο ίδιος ο άγιος γέροντας Πορφύριος την ιστορία του. Πώς έγινε μοναχός (και άλλα). 

Η φωνή του γέροντα ακούγεται λίγο πιο "ψηλή" απ'ότι ήταν στην πραγματικότητα λόγω σφάλματος της κασέτας μάλλον.

Όπως και να'χει, όμως, είναι μοναδικό... 

Άγιε παππούλη, να εύχεσαι από κει ψηλά στους ουρανούς. Για όλους μας...

Μικρή αγιορείτικη διήγηση

Ίσως μας φαίνονται εξώκοσμα, ψεύτικα ή ωραία σαν παραμύθια, μα είναι πέρα για πέρα αληθινά! Ο λόγος για ασκητές του αγίου Όρους που ζουν κρυφά ακόμα και απ'τους άλλους μοναχούς. Μόνοι τους "μόνω Θεώ"... Παρακάτω αντιγράφω ένα απόσπασμα απ'το βιβλίο του αρχ. Χερουβείμ"σύγχρονες αγιορείτικες μορφές- Ισαάκ Διονυσιάτης":

Όλη του η μέρα, αλλά κυρίως η νύχτα ήταν αφιερωμένες στην επικοινωνία με τον ουρανό. Προσπαθούσε να βρίσκει χρόνο πολύ για να παραδίδεται στην προσευχή. Ώρες ολόκληρες στην νυχτερινή γαλήνη, αρρέμβαστος, ευρισκόμενος έξω από τον κόσμο και τα γήινα, προσευχόταν χύνοντας ποταμούς δακρύων (είχε το χάρισμα των δακρύων) από την πολλή του κατάνυξη και τον θείο έρωτα.

Μια νύχτα σηκώθηκε ο π.Λάζαρος να πάει από το κάθισμα των αγίων Αποστόλων στις Καρυές. Υπήρχε ανάγκη για τον ασθενή γερο-Μόδεστο. Ήταν Ιούλιος και έκανε πολλή ζέστη. Η βραδιά ήταν φεγγαρόλουστη. Μόλις βγήκε έξω από την καλύβη και προχώρησε λίγο, εκεί κοντά στο δρόμο, βλέπει ένα μοναδικό θέαμα. Κάποιος, γονατιστός, με υψωμένα τα χέρια μέσα στην απέραντη ησυχία της νύχτας και τη γαλήνη της φύσης, προσευχόταν. Ήταν ο γερο-Ισαάκ!

Ο π.Λάζαρος σταμάτησε και άλλαξε πορεία. Το θεώρησε ιεροσυλία να περάσει από μπροστά του και να χαλάσει εκείνη τη μεγαλειώδη σκηνή.

Ποιος ξέρει τι θεία ευφροσύνη, τι ουράνια χάρη απλωνόταν τη βραδιά εκείνη στο φωτεινό πρόσωπο του γέροντα; Ποιος ξέρει τι ζητούσαν εκείνα τα άγια προσευχόμενα χέρια από τον ουρανό; Τι δάκρυα... Τι δάκρυα...

Μερικές σκέψεις απ'την προχτεσινή υποδοχή της εικόνας του Άξιον Εστίν στη Θεσ/νίκη

Θα'θελα να σου εμπιστευτώ μερικές σκέψεις μου με αφορμή τη προχτεσινή υποδοχή της εικόνας του Άξιον Εστίν στη Θεσ/νίκη...

Μια φορά ο άγιος Ανδρέας ο δια Χριστόν σαλός (αν δεν έχεις διαβάσει το σχετικό βιβλίο, πραγματικά χάνεις! Πάρε μια γεύση εδώ) έφτασε μέχρι τρίτου ουρανού. Ανεβαίνοντας με τον άγγελο, έψαχνε με τη ματιά του την Παναγία, αλλά δεν την έβλεπε πουθενά. Τότε ρωτάει τον άγγελο-οδηγό: "Πού είναι η Κυρία Θεοτόκος"; Και ο άγγελος του απάντησε: "Δεν είναι εδώ. Έχει κατέβει στη γη για να βοηθήσει τους ανθρώπους που την έχουν ανάγκη".

Η Παναγιά είναι δίπλα μας κάθε στιγμή! Το αντιλαμβανόμαστε αυτό; Το ζούμε; Άσχετα με το αν έχουμε σέμνωμα κάποια θαυματουργή εικόνα της κοντά μας ή όχι. Όμως, τι μεγάλη τιμή να σε επισκέπτεται στην πόλη σου. Η τόσο θαυματουργή εικόνα του Άξιον Εστίν βγήκε για δεύτερη φορά απ'το μόνιμο σπίτι της. Πόση χάρη...

Μια φορά, όσο ήμουν στη Θεσ/νίκη μόνιμα, είχα βγει στην παραλία για βόλτα και κοιτούσα τον ουρανό πάνω απ'τον Θερμαϊκό κόλπο και σκέφτηκα: "Εκεί ψηλά είσαι, Παναγιά μου, και μας προστατεύεις. Μας κοιτάς με τα αγιασμένα, γλυκά, μητρικά σου μάτια και εύχεσαι στο θεάνθρωπο Γιο σου για μας. Παρόλο που σε βρίζουμε. Παρόλο που σε καταριόμαστε, που σε λυπούμε, που σε στεναχωρούμε. Εσύ, ω Παναγιά μου, έχεις μια τόσο μεγάλη καρδιά. Και μια τόσο μεγάλη αγκαλιά. Μη μας ξεχνάς ποτέ".

Την εικόνα του Άξιον Εστίν την έχω προσκυνήσει κάποιες φορές όσο ήμουν στις Καρυές.  Όσοι άντρες πάνε στο Όρος είναι καλό να περάσουν και να την προσκυνήσουν. Όμως, τώρα που βγήκε απ'το μόνιμο σπίτι της είναι ευκαιρία μοναδική (κυρίως για τις γυναίκες) να την προσκυνήσουν. Να πάνε στην ιλαρή, θαυματουργή εικόνα της και να αφήσουν ένα δάκρυ προσευχής. Μια εκ βαθέων ικεσία.

Αλλά και αν δε μπορείς να πας στον άγ.Δημήτριο Θεσ/νίκης να την προσκυνήσεις, μη στεναχωριέσαι. Εκείνη βλέπει το ζήλο σου, την θέλησή σου και μπορεί να σε ελεήσει όπου και αν βρίσκεσαι. Είναι μια τόσο στοργική μάνα... Μπορεί να νιώσει τις δυσκολίες, τα προβλήματά σου. Τα δάκρυά σου... Και θα΄ρθει να σε πάρει στην σπλαχνική αγκαλιά της, να χαϊδέψει την ψυχούλα σου και να σου μεταδώσει θεϊκή παρηγοριά...

Γλυκιά μου Παναγιά, ελέησέ μας...

Ο αγιορείτης μοναχός και η Ανάσταση του Χριστού

Η Ανάσταση του Χριστού είναι θεμέλιος λίθος ύπαρξης. Ακτήμονες και ξενιτεμένοι οι καλόγεροι, με την αποταγή των πάντων γυρεύουν την επιστροφή στον Πατέρα. Κι έχουν μάνα τους την Κυρία του Όρους: την Θεοτόκο. Κι αυτή τους η δίψα συνάντησης με τον αναστάντα συμπαρασύρει στην αθανασία και τη γύρω φύση. Από το παραμικρό άνθος και ζωύφιο μέχρι τα γερόκορμα δέντρα. Από τις γραμμές των βουνών μέχρι τους κόλπους και τις αγκάλες της θάλασσας. Η φύση πάλλεται απ'την ιερότητα της αναστάσιμης χαράς της. 

Κάτω απ'το μαύρο ράσο ο αφανής και χαριτωμένος εκ Θεού αγωνίζεται πρώτα κατά του μεγαλύτερου εχθρού, του εαυτού του. Και μετά εναντίον του γαιώδους φρονήματος βρέχοντας τις πέτρες και τα χώματα του Άθωνα με δάκρυα πιο αληθινά και από την γύρω θάλασσα. Αυτοί που αρνήθηκαν τον κόσμο και αγαπήθηκαν απ'το Θεό εμμένουν. Και μένουν όπως τα στρείδια στους βράχους του Όρους προσκολλημένοι.

Ο απλός καλόγερος του Όρους είναι το μέτρο της αγιορείτικης πράξης και ζωής. Γιατί καλλιεργεί την άλλη πλευρά, την βαθύτερη της ανθρώπινης ψυχής. Γι'αυτό το κλάμα του ανθίζει χαρά της Ανάστασης. Γι'αυτό το χαμόγελό του βεβαιώνει την αθανασία. 

απόσπασμα απ'το βίντεο που βρήκαμε εδώ. Το κείμενο είναι του Δημήτρη Κοσμόπουλου. [το απόσπασμα που απομαγνητοφωνήσαμε περιέχεται από 1:01:00 και μετά. Αξίζει να το δείτε όλο το βίντεο βέβαια! Είναι θαυμάσιο!]

Ιστορία απ'το Άγιο Όρος

....Του είχε πει ακόμα ότι αν δει φουρτούνα στη θάλασσα και κινδυνεύει κάποιο πλοίο, να πάρει το καντήλι του αγίου Νικολάου και να το χύσει στη θάλασσα για να γαληνέψει. Κάποια χρονιά τη Μ.Εβδομάδα ο π.Χρυσόστομος πήγε στη θάλασσα να δει αν τα δίχτυα είχαν πιάσει ψάρια. (...) Είχε, όμως, πολύ αέρα και ένα καραβάκι πάλευε με τα κύματα. Τότε, πήρε την καντήλα του αγίου Νικολάου και πήγε στον αρσανά, αλλά είχε δυνατό αέρα. Έριξε το λάδι στη θάλασσα. Λίγες σταγόνες έπεσαν μέσα. Σε λίγο σταμάτησε ο αέρας και ηρέμησε η θάλασσα. Το πλοίο πήγε ως το Βατοπέδι, ξεφόρτωσε και έπειτα επέστρεψε στον αρσανά της Σταυρονικήτα (...) και ξεφόρτωσαν πολλές ευλογίες για το μοναστήρι από ευγνωμοσύνη για τον άγιο Νικόλαο που τους έσωσε.

απόσπασμα απ'το βιβλίο "Απ'την ασκητική και ησυχαστική αγιορείτικη παράδοση", εκδ. Άγ.Όρος 2011




Άλλες παρόμοιες αγιορείτικες αναρτήσεις μας:
http://aoratigonia.blogspot.com/2011/02/blog-post_18.html
http://aoratigonia.blogspot.com/2011/05/blog-post_26.html
http://aoratigonia.blogspot.com/2012/01/blog-post_31.html