Μετρά το ταξίδι. Μα κι ο προορισμός.

Αδέρφια μου, με αφορμή τη νέα χρονιά, παίρνω το θάρρος να μοιραστώ μαζί σας μια ακόμα συστάδα σκέψεων πάνω στη ζωή και τον αγώνα του χριστιανού.

Για τον χριστιανό, αυτόν που θέλει να βρίσκεται κοντά στον Χριστό, κάθε μέρα είναι μια περιπέτεια αγωνιστική. Κι ένας αγώνας περιπετειώδης. Η ζωή του είναι ένα ταξίδι. Αλλά όχι όπως την εννοεί το κοσμικό πνεύμα. Για τους χριστιανούς, μετράει τόσο το ταξίδι σαν ταξίδι αλλά και ο προορισμός. Κι αυτός είναι η ένωσή του με τον Χριστό και τον συνάνθρωπο.

Γι’αυτό και με τα μυστήρια της εκκλησίας και δη με την εξομολόγηση και τη Θ.Κοινωνία, πάντα καθαρίζεται ο πιστός, αγιάζεται. Αναγνωρίζει την ατέλειά του, πλαταίνει η καρδιά, χωρά, συν+χωρά, αποζητά όλο και λιγότερο τα υλικά ανούσια αγαθά κι όλο και περισσότερο τα πνευματικά, τα αιώνια. Ζητά το Φως ο πιστός, ζητά την παρουσία του Θεού, διότι έχει γλυκαθεί η ύπαρξή του απ’τη βιωματική του ενθύμηση της πατρικής παρουσίας του Θεού στη ζωή και την καθημερινότητά του.

Έτσι, το ταξίδι αποκτά νόημα κι ο προορισμός φέγγει στο βάθος σαν φάρος ολόλαμπρος, σαν οδοδείκτης. Και σαν φυσική κατάληξη του συνεχόμενου αγώνα.

Καλό ταξίδι σε όλες/ους, αδέρφια. Και καλό προορισμό.

Συνεχίζουμε αγωνιστικά!

 Αγαπημένα μου αδέρφια,

δεύτερη εβδομάδα νηστειών. Και ξέρετε τι μ’αρέσει; Το ότι η υμνολογία της εκκλησίας μας συνεχώς τονίζει το αληθινό νόημα της νηστείας: όχι μόνον η αποχή από τις αρτίσιμες τροφές, αλλά κυρίως η αποχή από τον εγωισμό (δηλαδή, η ταπείνωση!). Η άσκηση στις αρετές. Η συγχώρεση. 

Γι’αυτό, αδέρφια μου, αγώνας! Συνεχίζουμε κάθε μέρα. Κάθε στιγμή. Κι αν νιώθουμε πως αποκάμνουμε, αν νιώθουμε πως ξεμένουμε από….καύσιμα (!), τρέχουμε στο μυστήριο της εξομολόγησης και της Θ.Κοινωνίας! Για να ξαναμπούμε δυναμικά και γεμάτοι ενέργεια στο στάδιο το πνευματικό!

Συνεχίζουμε, αδέρφια μου! Συνεχίζουμε αγωνιστικά!

Μου έφεραν μερικά λουλουδάκια

Μου έφεραν μερικά λουλουδάκια. Τα τοποθέτησα σ'ένα μικρό βάζο. Μα σκεφτόμουν: "τι νόημα έχει; Αυτά τα τόσο όμορφα χρώματα σε λίγες μέρες θα μαραθούν, θα πέσουν. Η ομορφιά τους θα χαθεί". Παρ'όλα αυτά, αποφάσισα να τα περιποιηθώ χωρίς ν'ακούσω το λογισμό μου...

Μερικές φορές στη ζωή το ίδιο κάνουμε, συνηθισμένοι στην ταχύτατη κριτική μας. Προκαθορίζουμε καταστάσεις και δεν αφηνόμαστε στο να ατενίσουμε την ομορφιά. Βάζουμε ταμπέλες στους άλλους και δεν τους χαιρόμαστε όπως είναι. Δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε αυτό που είναι. Και ξεχνάμε ότι "αν θέλουμε να είμαστε μέρος οποιασδήποτε σχέσης, είτε πρόκειται για σχέση με τον Θεό ή μια σχέση με κάποιο πρόσωπο, πρέπει να μάθουμε να αποδεχόμαστε τον άλλον όπως μας αποδέχεται ο Θεός".

Κάθε μέρα που μας ξημερώνει ας μας είναι και μια υπενθύμιση του αληθινού σκοπού της ζωής μας. Δεν είμαστε απλά εδώ για να ανασαίνουμε. Είμαστε εδώ για να απολαμβάνουμε τον αέρα που εισπνέουμε. Για να χαιρόμαστε την ύπαρξή μας και την ύπαρξη του άλλου. Για να προσπαθούμε ν'αγγίζουμε αυτό που λέγεται Αγάπη. 

Ίσως έτσι κάποια μέρα βιώσουμε την απόλυτη Συνάντηση.... Την επι-Κοινωνία...

υγ: Η φράση της δεύτερης παραγράφου που είναι σε εισαγωγικά είναι του π.Anthony Bloom. Απόσπασμα απ'το υπέροχο βιβλίο "Ο εαυτός μας και ο άλλος"

ουσία στη ζωή μας

Όσο πιο πολλά γράφω τόσο πιο πολύ συνειδητοποιώ ότι η ουσία δεν είναι στα ωραία λόγια, τα διατυπωμένα με περιγραφές και λέξεις όμορφες. 

Η ουσία έγκειται στο να βάλουμε σε μια τάξη τους λογισμούς μας. Να βάλουμε πρόγραμμα πνευματικό στη ζωή μας. Να κάνουμε μέρος της καθημερινότητάς μας την προσευχή. Να αγκαλιάσουμε τον Ιησού μ'όποιον τρόπο και με όποια ευκαιρία παρουσιάζεται στο τώρα μας.

Χρειαζόμαστε μετάνοια. Αληθινή κι όχι δάκρυα παροδικά και συναισθηματισμούς εγωιστικής φύσης. Έχουμε βαθιά ανάγκη από εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία. Χρειαζόμαστε την πνοή του Θεού και τη Χάρη Του στην καθημερινή μας αγωνιστικότητα.

Όλα τ'άλλα είναι ωραία, αλλά δευτερεύοντα....

Αν βάλουμε το Θεό στη ζωή μας, τότε ακόμη κι ένας απλός απογευματινός καφές στο σπίτι μας θα έχει, θα είναι αφορμή κι αιτία χαράς. Θα'ναι γλυκιά ψυχαγωγία, περιπέτεια όμορφη.

Μιας και πλησιάζει Δεκαπενταύγουστος

κείμενο του π.Παύλου Παπαδόπουλου

Δεκαπενταύγουστος δεν νοείται χωρίς νηστεία, συμμετοχή στις παρακλήσεις της Παναγίας, εξομολόγηση. 

----------------------------

Δυστυχώς πολλοί, στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν την υποκρισία κάποιων χριστιανών οι οποίοι από την μία νηστεύουν και από την άλλη κατακρίνουν, από την μία πηγαίνουν στις παρακλήσεις ψέλνοντας δυνατά και από την άλλη αδικούν τους

συνανθρώπους τους, φτάνουν στο σημείο να τα ισοπεδώνουν όλα. Δηλαδή φτάνουν στο σημείο να υποστηρίζουν ότι δεν χρειάζεται η νηστεία εάν υπάρχει η συγχώρεση, δεν χρειάζεται ο εκκλησιασμός εάν υπάρχει καλοσύνη, δεν χρειάζεται ουσιαστικά ο τρόπος της Εκκλησίας εάν υφίσταται μία ανθρωπιστική ευαισθησία. Πλάνη. Μεγάλη πλάνη. Και δυστυχώς και κάποιοι ρασοφόροι υποστηρίζουν τις παραπάνω πλάνες.

----------------------------

Εάν δεν θέλουμε να ακολουθήσουμε τον τρόπο που μας προτείνει η Εκκλησία είναι δικαίωμά μας, όμως μην το παίζουμε από την μία της Εκκλησίας και από την άλλη θεωρούμε την νηστεία ή την καθημερινή συμμετοχή μας στις παρακλήσεις της Παναγίας (και γενικότερα τον εκκλησιασμό) ή την συχνή εξομολόγηση ακραίες καταστάσεις. Διότι τελικά οι μεγάλοι ψεύτες είμαστε εμείς, που θέλουμε να αμνηστεύσουμε την έλλειψη του ασκητικού μας φρονήματος αναθεματίζοντας όλους τους άλλους που εάν νηστεύουν ή εκκλησιάζονται και εξομολογούνται τα κάνουν δήθεν επιφανειακά.

----------------------------

Μακάρι να νηστεύουμε και από τροφές και από τα πάθη μας πεινώντας για τον Χριστό. Δεν είναι ορθό προσπαθώντας δήθεν να

ζωή πνευματική, ζωή μαζί Του

Η πνευματική ζωή είναι ταυτόχρονα εύκολη και δύσκολη. Γλυκιά αλλά και αιμάτινη. Είναι πορεία γεμάτη απίστευτες δυσκολίες, πολέμους λογισμών, προσπάθεια τιθάσευσης των παθών. 

Μα ταυτόχρονα είναι πορεία πανέμορφη κι εύκολη, αν αφήσεις το Χριστό να κάνει κουμάντο στη ζωή σου. Αν ζεις τα μυστήριά του με προσπάθεια αληθινή. Αν εξομολογείσαι και Τον κοινωνάς.

Η πνευματική ζωή θέλει αγώνα μυστικό, αγώνα απόταξης της τυπικότητας και της συνήθειας. Είναι μονοπάτι σχεδόν αθέατο. Ανηφορικό. Ίσως γεμάτο πέτρες, αγκάθια.  Μα αν γλυκαθείς απ'την σιγουριά της παρουσίας Του, τότε όλα γίνονται φως, αγάπη, ειρήνη. 

Όλα αποκτούν νόημα, ελπίδα.

Είναι όμορφη η ζωή με το Χριστό!

του αγ.Ιωάννη

Σήμερα, στη γιορτή του αγ.Ιωάννη του Προδρόμου, η αόρατη γωνιά έχει την τιμή να φιλοξενεί ένα ποίημα του π.Η.Κ.

Στα γενέθλιά σου σήμερα

θα περάσω

να με κεράσεις

ένα ποτήρι από τη χάρη σου

να ξεδιψάσω.

Κι αν λίγο επιμείνεις

από ευγένεια τέτοια μέρα 

δεν μπορώ να αρνηθώ

ποτήρι το ποτήρι

να με μεθύσεις

με το παλιό καλό κρασί της μετανοίας 

το ιορδάνειο,το δυνατό.

Για να ξεχάσω όσα θυμάμαι

να θυμηθώ όσα ξεχνώ. 

Θυμάμαι

Μήπως τελικά ο κόσμος είναι στιγμές;

Μήπως ο χρόνος μονάχα γίνηκε

για ν'αγκαλιαστούν οι στιγμές;

για να γίνουν πουλιά οι θύμησες;

Λένε πως ο χρόνος κυλάει σα νερό.
Μα υπάρχουν μέσα μου στιγμές που νιώθω
τη σχετικότητα αληθινή
καθώς το ταξίδι της βροχής.

Μια προσευχή αιμάτινη -της καρδιάς, 
ένα δάκρυ μετάνοιας,
ένας έρωτας-ανάσα ζωογόνα.
Ένα ήμαρτον ευωδιαστό,
μετοχή στο ποτήρι Του.

Θυμάμαι τους γλάρους
στο καράβι για το Όρος.
Θυμάμαι τα φωτισμένα μάτια
του μικρού Παναγιωτάκη
λίγο πριν ο καρκίνος
γίνει το καράβι του για τον ουρανό.

Θυμάμαι τις σιωπές,
θυμάμαι τα μάτια του φίλου μου
μια μέρα πριν φύγει οριστικά
για μι'άλλη ζωή, εκρηκτική.

Θυμάμαι τη θάλασσα,
τ'αστέρια τη νύχτα.
Θυμάμαι το παγκάκι
εκεί ψηλά στο βουνό
με την πόλη να αχνοφαίνεται κάτω
αγκαλιασμένη μ'ένα κομμάτι θάλασσας,
γαλάζιο ρούχο, γεμάτο μυστήριο.

Θυμάμαι.
Κι έτσι απαλά κι αθόρυβα,
ο χρόνος γίνεται παράθυρο.
Επιλογή.
Δώρο ελευθερίας
Μονόδρομος αγάπης.

Αγάπη, αγάπη χωρίς τέλος!

Ο Σταυρός του,
δύο ατέλειωτες ευθείες τεμνόμενες.
Αγάπη σταυρωμένη χωρίς όρια.
Αγάπη πιο δυνατή απ'το θάνατο.

Κι αυτούς που δε σταμάτησαν ποτέ να ελπίζουν
που κάθε στιγμή παλεύουν,
τους αγαπάει.

Κι αυτούς που χάθηκαν στο σκοτεινό βυθό,
που η ελπίδα τους ξεθώριασε,
τους αγαπάει.

Ο ήλιος του είναι άπειρος.
Η αγάπη του αθέατη,
μα ολοζώντανη.

Η παρουσία του σιωπηλή
κι εκρηκτική 
στην συμπαντική έκτασή της.

Το ποτήρι του,
ενωτικό πανηγύρι.
Πάντα παρόν,
να μας κερνά ουρανό.

υγ: Φωτογραφία από επίσκεψή μου στη μονή Σίμωνος Πέτρας, Αγ.Όρος, 2005

Ο συμπαραστάτης σου

Στον δρόμο της ζωής σου έχεις ανάγκη και από έναν συμπαραστάτη συγκεκριμένο. Από έναν γέροντα. Από έναν πνευματικό. Από έναν εξομολόγο. Έχεις ανάγκη! Έχεις ανάγκη από έναν πνευματικό. Γιατί κάποτε θα δυσκολευτείς. Κάπου μπορεί να χαθείς. Μπορεί να μπερδευτείς.
Και θα έχεις τον πνευματικό σου να σε βοηθάει. Θα έχεις τον πνευματικό σου που, όταν θα ματώσουν τα γόνατά σου επειδή κάπου χτύπησες, κάπου έπεσες, κάπου μάτωσες, θα σου λέει: "Έλα δω, μη φοβάσαι. Δε θα σε πονέσω. Να σε καθαρίσω θέλω. Να σβήσω την πληγή σου, να καθαρίσω την καρδιά σου, να σου διαβάσω την συγχωρητική ευχή, να κοινωνήσεις"... Και έτσι πάλι να βγεις στο δρόμο της ζωής....

απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου -www.atheataperasmata.com

Βιβλιοπροτάσεις

Εμπειρίες κατά τη Θεία Λειτουργία

Βασικός σκοπός του βιβλίου είναι να ποιμανθεί ο λαός του Θεού, για μια πιο ζωντανή, πιο θερμή και πιο αληθινή συμμετοχή του στο Μυστήριο της Κοινωνίας με τον Σωτήρα Ιησού Χριστό. Για να τονιστεί όμως το ανυπέρβλητο μεγαλείο της θείας Λειτουργίας και να ωφεληθούν οι πιστοί, είτε ως απλοί εκκλησιαζόμενοι, είτε και ως κοινωνούντες του Ποτηρίου της Ζωής καταγράφονται αληθινά γεγονότα, που έχουν σχέση άμεση ή έμμεση με το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Οι εμπειρίες αυτές ελήφθησαν από την πληθώρα των Γεροντικών, τους βίους των Αγίων και από όσα προσωπικά άκουσε και είδε ο συγγραφέας π.Στέφανος Αναγνωστόπουλος στην επί σαράντα τρία χρόνια ιερατική του διακονία, από ευλογημένους και ταπεινούς ιερείς - εφημερίους μέσα στον κόσμο, από μοναχούς του Αγίου Όρους και από απλούς αλλά θεοσεβείς χριστιανούς.

Εμπειρίες που κόβουν την ανάσα και δείχνουν το μεγαλείο του Θεού... Ο καταλληλότερος τρόπος, για να μπορέσει ένας νέος να υποπτευθεί τι συμβαίνει κάθε Κυριακή στην Θεία Λειτουργία... Κάθε φορά που το ανοίγω, στεγνώνω από δάκρυα...

Ευχαριστούμε πολύ τη φίλη που το επιμελήθηκε και μας το έστειλε!