Μου έφεραν μερικά λουλουδάκια

Μου έφεραν μερικά λουλουδάκια. Τα τοποθέτησα σ'ένα μικρό βάζο. Μα σκεφτόμουν: "τι νόημα έχει; Αυτά τα τόσο όμορφα χρώματα σε λίγες μέρες θα μαραθούν, θα πέσουν. Η ομορφιά τους θα χαθεί". Παρ'όλα αυτά, αποφάσισα να τα περιποιηθώ χωρίς ν'ακούσω το λογισμό μου...

Μερικές φορές στη ζωή το ίδιο κάνουμε, συνηθισμένοι στην ταχύτατη κριτική μας. Προκαθορίζουμε καταστάσεις και δεν αφηνόμαστε στο να ατενίσουμε την ομορφιά. Βάζουμε ταμπέλες στους άλλους και δεν τους χαιρόμαστε όπως είναι. Δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε αυτό που είναι. Και ξεχνάμε ότι "αν θέλουμε να είμαστε μέρος οποιασδήποτε σχέσης, είτε πρόκειται για σχέση με τον Θεό ή μια σχέση με κάποιο πρόσωπο, πρέπει να μάθουμε να αποδεχόμαστε τον άλλον όπως μας αποδέχεται ο Θεός".

Κάθε μέρα που μας ξημερώνει ας μας είναι και μια υπενθύμιση του αληθινού σκοπού της ζωής μας. Δεν είμαστε απλά εδώ για να ανασαίνουμε. Είμαστε εδώ για να απολαμβάνουμε τον αέρα που εισπνέουμε. Για να χαιρόμαστε την ύπαρξή μας και την ύπαρξη του άλλου. Για να προσπαθούμε ν'αγγίζουμε αυτό που λέγεται Αγάπη. 

Ίσως έτσι κάποια μέρα βιώσουμε την απόλυτη Συνάντηση.... Την επι-Κοινωνία...

υγ: Η φράση της δεύτερης παραγράφου που είναι σε εισαγωγικά είναι του π.Anthony Bloom. Απόσπασμα απ'το υπέροχο βιβλίο "Ο εαυτός μας και ο άλλος"

Tweet

Όλοι μας έχουμε λίγο κομμάτι ουρανό μέσα μας. Αν βγούμε απ'τη φυλακή του εγώ μας και χαμογελάσουμε και αγαπήσουμε... Ω, τι όμορφο που γίνεται τότε το άπειρο!

from my twitter

Η εκκλησία δεν φτιάχνει οπαδούς. Η εκκλησία φτιάχνει αγίους!

Δεν αγκαλιάζεις το λαό μόνο με τα συσσίτια που είναι σημαντικό και αυτό δεν το αμφισβητώ βέβαια.
 Τον λαό, όμως, τον αγκαλιάζεις περισσότερο με τις πολιτιστικές ρίζες του, τον πολιτισμό που έχει μέσα του, τον τρόπο της σκέψης του, τις βαθύτερες εσωτερικές ανάγκες του. Δεν ξεδιψάσαμε τον λαό. Εμείς αρκεστήκαμε στα ήθη και τα έθιμα στους εξωτερικούς τύπους. Τι έχουμε να πούμε σήμερα στα νέα παιδιά; Ψάξαμε την διάλεκτο των νέων παιδιών; Αν τα θέλουμε, δεν τα θέλουμε για να αυξήσουμε τους οπαδούς του εκκλησιαστικού κλάμπ. Η εκκλησία δεν φτιάχνει οπαδούς. Η εκκλησία φτιάχνει αγίους.
 Διαφέρει το ένα από το άλλο. Και άγιος σημαίνει ελεύθερος άνθρωπος. Άγιος δεν είναι αυτός που τηρεί πέντε-δέκα κανόνες, μηχανικές εντολές. Θα πει ότι είναι κάποιος που κανονικά ελευθερώνεται «τω αγαθώ.» Συναντά έτσι το Θεό . Δεν φαίνεται ο Θεός, όταν υπάρχει το νέφος και η ομίχλη των παθών. Πρέπει να φύγει η ομίχλη για να δεις τον ήλιο.

πηγή: iereasanatolikisekklisias.blogspot.com

Σε χρειάζομαι. Με χρειάζεσαι. Είμαστε άνθρωποι.

(......) και να δεις ξανά πώς είναι να εξαρτάσαι από τους άλλους και τι ωραίο που είναι να μπορείς να πεις σε κάποιον: "Σε χρειάζομαι". Νομίζουμε ότι ενήλικος σημαίνει να είσαι ανεξάρτητος και να μη χρειάζεσαι κανένα και γι'αυτό πεθαίνουμε όλοι από μοναξιά. Τι καταπληκτικό πράγμα να σε χρειάζεται κάποιος! Και τι σπουδαίο πράγμα να χρειάζεσαι τους άλλους και να λες σε κάποιον "σε χρειάζομαι"! 

Δεν έχω κανένα πρόβλημα να πω ότι σας χρειάζομαι όλους, τον καθένα σας χωρίς καμία εξαίρεση. Το κακό είναι ότι οι ζωές μας απλώς συναντιούνται μερικές φορές. Τα πιο σπουδαία, όμως, βιώματα τα έζησα, όταν οι ζωές διασταυρώνονται και δυο άνθρωποι καταφέρνουν να επικοινωνήσουν.

απόσπασμα απ'το βιβλίο του Λέο Μπουσκάλια "να ζεις, ν'αγαπάς και να μαθαίνεις", εκδ. Γλάρος