Μετρά το ταξίδι. Μα κι ο προορισμός.

Αδέρφια μου, με αφορμή τη νέα χρονιά, παίρνω το θάρρος να μοιραστώ μαζί σας μια ακόμα συστάδα σκέψεων πάνω στη ζωή και τον αγώνα του χριστιανού.

Για τον χριστιανό, αυτόν που θέλει να βρίσκεται κοντά στον Χριστό, κάθε μέρα είναι μια περιπέτεια αγωνιστική. Κι ένας αγώνας περιπετειώδης. Η ζωή του είναι ένα ταξίδι. Αλλά όχι όπως την εννοεί το κοσμικό πνεύμα. Για τους χριστιανούς, μετράει τόσο το ταξίδι σαν ταξίδι αλλά και ο προορισμός. Κι αυτός είναι η ένωσή του με τον Χριστό και τον συνάνθρωπο.

Γι’αυτό και με τα μυστήρια της εκκλησίας και δη με την εξομολόγηση και τη Θ.Κοινωνία, πάντα καθαρίζεται ο πιστός, αγιάζεται. Αναγνωρίζει την ατέλειά του, πλαταίνει η καρδιά, χωρά, συν+χωρά, αποζητά όλο και λιγότερο τα υλικά ανούσια αγαθά κι όλο και περισσότερο τα πνευματικά, τα αιώνια. Ζητά το Φως ο πιστός, ζητά την παρουσία του Θεού, διότι έχει γλυκαθεί η ύπαρξή του απ’τη βιωματική του ενθύμηση της πατρικής παρουσίας του Θεού στη ζωή και την καθημερινότητά του.

Έτσι, το ταξίδι αποκτά νόημα κι ο προορισμός φέγγει στο βάθος σαν φάρος ολόλαμπρος, σαν οδοδείκτης. Και σαν φυσική κατάληξη του συνεχόμενου αγώνα.

Καλό ταξίδι σε όλες/ους, αδέρφια. Και καλό προορισμό.

το ταξίδι που το λένε προσευχή

Αχ... Θα'θελα να μιλήσω για την προσευχή. Να πω ότι είναι ταξίδι. Να πω ότι είναι η ανάσα της ψυχής, της καρδιάς, του σώματος. Της ύπαρξης ολόκληρης. Είναι κάτι αόρατο, μα οι γλυκές της επιδράσεις είναι εμφατικά ορατές σ'ολόκληρο το σώμα. 

Αχ... Θα'θελα να πω ότι όποιος προσευχήθηκε αληθινά, βρήκε μέσα του εκείνη την μυστική επιβεβαίωση πως η ανιδιοτέλεια και η ειλικρίνεια είναι εκείνα τα δυο φτερά που κάνουν το αθέατο μύρο της προσευχής να φτάνει ως το θρόνο του Θεού.

Θα'θελα να πω ότι προσευχή είναι τόσα πολλά πράγματα που δεν έχουν σχέση με τα 'πρέπει', με τα 'υποχρεωτικά', τα 'ηθικά'. 

Θα'θελα τόσα να πω... Μα προτιμώ να κάνω αγώνα να πετάξω τη μαυρίλα από πάνω μου, ν'ακούσω την αληθινή λεπτή φωνή της ψυχής μου: όχι το νου και τους λογισμούς του. Ν'ακούσω τον εαυτό μου τι θέλει να μου πει. Να σκύψω γλυκά, όπως η μάνα στο παιδί, να αγγίξω εκείνα τα δωμάτια της ψυχής που σπάνια τ'ανοίγουμε όταν προσευχόμαστε επιφανειακά κι αδέξια...

Θεέ μου, μάθε με να προσεύχομαι...

Ανάσταση

Ανάσταση. 

Είναι φυσική συνέπεια της θεϊκής ενέργειας που μας χάρισε την ίδια τη ζωή. Σαν φυσικό επακόλουθο της Αγάπης. 

Εκεί που λες ότι όλα τελειώνουν και χάνονται, ότι όλα έχουν ημερομηνία λήξης ή θάνατο ή φθορά και δάκρυα απόγνωσης,

εκεί έρχεται η θεϊκή Αγάπη να μας κάνει τα πάντα ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ!!

Αδερφέ/ή μου, 

μη χάνεις το θάρρος σου. Η ελπίδα, όταν κάνει βουτιά στη θάλασσα της σταυρωμένης έμπρακτης Αγάπης Του, τότε γλυκαίνει την καρδιά μας με φως ασύλληπτης γλυκύτητας.

Η Ανάσταση νιώθω πως είναι στάση ζωής. Γνωρίζω ότι κάποτε θα ταξιδέψω για τα ουράνια μονοπάτια, μα αυτό δε με φοβίζει. Ίσα-ίσα, με κάνει να προετοιμάζομαι από τώρα. Μετέχοντας στο ποτήρι της Αγάπης Του κι αγαπώντας ανυπόκριτα. Όσο δε χάνω την αναφορά μου στο πρόσωπό Του τόσο θα ομορφαίνει η ματιά μου, τόσο θα πλαταίνει η καρδιά μου. Τόσο θ'αγκαλιάζει η ύπαρξή μου ολόκληρη ανθρώπους, ζώα, τη φύση όλη!

Ανάσταση σημαίνει ζωή! Σημαίνει ουρανός, χαρά, ουράνια ομορφιά, ταξίδι πανέμορφο και διαδρομή γλυκιά. Σημαίνει πραγματική βίωση του 'μαζί'. 

άτιτλο_

Να προσπαθείς. Η καρδιά σου να'ναι έτοιμη ν'αφήσει πίσω της ο,τιδήποτε της θυμίζει στείρα μονοτονία. 

Να ελπίζεις. Η αληθινή ελπίδα έρχεται απ'τη συνειδητοποίηση πως δεν είμαστε θεοί.

Να προσεύχεσαι. Η προσευχή είναι η αρχή για κάθε ταξίδι έξω απ'τη φυλακή του εγώ μας.

Να ονειρεύεσαι. Η καρδιά σου ανοίγει τότε τα παράθυρά της κι αφήνει τις καλές σου σκέψεις να ανοίξουν τα φτερά τους στο άπειρο της Δημιουργίας Του.

υγ: Σ'ευχαριστώ για τις ευχές σου, τα mail σου, την προσευχή και την αγάπη σου.

Ένα βήμα τη φορά

  Περπάτα. Μη φοβάσαι το δρόμο. Είναι ό,τι αξίζει πιο πολύ. Περπάτα. Κι αν νιώσεις πως απόκαμες, πως τα πόδια σου άλλο δε σε κρατούν, θυμήσου τα δέντρα. Που περνούν από χίλιες κακοκαιρίες, από κεραυνούς, καταιγίδες και χειμώνες. Xωρίς καθόλου άνθη και φύλλα. Μα, κάποτε έρχεται η άνοιξη, φίλε μου. Και μαζί της και η ζεστασιά. 

  Περπάτα. Στη κάθε σου μέρα να χαμογελάς. Κι αν δε σου βγαίνει, κάνε λίγο μια μικρή στάση. Για ν'ανασάνεις. Σήκωσε ψηλά το κεφάλι σου στον ουρανό. Κλείσε τα μάτια σου κι ανάσανε. Μια βαθιά ανάσα που να χωρέσει μέσα της όλη τη δημιουργία. Κι άσε τον ουρανό να σου στείλει ό,τι κρίνει. Είτε στάλες βροχής είτε ηλιαχτίδες θερμές. Γιατί όλα είναι ταξίδι στη ζωή αυτή. Ακόμα και οι στάλες και οι ηλιαχτίδες. Κι αυτές ταξίδι κάνουν για να'ρθουν μέχρις εδώ.

  Περπάτα. Ένα βήμα τη φορά. Περπάτα. Κι αν αποκάμεις, θα'μαι δίπλα σου. Θα'σαι κι εσύ δίπλα μου. Και μαζί μας η Αγάπη Του. Έχουμε τόσα ν'ανακαλύψουμε ακόμα

Είμαι ταξίδι. Αυτό είμαι.

be in love with your life.

Every minute of it.

 Αναρωτιέμαι πολλές φορές: τι είμαι; τι είναι αυτό που με ορίζει; αυτό που "είμαι", μου δίνει χαρά; η ελπίδα που βλέπω είναι πραγματική; Τα "γιατί" που στιγμές με κατακλύζουν, τι χρώμα έχουν; 

 Νομίζω πως πάνω απ'όλα, είμαι ταξίδι. Είμαι κάτι που συνεχώς "γίνεται". Είμαι το καλό -που στέλνει η Χάρη Του- μέσα μου. Μα είμαι και οι αστοχίες μου. Τα λάθη μου. Η μαυρίλα μου. Δεν είμαι κάτι μονόχνωτο. Ούτε σταθερό. Μα ούτε και προκαθορισμένο. 

 Είμαι ταξίδι, επειδή είμαι οι ανάσες μου. Και οι επιλογές μου. Κι όσο και να θέλω να προβάλλω μια εικόνα συγκεκριμένη προς τους άλλους, πάντα μέσα μου, η καρδιά μου θα μου το υπενθυμίζει: είμαι ταξίδι. 

 Ταξίδι προς την αγάπη; Ταξίδι προς τον εαυτό μου; Προς τον Θεό και τους άλλους; Ταξίδι προς τη μοναξιά; Προς τα πάθη μου; Τι απ'όλα; 

 Και οι ανάσες μου έρχονται και φεύγουν. Άλλες μικρές, άλλες μεγάλες. Άλλες σταθερές κι άλλες ακανόνιστες. Άλλες χαρούμενες, άλλες αγχωμένες. Ή συννεφιασμένες. 

 Είμαι ταξίδι. Αυτό είμαι. Ταξίδι γεμάτο πάλη, αλλαγές και περιπέτεια και ελπίδα. Ελπίδα πως κάποτε, μετά τη βουτιά του θανάτου, θα εκτοξευτώ στην μαγευτική, συμπαντική μελωδία της Αγάπης Του.

υγ: Οι δυο στίχοι στην αρχή είναι φράση του Jack Kerouac

Να ταξιδεύει

Πάντα στο νου σου να'χεις

την Ιθάκη.

 Είναι κάτι γκρεμισμένοι ουρανοί που λες πως έλειψαν απ'τη ζωή σου. Είναι κάτι πλανήτες που λες πως θα'θελες να κατοικήσεις ακόμη κι αν ήσουν καράβι χωρίς νησιά. Κάτι λείπει, κάτι έρχεται, μα όλα σου θυμίζουν το μονοπάτι προς τον ουρανό. Κάπου στην άκρη της ανάσας σου αρχίζει να σχηματίζεται και πάλι εκείνο το -γεμάτο αστέρια- χέρι που έδειχνε ψηλά. Βγαίνεις στο μπαλκόνι. Κοιτάς το κόσμο να περπατάει, την κίνηση που πάντα δε χωρούσε στο πεντάγραμμο της καρδιάς σου.

  Είναι κάτι δέντρα που, ακόμη κι αν γεράσουν, δε σταματούνε τα ταξίδια. Ο γέρικος κορμός τους τα'χει αντέξει όλα. Αέρηδες και μανιασμένες καταιγίδες. Φωτιές και κρύα υπέμεινε. Τώρα πια οι ρίζες του γίνανε σκόνη. Μα το σκαρί επιμένει εκεί. Είναι που οι εμπειρίες το ατσάλωσαν. Του'δωσαν το χάδι της αλήθειας. Αφήνεται -να'το, εκεί- στο ιώδιο και στη σαγήνη της θάλασσας. Μένει εκεί να ταξιδεύει σε ακτές πιο μακρυά κι απ'του ορίζοντα την αυγή. Μέχρι να επιστρέψει αθόρυβα κι αόρατα πάλι πίσω στην αγκαλιά της μάνας γης. 

υγ: Το δίστιχο στην αρχή είναι απ'το πολύ γνωστό ποίημα του Καβάφη, "Ιθάκη".

Αδέξια ωδή στο πιο δυναμικό ταξίδι

Κι ύστερα, όταν βράδιασε,

άδειασα τα παπούτσια μου

απ'όλους τους δρόμους

κι έπεσα να κοιμηθώ

 Γκρίζες πόρτες που ανοιγοκλείνουν. Χιλιάδες μάτια θολά που μπαινοβγαίνουν σκυφτά. Δε βλέπουν τη θέα. Δε βλέπουν με την καρδιά. Ίσως η καρδιά να'χει γεμίσει καταχνιά. Λυπάμαι. Λυπάμαι σα σκέφτομαι τι χάνουν όλες αυτές οι καρδιές. Που θα μπορουσαν να περπατούν, κρατωντας σφιχτα στα χερια τους τους νυχτερινους χαρτες τ'ουρανου. 

  Και συ συνεχίζεις να περπατάς. Ακολουθείς τα βήματα των υπολοιπων άνευρος, σκυφτός, λιγομίλητος. Οχυρώνεσαι πίσω απ'τις έγνοιες σου. Κρυωνεις. Το περιγραμμα του κορμιου σου μαζευεται κι αυτο. Η ανοιξη μεσα σου ξεθωριασμενη αναμνηση. Αποηχος που σε κανει ν'αναρωτιεσαι αν οι εποχές μέσα σου σταμάτησαν το γαϊτανάκι του κύκλου τους.

  Μα εκεί που φαίνεται πως ολα μαραινονται, επηρεασμένα απ'την θωπεία του γκρίζου, ερχεται -καθυστερημενος εστω- καποια στιγμη ο ηλιος. Πάντα ερχεται. Και οι αχτιδες του, ζεστες, ολοφρεσκες, σε προσκαλουν ν'ανοιξεις τα κλειδωμενα παραθυρα του κοσμου σου. Εχουν κανει δυναμικο ταξιδι. Κι ειναι σα να σου λενε: "Κοίτα πόσο όμορφα κυλούν τα όνειρα πάνω στις ράγες του πρώην ανέφικτου. Κοίτα πόσο δυνατά χτυπά η καρδιά όταν νιώσει αγάπη".

  Και κάπως έτσι το ταξίδι σου γεμίζει ξανά με το νόημα της ελπίδας. Τι ξεχωριστή συγκομιδή! Μπορείς πια να πέσεις για ύπνο με το χαμόγελο στολισμένο οικεία στο φάρο της καρδιάς σου. Κι είναι τόσο όμορφη η ακρογιαλιά σαν την κοιτάζεις από ψηλά.

υγ: Το τετράστιχο στην αρχή είναι απ'το πεζό κείμενο του Τάσου Λειβαδίτη με τίτλο "Εξόφληση" (απ'τη συλλογή των εκδόσεων Κέδρος, τόμος 2ος)

Αυτοί οι μικροί, αλμυροί πλανήτες

Μια χούφτα δάκρυα 

κύλησαν από ένα γαρύφαλλο.

Έπεσαν με κρότο 

στη ρημαγμένη γη.

Κι απ'τις στάχτες της 

γεννήθηκαν δυο μάτια φως.

Άφησε τα πρωτοβρόχια να κυλήσουν απ'το παράθυρο των ματιών σου. Άφησέ τα. Μη βιαστείς να τα σκουπίσεις. Είναι αυτές ακριβώς οι στιγμές που οι αλμυρές σταγόνες -σα μικροί ολοστρόγγυλοι πλανήτες- μπορούν να σε κουβαλήσουν στις φτερούγες τους και να σε βάλουν στην τροχιά της ζωής. Να σου δώσουν λίγη απ'την αλήθεια της φωτιάς. Της λαχτάρας, της δίψας γι'αυτό το εξαίσιο ευαγγελικό απόσταγμα: την ενότητα. 

Η ζωή -οι βιωματικές αυτές ανάσες που μένουν σα μέλι, σαν ευωδία- δεν παλεύεται χωρίς αγώνα. Ούτε χωρίς προσευχή. Κι έχει στην ουσία της ένα μεγάλο ταξίδι: την έξοδο απ'τον εαυτό μας. Ξέρεις κάτι; Τα μάτια σου, τα μάτια μου είναι πλασμένα για να κοιτιόμαστε. Να βοηθάμε ο ένας τον άλλον. Όταν πέφτουμε κι όταν σηκωνόμαστε, όταν κλαίμε ή όταν χαμογελάμε. Όταν ονειρευόμαστε.

Γεμίσαμε το μέσα μας κόσμο με άχρηστα πράγματα. Γκρίζα καθημερινότητα γεμάτη υποχωρήσεις. Κι αντί ν'ανασαίνουμε στο σήμερα, στο τώρα, προσπαθούμε με αγωνία να κρατήσουμε την αναπνοή μας. Η ζωή ίσως κρύβεται στο τρελό κι ουτοπικό. Στο απίθανο. Στο μυστικό. Στο σταυροαναστάσιμο. Ίσως, βιώνεται με μια αγκαλιά και μ'ένα συγγνώμη ολόκληρ'η ζωή μας. Κι όλα τότε γίνονται καινούρια. Ιδού, ποιώ τα πάντα καινά.

υγ: Το εξάστιχο στην αρχή είναι τμήμα από ένα παλιό μου ποίημα

Το ταξίδι της βροχής

Η άμμος πάντα πέφτει

κι όταν την κρατάς σφιχτά

Τελικά όλα θέλουν το χρόνο τους. Τη δικιά τους ξεχωριστή δυνατότητα ώστε να υπάρχουν. Ν'ανασαίνουν. Να 'είναι'. Πόση ζωή μπορεί να κρύβει μέσα της αυτή η λέξη... Τίποτα καλό δεν γεννιέται με την ανώριμη βιασύνη. Κοιτάζω τα πρώτα φύλλα του φθινοπώρου. Το όμορφο, μαγευτικό χρώμα τους. 
Σε λίγες μέρες θα'ρθει και η βροχή. Θυμάμαι τα περσινά ήρεμα απογεύματα. Που έπαιρνα μια κούπα ζεστό τσάι ή καφέ και παρατηρούσα τη βροχή να κυλάει. Να πέφτει πάνω στις σκεπές και τις ταράτσες των σπιτιών. Να ενώνει τον κόσμο τον εδώ με τον κόσμο τ'ουρανού. Τι θαυμαστό ταξίδι κι αυτό. Το ταξίδι της βροχής... 

υγ: Το δίστιχο της αρχής είναι στίχοι απ'το τραγούδι του Κων/νου Βήτα "Δεν είναι αργά"

Δεν έχω πολλά να πω

Δεν έχω πολλά να πω. 
Κοιτάζω τον κόσμο μέσα απ'ένα στρογγυλό παράθυρο.
Παρέα με τον άνεμο, πετώ. 
Ξέρω πως η ζωή μου είναι σταγόνα της βροχής. 
Κόκκος άμμου. 
Στιγμή στο άπειρο του σύμπαντος.

Δεν έχω πολλά να πω. 
Σβήνω λίγο-λίγο κάθε μέρα 
τη συνήθεια απ'τις ματιές μου. 
Ξέρω πως η ταπείνωση είναι το κλειδί στην ομορφιά. 
Στην άπλα της ζωής. 

υγ: Σας ευχαριστω πολυ για τις ευχες σας, τα μέηλ σας, τα σχόλιά σας. Ευχή μου να μη παύετε ποτέ να προσπαθείτε ν'αγαπάτε.

Η φωτογραφία της εβδομάδας

Greek summer vacation: fast approaching!

Για μια κρυμμένη δυναμική...

Την λες την ευχή; Να τη λες. Υπάρχει μια κρυμμένη δυναμική σε κάθε κόμπο του κομποσχοινιού. Κάθε κόμπος κι ένας πλανήτης. Κάθε Κύριε ελέησον κι ένα διαγαλαξιακό ταξίδι. Από την καρδιά σου στο υπέροχο άπειρο. Από μένα σε σένα κι από σένα σε μένα. Μέσα από το δρόμο της ελευθερίας. Μέσα από αυτή την υπεροχή διαφορετικότητα του καθενός μας.

Την λες την ευχή; Να τη λες. Τότε είναι που η αγάπη αρχίζει να ενεργοποιείται. Δίνει νόημα στο φως, στη θάλασσα, στις στιγμές. Δίνει ομορφιά στα ακατανόητα σκοτάδια μου, στις αναπάντεχες ήττες μου. Στις πιο ευτυχισμένες μου ανάσες. Μια υπαρκτή συνέχεια μέσα απ'το ταξίδι του κάθε κόμπου.

Κυριακή, 26-04-2015

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

ξαναπιάνω στυλό μετά από καιρό. Τώρα που είμαι ενα αεροπλάνο μακρυά απ'την Ελλάδα. Κάτι μέσα μου επιτακτικά μ'έκανε να θέλω ν'αποτυπώσω παλι στο χαρτί αυτά που είναι τόσο σημαντικά. Που χωράνε σε μια ανάσα μονάχα. 

Στην μικρη ορθοδοξη εκκλησια εδω, ολα δειχνουν τοσο απλα. Τοσοι διαφορετικοι πολιτισμοι, τοσοι πολλοί ανθρωποι, τοσα πολλα ονειρα. Κι ομως... Η φλογα στα ματια ειναι κρυσταλλινη, πεντακαθαρη. Έρωτας για τη ζωή και ζωή για τον έρωτα. Δεν έχει νόημα αλλιώς.

Έβλεπα τον γέροντα ιερέα να εύχεται σ'ολους μας (στον καθένα μας στη δική του γλώσσα) το Χριστός ανέστη και αισθανομουν αυτή την ενότητα να μας τυλίγει ολους γλυκά. Παιδάκια, νέους και μεγαλύτερους. Όλοι ένα. Τόσο δυναμικά, τόσο αόρατα, τόσο αληθινά. 

Τελικά, η καρδιά βλέπει τόσο ολοκάθαρα αυτά που έχουν σημασία. 

Αφήνω παλι το στυλό. Κοιτάζω εξω τον μεσημεριανο ολλανδικό ουρανό. Ανασαινω αργά. Χαμογελάω. Παντα υπάρχει λογος για να χαμογελά κανείς... 

υγ: Photo from Keukenhof,NL

Ταξίδι αληθινό...

Να ψάχνεις να βρίσκεις Εκείνον... Εκείνον που μπορεί να πάρει το ταλαιπωρημένο μηδέν σου και να το κάνει ένα υπέροχο άπειρο... Εκείνον που μπορεί να πάρει το φθαρτό σου τίποτα και να το μεταμορφώσει σ'άφθαρτη γλύκα. Ναι... Αυτό είναι αληθινό ταξίδι...

υγ: Photo by Kelly-Anne Cairns. Found it here

Περπατάμε τόσο ανάλαφρα

Μα κάθε μέρα, νέο είναι το ταξίδι
και το πεντάσταγμα αλλιώτικο, το ένα από το άλλο·
και είναι αυτό, που κάνει το ταξίδι τόσο ωραίο,
λες και ταξίδι, ποτέ ξανά δεν έχει κάνει...

Περπατάμε τόσο ανάλαφρα σ'αυτή τη γη. 

Είμαστε μια μικρή σταγόνα στον βραδινό ωκεανό 

που ρυθμικά ακουμπάει απαλά τη χρυσή άμμο σε μακρινές ακρογιαλιές. 

Είμαστε ένα απ'τα δισεκατομμύρια αστέρια 

που λάμπουν μαγευτικά στο ουράνιο πέπλο της νύχτας.

Αγριολούλουδο ανθισμένο σε κάποια βουνοκορφή.

Μικρή βαλίτσα γεμάτη όνειρα κι ελπίδες.

Είμαστε μια καρδιά.

Ένα χαμόγελο.

Ένα δάκρυ.

Λίγες στιγμές κρατημένες σαν άμμος στη χούφτα του γαλαξία.

Περαστικός ήχος απογευματινού αέρα που ταξιδεύει.

Κι όμως...

Όταν αγαπάμε, γινόμαστε τόσο ευρύχωροι. 

Η μικρή μας καρδιά χωράει ολάκερο το σύμπαν.

Σε μια στιγμή. 

Μαγευτική.

Τόσο αθόρυβα.

Τόσο αληθινά.

Που λες πως η γη σταμάτησε για λίγο να γυρνάει.

Κι οι πλανήτες αφουγκράστηκαν αυτή τη μικρούλα, αθέατη στιγμή....

Ν'αγαπάς.

Να εύχεσαι.

υγ: Το τετράστιχο στην αρχή είναι από αυτό το ποίημα του φίλου Ανταίου.
υγ2: Ευχαριστώ και τον Δημήτρη Ν. για την υπέροχη φωτογραφία.
υγ3: Να είσαι πάντα καλά. 

Ταξίδι απρόβλεπτο...

We are afraid 
of the enormity of the possible.

Από μικρός λάτρευα τους πίνακες ζωγραφικής. Και μάλιστα, μπορούσα να καθίσω και να χαζεύω για αρκετή ώρα τους ζωγράφους την ώρα που, απορροφημένοι σ'έναν δικό τους κόσμο, δημιουργούσαν. Το πινέλο γινόταν το χέρι που μ'έπαιρνε σ'ένα μαγικό ταξίδι. Πωπω, τι όμορφες που ήταν εκείνες οι στιγμές....

Ακόμα και τώρα, όταν βλέπω καλλιτέχνες του δρόμου με καβαλέτο και πινέλο να ζωγραφίζουν, σταματώ και τους θαυμάζω. Απολαμβάνω τις στιγμές... Και σκέφτομαι πως κάπως έτσι γίνεται και με τις ζωές μας. Είμαστε, δηλαδή, ζωγραφικοί πινάκες. Μπορεί να βλέπουμε τη ζωή μας σαν αδιέξοδο ή να μη ξέρουμε προς τα πού θα κινηθούμε, όμως υπάρχει ένα υπόβαθρο, μια πρώτη μαγιά, τα πρώτα σχέδια και χρώματα. 

Το πώς θα εξελιχθούμε, το πώς θα πορευτούμε είναι ένα μυστήριο, ένα ταξίδι απρόβλεπτο. Μια περιπέτεια. Και μπορούμε να πάρουμε πρωτοβουλίες, να δράσουμε,να το παλέψουμε. Να διαλέξουμε τα χρώματα, να δώσουμε βάθος, προοπτική, να βάλουμε αυτό που θα δώσει στο έργο μας μια προσωπικότητα. Η περιπέτεια πάντα ξεκινά όταν εμείς της χαμογελάσουμε.

Υγ1: Το ρητο στην αρχη ειναι του Emile M. Cioran
Υγ2: Photo by Amy Friend (source: afroui.tumblr.com)

Νυχτερινό ημερολόγιο. Του δρόμου.

Εδώ ο αέρας δε σε ματώνει. 

Αφήνει απλά το άγγιγμά του και συνεχίζει το ταξίδι του. 

Και συ πιάνεις τον εαυτό σου ν'αναρωτιέται 
αν η καθημερινότητά σου είναι κάτι πιο βαθύ 
απ'τις άσκοπες ανάσες που παίρνεις. 

Ή τις ευκαιρίες που απλά αφήνεις να χαθούν. 

Ή τους ανθρώπους που δεν αγάπησες.

Ήσυχες νύχτες σαν κι αυτή.

Θα'θελες ν'άπλωνε ο αέρας το χέρι του και να σ'ανέβαζε ψηλά.

Να σε ταξίδευε στις στιγμές που δεν εκμεταλλεύτηκες.

Μια ονειρεμένη πτήση στο ανέφικτο του κόσμου σου. 

Σιωπηλή και αθόρυβη. 

Κάπου ανάμεσα στις χαραγματιές του χρόνου.

(Μερικές νύχτες πριν. Εν κινήσει)

Πάντα με μια ανάσα

Πολλές φορές θες να καταφέρεις κάτι, μα οι συνθήκες δε στο επιτρέπουν. 

Μην απογοητευτείς.

Εκείνες τις στιγμές να θυμάσαι πως κάθε νέα προσπάθεια πάντα ξεκινά με μια ανάσα. 

Πάρε μια βαθιά ανάσα και ξεκίνα ξανά. 

Πού ξέρεις... 

Μπορεί το νέο σου ταξίδι να κάνει τα όνειρά σου πάλι πουλιά.

Καλό ξημέρωμα, αδέρφια. Να'στε πάντα καλά. Με πολλή αγάπη. 

Περιμένοντας το τραίνο

Άλλο ένα ταξίδι... Τώρα περιμένω την ανταπόκριση. Το τραίνο που σε είκοσι λεπτά θα ξεκινήσει και θα με μεταφέρει στον τελικό μου προορισμό.

Από μπροστά μου περνούν δεκάδες ανθρωποι. Δεκάδες ψυχές, κόσμοι ολάκεροι. Κόσμοι μυστικοί, βαθιά εντυπωμενοι σε δύο μάτια ο καθένας. Αναρωτιέμαι πώς θα φαίνονται τα δικά μου μάτια. Τι χρώμα θά'χει ο δικός μου κόσμος. Χρώμα υποκρισίας σίγουρα... Ίσως και χρώμα στιγμιαίας "μετάνοιας". Αχ αυτα τα εισαγωγικά... Με φυλακιζουν, μου προσθέτουν προσωπεία ψευτιας. Θέλει μεγάλη αντρειωσυνη να μπορείς να πάρεις σωστές αποφασεις. Το αληθινό πονάει. Το γνήσιο επίσης. Είμαστε τόσο καλοί στα λόγια, στις παρηγοριες του στιγμιαιου. Του προσωρινού. Όταν όμως περάσει η στιγμή αυτή, έρχεται απ'τα βαθιά, μια πραγματικότητα ζοφερή, παγωμένη. Τότε κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και νιώθουμε τόσο μικροί, τόσο λίγοι να αντιμετωπίσουμε τους δαίμονες μας. Τα πάθη μας. Και ξαναφοραμε φοβισμένοι τα προσωπεια μας. Γιατί; Γιατί;

Είναι οι πράξεις μας που μας διαμορφωνουν. Όχι τα πιστεύω μας. Και χωρίς Θεό, δύσκολα τα πράγματα... Ίσως γι'αυτό και η λέξη μετάνοια δε χωράει στη καλοβολεμενη λογική μας. Γι'αυτό ίσως και η αγάπη χάνει το πραγματικό της βάθος. Και επαναπαυμένα ζαλισμένοι επιμένουμε σε μια  επιφανειακή ψεύτικη ειδωλική άποψη της αγάπης που στην αληθινή της μορφή μπορεί να μην τη γνωρίσουμε. Τουλάχιστον αν δεν κάνουμε προσπάθεια να αποτινάξουμε τον μισοκρυμμενο εγωισμό που μας στοιχειώνει σαν κακόηχο ρεφραίν μιας επαναλαμβανόμενης καθημερινότητας...

Η αληθινή αγάπη είναι αρετή. Είναι θεϊκό δώρο σταλμένο απ'το παλάτι Του. Η αληθινή αγάπη είναι κάτι που, έστω λίγο, αν το βιώσεις δε γίνεται ποτέ σου να το ξεχάσεις! Δε ξεχνιέται κάτι τέτοιο. Γιατί; Επειδή είναι μια στάλα ουράνιας δροσιάς στις καρδιές μας που διψούν -χωρίς πολλές φορές να το υποπτευόμαστε. Γι'αυτό και, αν το νιώσεις, μετά κάνεις τα πάντα για να το αισθανθείς και πάλι... Ένας αγώνας είναι η ζωή μετά... Μια όμορφη προσπάθεια... Και στην πορεία αυτή ενώνεσαι ("ίνα ώσι έν" που είπε ο άγιος γέρ.Πορφύριος πριν φτερουγίσει για την αιωνιότητα)! Ενώνεσαι με την παρουσία Του, με τους συνανθρώπους, με τη φύση. Με όλα! Έτσι ο κόσμος, οι άλλοι, δεν είναι πια η κόλασή μας ("Η κόλασή μου είναι οι άλλοι" Ζαν Πωλ Σαρτρ), αλλά η χαρά μας ("Χριστός ανέστη, χαρά μου" Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ). Αγαπάς χωρίς όρια, χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς ρατσισμό, χωρίς ταμπέλες και προκαταλήψεις. Αγαπάς!

Καλή δύναμη. Να με θυμάσαι στην προσευχή σου. 


Κι όταν τελειώσει η μέρα, 
κι όταν η νύχτα απλωθεί σ'όλες τις άκρες, 
εκεί πάντα θα σε συναντώ. 
Κόμπο τον κόμπο, 
δάκρυ το δάκρυ, 
με χαρά.
Στα ουράνια λημέρια.