Ένα βήμα τη φορά

  Περπάτα. Μη φοβάσαι το δρόμο. Είναι ό,τι αξίζει πιο πολύ. Περπάτα. Κι αν νιώσεις πως απόκαμες, πως τα πόδια σου άλλο δε σε κρατούν, θυμήσου τα δέντρα. Που περνούν από χίλιες κακοκαιρίες, από κεραυνούς, καταιγίδες και χειμώνες. Xωρίς καθόλου άνθη και φύλλα. Μα, κάποτε έρχεται η άνοιξη, φίλε μου. Και μαζί της και η ζεστασιά. 

  Περπάτα. Στη κάθε σου μέρα να χαμογελάς. Κι αν δε σου βγαίνει, κάνε λίγο μια μικρή στάση. Για ν'ανασάνεις. Σήκωσε ψηλά το κεφάλι σου στον ουρανό. Κλείσε τα μάτια σου κι ανάσανε. Μια βαθιά ανάσα που να χωρέσει μέσα της όλη τη δημιουργία. Κι άσε τον ουρανό να σου στείλει ό,τι κρίνει. Είτε στάλες βροχής είτε ηλιαχτίδες θερμές. Γιατί όλα είναι ταξίδι στη ζωή αυτή. Ακόμα και οι στάλες και οι ηλιαχτίδες. Κι αυτές ταξίδι κάνουν για να'ρθουν μέχρις εδώ.

  Περπάτα. Ένα βήμα τη φορά. Περπάτα. Κι αν αποκάμεις, θα'μαι δίπλα σου. Θα'σαι κι εσύ δίπλα μου. Και μαζί μας η Αγάπη Του. Έχουμε τόσα ν'ανακαλύψουμε ακόμα

Ν'αγαπάς, φίλε

Κι αν δε βρεις δρόμο... Φτιάξε.

Στην αγάπη δεν υπάρχουν έτοιμοι δρόμοι...

Είχε μάθει να ζητιανεύει αγάπη. Να ψάχνει αφορμές, να κυνηγάει κάθε λεπτή υποψία της. Μα όσο κι αν έψαχνε, πάντα τα αδιέξοδα, εμμονικά, της έκλειναν κάθε δρόμο. Μέχρι που μια νύχτα, άκουσε στων αστεριών τη συνοικία πως στ'ανθρώπινα τα σταυροδρόμια, ανθρώπους θ'απαντάς. 

Ο καθένας μας ζητάει την αγάπη. Την ονειρεύεται με χίλιους τρόπους. Την περιμένει, τη λαχταρά. Έτσι είμαστε πλασμένοι. Μα, λίγο η συνήθεια, λίγο τα σκοτάδια μας, λίγο -αν θες- και ο εγωισμός μας, μας μπερδεύουν. Κι αν δούμε πυροτεχνήματα αγάπης, εντυπωσιαζόμαστε. Μα τα πυροτεχνήματα είναι φτιαγμένα να διαρκούν για μια στιγμή. 

Νιώθω πως η αληθινή αγάπη είναι ατέλειωτη σαν τον ουρανό. Ίσως επειδή έχει αλλού την πηγή της. Και το θεϊκό αεράκι την απλώνει, δροσερή, σε μέρη που εμείς δεν την περιμένουμε. Μοιάζει να'ναι τόσο περίεργη. Τόσο δυναμική. Τόσο εφευρετική. Σε γεμίζει κι όλο τη θες πιο πολύ. 

Ν'αγαπάς, φίλε, όσο μπορείς πιο πολύ. Μα να μη μένεις ζητιάνος κολλημένος στους ανθρώπους. Να μην περιμένεις ανταπόκριση για ν'αγαπήσεις. Κάνε την καρδιά σου φωλιά ζεστή για όσους περιμένουν μια γωνιά. Μα μετά πέτα ψηλά. Όπως τα χελιδόνια. Ακολούθα τον ουρανό, άσ'τον να σου δείξει εκείνος πού να πετάξεις. Κάνε προσευχή, πες μια ευχή από την καρδιά σου και πέτα. Μη μένεις στάσιμος. Πέτα.

υγ: Το δίστιχο στην αρχή είναι φράση του Μ.Λουντέμη

Σάββατο πρωί

Κι αυτό που ένιωσαν δεν ήταν τίποτ'άλλο από φως.
Απλό, ατόφιο φως. Κομμάτι ευτυχίας
σε μια στιγμή ανύποπτη.

Και κάπως έτσι κοντεύει να φύγει κι αυτή η βδομάδα. Σαββατιάτικος ήλιος. Ο Οκτώβρης να δείχνει ενεργητικά το αληθινό του πρόσωπο. Περπατάς στον πεζόδρομο και τα δέντρα στην είσοδο του πάρκου να περιμένουν υπομονετικά τις πρωινές ηλιαχτίδες. Να ρουφήξουν όλο το ζωηρό φως, όλη την ικμάδα. Και κάπως έτσι προχωράς στο δρόμο σου. Κάθε πρωί. Περιμένοντας πως κάθε καινούρια μέρα που επισκέπτεται τη γη, θα δώσει λίγες νότες επιπρόσθετης ελπίδας σε μια επαναληπτική καθημερινότητα. Σκέψεις, λόγια, ευχές, έγνοιες, υποψίες, κινήσεις που ανατέλλουν κι αυτές μαζί με τον ήλιο στο παράθυρο της καρδιάς.

Παίρνεις μια βαθιά ανάσα. Νιώθεις αυτή τη γνώριμη μυρωδιά της βροχής που σκέπαζε όλη νύχτα το χώμα. Θυμάσαι. Μπορείς να δεις την τέχνη, την ομορφιά, την αρμονία στα πιο απροσδόκητα σημεία. Στις χαραμάδες των ανύποπτων στιγμών. Με μια στιγμιαία βιαιότητα σαν βροντή μέσα στη νύχτα. Ή μ'ένα σιγανό ψίθυρο σαν το κύμα που τελειώνει το ταξίδι του στην ακρογιαλιά. 

Θυμάσαι και το ηλιοβασίλεμα που χαράχτηκε στην καρδιά σου μέσα από δυο φωτογραφίες. Τις ευχές που ταξίδεψαν πιο γρήγορα κι απ'το ίδιο το φως κι ένωσαν τις καρδιές σε μια ουράνια χορογραφία. Ίσως η ευτυχία μπορεί να'ρθει ακόμη κι όταν τα μάτια είναι δακρυσμένα. Ή κλειστά. Βιωματική αίσθηση της παρουσίας Του.

Είμαστε τόσο μικροί. Πεφταστέρια στο άπειρο του σύμπαντος. Κι όμως. Αν οι καρδιές μας νιώσουν -λίγο, έστω λίγο- Αγάπη, τότε γινόμαστε οι ίδιοι φως και μελωδία και τραγούδι. Αληθινά χαμόγελα στις ανάσες του τώρα. Κι έτσι συνεχίζουμε να ζούμε. Να είμαστε.

Και ο ήλιος συνεχίζει αθόρυβα το σαββατιάτικο ταξίδι του πάνω απ'το μεγάλο πάρκο. Στα νότια προάστια της μεγάλης πόλης. 

Ο ήχος της πεταλούδας

Νιώθω πως αρκετές φορές δεν αφήνουμε την αλήθεια να ειπωθεί. Τρέχουμε να πείσουμε -και να πειστούμε- πως αυτό που θέλουμε να πετύχουμε είναι η αλήθεια. Μέχρι εκεί. Το μετά δε μας απασχολεί... Ή ίσως μας υπερ-απασχολεί. Γι'αυτό και τρέχουμε. Κι αγχωνόμαστε. Και δεν αφήνουμε την καρδιά μας ν'ανασάνει. Να βρει το δρόμο της. Να δει καθαρά. Με πόσα ψέματα ντύσαμε πια τις λέξεις;

Ίσως, τρέχουμε παραπάνω απ'όσο "πρέπει" (ή απ'όσο μας "ζητείται" -τι δικτατορικές λέξεις...) και, τελικά, αυτό που ψάχνουμε φεύγει μέσα απ'τα ίδια μας τα χέρια -από εκεί δηλαδή που πάντα αναπαυόταν. Γι'αυτό και η αλήθεια, τις πιο πολλές φορές, μας φαίνεται τόσο πολύπλοκη. Ενώ -αν το καλοσκεφτούμε- είναι τόσο απλή. Διότι η πηγή της είναι τόσο απλή. Κρυστάλλινα καθαρή. Πώς, όμως, να τη δούμε, αφού έχουμε μια καρδιά φορτωμένη προσωπεία; 

Ίσως, αυτό που χρειάζεται είναι να ξεπλύνουμε τη ματιά μας. Να χαλαρώσουμε λίγο (φτάνει πια τόσος καθωσπρεπισμός). Ν'αφουγκραστούμε τους χτύπους της καρδιάς μας. Ίσως τότε μπορέσουμε ν'ακούσουμε τον ήχο της πεταλούδας όταν προσγειώνεται απαλά στο λουλούδι. Ίσως τότε καταφέρουμε να νιώσουμε πως η προσευχή είναι δρόμος. Αμφίδρομος. Ίσως, τα μικρά πράγματα -αυτά που μας ξεφεύγουν- κρύβουν την ουσία... Ή μάλλον η ουσία κρύβεται επειδή εμείς δεν την αντέχουμε. Και γι'αυτό φτιάξαμε χιλιάδες ψεύτικους μικρούς θεούς που τους κάναμε αφεντικά μας.... Ίσως επειδή η ελευθερία μάς φαίνεται τόσο ανυπόφορη τελικά... Ίσως.

Καλό μήνα, φίλε αναγνώστη.

Ακολουθώντας τις σταγόνες

...Να βλέπεις τα σημάδια που άφησε στο πέρασμά του, γιατί σημαίνει ότι από κει πέρασε και σίγουρα θα φτάσει προς την Ιθάκη. Τα βήματα αυτά... Κι ο δικός σου Οδυσσέας είναι ο Χριστός. Και τα σημάδια του Χριστού είναι το αίμα του. Στο δρόμο της ζωής σου να μην πατάς όπου να'ναι. Να μην πατάς σε λάσπες, σε παγίδες. Να κοιτάς εκεί που πάτησε ο Χριστός. Εκεί που άφησε ο Χριστός να στάξει το αίμα του και να βαδίζεις την οδό τη σίγουρη, την πεπατημένη που βγάζει στον Παράδεισο. Είναι σίγουρο!

Να σας πω κάτι; Αν ζούσαμε στην εποχή του Κυρίου κι είχε προπορευτεί η πορεία, η πομπή αυτή του Χριστού στο Γολγοθά κι εμείς είχαμε μείνει πολύ πίσω και είχαν φύγει όλοι και είχαμε μείνει μόνοι και βλέπαμε τις σταγόνες στο δρόμο και θέλαμε να πάμε στο Γολγοθά να δούμε το Χριστό. Αν ακολουθούσαμε αυτές τις σταγόνες, δε θα φτάναμε στο Γολγοθά; Αφού ήταν το αίμα του Χριστού. Δε θα φτάναμε; Θα φτάναμε! Να'το εδώ. Εδώ άλλη μια σταγόνα, εκεί πιο πολύ έχει χυθεί το αίμα του, να'το. Φτάσαμε στο Γολγοθά. Δηλαδή η πρόταση του Χριστού η οδός του Χριστού σε πάει σίγουρα στον Παράδεισο!

Αυτή την οδό, αυτή την πρόταση, αυτά τα λόγια του, αυτό το θέλημά του, αυτή την οδό που χάραξε ο Χριστός με τη ζωή του, με τα λόγια του, με τα θαύματά του να τα κοιτάς στο δρόμο της ζωής σου. Και να λες: Πάω καλά; Αυτό που κάνω το θέλει ο Χριστός; Συμφωνεί ο Χριστός;

απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου -www.atheataperasmata.com