Λίγο πριν τη Σαρακοστή

Μες στο δικό σου παραμύθι ξαναβρές το

το ξεχασμένο μονοπάτι σου

Τη Δευτέρα ξεκινά η Μ.Τεσσαρακοστή. Καθαρά Δευτέρα. Καθαρά. Τι σημαίνει για σένα "καθαρός"; Τι; Θα'θελα να μου πεις. Θα'θελα να μάθω πώς γελάς, πώς κλαις. Πώς φτερουγίζει η καρδιά σου, πώς γεμίζει με την ελπίδα Του.

Θα'θελα να μπορώ για μια στιγμή να δω τη θάλασσα σχεδόν ακίνητη, σαν λάδι. Καθαρή. Να παίζουν πάνω της οι πρωινές ηλιαχτίδες. Θα'θελα, ακόμα, να νιώσω τον καθαρό αέρα να περνάει απ'τα πανύψηλα έλατα του βουνού. 

Θα'θελα το παράθυρο της καρδιάς μου καθαρό. Ώστε να μπορώ να δεχτώ τη θέρμη και τη γλύκα της ολοζώντανης παρουσίας του Θεού στην καθημερινότητά μου. Παντού ακούω για επαναστάσεις. Μα χωρίς προσωπική επανάσταση, χωρίς προσωπική απελευθέρωση, πώς να ελπίζουμε σε κοινωνική βελτίωση;

Οι αλυσίδες των παθών μας δυσκολεύουν τα όνειρά μας. Κρύβουν απ'τα μάτια μας το παραμύθι μας. Θέλει αγώνα, προσευχή, μετάνοια. Θέλει ελπίδα και δημιουργικότητα. Θέλει να το θέλεις. Θέλει να βγεις απ'της βόλεψής σου τη ζώνη. 

Μα, σκέψου: ένας τοίχος είναι πάντα διαφορετικός για τους ανθρώπους γύρω σου. Για άλλους σημαίνει την αδυναμία να προχωρήσεις. Για άλλους είναι απλά ένα συμπαγές υλικό. Και για άλλους είναι ένας ατέλειωτος ουρανός γεμάτος ευκαιρίες.

Καλή Μ.Τεσσαρακοστή, σου εύχομαι. Και να θυμάσαι: χτυπάει η καρδιά μας δυνατά όταν ζούμε δυνατά. 

υγ:Το δίστιχο στην αρχή είναι στίχοι απ'το γνωστό τραγούδι του Δ.Τσακνή

Ο ήχος της πεταλούδας

Νιώθω πως αρκετές φορές δεν αφήνουμε την αλήθεια να ειπωθεί. Τρέχουμε να πείσουμε -και να πειστούμε- πως αυτό που θέλουμε να πετύχουμε είναι η αλήθεια. Μέχρι εκεί. Το μετά δε μας απασχολεί... Ή ίσως μας υπερ-απασχολεί. Γι'αυτό και τρέχουμε. Κι αγχωνόμαστε. Και δεν αφήνουμε την καρδιά μας ν'ανασάνει. Να βρει το δρόμο της. Να δει καθαρά. Με πόσα ψέματα ντύσαμε πια τις λέξεις;

Ίσως, τρέχουμε παραπάνω απ'όσο "πρέπει" (ή απ'όσο μας "ζητείται" -τι δικτατορικές λέξεις...) και, τελικά, αυτό που ψάχνουμε φεύγει μέσα απ'τα ίδια μας τα χέρια -από εκεί δηλαδή που πάντα αναπαυόταν. Γι'αυτό και η αλήθεια, τις πιο πολλές φορές, μας φαίνεται τόσο πολύπλοκη. Ενώ -αν το καλοσκεφτούμε- είναι τόσο απλή. Διότι η πηγή της είναι τόσο απλή. Κρυστάλλινα καθαρή. Πώς, όμως, να τη δούμε, αφού έχουμε μια καρδιά φορτωμένη προσωπεία; 

Ίσως, αυτό που χρειάζεται είναι να ξεπλύνουμε τη ματιά μας. Να χαλαρώσουμε λίγο (φτάνει πια τόσος καθωσπρεπισμός). Ν'αφουγκραστούμε τους χτύπους της καρδιάς μας. Ίσως τότε μπορέσουμε ν'ακούσουμε τον ήχο της πεταλούδας όταν προσγειώνεται απαλά στο λουλούδι. Ίσως τότε καταφέρουμε να νιώσουμε πως η προσευχή είναι δρόμος. Αμφίδρομος. Ίσως, τα μικρά πράγματα -αυτά που μας ξεφεύγουν- κρύβουν την ουσία... Ή μάλλον η ουσία κρύβεται επειδή εμείς δεν την αντέχουμε. Και γι'αυτό φτιάξαμε χιλιάδες ψεύτικους μικρούς θεούς που τους κάναμε αφεντικά μας.... Ίσως επειδή η ελευθερία μάς φαίνεται τόσο ανυπόφορη τελικά... Ίσως.

Καλό μήνα, φίλε αναγνώστη.

Για να θυμάσαι

Κοιτάζω τώρα τον ουρανό που είναι τόσο καθαρός. 

Τ'αστέρια μοιάζουν τόσο κοντά, τόσο αληθινά. 

Σα να με κοιτούν στα μάτια.

Ήθελα να σου πω να μη ξεχάσεις να ευχηθείς κι απόψε. 

Απ'την καρδιά σου... Κάτι για να το νιώθεις μέσα σου. Κάτι για να φτερουγίζεις. Κάτι για να θυμάσαι...

Ευχές, προσευχές, αστέρια και ελπίδες. Όλα συντονισμένα μοιάζουν αυτή τη νύχτα.