Σελίδες ημερολογίου

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

τελικά όλα (μα όλα!) στη ζωή μας εδώ στη γη έχουν άμεση σχέση με το πώς είμαστε πνευματικά. Σε τι κατάσταση βρίσκεται η ψυχή μας. Τα τακτοποιημένα ή τα ατακτοποίητά μας. Το συνειδητοποιώ κάθε φορά που αφήνομαι έρμαιο στους λογισμούς ή στα πάθη και τις αδυναμίες μου. Το νιώθω έντονα κάθε φορά που μετά από Θεία Κοινωνία νιώθω τον παράδεισο μέσα μου. 

Πώς αλλάζει εντελώς ο τρόπος μου... Είτε στο καλό είτε στο κακό. Τη μια κόλαση, την άλλη παράδεισος. 

Όπως έλεγε κι ο άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, η αμαρτία κάνει τον άνθρωπο πολύ μπερδεμένο ψυχικά και το ξεμπέρδεμα γίνεται μόνο με τον Χριστό. Χωρίς Χριστό τελικά, όλα θαμπώνουν, αποχρωματίζονται, αποσυντίθενται. 

Ψυχή μου, τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές εδώ στο ημερολόγιο, κάνε προσπάθεια. Αγωνίσου, Σεβάχ. Μια πάλη συνεχής που τα έχει όλα: και νίκες και ήττες και πτώσεις. Κι απογοήτευση. Μα, άμα μετανοήσεις, τι ομορφιά είναι αυτή που νιώθει κανείς μετά! Τι ευτυχία! Σαν να βρίσκουν όλα (μα όλα) το νόημά τους! Χριστέ μου, είσαι απόλαυση! Θέλω για πάντα να 'μαι κοντά σου.

Σελίδες ημερολογίου

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

  η συμφιλίωση είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Ίσως, είναι ένα απ'τα εισιτήρια του Παραδείσου. Είναι μία νέα σχέση, μια σχέση καινούρια ανάμεσα σε δύο συγκρουόμενα μέρη όπως λέει και ο μητροπολίτης Αντώνιος του Σουρόζ.

  Η συμφιλίωση κρύβει μέσα της το 'συν'. Δηλαδή, είναι (έτσι τουλάχιστον το νιώθω) το προστάδιο της εν Θεώ ενότητας. Στο ίδιο βαγόνι με τις λέξεις 'εμείς', 'αγκαλιά', 'κοινωνία'.

  Θεέ μου, θα'θελα πάντα να προσπαθώ γι'αυτήν. Ακόμη κι όταν η ψυχή μου δυσκολεύεται να το αποδεχτεί. Ακόμη κι όταν οι λογισμοί θα επιμένουν ζοφώδεις και ολοσκότεινοι. Ο Παράδεισος είναι για όσους έμαθαν να ανέχονται και να μετανοούν. Κίνηση ένθεη, φωτεινή, ενωτική.

Σελίδες ημερολογίου

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

  χρειάστηκε ν'ανοίξω κάποιες κούτες με πράγματα που είχα αφήσει στο πατάρι λόγω έλλειψης χώρου. Κι ανοίγοντας την κούτα που ήθελα, βρήκα μεταξύ άλλων και κάποια βιβλία πολύ αγαπημένα, πολύ παλιά. Από τότε που ήμουν παιδί. Υπέροχα.

  Πολύ όμορφο το αίσθημα. Σε κάνει σαν να γυρνάς πίσω στο χρόνο και να ξαναζείς εκείνες τις στιγμές. Ένιωσα σαν παιδί. Τα ίδια υπέροχα συναισθήματα.

  Τελικά είναι μεγάλη ευλογία τα ευτυχισμένα παιδικά χρόνια. Κι ακόμη μεγαλύτερη το να έχεις τους γονείς σου ακόμη δίπλα σου. Ο χρόνος είναι μυστήριο πράγμα. Πράγμα (δημιούργημά του Θεού) αλλά και μυστήριο...

Σελίδες ημερολογίου

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

  το κάθε πράγμα θέλει τον καιρό του. Και γίνεται στον καιρό του. Μ'αρέσει να παρατηρώ τη φύση. Το πώς αλλάζουν χρώματα τα φύλλα των δέντρων. Το ποιοι καρποί και ποια φρούτα βγαίνουν το καλοκαίρι, ποια την άνοιξη, τον χειμώνα ή το φθινόπωρο. 

  Όλα έχουν τον δικό τους χρόνο. Το να βιαζόμαστε να πάρουμε κάτι πριν την ώρα του είναι ανώφελο. Το να εμμένουμε επίσης σε κάτι, το οποίο έχει πλέον περάσει, εξίσου ανώφελο. Το τώρα είναι δικό μας. Το παρελθόν πέρασε, το μέλλον είναι άγνωστο. 

  Όλα είναι του Θεού. Εκείνος γνωρίζει τα πάντα. Εμείς μονάχα αξίζει να δεχόμαστε το τώρα. Να ρέουμε (σαν γλυκά ρυάκια) μαζί Του. Να αφηνόμαστε στο έλεός Του και στην αγάπη Του. Να ζητάμε μεν αυτό που θέλουμε, αλλά να Τον αφήνουμε να μας φέρνει ό,τι Εκείνος κρίνει ότι είναι για καλό μας. 

  Είναι Πατέρας μας στοργικός και μεις παιδιά Του αγαπημένα! Υπάρχει κάτι πι΄όμορφο;

Σελίδες ημερολογίου

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

  τώρα που το φθινόπωρο ήρθε και σιγά-σιγά επανερχόμαστε στους ρυθμούς που είχαμε κάπως ξεχάσει λόγω καλοκαιριού, θυμήθηκα ένα περιστατικό που είχα δει ένα πρωινό σαν κι αυτό, πριν δυόμιση μήνες περίπου.

  Ήμουν στο μπαλκόνι μου, η ώρα ήταν περίπου 09:15. Είχα ετοιμάσει φραπέ με μπόλικο πάγο κι ένα τοστ και καθόμουν στο μπαλκόνι του σπιτιού μου να απολαύσω τις πρώτες πρωινές ηλιαχτίδες που θα έφταναν στο μπαλκόνι. (Λόγω του βουνού, έρχονταν πιο αργά στο χώρο μου οι αχτίδες).

  Στο απέναντι κτίριο, ένα αγαπημένο ζευγαράκι περιστεριών προσπαθούσε με κόπο να χτίσει το δικό του σπιτικό. Πάσχιζαν να βρουν μικρά αγριόχορτα, λεπτά κλαδάκια ώστε να τα χρησιμοποιήσουν. Θυμάμαι πως κάθε μέρα (πρωί κι απόγευμα) δούλευαν με την ίδια μαχητικότητα, ενέργεια κι υπομονή. Ο αρσενικός πετούσε συνεχώς φέρνοντας τις 'πρώτες ύλες' και η θηλυκιά προσπαθούσε να χτίσει τη φωλιά. Τελικά, τα κατάφεραν μια χαρά!

  Τα συμπάθησα πολύ αυτά τα περιστεράκια. Τα βοήθησα κι εγώ. Έσπασα μερικά κλαδάκια ώστε να χωρέσουν στον μικρό χώρο που ετοίμαζαν τη φωλίτσα τους. Τους έριχνα λίγο ψωμάκι. Τα νοιάστηκα. 

  Αυτά τα δύο αγαπημένα πετούμενα με δίδαξαν πολλά. Την υπομονή, την αγάπη, την φροντίδα, την προνοητικότητα. Η φύση είναι κι αυτή πλασμένη απ'τον ίδιο Δημιουργό όπως κι εγώ. Τα φροντίζει κι αυτά. Εμείς γιατί να μην Τον εμπιστευόμαστε από καρδιάς; 

Σελίδες ημερολογίου

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

  πότε πέρασε κι αυτό το καλοκαίρι... Πραγματικά, ίσως είναι το μόνο καλοκαίρι που δεν το ένιωσα ως διακοπές. Δεν είναι ότι δεν ξεκουράστηκα σωματικά και ψυχικά. Δεν είναι το ότι δεν χρησιμοποίησα μέρος της άδειάς μου. Ένιωθα κάθε μέρα ότι είχα τόσα πολλά να κάνω που αυτό ταυτόχρονα με γέμιζε και με έκανε να αισθάνομαι δημιουργικός. 

  Σημασία, λοιπόν, θεωρώ πως έχει η ψυχή να'ναι γεμάτη από όμορφα συναισθήματα. Να αδειάζει απ'τα σκοτεινά πάθη, να γεμίζει με φως Χριστού. Ο χρόνος είναι απλώς ο μετρονόμος. Αυτό που μας κάνει να βρίσκουμε τον ρυθμό μας μέσα στην συμφωνία της ζωής.

  Όλα στη φύση κρύβουν νοήματα που συνήθως δεν τα αναγνωρίζουμε. Πρέπει να αλλάξει η καθημερινότητά μας -αυτές οι ακούσιες σωματικές και ψυχικές μας κινήσεις- για να τα εντοπίσουμε.

  Αγάπη, υπομονή, ταπείνωση, κάθαρση πνεύματος όλα μπορούμε να τα ζητήσουμε απ'τον Κύριο. Όσο έχουμε χρόνο κι ανασαίνουμε. Είμαστε προικισμένοι με τόσα δώρα Του. Ας τα αξιοποιήσουμε.

Σελίδες ημερολογίου

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

  πριν από ένα μήνα περίπου είδα ένα περιστατικό που μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση. Μια ομάδα επιστημόνων είχε βάλει ως στόχο να σώσει ένα συγκεκριμένο πολύ σπάνιο κι απειλούμενο είδος χιμπατζή. Έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν. Σκοπός τους ήταν να βοηθήσουν τα τραυματισμένα ζώα (χιμπατζήδες) να επανέλθουν στην υγεία τους και κατόπιν τα πήγαιναν σ'ένα προστατευόμενο μεγάλο δάσος και τα απελευθέρωναν.

  Δεν θα ξεχάσω το βιντεοστιγμιότυπο όπου ένας χιμπατζής, τον οποίο είχαν φροντίσει κι ήταν ξανά υγιής, τον έφεραν (μέσα στο κλουβί του) ως την αρχή του δάσους. Κι όταν του άνοιξαν το κλουβί κι ήταν πια ελεύθερος, εκείνος αντί να ορμήσει να φύγει προς την ελευθερία του, έκανε το εξής:

  Περπάτησε 2-3 βήματα, κοίταξε γύρω του για μερικά δευτερόλεπτα κι αμέσως γυρίζει και παίρνει αγκαλιά την επιστήμονα κτηνίατρο που τον είχε σώσει. Και μετά από ένα λεπτό έφυγε προς το κέντρο του δάσους. Ευγνωμοσύνη: μία σπουδαία αρετή.

Σελίδες ημερολογίου

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

αύριο θα γιορτάσουμε την Κοίμησή της. Την Κοίμηση της Παναγιάς μας. Της μάνας μας. Του λόγου που μπορούμε να ελπίζουμε ότι όλα θα πάνε καλά, αφού αυτή με τη ζωή της και το παράδειγμά της άνοιξε τις πύλες τ'ουρανού. Για όλους μας. 

Δεν είναι μόνο η Κοίμησή της που με συγκλονίζει. Είναι κι η μετάστασή της. Το γεγονός δηλαδή ότι πήγε στον Παράδεισο με το Σώμα της. Άδικα το αναζητούσαν οι μαθητές. Την αναζήτησαν φίλοι. Μα εκείνη, κατόπιν της ταφής της, φτερούγισε με το σώμα της, θεϊκώ τω τρόπω, στα παραδεισένια μέρη του Υιού της του αγαπημένου. Ω, υπέρτατο μυστήριο! 

Παναγιά μου, μητέρα μου, αγαπημένη μας μάνα, μεσίτευε για όλους εμάς τους άτακτους γιους και κόρες σου. Θέλουμε να σε αγαπούμε. Θέλουμε να πιστεύουμε έμπρακτα και να ακολουθούμε το Χριστό. Μα εύκολα παρασυρόμαστε απ'την ψευτιά αυτού του κόσμου. Δώσε μας την ελπίδα ξανά. Να δυναμώνουν τα φτερά μας. Να μετανιώνουμε, να εξομολογούμαστε. Να κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα Του.

Σελίδες ημερολογίου

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

η ζωή προχωρά. Και θα συνεχίσει να προχωρά είτε εγώ το θέλω είτε όχι. Είτε ζω είτε αναχωρήσω απ'αυτό τον κόσμο. Θυμάμαι τα τόσα συναξάρια των αγίων που διαβάζονται καθημερινά στην εκκλησία μας. Κάθε μέρα και διαφορετικοί άνθρωποι. Άνθρωποι σαν κι εμένα, όμως και τόσο διαφορετικοί από μένα. Που τόλμησαν να σπάσουν τα δεδομένα της φθαρτότητας. Που έγιναν οι 'αναρχικοί' της εποχής του βάζοντάς τα με αυτοκράτορες ή ηγεμόνες. Που έγιναν παραδείγματα αγιότητας, δαμάζοντας τα πάθη τους. Που έγιναν σαν άγγελοι στη γη.

Αυτό θα'θελα κι εγώ. Να καταφέρω να ξεπεράσω τη 'λογική' της καθημερινότητας. Να αγκαλιάσω τις θεϊκές ηλιαχτίδες που πέφτουν καθημερινά στη ζωή μου και να ακολουθήσω το παράδειγμα όλων αυτών των αγίων. 

Θέλω το φως. Θέλω την αγνότητα. Αναζητώ την αγιότητα. Θα'θελα να μη μένω παραδομένη ψυχή, αλλά να σπάζω τις αλυσίδες μου και να ανοίγω τα φτερά μου ώστε να ζήσω όπως Εκείνος μου έδειξε με το γεμάτο Αγάπη παράδειγμά Του.

Σελίδες ημερολογίου

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, 

την καταστροφή από τις φωτιές τις μύρισα διότι έτυχε να περάσω από την ΕΘνική την επόμενη μέρα της καταστροφής. Τραγωδία, κόλαση. Το μυαλό μου αρνιόταν να χωρέσει το πόσο αληθινή ήταν. Η καρδιά μου, ξεσκισμένη, έκλαιγε. Το σώμα μου κι αυτό το ίδιο. Έπιανα τον εαυτό μου να κλαίει σε άσχετες φάσεις μέσα στις ημέρες που ακολούθησαν. 

Το αρχικό γιατί έδωσε τη θέση του στην προσευχή. Όχι μόνο για εκείνους που πέρασαν στην αιωνιότητα με ξαφνικό τρόπο μαρτυρίου, αλλά και για όλους εκείνους που καθημερινά φτάνουν στη Βασιλεία Του κι εγώ δεν το μαθαίνω ποτέ.

Ίσως, είμαι παραδομένος στα πάθη μου και στην, σαν φυλακή, καθημερινότητά μου. Ίσως, επειδή δεν τα βλέπω με τα ίδια μου τα μάτια. Ίσως, επειδή θεωρώ ότι η δική μου ώρα αναχώρησης είναι ακόμη μακρυά...

Μα, μετά την τραγωδία αυτή μέσα μου ο θάνατος έγινε πιο απτός. Τα δάκρυα στα μάτια μου, ταρακούνησαν συθέμελα την αδικαιολόγητη βεβαιότητα της υλικής μου ύπαρξης, δείχνοντάς μου ότι η ψυχή μου είναι αιώνια. Και προς αυτή την κατεύθυνση αξίζει να εργάζομαι.

Καλό παράδεισο, αδέρφια μου. Καλή δύναμη, φίλε/η που έμεινες πίσω να θρηνείς. Θα'θελα το δάκρυ σου να έρθει για λίγο στα δικά μου μάτια, να μοσχομυρίσει Παράδεισο η κρύα μου ύπαρξη.

Σαν ημερολόγιο

Νύχτα. Στους πρόποδες μιας αστικής μεγαλούπολης. Τα φώτα της πόλης δε διακρίνονται καθαρά. Θες το καυσαέριο, θες η υγρασία, θες η ζέστη που ακόμη επιμένει μέσα στις άδειες τσιμεντένιες αστικές γωνιές.

Κάποιες φορές που νιώθω μπερδεμένος ή στεναχωρημένος, παίρνω τη μηχανή μου και κατηφορίζω προς τη θάλασσα. Έτσι έκανα κι απόψε. 

Το καλοκαίρι σχεδόν αφήνεται να σβήσει ήρεμα και φέτος. Ο λεπτός ήχος του κύματος που σιγοσβήνει στην ακρογιαλιά πάντα μου το υπενθυμίζει.

Όλα είναι ρευστά τελικά σ'αυτή τη ζωή. Στ'αλήθεια, όλα. Τη μια είσαι καλά, την άλλη -εντελώς στα ξαφνικά- αναρωτιέσαι πώς βρέθηκες σ'ένα κρεβάτι νοσοκομείου. Τη μια τα οικονομικά σου είναι μαύρο χάλι, την άλλη κάτι συμβαίνει κι ανασαίνεις και λίγο βρε αδερφέ.

Το ίδιο και με την πίστη. Αν πεις ότι πιστεύεις, έρχονται οι κατραπακιές της ζωής να σου ταρακουνήσουν την γυάλα στην οποία οχυρώθηκες. Είμαστε στιγμιότυπα, είμαστε κάτι που συνεχώς αλλάζει. 

Όλα αλλάζουν εδώ. Όλα. Μόνο η αγάπη του Θεού που εκφράζεται με τους πιο απίθανους τρόπους είναι σταθερή: άλλοτε με μια αγκαλιά, άλλοτε με μια εξομολόγηση κι άλλοτε με ένα γλυκό βραδάκι στην παραλία. 

Είσαι παντού, Θεέ μου. Και τις στιγμές που ένιωθα μόνος και στεναχωρημένος, τότε ήσουν εκεί. Τότε ήσουν πιο πολύ από ποτέ δίπλα μου. Και τότε οι στεναχώριες γίνονταν προσευχές. Και οι προσευχές μπαλόνια που με έφερναν στην ομορφιά τ'ουρανού Σου.

Πολύ μ'αρέσουν τα λουλούδια

Aν με βλέπουν να στέκομαι όρθιος, ακίνητος,

 μες στα λουλούδια μου,  όπως αυτή τη στιγμή,

θα νόμιζαν πως τα διδάσκω. Ενώ είμαι εγώ που ακούω
κι αυτά που μιλούν. Έχοντάς με στο μέσο, μού διδάσκουν το φως.

Πολύ μ'αρέσουν τα λουλούδια. Έχω στο χώρο εργασίας μου ένα μικρό ανθοδοχείο και κάθε δυο-τρεις μέρες βάζω κι από ένα άνθος.

Μ'αρέσουν πολύ τα λουλούδια, γιατί μοιάζουν πολλαπλά με μας τους ανθρώπους. Μου θυμίζουν το ότι είμαστε προσωρινοί σ'αυτή τη ζωή. Όμως, μπορούμε αυτό το λίγο που θα ζήσουμε να ευωδιάσουμε. Να ζήσουμε μια ζωή που να'χει νόημα, στόχο, σκοπό. Οι επιλογές μας ταυτοποιούνται με το εσωτερικό της καρδιάς μας και καθορίζουν την προσωπική μας πορεία.

Τα λουλούδια λίγο ζουν. Όμως, ομορφαίνουν την γη, την ατμόσφαιρα. Τα βλέπεις με την ποικιλία των χρωμάτων τους και χαίρεσαι! Κι όταν μαραθούν, γίνονται σκόνη. Χάνονται. Μένει μόνο η εμπειρία. 

Η ζωή μου είναι μια μικρή ανάσα στο άπειρο της δημιουργίας. Υπεραρκετή, όμως, για να νιώσω την ομορφιά. Την αγάπη. Το άπειρο της Αγάπης Του...

_απ'το ημερολόγιό μου

υγ: Δες σχετικές αναρτήσεις μου εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ.

υγ2: Στο κάτω-κάτω μέρος της αόρατης γωνιάς υπάρχει μια μπάρα αναζήτησης. Εκεί μπορείς να γράφεις λέξεις-κλειδιά και να διαβάζεις για θέματα που σε απασχολούν.
υγ3: Το ποίημα με τα πλάγια κόκκινα γράμματα στην αρχή είναι "Το σεμινάριο" του Νικηφόρου Βρεττάκου

χτες βράδυ

Χτες βράδυ κατάφερα κάτι το οποίο ήθελα πάρα πολύ καιρό: να πάω αγρυπνία στο εκκλησάκι του αγίου Δημητρίου Λουμπαρδιάρη στο λόφο Φιλοπάππου. 

Ήταν κάτι που ήξερα ότι θα μου έδινε χαρά. Όχι μόνο γιατί θα ήταν όμορφα, αλλά γιατί μερικές φορές είναι ωραίο να αναζητάς τον Θεό από πιο ψηλά, μέσα στη γλυκιά ησυχία του σκοταδιού και της νύχτας. Χωρίς άλλους περισπασμούς.

Καθώς ανέβαινα την ανηφόρα, δεξιά κι αριστερά μουσικοί του δρόμου ή παρέες γέμιζαν τη γλυκιά νύχτα με όμορφες, χαλαρές, δυναμικές, περίεργες ή γνωστές μελωδίες. 

Λίγο πιο πάνω, ακουγόταν η όπερα Τροβατόρε από το Ηρώδειο, προσθέτοντας ακόμη μια διαφορετική νότα στο πολύχρωμο νυχτερινό παζλ των μελωδιών. 

Καθώς συνέχιζα να περπατώ, μερικές ευχές παρακάτω -είναι όμορφο να μετράς το χρόνο με το "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησέ με"- άρχιζα να ξεχωρίζω τους ψάλτες να σιγοψέλνουν το "Άγιος ο Θεός" σε ήχο πρώτο. Γλυκά, απαλά. 

Μέσα στο μικρό εκκλησάκι απλωμένη μια γλυκιά γαλήνη. Το ένιωθες πως κάτι υπέρλογο συντελείται... Ο ιερέας -μεταρσιωμένος στο μέγα μυστήριο- να προφέρει με σεβασμό, σταθερότητα και ιερότητα τις ευχές της Θείας Λειτουργίας.

................................

Είναι ωραίο κάποιες φορές να ψάχνεις το Θεό ψηλά. Να κοιτάζεις ψηλά. Να είσαι υψιπέτης. Όπως ο προφήτης Ηλίας που σήμερα γιορτάζει. 

Είναι όμορφο ν'αναζητούμε στην αγάπη Του την πυξίδα για τον ουράνιο δρόμο μας. 

Άνω σχώμεν τας καρδίας.

Ένα μαγευτικό απόγευμα. Πριν χρόνια.

Άνοιξε τη θήκη του βιολιού του κι άρχισε να παίζει 

μια παράξενη μελωδία σα να'θελε να μας πείσει 

ότι όλα είναι πιθανά κι ότι δεν τελειώνει πουθενά ο κόσμος*.

  Τους θυμάμαι σα χτες. Δυο σιλουέτες, βγαλμένες λες από άλλο κόσμο, πολύ μακρινό, πολύ διαφορετικό απ'τον δικό μας. Δυο ερωτευμένες σιλουέτες με παράξενα ρούχα, παλιά. Σχεδόν μισοσκισμένα. Τους θυμάμαι χαμογελαστούς να έρχονται με αργά βήματα στα γρασίδια, έξω απ'την κεντρική Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου. 

  Εκείνη άπλωσε με γλυκές κινήσεις ένα μεγάλο πανί γεμάτο χρώματα. Εκείνος ήσυχα κούρδισε την παλιά του κιθάρα. Σε λίγη ώρα ο κόσμος μας, ο κόσμος τους, το πρώτο φως του καλοκαιρινού φεγγαριού, τα φώτα της Βιβλιοθήκης, όλα γίνονταν μια γλυκιά μελωδία. Κι εμείς, μαγεμένοι, νιώθαμε πως αγγίζαμε τον ουρανό.

  Δεν τους ξαναείδα ποτέ. Η ομορφιά της παρουσίας τους έρχεται κάποια απογεύματα στην καρδιά μου κι οι αναμνήσεις αρχίζουν ένα δικό τους ταξίδι. Παρέα μ'αυτές τις δύο παράξενα όμορφες σιλουέτες. Πορεία τόσο ξεχωριστή. Σαν τις στιγμές της ζωής μας...

Καλή δύναμη, αδέρφια. Να'στε πάντα καλά. 

υγ: Το τρίστιχο στην αρχή είναι από ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη

Όταν βαδίζει η καρδιά...

(...) Από εδώ όλα φαίνονται τόσο ήρεμα. Σαν ένα όμορφο παζλ που κάθε κομμάτι μόλις βρήκε τη θέση του. Οι ψηλοί προβολείς φωτίζουν πολύ γλαφυρά με το κέρινο, τεχνητό τους φως το γρασίδι και στη δεξιά άκρη μια παρέα νέων παιδιών συζητούν ανέμελα στις κούνιες. Η δροσιά αρχίζει σιγά-σιγά ν'απλώνεται παντού. Το φεγγάρι έχει βγει από νωρίς. Ο ουρανός ακίνητος -κρατάει την αόρατη ανάσα του. Μου θυμίζει απογευματινή θάλασσα ακίνητη σα λάδι. Ανασαίνω όσο πιο αθόρυβα γίνεται. Δε θέλω να χαλάσω τη μαγεία των στιγμών. Απολαμβάνω το τοπίο, τη βραδιά. Την ομορφιά. Θεέ μου, τι όμορφα που τα'φτιαξες όλα.

     Ίσως είναι ιδέα μου, μα σκέφτομαι πως, όταν μέσα στην απόλυτη ησυχία, αρχίσει να βαδίζει η καρδιά, τότε όλος ο κόσμος γίνεται ταξίδι. Τότε είναι που κάθε εμπειρία που έχεις ζήσει, έρχεται ξανά στη θύμησή σου και σ'αγκαλιάζει. Και μυστικά σ'αφήνει αυτή τη γλυκιά νοσταλγία αναμειγμένη με μια απροσδιόριστη ελπίδα πως όλα θα πάνε καλά... Όλα...

(απ'το ημερολόγιό μου. Λίγες νύχτες πιο πριν. H φωτογραφία δυο ώρες πριν. Εκείνη την υπέροχη βραδιά). Ίσως να ταιριάζει μ'αυτό...

Κυριακή, 26-04-2015

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

ξαναπιάνω στυλό μετά από καιρό. Τώρα που είμαι ενα αεροπλάνο μακρυά απ'την Ελλάδα. Κάτι μέσα μου επιτακτικά μ'έκανε να θέλω ν'αποτυπώσω παλι στο χαρτί αυτά που είναι τόσο σημαντικά. Που χωράνε σε μια ανάσα μονάχα. 

Στην μικρη ορθοδοξη εκκλησια εδω, ολα δειχνουν τοσο απλα. Τοσοι διαφορετικοι πολιτισμοι, τοσοι πολλοί ανθρωποι, τοσα πολλα ονειρα. Κι ομως... Η φλογα στα ματια ειναι κρυσταλλινη, πεντακαθαρη. Έρωτας για τη ζωή και ζωή για τον έρωτα. Δεν έχει νόημα αλλιώς.

Έβλεπα τον γέροντα ιερέα να εύχεται σ'ολους μας (στον καθένα μας στη δική του γλώσσα) το Χριστός ανέστη και αισθανομουν αυτή την ενότητα να μας τυλίγει ολους γλυκά. Παιδάκια, νέους και μεγαλύτερους. Όλοι ένα. Τόσο δυναμικά, τόσο αόρατα, τόσο αληθινά. 

Τελικά, η καρδιά βλέπει τόσο ολοκάθαρα αυτά που έχουν σημασία. 

Αφήνω παλι το στυλό. Κοιτάζω εξω τον μεσημεριανο ολλανδικό ουρανό. Ανασαινω αργά. Χαμογελάω. Παντα υπάρχει λογος για να χαμογελά κανείς... 

υγ: Photo from Keukenhof,NL

Αγαπημένο μου ημερολόγιο

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

ξέχασα πως τα πιο σπουδαία κι όμορφα πράγματα έρχονται

εκεί που δεν τα περιμένεις.

Κι έχουν προηγηθεί στιγμές γεμάτες σιωπή.

Ναι, στ'αλήθεια έχει η σιωπή μια μυστική μελωδία.

Αθόρυβη. Διάφανη. 

Ξέρεις κάτι; 

Αυτές τις στιγμές θέλω να τις κάνω γιορτή.

Πέντε αστέρια θα λάμπουν στον ουρανό γι'αυτές τις στιγμές.

Και θα τα ξεχωρίζω με μια ανάσα,

αφού θα'χουν μια ξεχωριστή γλύκα στο φως τους...

Γι'αυτό στα γράφω εδώ αυτά, 

ώστε να τα θυμάμαι 

τις μέρες που η καρδιά μου θα'ναι βροχερή...

Το επόμενο ταξίδι θέλει ετοιμασία. Πρέπει να'μαι έτοιμος. Καλό βράδυ.

Αποξεχάστηκα

(Για μουσικό χαλάκι: εδώ)
Αποξεχάστηκα πριν λίγο να σκέφτομαι τα παλιά. Να θυμάμαι στιγμές -σαν ασπρόμαυρα καρέ- από τότε που ήμουν ακόμα μικρός. Πιτσιρίκι. 

Πόσα απλά ήταν τότε όλα... Κατακόκκινα μπαλόνια, στρατιωτάκια, καραβάκια  πειρατικά. Βόλτες στην παραλία και κούνιες στην αμμουδιά με θέα το απέραντο γαλάζιο. Ηλιοβασιλέματα με γλυκά τραγούδια. Ήχοι φυσαρμόνικας και χρώματα των χρυσών νυχτερινών αστεριών. Στιγμές τόσο γλυκές. 

Καμιά φορά, όταν ταξιδεύω, ασυναίσθητα βάζω το χέρι στην τσέπη μου. Ψηλαφιστά. Μήπως κι αγγίξω το σχήμα της παλιάς φυσαρμόνικας ή την πολύχρωμη τρελόμπαλα που'χα βρει στα σκαλιά του ωδείου...

Μα η πραγματικότητα με ξαναβρίσκει να χαμογελώ ασυναίσθητα. Περιπέτεια η ζωή. Μια πρωτόγνωρη περιπλάνηση. Και τα'χει όλα.

Καλό ξημέρωμα. Ευχές πολλές. 

Νυχτερινό ημερολόγιο. Του δρόμου.

Εδώ ο αέρας δε σε ματώνει. 

Αφήνει απλά το άγγιγμά του και συνεχίζει το ταξίδι του. 

Και συ πιάνεις τον εαυτό σου ν'αναρωτιέται 
αν η καθημερινότητά σου είναι κάτι πιο βαθύ 
απ'τις άσκοπες ανάσες που παίρνεις. 

Ή τις ευκαιρίες που απλά αφήνεις να χαθούν. 

Ή τους ανθρώπους που δεν αγάπησες.

Ήσυχες νύχτες σαν κι αυτή.

Θα'θελες ν'άπλωνε ο αέρας το χέρι του και να σ'ανέβαζε ψηλά.

Να σε ταξίδευε στις στιγμές που δεν εκμεταλλεύτηκες.

Μια ονειρεμένη πτήση στο ανέφικτο του κόσμου σου. 

Σιωπηλή και αθόρυβη. 

Κάπου ανάμεσα στις χαραγματιές του χρόνου.

(Μερικές νύχτες πριν. Εν κινήσει)

Η φωτογραφία της εβδομάδας

Απ'τις πιο μαγευτικές στιγμές... Να κοιτάζεις τον νυχτερινό ουρανό ξαπλωμένος στο δροσερό βουνίσιο σκληρό χώμα και σκεπή σου να'ναι τ'αστέρια... Ο δροσερός αέρας να βολτάρει ανάμεσα στα πεύκα αφήνοντας έναν ήχο ανεπανάληπτο, μια αόρατη μελωδία... Κι εσύ απλά κρατάς την ανάσα σου μη θέλοντας να χαλάσεις αυτή την μυσταγωγία. 

Μαγευτικές στιγμές...