Αγαπώ σημαίνει να βγαίνω απ'τον εαυτό μου και να έρχομαι εκεί που είναι ο άλλος

Αδέρφια μου αγαπητά, σκέφτηκα να απομαγνητοφωνήσω ένα μικρό απόσπασμα για την Αγάπη του μητροπολίτη Θεσ/νίκης π.Φιλοθέου. 

Αλλά θεωρώ ακόμη καλύτερα να σας αφήσω το μικρό βίντεο ΕΔΩ. 

Αδέρφια μου! Ας αγαπάμε! Ας στοχεύουμε εκεί! Κάθε μέρα, κάθε στιγμή! 

Τι ωραία που είναι η ζωή κοντά στον αγαπημένο μας Χριστό!

Κάνε τον Σταυρό σου και ξεκίνα!

 "Κάνε τον Σταυρό σου". Τι ωραία φράση! Τι γεμάτη νοήματα! Τι πνευματική! Με ελπίδα, πίστη!

 Κάνω τον Σταυρό μου, σηκώνω τον Σταυρό μου, αποδέχομαι ότι η ζωή μου έχει δυσκολίες αλλά ταυτόχρονα γνωρίζω ότι ο Θεός μου Πατέρας, είναι πάντα εδώ, δίπλα μου και δεν θα μ'αφήσει να συντριφτώ. Όσες δυσκολίες κι αν έρχονται από κάθε κατεύθυνση (είτε κι αν εκπηγάζουν κι από μέσα μου!), Εκείνος θα με στηρίξει. Θα με σηκώσει όπως σήκωσε τον απόστολό του Πέτρο όταν βυθιζόταν στα κύματα. Αρκεί να τον πιστεύω (παρ'όλο που η πίστη μου είναι αναιμική) και να Τον ζω.

Οπότε, αδέρφια μου, μιας και ξεκίνησε νέα χρονιά (πνευματική-εκκλησιαστική, σχολική, επαγγελματική, του καθενός μας απ'όποιο μέρος/κλάδο/χώρο βρίσκεται), ας κάνουμε τον Σταυρό μας κι ας βαδίσουμε τον αγώνα μας. 

είναι Παράδεισος!

Όσοι όμως επιθυμούν τη δόξα, μοιάζουν με γυμνό που ψάχνει

να βρει κουρέλι ή οτιδήποτε άλλο για να σκεπάσει τη γύμνια του.

Έτσι και αυτός που είναι γυμνός από αρετές,

ζητά τη δόξα των ανθρώπων.

Ανοίγω τα μάτια μου σε μια νέα μέρα. Πόσες υποχρεώσεις αμέσως κατακλύζουν το μυαλό μου (αρχίζει να δουλεύει πυρετωδώς), την καρδιά μου (αρχίζει να χτυπά γρήγορα). Μα γιατί; Γιατί; Κάτι ξέχασα. Κάτι αληθινό. Ξέχασα Αυτόν. Ξέχασα τον Θεό μου. 

Πόσο πιο όμορφα ξεκινά η μέρα μου όταν η πρώτη μου ανάγκη, η πρώτη μου σκέψη είναι ο Πατέρας μου ο ουράνιος. Με το που σκεφτώ πως όλα έχουν αναφορά σ'Εκείνον, τότε ασυναίσθητα γεμίζει ελπίδα όλη μου η ύπαρξη. Ηρεμώ. Ξέρω ότι η αγκαλιά Του χωράει και μένα.

Προσπαθώ μέσα στη μέρα. Κάποτε όχι και τόσο πολύ. Κάποτε τα πάθη μου με αιχμαλωτίζουν. Μα ξαναρχίζω με τη βοήθειά Του. Ταπείνωση... Τι σπουδαία αρετή... Όσοι άνθρωποι απογυμνώθηκαν από τα κουρέλια των παθών, δοξάστηκαν στον ουρανό για πάντα. Έγιναν άγιοι. Κοσμική δόξα, πλούτη, ηδονές... Όλα είναι φθαρτά, ατελή, παιδιά του ερέβους.

Θεέ μου, ξέρω ότι με έπλασες κατ'εικόνα και καθ'ομοίωσή Σου. Βοήθησέ με να προσπαθώ. Κάθε μέρα. Κάθε στιγμή. Η -από τώρα- ζωή μαζί Σου είναι Παράδεισος!

Σελίδες ημερολογίου

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

τελικά όλα (μα όλα!) στη ζωή μας εδώ στη γη έχουν άμεση σχέση με το πώς είμαστε πνευματικά. Σε τι κατάσταση βρίσκεται η ψυχή μας. Τα τακτοποιημένα ή τα ατακτοποίητά μας. Το συνειδητοποιώ κάθε φορά που αφήνομαι έρμαιο στους λογισμούς ή στα πάθη και τις αδυναμίες μου. Το νιώθω έντονα κάθε φορά που μετά από Θεία Κοινωνία νιώθω τον παράδεισο μέσα μου. 

Πώς αλλάζει εντελώς ο τρόπος μου... Είτε στο καλό είτε στο κακό. Τη μια κόλαση, την άλλη παράδεισος. 

Όπως έλεγε κι ο άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, η αμαρτία κάνει τον άνθρωπο πολύ μπερδεμένο ψυχικά και το ξεμπέρδεμα γίνεται μόνο με τον Χριστό. Χωρίς Χριστό τελικά, όλα θαμπώνουν, αποχρωματίζονται, αποσυντίθενται. 

Ψυχή μου, τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές εδώ στο ημερολόγιο, κάνε προσπάθεια. Αγωνίσου, Σεβάχ. Μια πάλη συνεχής που τα έχει όλα: και νίκες και ήττες και πτώσεις. Κι απογοήτευση. Μα, άμα μετανοήσεις, τι ομορφιά είναι αυτή που νιώθει κανείς μετά! Τι ευτυχία! Σαν να βρίσκουν όλα (μα όλα) το νόημά τους! Χριστέ μου, είσαι απόλαυση! Θέλω για πάντα να 'μαι κοντά σου.

για την εξομολόγηση

Ήρθε για να κλείσει ημερομηνία για τον γάμο του. 

Καθώς κοιτούσα εγώ το ημερολόγιο, το δικό του βλέμμα στάθηκε στο κρεμασμένο πετραχήλι που βρίσκεται πάντα μέσα στο γραφείο. 

Ήμουν έτοιμος να του πω τα σχετικά για την άδεια του γάμου του, όταν με φωνή αποφασιστική μου είπε "πάτερ φορέστε το πετραχήλι, θέλω να εξομολογηθώ".

Έκανα υπακοή. Το φόρεσα. Όταν το έβγαλα τα μάτια του ήταν διαφορετικά. Έκλαψε πολύ. Ήταν η πρώτη του φορά που εξομολογούνταν. Βαθιά μετάνοια. Βαθιά συναίσθηση της αμαρτίας.

"Πάτερ αύριο θα έρθω να τα πούμε για τον γάμο, σήμερα νιώθω ότι ξαναγεννήθηκα...ο νους μου σαν να τρελάθηκε από χαρά, δεν είμαι τώρα για να μου πεις για την χαρτούρα...", μου είπε και έφυγε.

Όντως το είδα, συναντήθηκε με τον Χριστό. Και όταν γίνεται αυτό ο άνθρωπος τα αφήνει όλα για να φυλάξει μέσα του αυτήν την γλυκιά τρέλα από την παρουσία Του. Δεν τον νοιάζει τίποτα, ούτε ακόμα και η ημερομηνία γάμου του.

----------------

Υ. Γ. Ο γάμος δεν αναβλήθηκε, αντιθέτως μάλλον θα γίνει και πιο νωρίς. 🙂

Ένα κείμενο του π.Παύλου Παπαδόπουλου (βλ.εδώ)

Για εκείνα που συχνά ξεχνώ

Μου δώρισε για τη γιορτή μου ένας καλός φίλος το βιβλίο "Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας" των εκδόσεων 'εν πλω' που αφορά το βίο και τις διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα. 

Και καθώς το ξεκίνησα μόλις τώρα, έφτασα σ'ένα σημείο που μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Και θα'θελα να το μοιραστώ μαζί σου:

Δίδασκε πάντα (σ.σ: ο γέροντας Θαδδαίος) ότι σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι η επιστροφή στην αγκαλιά του ουράνιου Πατέρα, η επιστροφή του ασώτου υιού από το μακρινό τόπο στη χώρα των ζώντων. "Ολόκληρη την ζωή μου βασανιζόμουν με λογισμούς σχετικούς με τον σκοπό της ζωής μας -συχνά διερωτώμουν πού πηγαίνουμε. Είχε τάχα να κάνει η ζωή μόνο με την απόκτηση υλικού πλούτου, μόνο με το φαγητό και το ποτό; Αυτό ήταν το νόημα της ζωής;"

Αυτό το απόσπασμα με συγκλόνισε γιατί πάμπολλες φορές καταπιάνομαι εμμονικά με πράγματα της καθημερινότητας και ξεχνώ να ρωτώ τον εαυτό μου αυτά τα ερωτήματα. Θεωρώ τη ζωή ως ενα χαρτί με εργασίες που πρέπει να γίνουν κι ηρεμώ μόνο αν βάλω ένα "τικ" ότι τις έκανα. Πάμπολλες φορές απλά κάνω αυτό που 'πρέπει' και ξεχνώ πως η αλήθεια κρύβει μέσα της τη ζωηράδα και τη φρεσκάδα του έρωτα. Το ασυμβίβαστο με τα πράγματα αυτού του κόσμου που κάποτε χάνονται απ'το πέρασμα της φθοράς. Τη μετοχή στην αγκαλιά του Χριστού, τη γεύση απ'το Ποτήρι της κοινωνίας μαζί Του.

Πρωινό. Σε κάποια μαγευτική παραλία.

Το Σάββατο πρωί βρέθηκα σε μια πανέμορφη παραλία(φωτογραφία παραπάνω). Δεν ήταν απ'τις κλασικές αμμουδερές παραλίες. Είχε πέτρες. Πανέμορφες. Δένανε με το τοπίο τόσο αρμονικά... Ένιωσα πολύ τυχερός, πολύ ευλογημένος που μ'άφησε ο Θεός να ζήσω μια τόσο όμορφη εμπειρία.

Καθώς, λοιπόν, απολάμβανα την πρωινή μυσταγωγία παρατηρούσα τα κύματα. Με τι τρόπο έρχονταν μέχρι στην ακρογιαλιά. Προηγουμένως είχαν ξεκινήσει ένα μακρύ ταξίδι χάρη στον αέρα... Και καθώς έρχονταν με διακριτική ορμή μέχρι την αμμουδιά, έκαναν έναν γεμάτο -κροταλιστό σχεδόν- θόρυβο. Απ'τις πέτρες που παράσερναν και σήκωναν σε μια σχεδόν κυκλική κίνηση. 

Και σκέφτηκα: "Κοίτα να δεις... Το θαλασσινό νερό μπορεί να σηκώσει ολόκληρες πέτρες και να τις πάει όπου θέλει. Παρ'όλη τη φαινομενική ασημαντότητά του, μπορεί -χάρη στον αέρα- να κάνει αυτό που φαίνεται απίθανο: να μετακινήσει τις βαριές πέτρες". 

Τελικά, ίσως έτσι είναι η ζωή μας.

Μοιάζουμε πολύ με το θαλασσινό νερό. Είμαστε διάφανοι. Είμαστε παροδικοί. Κάποτε κι εμείς -όπως κι αυτό- "εξατμιζόμαστε", αλλάζουμε ζωή. Προχωράμε προς τον ουρανό.

Παρ'όλα αυτά, όσο είμαστε εδώ στη γη, μπορούμε να συγκεντρώσουμε τέτοια δυναμική που ακόμη και προβλήματα ασήκωτα σαν τις πέτρες του βυθού μπορούμε να τα "μετακινήσουμε", να τα αντιμετωπίσουμε. Όχι μόνοι μας. Μα με τη δύναμή Του.

Αρκεί να το θελήσουμε. Να Τον αφήσουμε να επέμβει με το γλυκό του ουράνιο τρόπο. Ελευθερία. Ατέλειωτη ελευθερία. Τι απίστευτα θεϊκό και ασύνορο είναι αυτό το αχώρητο δώρο Του... Μπορεί να μας ενώσει με τα πάντα. Να μας ενώσει. Να κάνει απίθανες τις εμπειρίες μας. Τα όνειρά μας. Να απαλύνει τους πόνους μας. Να δώσει ομορφιά στις νότες της ύπαρξής μας.

Καλημέρα. Καλή δύναμη. Να εύχεσαι.

Τώρα

Γεια. Ακούω αυτό από αθέατα περάσματα. Με άγγιξε πολύ. Άκουσέ το κι εσύ αν θες.

Να εύχεσαι. Για όλο τον κόσμο.

Καλό ξημέρωμα. Τα λέμε αύριο πρωί.

Όπου και ν'ανήκεις, σ'αγαπώ!

Μπορεί αυτή η ανάρτηση να πληγώσει κάποιους ή να προβληματίσει κάποιους άλλους, όμως είναι απλά η δικιά μου άποψη. Διάβασέ την απλά και, αν σε στεναχωρήσει, απλά ξέχασέ την.

Αρκετές φορές έχω δει και έχω ζήσει πολλούς "χριστιανικούς" καυγάδες. Απ'τα μέσα και απ'τα έξω. "Εγώ είμαι της Α οργάνωσης", λέει ο ένας. "Εγώ ανήκω στη Β οργάνωση" λέει ο άλλος. "Η αλήθεια είναι αυτή της Γ κίνησης" ή "το σωστό είναι αυτό που λέει το Δ μοναστήρι" ή "Ο τάδε γέροντας μιλάει 100% ορθόδοξα" κ.ο.κ.

Και δώσ'του καυγάδες. Και δώσ'του διαδικτυακοί διαξιφισμοί.και απειλές και σχόλια να τρελαίνεσαι. Βλέποντας και έχοντας ζήσει τέτοιες καταστάσεις, θλίβομαι. Δε μου βγαίνει να λάβω το λόγο και να μιλήσω. Προτιμώ να σιωπώ... Γιατί;

Επειδή ξεχνάμε το βασικό: την αγάπη. Η αγάπη είναι ο κεντρικός άξονας της ζωής κοντά στο Χριστό. Το να είμαι μέσα στην εκκλησία Του (δηλαδή, στην κοινωνία Του) σημαίνει ότι κάνω χώρο στην καρδιά μου να χωρέσει και ο διπλανός μου. Να νιώσει άνετα. Να νιώσει ζεστά, οικεία, γλυκά. Να νιώσει ελεύθερα. 

Πώς μπορώ να λέω ότι την αλήθεια την έχει ο Α ή ο Β,κλπ; Το Χριστό τον ίδιο τον ρωτήσαμε; Ο ίδιος με την τόσο ανατρεπτική, ριζοσπαστική ζωή του έκανε παρέα με όλους! Μίλησε με όλους! Άγγιξε, θεράπευσε, βάδισε, είδε κάθε άνθρωπο ανεξάρτητα από κόμματα, παρατάξεις, τάξεις, κλίκες, κλπ.

Είσαι της τάδε οργάνωσης; Σ'αγαπώ! Ανήκεις στον πνευματικό χώρο του τάδε μοναστηριού ή ενορίας; Σ'αγαπώ! Δεν ανήκεις πουθενά; Σ'αγαπώ! Στο ιατρείο που λέγεται εκκλησία είμαστε όλοι μαζί! Όχι ο καθένας με το δικό του σκάφος. Ένα είναι το καράβι με καπετάνιο τον πιο δυνατό απ'όλους: τον σταυρωμένο και αναστημένο Χριστό.

Ζωή χωρίς Χριστό δεν αντέχεται!

Ζωή χωρίς Χριστό δεν αντέχεται. Δεν παλεύεται με τίποτα! Ζωή χωρίς Χριστό σημαίνει πως μετά το θάνατο, χάνεσαι....

Άμα νιώσεις το χάδι το θεϊκό μέσα σου, πείθεσαι. Μαλακώνει  η ψυχή. Γαληνεύει η καρδιά. Ζωή με το Χριστό σημαίνει πως θα έχεις τη δυνατότητα να σβήσεις τους λεκέδες της ψυχής σου και να λάμψεις με αιώνιες προοπτικές. Ζωή με το Χριστό σημαίνει πως δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Ζωή με το Χριστό σημαίνει μετοχή στην αθανασία, στο γλυκό ολοκληρωτικό δόσιμο και δέσιμο μαζί του. Ζωή με το Χριστό σημαίνει ζεστή αγκαλιά σε όλους τους γύρω σου ανθρώπους. Σημαίνει πράγματα που ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα δεν έχεις φανταστεί!

Μη ψάχνεις αλλού, αδερφή/έ, το νόημα της ζωής. Προσκάλεσε το Χριστό στη ζωή σου και όλα μέσα σου θα γίνουν καινούρια!


υγ: Ο τίτλος είναι από μια φράση του π.Ανδρέα Κονάνου