Η παραβολή του σπορέα

 Τι όμορφη και τι διδακτική η χθεσινή παραβολή του σπορέα!

Ας αφήσουμε (πατήστε εδώ) τον π.Αθανάσιο, μητροπολίτη Λεμεσού, να μας κατηχήσει πάνω σ'αυτήν :)

εσύ κάνε αυτό που μπορείς

"Εσύ κάνε αυτό που μπορείς· κάνε ό,τι μπορείς, χωρίς ν’ αγχώνεσαι, χωρίς ν’ αγωνιάς, χωρίς να ταλαιπωρείσαι. Αφού κάνεις αυτό που μπορείς και η συνείδησή σου σού καταμαρτυρεί ότι «έκανα ότι μπορούσα, μέχρις εδώ! Από εδώ και κάτω δεν μπορώ να κάνω τίποτα!» Τότε παραδίδεις το θέμα, το πρόβλημα, το παιδί σου, την υγεία σου, τα οικονομικά σου, ό,τι έχεις που σε βαραίνει το παραδίδεις στα χέρια του Θεού. Και τότε πράγματι, εκεί ο Θεός εμφανίζεται!"

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

πηγή: ομάδα ΙΧΘΥΣ

Περνάς δύσκολα

Ο τίτλος είναι απ'την ομώνυμη ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου, απ'τη σειρά εκπομπών "είκοσι λεπτά αρκούν". Μου άρεσε πολύ αυτή η ομιλία. Ίσως γιατί κι εγώ περνώ δύσκολες στιγμές. Ίσως διότι το timing ήταν ό,τι πρέπει. Ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σου.

.....κι είναι ένα πολύ καλό βήμα αυτό που κάνεις: το ότι αφήνεσαι κι ανοίγεσαι. Ανοίγεις το νου σου. Ανοίγεις την καρδιά σου και λες: Ίσως κάποια μέρα, ίσως κάποια στιγμή, μπορεί και τώρα, να το δω αλλιώς το θέμα μου. Κι αν το δω αλλιώς, θα χαμογελάσω. Θα πω "ναι, ξεπερνιέται. Μπορώ, ναι. Μπορώ να ζήσω. Μπορώ να παλέψω".....

Εύχομαι να'σαι καλά. Να προσπαθείς. Να ελπίζεις. Και να τη μοιράζεις και στο διπλανό σου. Πού ξέρεις... Ίσως, ο διπλανός σου το'χει κι αυτός ανάγκη. Μαζί, στην ίδια γη περπατάμε. Καλή δύναμη!

Εσύ, έχεις χαρά μες την καρδιά σου;

Εσύ, έχεις χαρά μες την καρδιά σου;

Δεν σε ρωτάω αν είσαι καλά. Αν έχεις έγνοιες, σκοτούρες, προβλήματα. Από καιρό σε καιρό αυτά αλλάζουν άλλωστε. Ούτε αν είσαι ικανοποιημένος με τη ζωή σου.

Αν έχεις μέσα σου χαρά. Ανάπαυση. Αυτό σε ρωτάω.

Μπορεί να είσαι ηθικός, καθωσπρέπει, σεβαστός. Μπορεί να έχεις πρόσωπο στην κοινωνία. Να έχεις φίλους. Παρέες. Ανθρώπους γύρω σου. Μπορεί να έχεις δύναμη, χρήματα, γνωριμίες. Μπορεί και πάλι να μην έχεις τίποτα από όλα αυτά. Και στις δυο τις περιπτώσεις όμως, μπορεί να πιάνεις τον εαυτό σου να έχει μια εσωτερική κόπωση, μια έλλειψη διάθεσης για ζωή, μια βαριεστημάρα.

Είναι γιατί, είναι ανεξάρτητα όλα αυτά με την πραγματική χαρά. Με την πραγματική ανάπαυση της καρδιάς.

Την έχεις; Έχεις χαρά μες στην καρδιά σου;

Αν ναι, να ξέρεις πως σε ζηλεύω. Προσπάθησε να τη φυλάξεις, όσο πιο καλά μπορείς. Ως τον πιο πολύτιμο 

θησαυρό σου.

Αν πάλι όχι, αναρωτήσου. Τι σου λείπει; Τι θα ήθελες; Μην βιαστείς να απαντήσεις. Σκέψου. Υπάρχει κάτι στο κόσμο αυτό, που με βεβαιότητα θα έλεγες, ότι θα σου παρείχε τη χαρά αυτή; Αυτή την εσωτερική ανάπαυση;

Ξέρεις…

Μπορείς να ψάξεις όσο θες. Μόνο όμως η αναζήτηση του Θεού, του Ζώντος Θεού, μόνο αυτή μπορεί να σου παρέχει την ανάπαυση και τη χαρά, που η καρδιά ζητάει.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ψυχολόγος M.Sc.

πηγή: http://e-psyxologos.gr/esi-echis-chara-mes-tin-kardia-sou/

Γιατί σαν το φως Του άλλο δεν έχει.

καὶ μετὰ τὸ πῦρ, φωνὴ αὔρας λεπτῆς.

Κἀκεῖ Κύριος

Κι είναι κι εκείνες οι στιγμές που λες "πάει πια, δεν αντέχω άλλο". Κι έρχεται τότε η βροχή. Και ξεπλένει τις θάλασσες των ματιών σου. Κάτι γίνεται τότε και, την τελευταία στιγμή, η άβυσσος μέσα σου χάνεται μονομιάς. 

  Ένα γλυκό αεράκι έρχεται σιωπηλά μ'ελπίδα να γεμίσει το κενό στα πνευμόνια σου. Αύρα ολόδροση, μαγευτική, γεμάτη φως κι Αγάπη. Και γαληνεύεις. Και νιώθεις την ψυχούλα σου έτοιμη να σπάσει απ'τη χαρά. Έρχεται έτσι στα ξαφνικά. Για μια στιγμή. Και μπορείς κι αντέχεις μετά για χίλιες κι ακόμα χίλιες στιγμές. 

  Κι ουρανός ξανά βρίσκει στην καρδιά σου το νόημά του. Γίνονται μετά οι πόνοι φτερουγίσματα και τα δάκρυα αγκαλιές. Και μέσα σου είσαι πια σίγουρος. Οι εμπειρίες πια ζωγραφίστηκαν με χρώματα μοναδικά. Γιατί σαν το φως Του άλλο δεν έχει. 

  

Είμαστε άνθρωποι, μα δεν είμαστε μόνοι μας!

Words move, music moves only in time;

but that which in only living

 can only die

  Τη μια στιγμή δε χορταίνουμε τον ήλιο και τη ζωηρή λιακάδα. Την άλλη βυθιζόμαστε στο μαύρο βυθό των προβλημάτων μας. Τη μια στιγμή είμαστε αισιόδοξοι και βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο και την επόμενη πασχίζουμε να διαχειριστούμε τα μαχαίρια του πόνου που μας διαπερνούν.

  Η ύπαρξή μας θυμίζει τη θάλασσα: μια στιγμή γαλήνια και μια φουρτουνιασμένη. Τα μάτια μας τον ουρανό: τη μια γεμάτος φως, την άλλη μ'ατέλειωτα δάκρυα βροχής.

  Έχουμε μια καρδιά που χτυπάει ανεξάρτητα απ'τα γεγονότα. Συνεχίζει το έργο της όποια κι αν είναι η πορεία των καταστάσεων. Μπορεί να πονέσει, να δυσκολευτεί, άλλοτε να χτυπάει γρηγορότερα κι άλλοτε πιο αργά, πάντα όμως θα χτυπάει. Μέχρι ν'ανηφορίσουμε για τα αθέατα παλάτια τ'ουρανού.

  Αυτό ας γίνει παράδειγμα και για μας. Το ίδιο μας το σώμα (το τόσο σοφά πλασμένο) μας δείχνει το δρόμο. Να μην τα παρατάμε. Να κάνουμε ό,τι μπορούμε. Και δεν είμαστε ποτέ μόνοι. Εκεί, στις μαύρες μας στιγμές πάντα υπάρχουν κι άλλοι δίπλα μας. Άνθρωποι άγγελοι κι άγγελοι άνθρωποι. Θα χαίρονται μαζί μας, θα πονάνε μαζί μας, θα μας συμπαραστέκονται. Όπως ακριβώς χαίρεται ή πονά ολόκληρο το σώμα μας αν κάποιο όργανο ή τμήμα του αισθανθεί ανάλογα.

Γι΄αυτό, μην ξεχάσεις να ζεις. Ν'ανασαίνεις. Στο σήμερα, στο τώρα σου! Καλημέρα, καλή δύναμη!

υγ: Την αρχική ιδέα γι'αυτή την ανάρτηση την είχα από εδώ. Βέβαια, οι λέξεις πάλι κατευθύνθηκαν μόνες τους και έγραψα άλλα απ'αυτά που ήθελα να γράψω! 

υγ2: Το τρίστιχο στην αρχή είναι απόσπασμα απ'την ποιητική συλλογή "Τα τέσσερα κουαρτέτα" του T.S. Elliot και σε μετάφραση της Έφης Αθανασίου σημαίνει: "Οι λέξεις κινούνται, η μουσική κινείται μόνο μέσα στο χρόνο. Αλλά αυτό που μόνο ζει μόνο να πεθάνει μπορεί".

υγ3: Ο χρόνος μου είναι εξαιρετικά περιορισμένος, όμως χαίρομαι πολύ που λαμβάνω τόσα mail, τα σχόλια και τις ευχές. Να είστε όλοι σας καλά. 

Εναλλακτικό καρναβάλι

...because when you fall in love,

you fall in love with everything, with everyone

and you look at the world through a new pair of eyes

  Κάπου ανάμεσα στις παρελάσεις, στα ξεφαντώματα, στις όμορφες ξεσηκωτικές μουσικές, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται διάφορα. Μόλις κατέβηκα απ'το πεζοδρόμιο. Παντού γιρλάντες, σερπαντίνες, χαρτοπόλεμος. Ασυναίσθητα η καρδιά μου ταξιδεύει νοητά μέχρι τους καταυλισμούς των ανθρώπων που ήρθαν πρόσφυγες στα χώματά μας. Αγάπη, δώσε αγάπη, ψιθυρίζει μέσα μου μια λεπτή φωνούλα.

  Για μερικά δευτερόλεπτα σταματάει η μουσική απ'τα μεγάφωνα. Σφυρίχτρες, φωνές μικρών παιδιών, γέλια ακούγονται από δεξιά κι αριστερά μου. Δεκάδες σπαθάκια, καπέλα του Ζορώ, κάπες του Σούπερμαν περνούν από δίπλα μου. Και πάλι ασυναίσθητα η καρδιά μου φτερουγίζει: μέχρι τους θαλάμους της παιδικής πτέρυγας των νοσοκομείων. Εκεί που συντελούνται τόσα μυστήρια... Αγάπη, δώσε αγάπη, ψιθυρίζει μέσα μου μια λεπτή φωνούλα.

  Αυτές τις Απόκριες θα'θελα να κάνω το ακριβώς αντίθετο απ'αυτό που κάνουν όλοι. Δε θέλω να φορέσω κάποια στολή. Δε θέλω να βάλω κάτι. Θέλω να βγάλω. Να βγάλω τα "πρέπει" απ'τις στιγμές μου. Θέλω μονάχα ν'ανοίξω το παράθυρο της ψυχής μου. Αθόρυβα. Να πάρω το ρούχο της καρδιάς μου κι αφού το αφήσω να το δει ο ήλιος του πρωινού, να το χρωματίσω με αγάπη. Με το απλό γέλιο μιας παιδικής φωνούλας. Με τα δάκρυα και τη χαρά ενός ζευγαριού που παλεύει να τα βγάλει πέρα μέσα στην ειλικρίνεια της φτώχειας τους... Και πάλι, η ίδια φωνούλα μέσα μου σιγοψιθυρίζει: Αγάπη, δώσε αγάπη.

  Κι εκείνη τη στιγμή κοιτάζω ένα μήνυμα στο κινητό μου. Είναι απ'την ομάδα του Viber με τα ονόματα για προσευχή. Βλέπω τόσα ονόματα, τόσα προβλήματα: εγχείρηση, αιμοκάθαρση, χωρισμός, καρκίνος, εργασιακά προβλήματα, φυλακή... Και τόσα άλλα... Θέλω να μπορούσα να 'μαι έστω για λίγο εκεί. Να αγκαλιάσω όλους αυτούς τους ανθρώπους. Όπως θα'θελα και γω όταν δυσκολεύομαι. Για να μη νιώθω μόνος. 

  Δε ξέρω να σου πω κάτι. Μη μου ζητάς απαντήσεις. Δεν έχω. Μονάχα εμπειρίες. Ξέρω πώς είναι να πονάς. Να πασχίζεις. Να γελάς. Να ελπίζεις. Έρχεται που λες, καλέ μου φίλε/η, κάποια στιγμή δίχως να το περιμένεις μια γλυκιά ελπίδα. Και φωτίζει τα σκοτάδια. Γεμίζει ελπίδα το σώμα ολόκληρο: τα μάτια, τα χέρια, τα πόδια, την καρδιά. Και λες "πάει, αποτρελάθηκα. Από πού να'ρχεται άραγε τόση γαλήνη"; Σαν τα γλυκά πρώτα λουλούδια της άνοιξης. Και σαν τα χελιδόνια.

  Αυτό το καρναβάλι θα'θελα ν'αφήσω τη Χάρη Του να σεργιανίσει στον ατακτοποίητο κήπο της καρδιάς μου. Να βγάλει από πάνω μου όσα αγκάθια, όσους λεκέδες, όσα με στεναχωρούν. Και να με βοηθήσει να βγω απ'τα "θέλω" μου. Να μάθω ν'αγαπάω. Να εύχομαι με την καρδιά μου. Να ερωτεύομαι τη γλύκα της αλήθειας Του που απελευθερώνει. Γιατί, όταν ερωτεύεσαι, όλα γίνονται πανέμορφα, καινούρια. Άνθρωποι, φύση, ζώα, ο αέρας που ανασαίνουμε. Όλα. Όλα γίνονται μια αγκαλιά.  

Καλή αυριανή να'χεις. Πολλές ευχές για ένα όμορφο ξημέρωμα Καθαράς Δευτέρας. Μπαίνει ένα όμορφο, νέο χρονικό διάστημα. Καλή αρχή :)

υγ: Το τρίστιχο στην αρχή είναι απ'αυτό το τραγούδι
υγ2: Σχετική είναι και η ανάρτηση εδώ 
υγ3: Ένας φίλος μου θύμισε κι αυτήν.

  

Αν κάποιες φορές νιώθουμε μόνοι μας

Diving into the existence of light,

starting to believe I'm just an autumn leaf

Ναι, υπάρχουν τόσα προβλήματα στις ζωές μας. Αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Μα ίσως οι πιο μεγάλες δυσκολίες είναι που χρειάζονται τις πιο μεγάλες καρδιές. Ίσως τότε είναι που ο ουρανός αποκτά σχήμα, όρια και ύπαρξη μέσα μας. Μια γαλαξιακή γέννηση -αθέατη μα παρούσα.

Θα'ταν λες παράδοξο αν καθένας από μας ήταν κι από ένα αστέρι; Αυτά που βλέπουμε εκείνη τη στιγμή καθώς κοιτάζουμε ψηλά, έξω απ'το παράθυρο του δωματίου μας;

Θα'θελα να γνωρίσω πώς ζωγραφίζουν τα μάτια σου τη μυσταγωγία τ'ουρανού. Ξέρεις πότε εννοώ. Όταν όλοι οι άλλοι έχουν πέσει για ύπνο και τυχαίνει να'σαι μόνο εσύ ξύπνιος. Εσύ και οι σκέψεις που πλημμυρίζουν τα τρίσβαθα της καρδιάς σου. 

Μα να σου πω κάτι; Πάντα δίπλα από κάθε αστέρι υπάρχει κι ένα άλλο. Ίσως πιο ζωντανό, ίσως λιγότερο λαμπερό. Μα όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα σου, πάντα θα δεις αστέρια να συνυπάρχουν. Μέσα στο διαμαντένιο νυχτερινό πέπλο.

Ίσως, τελικά να'μαστε κι εμείς αστέρια... Και είμαστε πάντα ο ένας κοντά στον άλλον. Κι αν κάποιες φορές νιώθουμε μόνοι μας, είναι που χρειάζεται λίγο να κοιτάξουμε δίπλα μας: το φως κάποιας διπλανής καρδιάς θα'ρθει, άμα το ζητήσουμε, να μας ζεστάνει. 

Ευχή και προσευχή για καληνύχτα από ένα πολύ μικρό δωμάτιο.

υγ1: Το δίστιχο στην αρχή είναι στίχοι από ένα παλιό μου τραγούδι
υγ2: Η φωτογραφία είναι πίνακας του Pablo Milan.

Πρωινό. Σε κάποια μαγευτική παραλία.

Το Σάββατο πρωί βρέθηκα σε μια πανέμορφη παραλία(φωτογραφία παραπάνω). Δεν ήταν απ'τις κλασικές αμμουδερές παραλίες. Είχε πέτρες. Πανέμορφες. Δένανε με το τοπίο τόσο αρμονικά... Ένιωσα πολύ τυχερός, πολύ ευλογημένος που μ'άφησε ο Θεός να ζήσω μια τόσο όμορφη εμπειρία.

Καθώς, λοιπόν, απολάμβανα την πρωινή μυσταγωγία παρατηρούσα τα κύματα. Με τι τρόπο έρχονταν μέχρι στην ακρογιαλιά. Προηγουμένως είχαν ξεκινήσει ένα μακρύ ταξίδι χάρη στον αέρα... Και καθώς έρχονταν με διακριτική ορμή μέχρι την αμμουδιά, έκαναν έναν γεμάτο -κροταλιστό σχεδόν- θόρυβο. Απ'τις πέτρες που παράσερναν και σήκωναν σε μια σχεδόν κυκλική κίνηση. 

Και σκέφτηκα: "Κοίτα να δεις... Το θαλασσινό νερό μπορεί να σηκώσει ολόκληρες πέτρες και να τις πάει όπου θέλει. Παρ'όλη τη φαινομενική ασημαντότητά του, μπορεί -χάρη στον αέρα- να κάνει αυτό που φαίνεται απίθανο: να μετακινήσει τις βαριές πέτρες". 

Τελικά, ίσως έτσι είναι η ζωή μας.

Μοιάζουμε πολύ με το θαλασσινό νερό. Είμαστε διάφανοι. Είμαστε παροδικοί. Κάποτε κι εμείς -όπως κι αυτό- "εξατμιζόμαστε", αλλάζουμε ζωή. Προχωράμε προς τον ουρανό.

Παρ'όλα αυτά, όσο είμαστε εδώ στη γη, μπορούμε να συγκεντρώσουμε τέτοια δυναμική που ακόμη και προβλήματα ασήκωτα σαν τις πέτρες του βυθού μπορούμε να τα "μετακινήσουμε", να τα αντιμετωπίσουμε. Όχι μόνοι μας. Μα με τη δύναμή Του.

Αρκεί να το θελήσουμε. Να Τον αφήσουμε να επέμβει με το γλυκό του ουράνιο τρόπο. Ελευθερία. Ατέλειωτη ελευθερία. Τι απίστευτα θεϊκό και ασύνορο είναι αυτό το αχώρητο δώρο Του... Μπορεί να μας ενώσει με τα πάντα. Να μας ενώσει. Να κάνει απίθανες τις εμπειρίες μας. Τα όνειρά μας. Να απαλύνει τους πόνους μας. Να δώσει ομορφιά στις νότες της ύπαρξής μας.

Καλημέρα. Καλή δύναμη. Να εύχεσαι.

Κάτι ομορφότερο πάντα θ'αρχίζει

Υπάρχουν στιγμές -και μάλιστα κάποιες φορές είναι τόσο δύσκολες- που αισθάνεσαι πως πέφτεις σ'έναν τοίχο. Χτύπημα σκληρό, ακαριαίο. Που δεν το περίμενες. Και ο πόνος είναι τόσο ξαφνικός και αναπάντεχος που αρχίζει να σε τραβάει και να σε τραβάει προς την απόγνωση. Κοιτάζεις και το μόνο που βλέπεις είναι αδιέξοδο. Σκοτάδι. Μοναξιά.

Τι γίνεται τότε; Τότε που όλα όσα πίστευες αρχίζουν να βαραίνουν από χιλιάδες ερωτηματικά; 

...

Θυμάμαι είχα συναντήσει στο Αχέπα μια γυναίκα της οποίας η ζωή ήταν μια απέραντη δοκιμασία. Προσωπικές δυσκολίες, οικονομικά αδιέξοδα, παιδί μπλεγμένο στα ναρκωτικά, σύζυγος με κινητικά προβλήματα... Αυτή η γυναίκα, όμως, είχε τόσο καθαρά μάτια. Μια φτιαξιά που εξέπεμπε ελπίδα, που ακτινοβολούσε κάτι μαγικό, κάτι ουράνιο. Θυμάμαι, λοιπόν, που μου'χε πει: "Ό,τι και αν σου συμβεί, όσα εμπόδια ή αδιέξοδα κι αν βρεις, ποτέ σου να μην το βάλεις κάτω. Η απελπισία είναι του κακού, παιδί μου. Μην την αφήσεις να σε κυριεύσει. Ο Χριστός βρίσκεται εκεί που η λογική μας δε μπορεί να προχωρήσει άλλο πια". Δε πρόκειται να ξεχάσω ποτέ αυτές τις φράσεις...

Η ζωή μας σίγουρα είναι ένα στιγμιότυπο. Κάτι που με τον καιρό θα ωριμάσει, θ'αλλάξει, θα προχωρήσει. Είτε μπρος είτε πίσω. Θυμάμαι στο Λονδίνο, στο London Eye, ήταν ένας καταπληκτικός ζωγράφος που έφτιαχνε πορτραίτα των επισκεπτών. Μου'χε κάνει εντύπωση η σπιρτάδα και η ευκινησία των χεριών του. Μπορούσε με απλές γραμμές και σχεδόν αέρινες κινήσεις να δώσει απίστευτη προοπτική, να αποτυπώσει το βάθος των ματιών, την μαγεία της φύσης γύρω... 

Ίσως έτσι είναι και η δύσκολη στιγμή. Μπορεί να βλέπεις τώρα μόνο σκληρό τοίχο μπροστά σου. Μα σιγά-σιγά, με υπομονή, ίσως αυτό το σκληρό σκίτσο του τοίχου που προβάλλει απ'το παράθυρο των ματιών σου να δώσει τη θέση του σε μια εντυπωσιακή πόρτα για κάτι απίστευτα όμορφο. Για κάτι τόσο μαγικό που δε μπορείς να το φανταστείς!

Μην τα παρατήσεις. Αγκάλιασε τη ζωή, προσευχήσου, δυνάμωσε και προχώρα! Και μη ξεχνάς: δεν είσαι ποτέ μόνος. Όλοι μαζί είμαστε! Μαζί πονάμε, μαζί κλαίμε, μαζί χαμογελάμε.

υγ: Οι λέξεις με ανοιχτό γαλάζιο οδηγούν σε links. Πάτα κλικ πάνω τους, αν θες. Καλημέρα!

Μερικά μυστικά προσευχής από μια καρδιά γεμάτη αγάπη

Βρήκα στο βιβλίο "Βίος και Λόγοι" του άγιου (και επίσημα πλέον!) γέροντα Πορφυρίου ένα κομμάτι που μιλάει για την προσευχή. Πιο συγκεκριμένα, ο γέροντας αναφέρεται στις περιπτώσεις που ο Θεός δε μας δίνει αυτό που με ένταση και επιμονή ζητούμε.

Να μην εκβιάζουμε με τις προσευχές μας τον Θεό. Να μη  ζητάμε απ'το Θεό να μας απαλλάξει από κάτι, ασθένεια κλπ ή να μας λύσει τα προβλήματά μας, αλλά να ζητάμε δύναμη και ενίσχυση από Εκείνον για να τα υπομένουμε. 

Όπως Εκείνος κρούει με ευγένεια την πόρτα της ψυχής μας, έτσι κι εμείς να ζητάμε ευγενικά αυτό που επιθυμούμε κι αν ο Κύριος δεν απαντάει, να σταματάμε να το ζητούμε. Όταν ο Θεός δε μας δίνει κάτι που επίμονα ζητάμε, έχει το λόγο Του. Έχει κι ο Θεός τα μυστικά Του.

Εφόσον πιστεύουμε στην αγαθή Του πρόνοια, εφόσον πιστεύουμε ότι Εκείνος γνωρίζει τα πάντα απ'τη ζωή μας κι ότι πάντα θέλει το αγαθόν, γιατί να μη δείχνουμε εμπιστοσύνη; Να προσευχόμαστε απλά και απαλά, χωρίς πάθος και εκβιασμό. (...) Μην κυνηγάμε ν'αποχτήσουμε αυτό που θέλουμε, αλλά να τ'αφήνουμε στο θέλημα του Θεού. Γιατί, όσο το κυνηγάμε, τόσο αυτό απομακρύνεται. Άρα, λοιπόν, υπομονή και πίστη και γαλήνη. Κι αν το ξεχάσουμε εμείς, ο Κύριος ποτέ δε ξεχνάει κι αν είναι για το καλό μας, θα μας δώσει αυτό που πρέπει κι όταν πρέπει.

Δώσε μου το χέρι σου

        Δεν έχω να σου πω πολλά σήμερα.

          Μονάχα μετράω τις πληγές μου. Και κάθε μου πληγή, όσο βαθιά κι αν ήταν, μ'έκανε να σφίξω τα δόντια. 

Ναι, πάλεψα και παλεύω. Όπως κι εσύ. Κι εσύ το ίδιο έκανες. 

Ναι, μου το'χες πει. Ακόμα η πληγή δε γιατρεύτηκε.

Μα δε μασάμε. Όχι γιατί είμαστε υπεράνθρωποι. Όχι...

Έχουμε, όμως, μια ελπίδα που έχει τέτοια δυναμική που κάνει στάχτη όσα τρομερά εμπόδια μας βρούνε. 

Έχουμε μιαν Αγάπη που μαλακώνει όλες μας τις πληγές.

Η δύναμή μας εν ασθενεία τελειούται...

Γι'αυτό, δώσε μου το χέρι σου. Και συ, πιάσε το δικό μου. 

Σήκω. Περπάτα. Μαζί, μπορούμε!

Το βλέμμα μας τώρα ακτινοβολεί ελπίδα άλλου ουρανού.

Δεν είν'αυτό το τέλος! Νιώσε το βαθιά στην καρδιά σου! 

Κοίτα το σταυρό Του. Εκεί όλα είναι δυνατά...

Κύριε ελέησέ μας.

Να ξαναρχίσει απ'την αρχή!

Μη φοβηθείς άμα δεις τα προβλήματα να σε πνίγουν.

Θυμήσου πως κι ο ήλιος κάποτε δύει.

Για ν'ανατείλει την επόμενη και να ξαναρχίσει το ταξίδι του.

Η ελπίδα δε χάνεται ποτέ :)

ΘΕΡΜΕΣ ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!!

Μη φοβηθείς αν δεις τα δύσκολα!

Ατάκα πολυγραμμένη και χιλιοειπωμένη!

Μα είναι εκφραστική και αληθινή και την πιστεύω. 

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν και πλήττουν εγκλωβισμένοι στην "ασφάλεια" του περιβάλλοντός τους, της δουλειάς τους, της ζωής τους. 

Υπάρχουν, όμως και άνθρωποι που ζουν απελευθερωμένοι μέσα στην "ανασφάλεια" της καθημερινότητάς τους: με τα λογής-λογής προβλήματα και τις συνεχείς φουρτούνες της ζωής. Να στο πω κ λίγο διαφορετικά: Αυτοί οι άνθρωποι δε βαριούνται!

Η ζωή τα'χει όλα. Μα θέλω να πιστεύω πως ο καθένας μας παίρνει αυτό που αντέχει και όχι παραπάνω! Αρκεί να μην τα παρατάει.

Οπότε, κουράγιο. Προσευχή. Ελπίδα. Προσπάθεια. Αυτά είναι τα μυστικά για να απολαύσεις το αναπάντεχο και όμορφο ταξίδι της ζωής.

Κλείνω με μια φράση που διάβασα χτες και μ'άρεσε. Είναι του Δημ.Χορν: "Δεν είναι κακό να βασανίζεσαι. Κακό είναι να βαριέσαι".

Καλημέρα :)

Το καρότο, το αυγό και το τσάι

«Σου έχω πει την ιστορία την παλιά με το τσάι, το καρότο και τ’ αυγό;»

Η Έλλη γνέφει «όχι».

«Άκου, λοιπόν!» αρχίζει ο παππούς. «Κάποτε παραπονιόταν ένας άνθρωπος πως είχε βάσανα πολλά. Τον κάλεσε, που λες, στο σπίτι της κάποια σοφή γερόντισσα, έβαλε ένα τσουκάλι με νερό να βράσει κι έριξε μέσα ένα καρότο κι ένα αυγό. Όταν έβρασαν καλά, έφτιαξε λίγο τσάι του βουνού και ρώτησε τον άνθρωπο τι βλέπει. 

“Ένα καρότο που έχει μαλακώσει από το βράσιμο κι ένα σφιχτό αυγό”, της είπε κείνος. “Και τι μυρίζει;” ρώτησε η γερόντισσα. “Μοσχοβολάει τσάι του βουνού!” της απαντάει. “Ε, λοιπόν, οι λύπες και οι στενοχώριες μοιάζουνε με νερό που βράζει” λέει η γερόντισσα.

“Υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν δυνατοί, μα σαν τους βρουν αναποδιές, θαρρείς και πέφτουν στο βραστό νερό σαν το καρότο, που μαλακώνει και διόλου δύναμη δεν έχει πια. Άλλοι πάλι μοιάζουνε με το αυγό. Μέσα τους είναι αδύναμοι και μόνο ένα τσόφλι έχουν απ’ έξω να τους προστατεύει. Όταν έρθουν δύσκολοι καιροί, θαρρείς και πέφτουν στο βραστό νερό σαν το αυγό και, σαν αυτό, γίνονται κι από μέσα τους σκληροί. Μα είναι κι άλλοι που θυμίζουνε το τσάι. Όταν τους βρίσκουν βάσανα, είναι κι εκείνοι σαν να πέφτουν σε βραστό νερό, μα ούτε σκληραίνουν, ούτε μαλακώνουν. Μεταλλάζουν μόνο το νερό σε τσάι του βουνού που ευωδιάζει. Κι ευφραίνονται με τη μοσχοβολιά του όσοι βρίσκονται κοντά. Τις λύπες και τις στενοχώριες, πάει να πει, τις κάνουν γνώση, καλοσύνη και χαρά. Πήγαινε στο καλό λοιπόν” του λέει η γερόντισσα “και φρόντισε να είσαι σαν το τσάι.”»

απόσπασμα από το βιβλίο Στη σκιά της πράσινης βασίλισσας

πηγή: http://istologio.org/?p=4482

Καλημέρες! Πολλές και ζεστές!

Σαν την πιο σημαντική της ζωής μας!

Χτες βράδυ πήγαινα για ύπνο πολύ, μα πολύ προβληματισμένος. Στεναχωρημένος. Είναι μερικές μέρες που λες "όλες οι αναποδιές σήμερα μου ήρθαν μαζεμένες". 

Ξάπλωσα, λοιπόν, και προσπαθούσα να ηρεμήσω. Να μη σκέφτομαι κανένα απ'τα προβλήματα... 

Και μετά θυμήθηκα αυτό που λέει ο Nick Vujicic. Αυτός ο μαχητής της ζωής είχε πει: "Συμβαίνουν πράγματα που δε γνωρίζεις και δεν τα κατανοείς και δε ξέρεις αν θα τα βγάλεις πέρα. Διανύεις τις καταιγίδες της ζωής και δε γνωρίζεις πόσο θα διαρκέσουν κάθε φορά(...).Πρέπει να είσαι ευγνώμων! Είναι ψέμα να σκέφτεσαι πως δεν είσαι αρκετά καλός! Είναι ψέμα να σκέφτεσαι πως δεν αξίζεις τίποτα!".

Ε,λοιπόν, αυτό ήταν! Ξαναβρήκα το χαμένο μου κουράγιο! Έγραψα σ'ένα μικρό χαρτάκι αυτά τα λόγια του Nick και τα κόλλησα πάνω απ'το κρεβάτι μου. 

Έτσι, σήμερα το πρωί που γράφω αυτές τις φτωχές γραμμές, είμαι έτοιμος να τα δώσω όλα! Να αγωνιστώ με καινούριο θάρρος, με πολλή ελπίδα. Τίποτα δεν έχει χαθεί! Τίποτα δεν έχει τελειώσει! 

Μια ολόθερμη καλημέρα σε όλους :)

Πάμε να ζήσουμε τη σημερινή μέρα σαν την πιο σημαντική τη ζωής μας! 

Δοκίμασε και θα δεις!

Θα'θελα για λίγο να σκεφτείς όλους τους γνωστούς σου που έχουν προβλήματα: οικονομικά, υγείας, οικογενειακά, προσωπικά και τόσα άλλα.

Θα'θελα να σκεφτείς στη συνέχεια και τα δικά σου προβλήματα.

Τέλος, σκέψου και τους αμέτρητους συνανθρώπους μας που έχουν άπειρα προβλήματα και βρίσκονται σε κάθε γωνιά της γης...

Προβλήματα αμέτρητα. Αν πας να τα σκεφτείς όλα, σου'ρχεται ίλιγγος.

Αυτόματα σκέφτεσαι: "ΤΙ μπορώ εγώ σαν άνθρωπος να κάνω;"

Φίλε, 

είναι ΠΟΛΛΑ αυτά που μπορούμε να κάνουμε. Από βοήθεια χρηματική μέχρι ψυχολογική ενίσχυση και καταβολή προσωπικό κόπου. Είναι εφευρετική η αγάπη.

Αλλά να θυμάσαι και το πιο ισχυρό όπλο απ'όλα: την προσευχή. 

Αν πραγματικά νιώθεις πως ο Χριστός μπορεί να αλλάξει τα πάντα,

αν πιστεύεις (παρόλο που είσαι αδύναμος λόγω αμαρτιών) στο "ιδού, ποιώ τα πάντα καινούρια",

γονάτισε. Κάνε μια προσευχή. Και μη βιαστείς να σηκωθείς. Άφησε την καρδιά σου να επικοινωνήσει, ν'ανοίξει τα φτερά της. 

Δεν έχει όρια η προσευχή... Μπορεί να φτάσει παντού! Κυριολεκτικά παντού!

Δεν έχει όρια η αγάπη... Μπορεί να αγγίξει και τις πιο σπασμένες απ'τον πόνο ψυχές!

Δοκίμασε και θα δεις. 

Και να θυμάσαι πως κάποια προσευχή γλυκιά, αληθινή θα σ'αγγίξει και σένα όταν τη χρειαστείς. Κύκλος η αγάπη μας, αγκαλιά η Αγάπη Του!

υγ: κείμενο εμπνευσμένο απ'αυτό το συγκινητικό βίντεο που μου έστειλε η φίλη Βίκυ. Βίκυ μου, σ'ευχαριστώ και πάλι!!

Μάτια φορτωμένα άνοιξη

Καλημέρα. Ξημέρωσε.

Θα'θελα να σε ρωτήσω κάτι σήμερα. Ψάξε μέσα σου: πότε ήταν η τελευταία φορά που κοίταξες ευθεία μπροστά σου; 

Μας τρώνε ένα σωρό άγχη, προβλήματα, έγνοιες σοβαρές και μικροκαθημερινά θέματα.

Τόσο που αποπροσανατολιστήκαμε.

Σαν αποξεχασμένο πιάνο που το πέρασμα του χρόνου μας ξεκούρδισε.

Θέλω να μου υποσχεθείς πως σήμερα θα προσπαθήσεις να κοιτάξεις μπροστά.

Με μάτια φορτωμένα όνειρα κι άνοιξη. 

Καλημέρα.

Το καθετί έχει το σκοπό του

" Το να μην πάρεις αυτό που θέλεις μπορεί να είναι μια ευλογία. Μερικές φορές είναι ένα υπέροχο χτύπημα καλής τύχης, επειδή σε αναγκάζει να αναθεωρήσεις τα πράγματα, ανοίγοντας νέες πόρτες για ευκαιρίες και πληροφορίες που διαφορετικά θα είχες αγνοήσει. Θυμήσου, μερικά πράγματα στην ζωή καταρρέουν, έτσι ώστε καλύτερα πράγματα να χτιστούν. "

πηγή: http://odevontas.blogspot.gr/

υγ: καλημέρα, καλημέρα! Να'σαι πάντα καλά. Σ'ευχαριστώ για τα σχόλιά σου και τις προσευχές σου, αδερφή/έ. 

Το project του Θεού

Έριξε μια ματιά από το παράθυρο... Σούρουπο... Ακόμα ένα σούρουπο...Ακόμα ένας χειμώνας....Ακόμα ένας χειμώνας ερχόταν και οι παλιές θλιβερές αναμνήσεις σε εκείνη την μικρή επαρχιακή πόλη ζωντάνευαν και πάλι στο μυαλό της.

Επέστρεψε στο σπίτι σχεδόν τρέχοντας έχοντας λάβει ακόμα μια αρνητική απάντηση από μιά αίτηση για δουλειά στην πρωτεύουσα.

Ήταν στο τμήμα πωλήσεων που πήγαινε αρκετά καλά. Δεν το ήξερε βέβαια αλλά είχε καλές γνώσεις στο αντικείμενο μια και ήταν για πολλά χρόνια υπεύθυνη ποιότητας. 

Θα ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία. ... Μια ευκαιρία να ανοίξει επιτέλους τα φτερά της και να πετάξει μακριά σπάζοντας το πέπλο της λύπης....

Είχε κάνει 14 αιτήσεις μέσα σε λίγους μήνες και ενώ στις συνεντεύξεις όλα φαινόταν καλά έπαιρνε στο τέλος αρνητικές απαντήσεις...

Ακόμα μια αρνητική απάντηση.... Ακόμα ένας μήνας και ίσως (ποιος ξέρει) ακόμα ένας χρόνος; ..μέσα σε θλίψη και απέραντη μοναξιά...

Γιατί Θεέ μου ψιθύρισε μην μπορώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά της...

Γιατί δεν με βοηθάς...;...Γιατί με ξέχασες; 

Έστρωσε το κρεβάτι της μηχανικά.....Μια παρέα αστέρια την κοιτούσαν από το παράθυρο λυπημένα...

Το επόμενο πρωί κόπασε κάπως η θλίψη και αποφάσισε να συνεχίσει των αγώνα των αιτήσεων...

Ακριβώς ένα μήνα αργότερα μετά από ένα κουραστικό σεμινάριο βρέθηκε τυχαία στο καφέ της εταιρίας μαζί με τον υπεύθυνο εκείνου του σεμιναρίου....

"Θα θέλατε να συνεχίσετε αυτό που κάνετε τώρα στην πρωτεύουσα?" την ρώτησε κάποια στιγμή....

Η καρδιά της χτύπησε δυνατά.... Δεν ήταν δυνατόν να άκουγε καλά...

Ο υπεύθυνος συνέχισε ρωτώντας περισσότερες πληροφορίες για την ως τώρα σταδιοδρομία της...

Ακριβώς 3 μήνες αργότερα (αφού μετακόμισε στην πρωτεύουσα) την προσέλαβαν σε ένα πολύ όμορφο τμήμα στο οποίο ανέλαβε αρμοδιότητες που γνώριζε καλά. 

Κάποια φορά βρέθηκε εντελώς τυχαία στην καντίνα του εστιατορίου της εταιρίας με άτομα από το τμήμα πωλήσεων, στο οποίο τόσο ήθελε στο παρελθόν να μπει...

Οι υπάλληλοι του τμήματος πωλήσεων συζητούσαν καθισμένοι στο διπλανό τραπέζι και κάναν πάρα πολλά παράπονα για τον ανώτερο προϊστάμενό τους.

Ένας πολύ δύστροπος και κακός άνθρωπος που έβλεπε τους υπάλληλους σαν αριθμούς...Με το παραμικρό έδιωχνε άτομα χωρίς πολύ σκέψη...

Σηκώθηκε και περπάτησε έξω προφασιζόμενη ότι ήθελε να πάρει κάπου τηλέφωνο.... 

Έξω από το εστιατόριο κοίταξε στον ουρανό και ψιθύρισε .... 

"Σε ευχαριστώ"... 

Συχνά ο Θεός αφήνει να μην πετύχουν κάποια Project, απλά και μόνο για να μην "κλείσει" ο δρόμος για άλλα καλύτερα και μεγαλύτερα...

Το κείμενο είναι της καλής μας αναγνώστριας και φίλης Ελένης και την ευχαριστούμε εκ βάθους καρδίας που το μοιράστηκε μαζί μας. (μας το'χε πρωτοστείλει ως σχόλιο εδώ)