Η φωτογραφία της εβδομάδας

Τώρα

Καλησπέρα.

Έχοντας λίγο χρόνο ελεύθερο τώρα πριν πάω στη δουλειά ξανά, έβαλα να ακούσω αυτή την ομιλία.

Στην προτείνω! Έχει πολλά, μα πάρα πολλά να δώσει :)

Σαν την πιο σημαντική της ζωής μας!

Χτες βράδυ πήγαινα για ύπνο πολύ, μα πολύ προβληματισμένος. Στεναχωρημένος. Είναι μερικές μέρες που λες "όλες οι αναποδιές σήμερα μου ήρθαν μαζεμένες". 

Ξάπλωσα, λοιπόν, και προσπαθούσα να ηρεμήσω. Να μη σκέφτομαι κανένα απ'τα προβλήματα... 

Και μετά θυμήθηκα αυτό που λέει ο Nick Vujicic. Αυτός ο μαχητής της ζωής είχε πει: "Συμβαίνουν πράγματα που δε γνωρίζεις και δεν τα κατανοείς και δε ξέρεις αν θα τα βγάλεις πέρα. Διανύεις τις καταιγίδες της ζωής και δε γνωρίζεις πόσο θα διαρκέσουν κάθε φορά(...).Πρέπει να είσαι ευγνώμων! Είναι ψέμα να σκέφτεσαι πως δεν είσαι αρκετά καλός! Είναι ψέμα να σκέφτεσαι πως δεν αξίζεις τίποτα!".

Ε,λοιπόν, αυτό ήταν! Ξαναβρήκα το χαμένο μου κουράγιο! Έγραψα σ'ένα μικρό χαρτάκι αυτά τα λόγια του Nick και τα κόλλησα πάνω απ'το κρεβάτι μου. 

Έτσι, σήμερα το πρωί που γράφω αυτές τις φτωχές γραμμές, είμαι έτοιμος να τα δώσω όλα! Να αγωνιστώ με καινούριο θάρρος, με πολλή ελπίδα. Τίποτα δεν έχει χαθεί! Τίποτα δεν έχει τελειώσει! 

Μια ολόθερμη καλημέρα σε όλους :)

Πάμε να ζήσουμε τη σημερινή μέρα σαν την πιο σημαντική τη ζωής μας! 

Δεν είναι ένα υπέροχο ταξίδι αυτό;

Η ζωή είναι ένα ταξίδι. Όχι τόσο ένας προορισμός όσο μια μεταμόρφωση. Ξέρετε, όταν κοιτάμε το παρελθόν δε φαίνεται κάποιες φορές ότι τα καλύτερα συμβαίνουν την περίοδο των πιο μεγάλων δυσκολιών;

Μα ο Θεός μάς δημιούργησε ώστε να ζούμε σε κοινότητα (κοινωνία), να κλαίμε και να γελάμε, να πονάμε και να γιορτάζουμε μαζί ανεξάρτητα απ'το τι περνάμε.

Και η μεταμόρφωση είναι σκληρή. Δεν καταλήγουμε πάντα εκεί που υπολογίζαμε. Αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι ακόμα και όταν παλεύουμε και δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε στο Χριστό, ο Χριστός πάντα πιστεύει σε μας. Γεμίζει τις ζωές μας με σκοπό και ζωντάνια, αρκεί να του το επιτρέψουμε.

Και ξέρετε; Το καλύτερο κομμάτι του ταξιδιού είναι ότι ο Θεός του σύμπαντος κάποτε μάς αφήνει να παίρνουμε μέρος στη μεταμόρφωση του κόσμου. 

Δεν είναι ένα υπέροχο ταξίδι αυτό;

(απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα απ΄την ταινία "To save a life")

Έλαβα ένα mail

Μια πολύ καλή φίλη μου έστειλε πριν λίγες μέρες ένα συγκινητικό mail. Και, μεταξύ άλλων, μου έστειλε κι ένα ρητό για να το βάλω εδώ στη γωνιά μας:

Η χαρά στη γελαστή την πόρτα θα πάει.

Ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τη ζωή, τους άλλους, αλλά ακόμη και τον εαυτό μας παίζει πολύ μεγάλο ρόλο! Μην κάθεσαι απ'έξω. Μη μένεις παρατηρητής της ίδιας σου της ζωής. Το ξέρω πως έχεις προβλήματα. Αλλά δυνάμωσε τη ψυχή σου! Μη κλαίγεσαι συνεχώς. 

Έχω παρατηρήσει ότι οι άνθρωποι που είναι όλο παράπονα και κλαίγονται συνέχεια έχουν την τάση να κατηγορούν συνέχεια τους άλλους και να τους κατακρίνουν! Και θυμάμαι ένα άλλο όμορφο ρητό που λέει: Αν το μοναδικό εργαλείο που έχεις είναι ένα σφυρί, τότε όλα τα πράγματα θα τα αντιμετωπίζεις σαν καρφιά!

Χαμογέλασε στη ζωή για να σου χαμογελάσει και αυτή. Και αν νιώθεις να σε λυγίζουν οι δυσκολίες, γονάτισε, προσευχήσου ειλικρινά και ξανασήκω να αγωνιστείς με περισσότερο κουράγιο!

Οι τελευταίες μέρες μου ή αλλιώς: Γνωρίστε την Ann

Είναι στ'αγγλικά. Μα το μήνυμα που που έχει να μας δώσει η Ann και η οικογένειά της είναι πέρα και πάνω από μεταφράσεις...
Με συγκλόνισε...

Το αφιερώνω με θαυμασμό, συγκίνηση και σιωπή σ'όλες τις ψυχές που πονούν και στις οικογένειές τους.

Αν μοιάζαμε στο κεράκι μας...

Προχτές είχα πάει σ'ένα πολύ μικρό, ταπεινό εκκλησάκι να προσκυνήσω. Στο κέντρο της πόλης, μα σχεδόν αόρατο. Αθέατο. Πολύ μ'αρέσουν κάτι τέτοια εκκλησάκια. Προσκύνησα τις εικόνες, άναψα δυο κεράκια και αφέθηκα στη δίνη της εύλαλης σιωπής...

Κεράκι...

Το θυμάσαι το κεράκι που άναψες κι εσύ κάποτε; Δε σβήνει αμέσως... Θα συνεχίσει εκεί να λιώνει, να καίει σαν προσευχή... Κι εσύ, λοιπόν; Θυμάσαι; Προσευχήθηκες; Ή με το που βγήκες απ'το ναό αποξεχάστηκες σε μέριμνες; Αυτές είναι περαστικές... Να το θυμάσαι... Και να μου το θυμίζεις....

Αυτή η στιγμή που άναψες το κεράκι, αν τη συνδύασες με προσευχή, είναι μια στιγμή που μένει. Που δε χάνεται στην ολοκληρωτική ασυνέπεια της καθημερινότητας. Ο Θεός δεν έχει ανάγκη απ'τα κεριά μας, αλλά εμείς απ'τη γλύκα της παρουσίας του. Ας  προσπαθούμε να θέλουμε να ζούμε με ζωντάνια και με φλόγα. Που αυτή η φλόγα να γίνεται τρόπος ζωής...

Πόσο ωραίο θα'ταν αν μοιάζαμε στο κεράκι μας... 

Mark Twain

Στο πολύ ελπιδοφόρο, ανανεωτικό, φιλικό μας blog http://taxidistooneiro.blogspot.gr/ βρήκα ένα ρητό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση! Γιατί μιλάει για τη ζωή και το ότι πρέπει να είμαστε ζωντανοί, δραστήριοι, ενεργητικοί  και ορεξάτοι. Σας το παραθέτω να το απολαύσετε:

Σε 20 χρόνια θα λυπάσαι περισσότερο για όσα δεν έκανες παρά για όσα έκανες.

Γι'αυτό, λύσε τα σκοινιά. Βγες από το λιμάνι.

Πιάσε τον άνεμο στο πανί σου.

Εξερεύνησε. Ονειρέψου. Ανακάλυψε.

Mark Twain

Αυτό το να το θυμόμαστε κάθε φορά που μας πιάνει βαρεμάρα, που νιώθουμε νωχελικότητα, που αισθανόμαστε να μας πνίγει η ρουτίνα της καθημερινότητας. Δες και τις παλιότερές μας σχετικές αναρτήσεις: εδώ, εδώ και το βασικό εδώ.

Ο δάσκαλος-παράδειγμα

Σήμερα, είναι ημέρα βίντεο. Αλλά όχι μια απλή ανάρτηση!

Σήμερα θα σας παρουσιάσω έναν άνθρωπο γεμάτο ζωντάνια, δημιουργικότητα. Ο Άγγελος Πατσιάς είναι δάσκαλος στο ορεινό χωριό Φουρφουρά, 45 χιλιόμετρα έξω από το Ρέθυμνο της Κρήτης. Στο βίντεο που ακολουθεί μπορείτε να θαυμάσετε το ζήλο του, την αξιοζήλευτη χαρά που έχει. Και αυτή τη χαρά τη μεταδίδει στους γύρω του. 

Όλα τα μπορεί ο άνθρωπος αν έχει φλόγα μέσα του! Δείτε τι έργα έχει ξεκινήσει (εντός και εκτός σχολίου) και απολαύστε την υπέροχη ατμόσφαιρα που επικρατεί σ'ένα τόσο απομονωμένο χωριό. 

Τα σχόλια δικά σας!

Δείτε το βίντεο εδώ

Στην παραλία, στο ψιλόβροχο...

Απόγευμα. Βροχερό απόγευμα. Στην παραλία έριχνε αυτό το ψιλόβροχο που δε σ'αφήνει να το ξεχάσεις, αλλά ταυτόχρονα σου λέει "μη με φοβάσαι, περαστικό είμαι". Έτσι, συνέχισα να περπατώ. Γεμάτος αγωνίες, σκέψεις αρνητικές. Οι δυσκολίες, σαν βαριά πέτρα, είχαν θρονιαστεί στην καρδιά μου και δε μπορούσα με τίποτα να τις διώξω. Μια παράξενη αίσθηση αδιαθεσίας...

Κοίταξα τη θάλασσα. Ακίνητη σα λάδι υποδεχόταν το λεπτό ψιλόβροχο. Σταμάτησα, πήρα μια βαθιά ανάσα και αποφάσισα να συνεχίσω. Μα μου φαινόταν τόσο δύσκολο ακόμα και το να περπατώ. Κάθε βήμα μού θύμιζε και ένα απ'τα προβλήματά μου. Κάθε ανάσα και μια δυσκολία. "Μα, γιατί Θεέ μου; Γιατί σε μένα όλ'αυτά; Κάνε κάτι, Κύριε, βοήθησέ με. Δεν θ'αντέξω για πολύ"... Έσφιξα τις γροθιές μου μέσα στις τσέπες και προχώρησα. 

Λίγα μέτρα πιο κάτω, στην άκρη του πάρκου διαδραματίστηκε μια σκηνή που δεν πρόκειται να την ξεχάσω ποτέ μου. Ένα παλικάρι, γύρω στα 28-30 χρόνων σε αναπηρικό καροτσάκι και η κοπέλα του από πίσω να σέρνει το καροτσάκι. Της είπε χαμογελαστά κάτι κι εκείνη, αμέσως ήρθε μπροστά του, τον έπιασε απ'τα μπράτσα και με λίγη δυσκολία τον σήκωσε όρθιο. Απέμειναν έτσι αγκαλιασμένοι να κοιτάζουν προς τη θάλασσα. Γεμάτοι στοργή, αγάπη. Γεμάτοι ευτυχία.

Οι ματιές τους σε κάποια στιγμή συναντήθηκαν με τη δικιά μου. Ο χρόνος σα να σταμάτησε. Εκείνες οι ματιές για πάντα χαραγμένες στην καρδιά μου θα μείνουν... Το βλέμμα τους απέπνεε μια δυναμικότητα, μια ζωντάνια. Το χαμόγελό τους μοναδικό. Μοναδικοί άνθρωποι... Ζούσαν την υπέροχη στιγμή και κανείς και τίποτα δεν ήταν ικανό να τους τη χαλάσει...

"Σ'ευχαριστώ, Θεέ μου" ψιθύρισε η καρδιά μου. "Δεν άργησες να μου απαντήσεις"... 

Τόσα πολλά συναισθήματα σε μια μονάχα στιγμή. Τόσες έννοιές μου που εξανεμίστηκαν από δυο ζευγάρια υπέροχα μάτια. Που μου έδωσαν κουράγιο. Που με έμαθαν πως τα δικά μου προβλήματα δεν είναι τα πιο μεγάλα ή τα μοναδικά. Αυτά τα μάτια, μού έδειξαν την αγάπη στην πράξη.Και μετά; Μετά, μια απαλή διαύγεια στην καρδιά. Μια γαλήνη...

Τελικά, ο Θεός μας αγαπάει... Πολύ...