Με λένε Ιορδάνη

Είναι ποίημα του π.Ανδρέα που το ανάρτησε στο facebook. Ευχαριστώ πολύ τη φίλη που μου το έστειλε!

Είδα μια όμορφη ταινία

και κατάλαβα 

ότι οι δακρυικοί μου πόροι

ακόμα λειτουργούν.

Κι ένιωσα 

των ματιών μου το νερό

σαν τη δροσιά

του Ιορδάνη.

Λες να 'ναι ασέβεια 

αυτό που λέω;

Πιστεύω πάντως 

πως το ίδιο άγιο Πνεύμα

που τότε άγγιξε τα ύδατα,

αυτό το Ίδιο

αγγίζει κάθε τι όμορφο που γίνεται

σ' αυτό τον κόσμο.

Μια τέλεια μελωδία

ή ζωγραφιά,

ένα ζεστό φαΐ που γίνεται μ' αγάπη

ένα φιλί που δίνεις στο παιδί σου 

πριν ξαπλώσει.

Είναι πολύ φτωχό για το Θεό

να Τον φαντάζομαι 

δραστήριο και ενεργό

μόνο την ώρα της Λατρείας

μία ή δυο ώρες τη βδομάδα δηλαδή.

Κι όλη την άλλη μέρα;

Αμέτοχος; Απόμακρος;

Κοιμάται; 

Τι κάνει;

Δεν είναι ένα υπέροχο ταξίδι αυτό;

Η ζωή είναι ένα ταξίδι. Όχι τόσο ένας προορισμός όσο μια μεταμόρφωση. Ξέρετε, όταν κοιτάμε το παρελθόν δε φαίνεται κάποιες φορές ότι τα καλύτερα συμβαίνουν την περίοδο των πιο μεγάλων δυσκολιών;

Μα ο Θεός μάς δημιούργησε ώστε να ζούμε σε κοινότητα (κοινωνία), να κλαίμε και να γελάμε, να πονάμε και να γιορτάζουμε μαζί ανεξάρτητα απ'το τι περνάμε.

Και η μεταμόρφωση είναι σκληρή. Δεν καταλήγουμε πάντα εκεί που υπολογίζαμε. Αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι ακόμα και όταν παλεύουμε και δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε στο Χριστό, ο Χριστός πάντα πιστεύει σε μας. Γεμίζει τις ζωές μας με σκοπό και ζωντάνια, αρκεί να του το επιτρέψουμε.

Και ξέρετε; Το καλύτερο κομμάτι του ταξιδιού είναι ότι ο Θεός του σύμπαντος κάποτε μάς αφήνει να παίρνουμε μέρος στη μεταμόρφωση του κόσμου. 

Δεν είναι ένα υπέροχο ταξίδι αυτό;

(απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα απ΄την ταινία "To save a life")

Κάθε δευτερόλεπτο

Έτυχε να δω πριν λίγο καιρό μια ταινία μικρού μήκους που με συγκλόνισε! Δεν το κρύβω... Με συγκλόνισε και έκλαψα. Η ταινία αυτή στάθηκε η αφορμή ώστε η σκληρή καρδιά μου να μαλακώσει λιγάκι. 

Πόσες φορές το σκεφτόμαστε ότι πρέπει να ζούμε κάθε δευτερόλεπτο σαν ολόκληρη της ζωή μας... Να προσπαθούμε να βγάζουμε τον καλύτερο εαυτό μας και να τα δίνουμε όλα. Το τώρα είναι δικό μας και όχι το αύριο. Να ζούμε δυναμικά και ζωντανά και με αγάπη για τη ζωή την κάθε μας στιγμή...Πόσο σημαντικό είναι να μη γκρινιάζουμε, αλλά να χαμογελάμε. Και άλλα πολλά που δεν τα ξαναγράφω γιατί τα ξέρεις και τα ζεις.

Σε προτρέπω να δεις αυτή την ταινία (περίπου 25 λεπτά κρατάει) και να μοιραστείς μαζί μου όποιες σκέψεις θες.

Να γνωρίζεις τη ζωή σε κάθε ανάσα

- Είναι σπάνιο να βρεις το τέλειο μπουμπούκι. Μπορεί να χρειαστεί μια ολόκληρη ζωή για να βρεις ένα. Και, όμως, δε θα 'ναι μια σπαταλημένη ζωή. (...) Και μετά έρχομαι στο μέρος αυτό των προγόνων μου και θυμάμαι: Όπως τα μπουμπούκια, έτσι κι εμείς κάποτε πεθαίνουμε. Να γνωρίζεις τη ζωή σε κάθε ανάσα, με κάθε κούπα τσαγιού.

- Ζωή στην κάθε ανάσα...

απόσπασμα μεταφρασμένο εξ ακοής απ'την ταινία The last samurai