Στιγμές και στιγμιότυπα

Καλημέρα, αδερφή/έ.

Χθες ήταν μια πολύ δύσκολη μέρα. Για πολλούς λόγους. Πολύς αγώνας, πολύ τρέξιμο, ελάχιστος διαθέσιμος ελεύθερος χρόνος. Μα, τελικά, σχεδόν όλα πήγαν όπως έπρεπε. Όμως, έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται ασυναίσθητα μια φράση που είχε πει ένας γέροντας "Κάθε μέρα, κάθε στιγμή που αναπνέουμε είναι ένα δώρο του Θεού". Και συναισθανόμενος την αμαρτωλότητά μου αλλά και το δώρο του Θεού (το να αναπνέω) χάρηκα! Πήρα δύναμη, κουράγιο! 

Ρομαντισμός ή μη, θυμάμαι και αυτό που είχα δει σε έναν τοίχο σε κάποια επαρχιακή πόλη: "Είμαστε οι στιγμές που ζούμε". Αν όντως είμαστε οι στιγμές, τότε είμαστε πολλές πολλές φωτογραφίες (στιγμιότυπα). Σαν τη φωτογραφία που συνοδεύει αυτή την...πολυλογία της ανάρτησής μου. 

Το μόνο που θα'θελα είναι να είναι καλή κάθε φωτογραφία μου. Να περιβάλλεται από την αληθινή μου προσπάθεια για ένωση με τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Να έχει κάθε μου φωτογραφία ως κορνίζα το "Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησέ με τον αμαρτωλό". 

 

Καλό μήνα

Μα ξέχασα να πω:ο κυρ-Αντώνης,

ο μπαρμπέρης, έβλεπε τους Αγγέλους,

γιατί είχε ένα μικρό τριαντάφυλλο στ'αυτί του.

Γιατί να περιμένω τις τέλειες συνθήκες για να προσπαθήσω; Γιατί να περιμένω μια ήρεμη στιγμή για να προσευχηθώ; Γιατί να φοβάμαι να πω "συγγνώμη"; Γιατί να μεταθέτω συνεχώς τις ελπίδες μου στο αύριο; 

  Δεν το ορίζω το αύριο. Μονάχα το σήμερα μπορώ να ζήσω. Το τώρα, το εδώ. Δε ξέρω τι μου επιφυλάσσει το μέλλον. 

  Δε θέλω να περιμένω το αύριο, τις ευνοϊκές συνθήκες για να προσπαθήσω. Ας κάνω ό,τι περνάει απ'το χέρι μου ώστε να προσπαθήσω τώρα. Με απλότητα.

  Θα'θελα να μάθω να ζητώ "συγγνώμη" άμεσα. Γιατί ν'αφήνω πληγωμένη την καρδιά μου και την καρδιά του άλλου;

  Θα'θελα να αγωνίζομαι να χαμογελώ αληθινά, δίχως προσωπείο. Με την καρδιά μου. Άλλωστε μ'αυτή προχωράς ειρηνικά κι υπεύθυνα στη ζωή. 

  Θα'θελα να εύχομαι, να προσεύχομαι χωρίς να περιμένω την τέλεια στιγμή, την τέλεια ησυχία. Προσευχή είναι κι ένα βλέμμα συμπάθειας. Μια αγκαλιά σε κάποιον που πονάει και το'χει ανάγκη. Ο πόνος ποτέ δεν κάνει διακρίσεις. Τα "Κύριε ελέησον" της στιγμής μπορεί να γίνουν φτερά της ψυχής.

  Ευχή της καρδιάς είναι και μια μικρή, αληθινή ελεημοσύνη. Γιατί ταπεινώνει τα τείχη του εγωισμού καίρια. Αντί να ζω μέσα στο ψέμα και τον μικρόκοσμό μου, μάθε με, Χριστέ μου, να βλέπω το διάφανο φως τ'ουρανού σου. Που ξεκινάει απ'τον διπλανό μου. Απ'αυτή εδώ τη ζωή, απ'τη γη αυτή. Απ'το τώρα μου. Και απ'την ανάσα που τώρα αναπνέω.

υγ: Το τρίστιχο στην αρχή είναι απ'τη συλλογή "Όχι μονάχα για σένα" του Γ.Ρίτσου

Δεν έχω πολλά να πω

Δεν έχω πολλά να πω. 
Κοιτάζω τον κόσμο μέσα απ'ένα στρογγυλό παράθυρο.
Παρέα με τον άνεμο, πετώ. 
Ξέρω πως η ζωή μου είναι σταγόνα της βροχής. 
Κόκκος άμμου. 
Στιγμή στο άπειρο του σύμπαντος.

Δεν έχω πολλά να πω. 
Σβήνω λίγο-λίγο κάθε μέρα 
τη συνήθεια απ'τις ματιές μου. 
Ξέρω πως η ταπείνωση είναι το κλειδί στην ομορφιά. 
Στην άπλα της ζωής. 

υγ: Σας ευχαριστω πολυ για τις ευχες σας, τα μέηλ σας, τα σχόλιά σας. Ευχή μου να μη παύετε ποτέ να προσπαθείτε ν'αγαπάτε.

Night's tweet

Η πι'όμορφη στιγμή είν'αυτή που γεννιέται και κυλάει ανύποπτα.

from my twitter

Μοναδικές στιγμές

Ήμουν για περπάτημα χτες, αργά το απόγευμα, στην ακροθαλασσιά. Χωρίς παπούτσια. Με γυμνά πόδια. Εκεί που τα ταξιδεμένα κύματα έρχονται ν'αγγίξουν την αμμουδιά. Και να πουν τις ιστορίες τους. 

Ο ήλιος έτοιμος να γείρει στο υγρό του καταφύγιο στο βάθος του ορίζοντα, σκορπίζοντας τα πι'όμορφά του χρώματα. Οι βαρκούλες λικνίζονταν αργά στο λιμάνι. Κι ο αέρας φυσούσε αργά συμμετέχοντας κι αυτός στην υποβλητικότητα του ρυθμού...

Ένιωσα συγκλονισμένος απ'το μεγαλείο της φύσης. 

Τι πι'όμορφο να ζητήσει κανείς;

Συλλέκτης στιγμών

Συλλέκτης μοναδικών στιγμών.

Είναι τόσο όμορφο το να γεμίζεις τέτοιες ευωδιές τη ζωή σου...

Εσύ; Θυμάσαι τις όμορφες στιγμές που έχεις ζήσει;

Στα ουράνια μονοπάτια

Νύχτωσε, φίλε/η. 

Πριν ξαπλώσεις να κοιμηθείς, επέλεξε μια στιγμή. Ξεχώρισέ την. Πάρε την στα χέρια σου στοργικά και, με καρδιά γεμάτη ευγνωμοσύνη, ψιθύρισε δυο λόγια προσευχής. Πες την ευχή. Μίλα στο Χριστό όσο πιο απλά μπορείς. 

Αυτή σου η στιγμή θα γραφτεί αιώνια στα ουράνια μονοπάτια...

Θα ακούγεται σαν μουσική, σαν γλυκιά μελωδία.

Καλό ξημέρωμα.

Η Αγάπη Του να σε προστατεύει.

Ζήσε τη στιγμή με όλο σου το είναι!

Ας μη μένουμε μπερδεμένοι στο χτες και στο αύριο, αλλά να ζούμε το εδώ και το τώρα -σε ένα παρόν βέβαια που έχει ήδη τη γεύση των μελλόντων: θάνατος, ανάσταση, θέωση. Ό,τι κάνουμε τη στιγμή αυτή πρέπει να αντέχει να δοκιμαστεί μπροστά σε αυτή τη μεγάλη και πλατιά προοπτική της αιωνιότητας. Αυτό, όμως, σημαίνει: Κάνε αυτό που κάνεις τη στιγμή αυτή με όλο σου το είναι!

απόσπασμα απ'το βιβλίο του Heinz Nussbamer, "Μόνος και όχι μόνος" εκδ. Επτάλοφος

Παίρνω το αυτοκίνητό μου να κατέβω στο κέντρο

Κάπου είχα διαβάσει ότι, όταν αγαπάς, η ψυχή σου γίνεται ευαίσθητη. Φεύγει αυτή η σκόνη της αναλγησίας (που με το πέρασμα του χρόνου έχει μαζευτεί) και βλέπεις τα πράγματα αλλιώς... Και κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Και βλέπω έναν εαυτό απορροφημένο στις καθημερινές φροντίδες και υποχρεώσεις. 

Παίρνω το αυτοκίνητό μου να κατέβω στο κέντρο και ορμητικές έρχονται οι σκέψεις: Να, εδώ αριστερά στο νοσοκομείο υπάρχουν ένα σωρό άνθρωποι πονεμένοι. Ένας όροφος γεμάτος παιδιά με λευχαιμία και καρκίνο. Και πόσες φορές ήρθα να τους επισκεφτώ; Και πόσες φορές τους θυμήθηκα έστω λίγο στην προσευχή μου; Άρρωστος ήμουν και δεν με επισκεφτήκατε...

Λίγο παραπέρα είναι το σημείο που ένας φίλος σκοτώθηκε με τη μηχανή του πριν 4 χρόνια. 'Αραγε σταμάτησα για λίγο ν'αφήσω ένα λουλούδι; Να πω ένα Κύριε ελέησον απ'την καρδιά μου;

Εκεί που πάρκαρα, ένα τετράγωνο παρακάτω, μένει μια οικογένεια που δεν έχει ούτε τα βασικά. Έδωσα καθόλου βοήθεια; Στα κρυφά, χωρίς να το προσέξω ούτε εγώ ο ίδιος;

Όταν αγαπήσουμε, τότε αποκτούμε σχέση προσωπική: με το Θεό, με τους ανθρώπους, με τα ζώα, τα φυτά, τη φύση ολόκληρη! Όταν αγαπήσουμε, τότε δε λογαριάζουμε κόπους, δυσκολίες, χρόνο. Τότε θα μας παρουσιάζονται τα προβλήματα και δε θα πέφτουμε σε κατάθλιψη. Θυμάσαι το παράδειγμα με την τρικυμία και το βυθό;

Παντού γύρω μας υπάρχουν ευκαιρίες. Ευκαιρίες και στιγμές. Ο χρόνος κυλά. Η καρδιά προχωρά. Η ζωή συνεχίζεται. Το πώς το επιλέγουμε εμείς...

Καλημέρα. Καλή δύναμη.

[λιγάκι ετεροχρονισμένη η σημερινή ανάρτηση! Ήταν ν'ανεβεί πριν αρκετούς μήνες, αλλά κάπου είχε χαθεί στα "πρόχειρα" των αναρτήσεων. Τώρα είμαι χωρίς αυτοκίνητο :)]

Είναι τόσο σπάνιες οι ευτυχισμένες στιγμές;

- Είναι τόσο σπάνιες οι ευτυχισμένες στιγμές; Ρώτησε κείνο το βράδυ το αστέρι.

Το δέντρο μόλις είχε κλείσει τα βλέφαρά του να ξεκουραστεί. Κούνησε τα κλαδιά του και αποκρίθηκε λίγο νυσταγμένα.

- Όχι...Όχι. Δεν είναι τόσο σπάνιες. Μόνο που... Να, οι άνθρωποι κυνηγούν αυτές τις στιγμές με το μυαλό τους. Κι αυτό είναι, πώς να στο πω, υπόθεση της καρδιάς...

- Πες μου κάποιες ευτυχισμένες στιγμές.

- Άσε με τώρα, νυστάζω.

Πες μου, επέμενε τ'αστέρι. Πες μου μερικές.

- Ένα παξιμαδάκι κανέλας στα ζαρωμένα χέρια της γιαγιάς. Ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια κάτω απ'το κρεβάτι του Φώτη. Ένα κοχύλι στα όνειρα της Αγγελικής... Ένα φιογκάκι στο χρώμα του φεγγαριού...

Καληνύχτα. Νυστάζω πολύ απόψε.

- Πες μου ακόμα μια ευτυχισμένη στιγμή. Κι ύστερα θα σ'αφήσω να κοιμηθείς.

-Σ'αγαπώ πολύ!

- Καληνύχτα! είπε τ'αστέρι τρισευτυχισμένο.

Κι έδωσε μια βουτιά και πιάστηκε από το ματόκλαδο του φεγγαριού.

απόσπασμα απ'το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη, "Το χρώμα του φεγγαριού", εκδ.Καλεντη"

Ανεπανάληπτη στιγμή

Ξέρεις, είναι μερικές στιγμές που τα λόγια περιττεύουν. Που θέλω να ακούω μονάχα το χτύπο της καρδιάς μου.

Να μετράω τις σιωπές μου.

Είναι μερικές στιγμές που θέλω να αφήνομαι. Που θέλω του Θεού το χάδι ευεργετικό να το αισθάνομαι.

Να Τον αποζητάω.

Να αφήνομαι στο δικό Του σχέδιο κι όχι στις απαιτήσεις μου. Να νιώθω τόσο ασφαλής που Εκείνος κουμαντάρει τη ζωή μου.

Να προσεύχομαι.

Κάτι σαν μια τάση φυγής. Αποτίναγμα του πέπλου της αμαρτίας. Με ένα χτύπο. Με μια ευχή. Με ένα δάκρυ. Σε μια στιγμή...

Σαν εκείνη την εκρηκτική στιγμή που ο ληστής είπε το "ήμαρτον" της καρδιάς του...

Θέλω κι εγώ μια τέτοια ανεπανάληπτη στιγμή...

Κάθε δευτερόλεπτο

Έτυχε να δω πριν λίγο καιρό μια ταινία μικρού μήκους που με συγκλόνισε! Δεν το κρύβω... Με συγκλόνισε και έκλαψα. Η ταινία αυτή στάθηκε η αφορμή ώστε η σκληρή καρδιά μου να μαλακώσει λιγάκι. 

Πόσες φορές το σκεφτόμαστε ότι πρέπει να ζούμε κάθε δευτερόλεπτο σαν ολόκληρη της ζωή μας... Να προσπαθούμε να βγάζουμε τον καλύτερο εαυτό μας και να τα δίνουμε όλα. Το τώρα είναι δικό μας και όχι το αύριο. Να ζούμε δυναμικά και ζωντανά και με αγάπη για τη ζωή την κάθε μας στιγμή...Πόσο σημαντικό είναι να μη γκρινιάζουμε, αλλά να χαμογελάμε. Και άλλα πολλά που δεν τα ξαναγράφω γιατί τα ξέρεις και τα ζεις.

Σε προτρέπω να δεις αυτή την ταινία (περίπου 25 λεπτά κρατάει) και να μοιραστείς μαζί μου όποιες σκέψεις θες.

Ο θησαυρός του χρόνου

Οι μοναχοί της Ορθόδοξης εκκλησίας γνωρίζουν κάτι: Το σταθερό τυπικό ηρεμεί την ψυχή. Της επιτρέπει να ζήσει τη στιγμή. Αποτελεί το σταθερό περίβλημά της που μέσα του κατοικεί. Οι μοναχοί -και στον Άθωνα- ζουν σε ένα χρόνο που στην καθημερινότητά μας έχει προ πολλού χαθεί. Είναι πεπεισμένοι ότι παντού όπου υπάρχει πλούτος σε βιωμένο τυπικό, εκεί συγκεντρώνεται και ένας ιδιαίτερος θησαυρός -ο μοναδικός που ίσως μπορεί παρά την υπόσχεσή τους για ακτημοσύνη να τους δοθεί: Ο θησαυρός του χρόνου!

απόσπασμα απ'το βιβλίο του Heinz Nussbaumer, "Μόνος και όχι μόνος", εκδ. Επτάλοφος

Ποτέ δεν είναι αργά να πεις "σ'αγαπώ"

Πρόσφατα, μια καλή μου φίλη έχασε τον πατέρα της. Ανακοπή καρδιάς. Αφού πέρασαν κάποιες μέρες και συνήλθε, δύο πράγματα θυμάμαι που μου είπε και με συγκλόνισαν. Πρώτον, "δεν ήμουν έτοιμη γι'αυτό". Και δεύτερον, "δε θυμάμαι πότε του είπα τελευταία φορά "μπαμπά, σ'αγαπώ"...

Να θυμάσαι, καλέ μου φίλε, καλή μου φίλη, ότι κάθε στιγμή που περνάει και αναπνέεις ακόμα είναι μια ακόμα ευκαιρία που σου δίνει ο Θεός. Εκμεταλλεύσου την όσο πιο καλά μπορείς. Μη ντρέπεσαι να λες το "σ'αγαπώ". Μπορεί να το νιώθεις, να το υπονοείς... Όμως, άλλη γλύκα έχει το να το λες και να το εννοείς. Ακόμα και τώρα. Που μπορεί να μην είσαι κοντά στους δικούς σου... Πάρε το τηλέφωνο στα χέρια σου και πες τους "σας αγαπώ". "Σας αγαπώ τόσο πολύ".

Ποτέ δεν είναι αργά να πεις "σ'αγαπώ"....

υγ: Και ένα άρθρο παρόμοιο πολύ ωραίο: http://apostagmatakardias.blogspot.com/2012/02/blog-post_05.html

Όταν τελειώσει η μέρα σου...

Όταν τελειώσει η μέρα σου, τελείωσε κι εσύ μαζί της. 

Ποτέ μην κρατάς τα φορτία της για να τα κουβαλήσεις

και την επόμενη μέρα.

Έκανες ό,τι καλύτερο μπορούσες,

κι αν σου ξέφυγαν και κάποιες γκάφες ή λάθη, ξέχνα τα.

Ζήσε αυτή τη μέρα και κάθε μέρα, σαν να πρόκειται να τελειώσουν όλα,

το ηλιοβασίλεμα,

και όταν το κεφάλι σου ακουμπήσει στο μαξιλάρι,

ξεκουράσου ξέροντας ότι έκανες ότι καλύτερο μπορούσες !

Og.Mondino

αλιεύτηκε από εδώ: http://enakathemera.blogspot.com/2011/12/blog-post_5469.html