Ελπίζω...

" - Μην πικραίνεσαι, είπε. Και βούρκωσε. Είναι όμορφη η ζωή.

Πιστεψέ με. Αξίζει να τη ζεί κανείς, έστω κι αν κάποτε γεμίζει πληγές.

Σε νιώθω. Λες να μην τα ξέρω όλ' αυτά;

Μα να θυμάσαι πάντα, φιλαράκο, πως αύριο ξημερώνει μια καινούρια μέρα.

Δε σταματάει πουθενά η ζωή. Μη σε μπερδέψουνε κάτι κακομοίρηδες, που σφίγγουν σαν το παραδοσάκουλο της ψυχής τους.

Κι ο άνθρωπος σαν τα δέντρα είναι.

Ανθίζει, κάνει καρπούς, μαδάει, και πάλι απο την αρχή.

Τωρα έχεις φουρτούνα εσύ, και δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Φύλαξέ τα όμως στο μυαλό σου αυτά που ακούς. Δεν σου κάνω το δάσκαλο. Ένας γερο-ξεκούτης είμαι. Μα αυτά τα πράγματα έτσι γίνονται. Το ξέρω καλά. Αν θέλεις να φύγεις, φύγε.

Κανείς δεν μπορεί να σε κρατήσει. Προχώρα , όρθιος  όμως ... Έτσι; ...  "

(  Αλκυόνη Παπαδάκη - Συλλογή  " Το χρώμα του φεγγαριού  "  )

απ'το blog Οδεύοντας (http://odevontas.blogspot.gr/2013/01/blog-post_10.html)

υγ: Σας ευχαριστώ για χτες βράδυ

Ποιος είναι ο δυνατός;

- Ποιος είναι ο δυνατός;

Ρώτησε ξαφνικά το δέντρο.

- Αυτός που περπατά μέσα στη νύχτα μόνος του. Κι όμως, φοβάται τόσο το σκοτάδι.

Αυτός που περιμένει στην πλαγιά τους λύκους. Κι ας τρέμει σαν το λαγό ακούγοντας τα ουρλιαχτά τους.

Αυτός που γλιστράει, που γονατίζει, που γεμίζει λάσπες. Που χώνεται στο θολό ποτάμι ως το λαιμό. Και μια στιγμή, μέσα σ'αυτό το χαλασμό, απλώνει τα παγωμένα χέρια του, κόβει κίτρινες μαργαρίτες και στολίζει τα μαλλιά του.Αυτός είναι ο δυνατός.

Ένα κουκούλι έπεσε κείνη την ώρα στο χώμα κι έσπασε. Μια πολύχρωμη πεταλούδα πήδηξε από μέσα, ξεδίπλωσε τα φτερά της και πέταξε γύρω απ'τις μυρτιές. Ύστερα κοντοστάθηκε, κοίταξε μια στιγμή στα μάτια το Θεό και ψιθύρισε:

- Γεια σου! Τι όμορφος που είναι ο κόσμος σου!

απόσπασμα απ'το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη "Το χρώμα του φεγγαριού", εκδ.Καλέντης"

υγ: Να με συγχωρείτε, καλοί μου φίλοι, όμως ο ελεύθερος χρόνος μου είναι αρκετά μειωμένος και δε ξέρω αν θα μπορώ να απαντώ προσωπικά στον καθένα σας! Θα το παλεύω, όμως, όσο μπορώ! Να με συγχωρούν κοι οι φίλοι bloggers που δε θα επισκέπτομαι τόσο τακτικά τους όμορφους ιστοχώρους τους. Θα επανορθώσω με την πρώτη ευκαιρία :)

Είναι τόσο σπάνιες οι ευτυχισμένες στιγμές;

- Είναι τόσο σπάνιες οι ευτυχισμένες στιγμές; Ρώτησε κείνο το βράδυ το αστέρι.

Το δέντρο μόλις είχε κλείσει τα βλέφαρά του να ξεκουραστεί. Κούνησε τα κλαδιά του και αποκρίθηκε λίγο νυσταγμένα.

- Όχι...Όχι. Δεν είναι τόσο σπάνιες. Μόνο που... Να, οι άνθρωποι κυνηγούν αυτές τις στιγμές με το μυαλό τους. Κι αυτό είναι, πώς να στο πω, υπόθεση της καρδιάς...

- Πες μου κάποιες ευτυχισμένες στιγμές.

- Άσε με τώρα, νυστάζω.

Πες μου, επέμενε τ'αστέρι. Πες μου μερικές.

- Ένα παξιμαδάκι κανέλας στα ζαρωμένα χέρια της γιαγιάς. Ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια κάτω απ'το κρεβάτι του Φώτη. Ένα κοχύλι στα όνειρα της Αγγελικής... Ένα φιογκάκι στο χρώμα του φεγγαριού...

Καληνύχτα. Νυστάζω πολύ απόψε.

- Πες μου ακόμα μια ευτυχισμένη στιγμή. Κι ύστερα θα σ'αφήσω να κοιμηθείς.

-Σ'αγαπώ πολύ!

- Καληνύχτα! είπε τ'αστέρι τρισευτυχισμένο.

Κι έδωσε μια βουτιά και πιάστηκε από το ματόκλαδο του φεγγαριού.

απόσπασμα απ'το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη, "Το χρώμα του φεγγαριού", εκδ.Καλεντη"