Αγάπα!

Ένα υπέροχο κείμενο του π.Προδρόμου, επισκόπου Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης

Οι Άγιοι δεν ήθελαν να γίνουν Άγιοι.

Αγάπη ήθελαν να γίνουν, και όταν γίνεσαι Αγάπη, γίνεσαι Άγιος.

Δεν είναι η αγιότητα που αναζητά ο άνθρωπος του Θεού, αλλά η ένωση με την Πηγή της Αγάπης. Όπως το κερί δεν προσπαθεί να γίνει φως, αλλά απλώς καίγεται και φωτίζει, έτσι και οι Άγιοι δεν επιδίωξαν δόξα, αλλά να χαθούν μέσα στη φωτιά της αγάπης του Θεού.

Έδιναν χωρίς να λογαριάζουν. Συγχωρούσαν χωρίς να θυμούνται. Προσεύχονταν χωρίς να κουράζονται. Και σιγά-σιγά, χωρίς να το επιδιώκουν, γίνονταν φως μέσα στο σκοτάδι του κόσμου.

Αν θες να περπατήσεις στα ίχνη τους, μη σκέφτεσαι την αγιότητα. Αγάπα. Αγάπα μέχρι να χαθεί το «εγώ» σου, μέχρι να μη σε νοιάζει αν δίνεις περισσότερα από όσα παίρνεις. Αγάπα μέχρι να πονέσεις, και μέσα σε αυτόν τον πόνο θα γεννηθεί η χαρά που μόνο η αγιότητα χαρίζει.

Γιατί ο Άγιος δεν είναι εκείνος που νίκησε τον κόσμο, αλλά εκείνος που άφησε την Αγάπη να τον νικήσει.

 

 

Κοινωνία με το Φως

Είμαστε γεμάτοι αντιθέσεις. Φως και σκοτάδι. Ελπίδα κι απογοήτευση. Ένα στιγμιότυπο. Κάτι που συνεχώς μεταβάλλεται. Κι ο αγώνας μας και η διάθεσή μας και η πίστη μας καθημερινά δοκιμάζονται. 

Στο παρακάτω βίντεο, ο μητροπολίτης Σουρόζ Anthony Bloom τα περιγράφει τόσο αληθινά. Παρατηρήστε το πώς τα ζει καθώς τα περιγράφει... Έμεινα έκπληκτος...

Ο μέσα μου κόσμος

Έμαθα ν'αναγνωρίζω τα χρώματα

τον αέρα

Έμαθα να ξεχωρίζω

των λουλουδιών την ευωδία

απ'τα καυσαέρια και τις βρωμιές.

Μα ακόμη πασχίζω

-πόσο δύσκολο, Θεέ μου-

να γνωρίσω

τον μέσα μου κόσμο.

Ν'ακούω τους ψίθυρους,

τις κινήσεις της καρδιάς.

Τα σκοτάδια μου φώτισε,

τη γλυκιά σου Χάρη στείλε,

χωρίς εσένα, Χριστέ μου,
τίποτα,
τίποτα δεν είμαι

24.05.2017

Ποιος να ευχαριστήσει ποιον;

Μου έπιασες και το χέρι και μου είπες "σ'ευχαριστώ που μ'άκουσες...".

Και όντως σε άκουσα σχεδόν δύο ώρες. 

Μα αν μ'άφηνες να σου πω κάτι πριν φύγεις θα ήταν... "εγώ σ'ευχαριστώ που για δύο ώρες μου εμπιστευόσουν τα βαθιά σου", γιατί τελικά τόση ώρα μπορεί εσύ να ξελάφρωνες από τα βάρη της ψυχής σου μα και γω κοινωνούσα την ψυχή σου, σε κοινωνούσα. Κοινωνούσα την αποτυχία σου, την αμαρτία σου, το σκοτάδι σου, μα και την μετάνοιά σου, την αρετή σου, το φως σου. 

Κοινωνούσα την αγωνία σου και τον πόθο σου για την σωτηρία σου.

--------------------------------

Πολλές φορές -το λέγω συχνά, μην με παρεξηγείτε- πιο πολύ εγώ ωφελούμαι από την εξομολόγηση των ανθρώπων· γιατί όταν έρχεσαι σε επαφή με ανθρώπους που αγωνιούν για την σωτηρία τους και συ (ως ο πνευματικός τους) θέλεις δεν θέλεις μπαίνεις στην διαδικασία να δεις κατα πόσο έχεις συμβιβαστείς με μία ανέραστη ζωή μέσα στην Εκκλησία, κατα πόσο έπεσες και εσύ στην παγίδα μιας κατα τ' άλλα νομοκανονικής ζωής όμως χωρίς πόθο και έρωτα για τον Χριστό...και τότε αρχίζεις να αποκτάς και συ μια καλή ανησυχία. Την ανησυχία ενός ερωτευμένου.

κείμενο του π.Παύλου Παπαδόπουλου (απ'το facebook account του)

Το σκοτάδι

Το σκοτάδι
μοναξιά σαν αγωνία.
ή και φως σαν ευλογία

Το σκοτάδι
ίσως φεγγαρόγερμα της θλίψης 
ίσως φόντο για τ'αστέρια.

Το σκοτάδι
ίσως μαύρος επίλογος θανάτου
ίσως Ανάστασης αρχή.

Να τη φροντίζεις την καρδιά σου

Η καρδιά. Τι βάθος μπορεί να κρύβει! Τι εμπειρίες, τι βιώματα. Έχει περάσει τόσα και τόσα. Όμορφα, χαρούμενα γεγονότα, μα και δυστυχίες, λυπηρές στιγμές γεμάτες πόνο.

Νιώθω πως η καρδιά μας μπορεί να μοιάζει με το σπόρο ή με την πέτρα. 

Αν πάρεις έναν σπόρο και τον φυτέψεις στη γη, αν τον φροντίσεις, αν του ρίξεις νεράκι, θα βλαστήσει. Κι αν έρθει ο ήλιος, οι ζωογόνες του αχτίδες θα μεταμορφώσουν το βλαστάρι σε ένα πανέμορφο λουλούδι ή ένα δέντρο!

Μα, αν η καρδιά είναι σκοτεινή (χωρίς τον ήλιο της αγάπης Του), αν είναι γεμάτη πάθη, τότε σκληραίνει. Σφίγγεται και γίνεται σαν μια πέτρα. Και την πέτρα κι αν την φυτέψεις, ποτέ δε θα δεις το θαύμα του λουλουδιού.

Καλέ μου φίλε, να τη φροντίζεις την καρδιά σου. Μπορεί να ευωδιάζει Χάρη, αγάπη, φως! Ομορφιά κι αιωνιότητα! Μην κυνηγάς να διώξεις το σκοτάδι. Απλά, αφέσου στο γλυκό, ζεστό, ζωογόνο φως Του, όπως έλεγε κι ο άγιος Πορφύριος.

Για κείνες τις γλυκές ψυχές που η αγάπη τους δεν έχει όρια και τελειωμό

Κι αν ο ήλιος κάθε πρωί, γεμίζει με φως 

 απ'τις καρδιές που δεν έπαψαν ν'αγαπούν; 

Κι αν ντύνονται τα χρώματά του το ηλιόγερμα, 

 με την ομορφιά μιας καρδιάς που προσπαθεί;

  Υπάρχουν γύρω μας ψυχές που η ομορφιά τους είναι τόσο γλυκιά, τόσο αθόρυβη. Που η αγάπη τους λες κι αγκαλιάζει όλο το σύμπαν. Λες κι η νύχτα δανείστηκε το αστρικό της φως απ'τα ταξίδια των ευχών τους. Ψυχές που ίσως κάποια στιγμή συναντήσεις στο διάβα της ζωής σου. Κι όταν θα συνεχίσεις την πορεία σου, το φως της αγάπης τους θα φωτίζει, σαν τον αποσπερίτη, το φάρο των δικών σου αναμνήσεων...

  Κι ο κόσμος θα συνεχίζει να πορεύεται. Σε μια αρχέγονη, ατέλειωτη κι αόρατη εναλλαγή. Το φως να διαδέχεται το σκοτάδι. Η μέρα τη νύχτα. Κι οι καρδιές μας συνεχίζουν να χτυπούν. Κι οι ανάσες μας να ζητούν μια θέση στη γλύκα της ζωής. Μυστικά κι επίμονα.

Όμορφο ξημέρωμα να'χεις. Σ'ευχαριστώ που ακόμα επισκέπτεσαι αυτή εδώ την ταπεινή γωνιά. Πότε πέρασαν κιόλας έξι χρόνια... 

Χωρίς μάτια σφαλιστά

Ο τυφλός του αποκρίθηκε: "Διδάσκαλε, θέλω να αποκτήσω

 το φως μου". Ο Ιησούς του λέει: "Πήγαινε. Η πίστη σου

 σε έσωσε". Ο τυφλός αμέσως απέκτησε το φως του (...)

  Ίσως νιώθεις υπεύθυνος για το μαράζωμα της ελπίδας σου. Ίσως η χαρά κάποιες φορές σού βγαίνει πιεστικά σα να προσπαθείς να τονώσεις την ακινησία της καθημερινότητας που ετοιμάζεται να σε παρασύρει στην ομίχλη της.

  Ίσως, όμως, το σκοτάδι που λες πως διανύεις είναι το απαραίτητο εφόδιο για την απογείωση της αληθινής ομορφιάς που θ'ακολουθήσει. Όπως όταν τελειώνει μια σκηνή στο θέατρο. Και σβήνουν τα φώτα κι ακούς την αυλαία να κλείνει μ'ένα απαλό θρόισμα. Κι όλα αλλάζουν. Λίγο πιο μετά όμως, το σκοτάδι -που ήξερες πως είναι προσωρινό- χάνεται, εξαφανίζεται. Τότε η αυλαία ανοίγει κι όλα ξανά γεμίζουν φως, μουσική, χρώμα. Και νόημα.

 Μην αυτομαστιγώνεσαι άδικα. Μην αφήνεσαι επίμονα στο σκοτάδι, μα κάν'το συμπαραστάτη σου. Είναι, ίσως, το πλοιάριο που θα σε μεταφέρει εκεί που αξίζει να χαρείς πραγματικά. Και μια συμβουλή. Εκεί, την ώρα του σκοταδιού, ψάξε για ένα άλλο γλυκό θρόισμα: την στοργή της παρουσίας Του. Είναι δίπλα σου. Ήταν πάντα. Θα είναι, αν το θες. Ζήτα Του το φως.

υγ: Ευχαριστώ πολύ για ακόμη μια φορά για την αγάπη σας. Το ξέρω το έχω ξαναπεί πολλές φορές, αλλά νιώθω πολύ έντονη κάποιες φορές αυτή την αίσθηση. Κι έτσι μπορώ και συνεχίζω.

υγ2: Ευχαριστώ το φίλο Δημήτρη για το βιβλίο που μου έστειλε.

υγ3: Όσοι θέλετε να αναδημοσιεύετε κάποια απ'τις αναρτήσεις της αόρατης γωνιάς, στείλτε μου ένα mail. Δεν μου είναι κόπος καθόλου. Ίσα-ίσα :)

υγ4: Το τρίστιχο στην αρχή είναι απ'το γνωστό ευαγγελικό χωρίο.

Μια νύχτα μετά

Κάπου ανάμεσα στις εορταστικές βόλτες, στα πολύχρωμα στολίδια και στα χριστουγεννιάτικα δέντρα με τα φωτάκια που αναβοσβήνουν, σταματώ για λίγο. Κοιτάζω πίσω μου. Από το πρωί μέχρι τώρα έζησα τόσες στιγμές. Τόσες ανάσες. Τόσα χνάρια απ'τα βήματα της καρδιάς.

Τα βήματα πίσω μου δείχνουν πως ξεκίνησα σήμερα τη μέρα μου απ'τη Φάτνη. Έκανα σίγουρα το "καθήκον" μου σαν τυπικός, "καλός χριστιανός". Μα, μήπως δεν πήρα μυρωδιά απ'το Μυστήριο που έγινε; Αναρωτιέμαι... 

Ήρθε στον κόσμο μας. Στ'αλήθεια ήρθε. Για μας ήρθε. Να μας συναντήσει, να μας δώσει εκείνο που σ'όλη μας τη ζωή αναζητούμε: την ευτυχία. Αυτή την τόσο παρεξηγημένη λέξη. Ήρθε για όσους Τον πιστεύουν και για όσους τον αρνούνται. Ήρθε για να σπάσει τη μιζέρια μας, τη σκληράδα της καρδιάς μας. Η αγκαλιά Του δεν αρνήθηκε ποτέ κανέναν.

Χριστέ, ήρθες και μάλλον δεν σε κατάλαβα. Είμαι τόσο απασχολημένος με το τι θα κάνω μετά. Οι έγνοιες μου, τα προβλήματά μου είναι ο κόσμος μου. Δυστυχώς είμαι αποκλεισμένος στον εαυτό μου. 

Χριστέ μου, ήρθες μέσα στην απέραντη σιωπή στον κόσμο μας. Στον κόσμο μου. Και δυσκολεύομαι να σε ακούσω γιατί έχω μάθει να φωνάζω.

Μάθε με, Χριστέ μου, να σιωπώ. Και μέσα στη σιωπή να ψάχνω το γλυκό Σου Φως. Ούτως ή άλλως, ένα πράγμα ζήτησες: να σου δώσω τις αμαρτίες μου, τα σκοτάδια μου.

Στέκομαι κι απόψε, μια νύχτα μετά την Γέννησή Σου, ανάμεσα στη λογική και στο υπέρλογο. Ανάμεσα στη συνήθεια και στην αλήθεια. Ανάμεσα στη ψευτοζωή και στις ανάσες που ευωδιάζουν γλύκα. 

Δείξε μου, το Φως Σου. Σε παρακαλώ με όση δύναμη έχει η παγωμένη μου καρδιά. Δείξε μου τον αληθινό δρόμο προς την αγάπη.

υγ: Χρόνια πολλά, αδέρφια μου! Και σας ευχαριστώ ΠΟΛΥ για τα σχόλια, τις ευχές και τα mail που μου στέλνετε. Τι να πω... Με έχετε κατασυγκινήσει.
υγ2: Φωτογραφία από εδώ

Μέσα σε μια στιγμή

And I always look up to the sky

Pray before the dawn

Είμαι ένα μικρο πετραδάκι ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλα σε κάποια μακρινή της γης ακρογιαλιά. Ένα ξεχασμένο ψάθινο καπέλο που ο φθινοπωρινός αέρας το πήρε μαζί του σε αέρινο ταξίδι.  Μια μικρή ψαρόβαρκα ανάμεσα σε τόσες άλλες που πλέουν στο πέλαγος.

Είμαι μιας σκουριασμένης φυσαρμόνικας ξεχασμένη μελωδία που φτερουγίζει και χάνεται στο απογευματινό ηλιόγερμα. Ένα μικρο αστέρι ανάμεσα στα χιλιάδες νυχτερινά λαμπάκια τ'ουρανού. Μια σκιά που περπατάει στο ξέφωτο ενός δάσους. Κόμπος χιλιογυρισμέμος από κομποσχοίνι μιας καρδιάς που ακροβατεί.

Είμαι τόσο μικρός, τόσο ασήμαντος.

Κι όμως.

Όταν φωτιστούν τα σκοτάδια μου, τότε γίνομαι κάτι μοναδικό.

Γίνομαι όλος Αγάπη.

Γίνομαι ένα με τη φύση, με τα ζώα, τα δέντρα, τα φυτά, τα πουλιά. Γίνομαι ένα με όλες τις καρδιές που ανασαίνουν. Με όλα τα ματιά που γελούν, που κλαίνε, που ονειρεύονται ένα όμορφο αύριο.Γίνομαι αγκαλιά. Γίνομαι χαμόγελο κι ελπίδα. Ο Χριστός μπαίνει μέσα μου κι όλα γύρω μου γίνονται μέσα σε μια στιγμή Παράδεισος. 
Και η ζωή συνεχίζεται...

Αν τύχει να δεις ένα μεγάλο αστέρι

Αν τύχει να δεις ένα μεγάλο αστέρι

είναι που θα σε συλλογίζομαι.

Δε ξέρω πώς να το πω. Είναι άτσαλη η καρδιά μου και χοντροκομμένη, γι'αυτό ίσως δε μπορώ να εκφραστώ όπως θα'θελα... Όμως, θα στο πω κι ό,τι γίνει.

Νιώθω πως δεν υπάρχει χρόνος που φεύγει και χρόνος που μπαίνει. Μονάχα μια χούφτα στιγμές που πέρασαν και στιγμές που έρχονται. Κάτι σαν ανάσες. Ή σαν φωτογραφίες ανεκτίμητες...

Αν θα'θελα να μετράω κάτι, αυτό θα'ταν η αγάπη κι όχι ο χρόνος. Πόση αγάπη έλαβα φέτος δε λέγεται... Πόσα mail, πόσες ευχές... Μ'έκαναν να σε νιώσω δίπλα μου. Αδερφό/ή μου. Κομμάτι απ'την καρδιά μου. Γι'αυτό θέλω από δω και πέρα να προσπαθήσω να σου χαρίσω λίγες ανάσες μου. Μια ευχή αθέατη. Καρδιακή. Νότες γλυκές που ν'απαλύνουν τον πόνο σου. Να σπρώξουν λίγο πιο μπροστά τα όνειρά σου. Να ανοίξουν τα παραθυρόφυλλα των ματιών σου και να πλημμυρίσει το πρόσωπό σου χαμόγελα. 

Όχι απ'τον εαυτό μου. Από μόνος μου δε μπορώ. Αυτό θα το εμπιστευτώ στον άγγελό μου. Αυτόν θα παρακαλέσω. Εκείνος έχει φτερά και μπορεί να τρέχει παντού. Παντού...

Έλα κι εσύ. Κάνε μια ευχή. Να κάνω κι εγώ. Να σκεφτόμαστε ο ένας τον άλλον. Να νοιαζόμαστε ο ένας τον άλλον. Να'ρθει η Χάρη να σκορπίσει τα σκοτάδια μας. Να γίνει ο ουρανός γλυκιά αγκαλιά για όλους μας. 

Καλή χρονιά!!!

υγ1: Το δίστιχο στην αρχή είναι απ'το ποίημα "Μη σημαδέψεις την καρδιά μου" του Τ.Λειβαδίτη.

υγ2: Διάβασε -αν θες- κι αυτή την ανάρτηση. Είναι η αντίστοιχη πρώτη του 2014.

υγ3: Σ'ευχαριστώ και πάλι, ΠΟΛΥ, για την αγάπη σου.

Αυτής της νύχτας

Τώρα, έξω, έχει σκοτάδι πηχτό. Μα θα το πίστευες -αν δε το'χες ζήσει- πως, πιο πριν, ο ήλιος βασίλευε σκορπώντας τα πιο μαγικά του χρώματα;

Καλό ξημέρωμα. Με θυμάσαι όταν η καρδιά σου εύχεται; Να με θυμάσαι.

Είσαι ήρωας

Τις νύχτες 

ψάχνεις ένα φως 

να σε καθοδηγήσει

να σε ηρεμήσει.

Υπάρχουν φορές

που το σκοτάδι 

σου κλείνει τα μάτια.

Η θλίψη 

μου το'πες-

σε καθηλώνει.

Και νιώθεις 

μόνος

αβοήθητος.

Και ξαπλώνεις 

στο κρεβάτι σου

και κλαις αθόρυβα.

Και κανείς 

δε σ'ακούει.

Κανείς.

Μη φοβηθείς τότε.

Μη λιγοψυχήσεις.

Αυτές είναι οι στιγμές

που φτιάχνουν χαρακτήρες.

Κλάψε. 

Μη ντραπείς.

Είσαι άνθρωπος.

Μα μη μένεις εκεί.

Σφίξε τις γροθιές σου.

Δυνάμωσε!

Σκούπισε τα μάτια σου.

Σήκω!

Η στεναχώρια κρατάει λίγο.

Η περηφάνια όμως

μένει εκεί ψηλά.

Τ'ακούς;

Σήκω! 

Κοίτα ψηλά.

Φώναξε.

Βγάλε φωνή αν θες.

Είσαι παλικάρι.

Τα παλικάρια δε τα παρατάνε.

Είσαι υπέροχος.

Και είσαι παιδί Του τιμημένο.

Λίγο ακόμα
και σε περιμένει
τέτοια χαρά 
που ούτε καν τη φαντάζεσαι!

Στα μάτια σου τώρα

βγαίνει μια φωτιά.

Αποφασιστικότητα.

Ξανασηκώθηκες.

Και προσπαθείς ξανά.

Και ξανά.

Είσαι ήρωας.

αφιερωμένο. Στις ψυχές εκείνες που πονάνε πολύ. Κι όμως είναι ακόμα με το χαμόγελο στην καρδιά. Και σε κείνο το mail που με συγκίνησε τόσο πολύ. Αδέρφια, είστε ήρωες. Σας φιλώ.

Κι ήταν τόσο αληθινό...

Κι ήταν τόσο αληθινό... Τόσο αληθινό...

Αισθανόμουν πως το σκοτάδι δε μπορεί πια να με τυλίξει με το διάφανο της μοναξιάς του...

Σαν απόηχος από γλυκιά μελωδία πιάνου. Μελωδία που ταξιδεύει με δίψα μέχρι τα ουράνια δωμάτια. Μέχρι το υπαρκτό του Παραδείσου. Μέχρι τον ίδιο τον Πλάστη μας.

Τ'ακούς; Αυτή η στιγμή δε θα χαθεί. Δεν είναι δυνατόν να χαθεί! 

Κάποιες φορές

Κάποιες φορές βλέπουμε μόνο σκοτάδι. Σχεδόν το συνηθίσαμε...
Ίσως επειδή ξεχάσαμε ν'ανοίγουμε τα μάτια μας...

from my twitter

Στη χώρα και τη σκιά του θανάτου

Είναι βαριά η σκιά του θανάτου 

και σαν ταφόπλακα σκεπάζει τις καρδιές. 

Απέκαμαν να τη βαστάζουν 

οι κάτοικοι της χώρας των θνητών. 

Κι απέμειναν καθισμένοι

να αντικρύζουν την αναπόφευκτη μοίρα τους

με βλέμμα απλανές. 

Απελπισμένοι μελλοθάνατοι

στημένοι στον τοίχο της ακηδείας

ήδη εκτελεσμένοι από την απόγνωση

με τις σφαίρες των σκοτεινών λογισμών

των δημίων 

των μυρίων σκιών

του διασπασμένου νοός 

που πηγαινοέρχονται 

μακάβρια 

στα άγια των αγίων 

της ανθρώπινης ύπαρξης.

Μα αλήθεια 

πού αλλού θα μπορούσε να ανατείλει το φώς Σου 

παρά σε μάς τους βυθισμένους σε τέτοιο σκοτάδι;

Και η Χάρη; 

Πού αλλού θα μπορούσε να λάμψει 

παρά στον Άδη 

μιας τέτοιας εξουθένωσης 

όπου εξατμίζεται κάθε ψευδαίσθηση 

αξιομισθίας;

Στους αμαρτωλούς και στους τελώνες

φανέρωσες το φως Σου 

πλουσιοπάροχα, 

εκπληκτικά ιλαρό 

και γλυκύτατο. 

Μα μπρος στα μάτια τα φαρισαϊκά 

σμικρύνεσαι 

σε διαστάσεις σχεδόν αδιόρατες,

αυτές που καθορίζει επακριβώς 

η δική τους προαίρεση. 

Όσο για μένα; Φευ...

«Ει ουν το φως το εν σοι 

σκότος εστί,

το σκότος πόσον;»

Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλόν 

φώτισόν μου το σκότος...

Φώτισόν μου το σκότος...

φώτισόν μου το σκότος...

π.Η.Κ.

Ποιος είναι ο δυνατός;

- Ποιος είναι ο δυνατός;

Ρώτησε ξαφνικά το δέντρο.

- Αυτός που περπατά μέσα στη νύχτα μόνος του. Κι όμως, φοβάται τόσο το σκοτάδι.

Αυτός που περιμένει στην πλαγιά τους λύκους. Κι ας τρέμει σαν το λαγό ακούγοντας τα ουρλιαχτά τους.

Αυτός που γλιστράει, που γονατίζει, που γεμίζει λάσπες. Που χώνεται στο θολό ποτάμι ως το λαιμό. Και μια στιγμή, μέσα σ'αυτό το χαλασμό, απλώνει τα παγωμένα χέρια του, κόβει κίτρινες μαργαρίτες και στολίζει τα μαλλιά του.Αυτός είναι ο δυνατός.

Ένα κουκούλι έπεσε κείνη την ώρα στο χώμα κι έσπασε. Μια πολύχρωμη πεταλούδα πήδηξε από μέσα, ξεδίπλωσε τα φτερά της και πέταξε γύρω απ'τις μυρτιές. Ύστερα κοντοστάθηκε, κοίταξε μια στιγμή στα μάτια το Θεό και ψιθύρισε:

- Γεια σου! Τι όμορφος που είναι ο κόσμος σου!

απόσπασμα απ'το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη "Το χρώμα του φεγγαριού", εκδ.Καλέντης"

υγ: Να με συγχωρείτε, καλοί μου φίλοι, όμως ο ελεύθερος χρόνος μου είναι αρκετά μειωμένος και δε ξέρω αν θα μπορώ να απαντώ προσωπικά στον καθένα σας! Θα το παλεύω, όμως, όσο μπορώ! Να με συγχωρούν κοι οι φίλοι bloggers που δε θα επισκέπτομαι τόσο τακτικά τους όμορφους ιστοχώρους τους. Θα επανορθώσω με την πρώτη ευκαιρία :)