Η πι'όμορφη αλλαγή!

Απόσπασμα απ'αυτήν την ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου με θέμα "Μετάνοια, η πιο μοντέρνα κίνηση"

...Δηλαδή μερικές φορές μετάνοια θα πει να σ'αφήσω ήσυχο. Μετάνοια θα πει να πάψω να είμαι ο βραχνάς της ζωής σου. Να σου γίνομαι εμπόδιο. Να σου γίνομαι καταπίεση, να σου γίνομαι ενόχληση. Να με βλέπεις και να νιώθεις ότι θ'αρχίσω το κήρυγμα... Αυτό είναι μετάνοια εκ μέρους μου.

Κι αν θες να μετανοήσεις, να μετανοήσεις εσύ. Κι αν θες να διορθωθούν οι άλλοι, να διορθωθείς εσύ. Και να σταματήσεις να ασχολείσαι με τη γυναίκα σου, με τον άντρα σου, με το παιδί σου με σκοπό να τους φτιάξεις. 

Δε στο ζητάει κανένας ν'αλλάξεις τον άλλον. Η μετάνοιά σου είναι να πάψεις να θέλεις ν'αλλάζεις τους άλλους...

Σέρβις

Χριστέ μου, 

βοήθα με να αλλάξω
το μυαλό μου,
και να βλέπω 
αλλιώς
τη ζωή.

Όπως Εσύ.

απ'το fb account του π.Ανδρέα Κονάνου

Μέσα σε μια στιγμή

And I always look up to the sky

Pray before the dawn

Είμαι ένα μικρο πετραδάκι ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλα σε κάποια μακρινή της γης ακρογιαλιά. Ένα ξεχασμένο ψάθινο καπέλο που ο φθινοπωρινός αέρας το πήρε μαζί του σε αέρινο ταξίδι.  Μια μικρή ψαρόβαρκα ανάμεσα σε τόσες άλλες που πλέουν στο πέλαγος.

Είμαι μιας σκουριασμένης φυσαρμόνικας ξεχασμένη μελωδία που φτερουγίζει και χάνεται στο απογευματινό ηλιόγερμα. Ένα μικρο αστέρι ανάμεσα στα χιλιάδες νυχτερινά λαμπάκια τ'ουρανού. Μια σκιά που περπατάει στο ξέφωτο ενός δάσους. Κόμπος χιλιογυρισμέμος από κομποσχοίνι μιας καρδιάς που ακροβατεί.

Είμαι τόσο μικρός, τόσο ασήμαντος.

Κι όμως.

Όταν φωτιστούν τα σκοτάδια μου, τότε γίνομαι κάτι μοναδικό.

Γίνομαι όλος Αγάπη.

Γίνομαι ένα με τη φύση, με τα ζώα, τα δέντρα, τα φυτά, τα πουλιά. Γίνομαι ένα με όλες τις καρδιές που ανασαίνουν. Με όλα τα ματιά που γελούν, που κλαίνε, που ονειρεύονται ένα όμορφο αύριο.Γίνομαι αγκαλιά. Γίνομαι χαμόγελο κι ελπίδα. Ο Χριστός μπαίνει μέσα μου κι όλα γύρω μου γίνονται μέσα σε μια στιγμή Παράδεισος. 
Και η ζωή συνεχίζεται...

Κι ο κόσμος ακόμα ζει

Κι εκεί, πανω στην πιο δυσκολη στιγμη

-την πιο αληθινη- 

μαθαινεις 

πως στ'αληθεια

χωραει η καρδια σου ολάκερο τον κοσμο.

Περασε κι αυτη η νυχτα.

Γεματη ανηλιαγες αγωνιες,

καρδιοχτυπια 

που λες δεν παει αλλο,

θα σπασει η καρδια.

Κι ομως.

Οσο κι αν μας παγωνουν οι πονοι,

ερχομαστε πιο κοντα

ο ενας με τον αλλο.

Γινονται οι ανασες μας κερια, 

μια ζεστη αγκαλια

κι ο πονος μαλακωνει.

Χαρισμα δυο χερια

δυο ματια. 

Δυο πηγές αστειρευτες.

Τρεχουν αλμυρά τα όνειρα.

Μα σαν φτανουνε στο στομα,

γλυκαινονται απ'το χαμογελο.

Κι ο κοσμος ακομα ζει.

Κι ο ουρανος τα συνορα γκρεμισε.

Γλυκαθηκαν τα ονειρα,

οι πονοι γινανε χαμογελα

κι οι ανασες μας ζωη.

Μ'ακους;

Ζωή.

με πολλή, πολλή αγάπη αφιερωμένο

Σαν τον καιρό

Η ζωή μας είναι σαν τον καιρό: μια καταιγίδες, μια ξαστεριά.

Δεν παλεύεται το βόλεμα!

Να σου πω... Σκεφτόμουν πως είμαστε του βολέματος. Παρόλο που τα όσα λέμε ή γράφουμε ή ζωγραφίζουμε να θέλουν να πείσουν για το αντίθετο...

Έχω την εντύπωση πως μάθαμε να ζούμε μέσα σε όρια. Σε προκαθορισμένες καταστάσεις. Σε μονοδιάστατες σχέσεις. Σε παγωμένα, κρύα προσωπεία που δεν αλλάζουν. Το ταξίδι, η αλλαγή, το διαφορετικό μάς τρομάζουν. Κι ας μη τολμάμε να το παραδεχόμαστε. 

Δεν παλεύεται το βόλεμα!

Τα μάτια μας δεν αντέχουν να δουν την εικόνα όπως είναι. Γι'αυτό ίσως προτιμούμε στις φωτογραφίες μας τα πλαίσια, τις κορνίζες. Να κρυβόμαστε απ'αυτό που είμαστε.

Μα ζωή δίχως αγάπη γίνεται;; Η αγάπη είναι κίνηση απροσποίητη. Αληθινή. Χωρίς όρια και υπολογισμούς από πριν.

Να δίνεις και να δίνεσαι (τι πάνσοφη κίνηση...). Να μιλάει η καρδιά σου. Να γλυκαίνεις τους άλλους με την ματιά σου (η υπέροχη δοτικότητα της αγάπης). Να προσεύχεσαι και να προσπαθείς έντονα. Ίσως αυτό είναι το όμορφο μονοπάτι... 

Ίσως...

Κάτι που άκουσα...

Οι αμαρτίες μας δεν εμποδίζουν το Θεό να μας πλησιάσει. Το ίδιο μας αγαπά ο Θεός! Εμείς εμποδιζόμαστε με τις αμαρτίες μας να εισπράξουμε την αγάπη του Θεού*.

Και θυμήθηκα αυτή την ανάρτηση... 

Θεέ μου, με πόση μικρότητα συμπεριφερόμαστε πολλές φορές... Κάνουμε μια "καλή" πράξη και αμέσως περιμένουμε σαν στυγνοί έμποροι** το ανταπόδωμα... Είμαστε αυτό που έλεγε και ένας φίλος από Καναδά pathetic... Κι όταν έρθουν οι πτώσεις μας, αρχίζουμε και λέμε: "Τώρα; Πώς να με συγχωρέσει ο Θεός; Τώρα πού και πώς να με πλησιάσει";

Λοιπόν, τέρμα οι θεωρίες, τα μεγάλα λόγια και τα μακροσκελή κηρύγματα. Ώρα να περάσουμε στην πράξη. Ώρα ν'αρχίσουμε ν'ανασάνουμε λίγο καθαρό πνευματικό οξυγόνο... Που δεν είναι άλλο απ'τη μετάνοια. Την αλλαγή του μυαλού μας δηλαδή.

Καλή εφαρμογή σ'όλους μας.

υγ*: Τα λόγια αυτά είναι του π.Βαρνάβα Γιάγκου (εδώ -18:00 min) και μου το'στειλε ο φίλος Χρήστος τον οποίο και ευχαριστώ πολύ!
υγ**: Διάβασα πρόσφατα και τον "Έμπορο της Βενετίας" του W.Shakespear και επηρεάστηκα :) 

Συνεχώς αλλάζουμε

Κάθε μέρα θα πρέπει να μαθαίνουμε κάτι καινούριο σχετικά με τον κόσμο και, κάνοντάς το, δε θα είμαστε ποτέ πια οι ίδιοι. (...) Για ν'αξιολογήσουμε σωστά τη γνώση πρέπει να αποδεχτούμε ένα βασικό νόμο της φύσης: ό,τι δεν ωριμάζει, πεθαίνει. 

Τα παιδιά που βλέπουν τηλεόραση έξι ώρες την ημέρα(αυτός είναι ο μέσος όρος), πιθανότατα θ'αναπτύξουν μια παθητική στάση απέναντι στον κόσμο. Κλεισμένα στο σπίτι, θα χάσουν τη γέννηση της άνοιξης, το πρώτο απαλό χιόνι του χειμώνα. Η ζωή που βιώνεται σε στενά όρια και ταξιδεύει πάνω στα σίγουρα μονοπάτια της συνήθειας και της καθημερινότητας, μειώνεται σημαντικά, όταν δεν καταφέρνουμε ν'αναγνωρίσουμε ότι αλλάζουμε συνεχώς. Ό,τι δεν ωριμάζει, πεθαίνει.

απόσπασμα απ'το βιβλίο του Λέο Μπουσκάλια "Λεωφορείο 9 για τον Παράδεισο", εκδ.Γλάρος

Ο αληθινός έρωτας

Εσύ....είσαι όπως είσαι.

Εσύ δεν είσαι όπως χρειάζομαι να είσαι.

Εσύ δεν είσαι όπως ήσουν.

Εσύ δεν είσαι όπως συμφέρει εμένα.

Εσύ δεν είσαι όπως εγώ θέλω.

Εσύ είσαι όπως είσαι.

Το να δεχτώ αυτό σημαίνει ότι σε σέβομαι και δε σου ζητώ ν'αλλάξεις. Εδώ και λίγο καιρό έχω αρχίσει να ορίζω τον αληθινό έρωτα ως την ανιδιοτελή προσπάθεια να δημιουργήσεις χώρο στον άλλον ώστε να μπορεί να είναι όπως είναι. 

Αυτή είναι η πρώτη αλήθεια και αρχή κάθε ώριμης σχέσης.

Αποκτά σάρκα και οστά όταν εγώ σε δέχομαι όπως είσαι και αντιλαμβάνομαι ότι κι εσύ με δέχεσαι όπως είμαι.

απόσπασμα απ'το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι "Ιστορίες να σκεφτείς", εκδ. opera animus

Άρνηση (Γ.Σεφέρης)

Στὸ περιγιάλι τὸ κρυφὸ

κι ἄσπρο σὰν περιστέρι
διψάσαμε τὸ μεσημέρι
μὰ τὸ νερὸ γλυφό.

Πάνω στὴν ἄμμο τὴν ξανθὴ
γράψαμε τ᾿ ὄνομά της
ὡραῖα ποὺ φύσηξεν ὁ μπάτης
καὶ σβήστηκε ἡ γραφή.

Μὲ τί καρδιά, μὲ τί πνοή,
τί πόθους καὶ τί πάθος
πήραμε τὴ ζωή μας· λάθος!
κι ἀλλάξαμε ζωή.

(Ένα απ'τα πιο αγαπημένα μου ποιήματα. Του Γιώργου Σεφέρη.)

υγ: Συγχωρέστε με που αργώ πολύ στην απάντηση των σχολίων. [Για τους φίλους bloggers: Nα με συγχωρέσετε που δεν επισκέπτομαι τους όμορφους ιστοχώρους σας. Μπαίνω πλέον σε μια φάση με υπερβολικά μειωμένο ελεύθερο χρόνο. Με το ζόρι βρίσκω χρόνο για να ανεβάζω αναρτήσεις για την αόρατη γωνιά... Έχει ο Θεός...)

Της στίλβης των ονείρων

Πάντα αναρωτιόμουν γιατί νιώθω ταξιδευτής...

Μια αέναη, εσωτερική, απροσδιόριστη έγνοια που μου χαρίζει τη δυνατότητα του καθημερινού αυτοπροσδιορισμού. Όχι μόνο για τη θέση  μου στην κοινωνία αλλά και για τη συμπεριφορά μου απέναντι στους γύρω μου. Και το δυσκολότερο: απέναντι στον εαυτό μου.

Να'μαι και πάλι εν πτήσει. Στον αέρα. Γράφω αυτή τη στιγμή στο stand του καθίσματος και οι σκέψεις μου περιτριγυρίζονται απ'τα νυχτερινά σύννεφα. Το ογκώδες αεροπλάνο γίνεται μέσο αναζήτησης και περιηγητής μου στο συνοικισμό των αστεριών. Κλείνω τα μάτια μου. Προσπαθώ να υπερβώ το σταθερά μονότονο βουητό των μηχανών που σκίζουν τον παγωμένο αέρα.

Το να ταξιδεύεις συνεχώς, σου γεννά ένα ακαθόριστο δίλημμα: αστάθεια στο χωροχρόνο σου ή άγκυρα σταθερότητας μέσα απ'την αλλαγή;

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά και ποιοι είναι οι καημοί που θα'θελα να χρωματίζουν και να ορίζουν τα όνειρά μου; Σαν μικρό παιδί που περιπλανιέται με τη φαντασία του στον παραμυθόκοσμο του βιβλίου που του διαβάζει η μητέρα του... Ιστορίες για καληνύχτα στην καθημερινότητα της αστάθειας ή ρομαντισμοί ασύνοροι στη σίγουρη σταθερότητα της αλλαγής;

Ο πιλότος μόλις τώρα μάς ανέβασε πάνω απ'τα σύννεφα. Ταξιδεύουμε στο ίδιο επίπεδο με το φεγγάρι. Δε χρειάζεται πλέον να στρέψω το κεφάλι μου ψηλά για να θαυμάσω τη στίλβη του. Ελκυστικό μέσα στο απόλυτο πλέον σκοτάδι, απορροφά τους ήχους της σκέψης μου. Στιγμές μοναδικές...

Και είμαι ακόμα ταξιδευτής... Μέχρι να διαβώ κι εγώ το κατώφλι τ'ουρανού... Ταξιδευτής... Της στίλβης του φεγγαριού και της στίλβης των ονείρων μου συνθέτης κι ερμηνευτής. Σε μια συμφωνία μουσική. Μόνο που την ακούω μονάχα εγώ. Και μονάχα αν αφουγκραστώ προσεχτικά. Ηθοποιός και θεατής ταυτόχρονα... Ταξιδευτής τ'ουρανού και κυνηγός της στίλβης των ονείρων.

Και η πτήση συνεχίζεται...

ημερολόγιο. τρεις νύχτες πριν. ασυνάρτητες σκέψεις εν πτήσει.

Πάντα μπορείς ν'αλλάξεις!

(ένας ηλικιωμένος ετοιμοθάνατος άνθρωπος) Και κλείνει λέγοντας: "Αν ξανάρχιζα απ΄την αρχή, θα ξεκινούσα ξυπόλητος από την αρχή της άνοιξης ως τα μέσα του φθινοπώρου. Θα πήγαινα σε περισσότερα λούνα παρκ, θα θαύμαζα περισσότερα ηλιοβασιλέματα. Θα έπαιζα με περισσότερα παιδιά, αν μπορούσα να ξαναρχίσω τη ζωή μου απ'την αρχή. Βλέπετε, όμως, δε μπορώ". Ούτε εσείς ούτε εμείς ξέρουμε τι βρίσκεται πιο πέρα, ξέρουμε όμως τι βρίσκεται εδώ. Αυτό είναι το δώρο του Θεού σε μας και το πώς θα το χρησιμοποιήσουμε είναι το δικό μας δώρο στο Θεό.

Η  ζωή είναι στα χέρια σου. Μπορείς, αν θέλεις, να διαλέξεις τη χαρά ή μπορείς να συναντάς την απελπισία όπου και να κοιτάς. Όλα είναι δικά σου. Πώς συμβαίνει και μερικοί άνθρωποι βλέπουν παντού όμορφους ουρανούς και πράσινο χορτάρι με ωραία λουλούδια, ενώ άλλοι δυσκολεύονται να βρούνε έστω και ένα όμορφο πράγμα; Ο Καζαντζάκης λέει: "Έχεις τα πινέλα, έχεις και τα χρώματα. Ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα".
Δεν έχει σημασία τι χρώματα χρησιμοποιείς τώρα. Πάντα μπορείς να τ'αλλάξεις!

απόσπασμα απ'το βιβλίο του Λέο Μπουσκάλια "να ζεις, ν'αγαπάς και να μαθαίνεις", εκδ. Γλάρος

Όλα η αγάπη

Ίσως έχει καταντήσει κοινοτοπία ή και λόγος ξύλινος, μα είναι αληθινός πέρα για πέρα! Όλα ξεκινάνε, βιώνονται και τελειώνουν με την αγάπη. Η αγάπη μπορεί να αλλάξει το τρόπο σκέψης μας, να διαποτίσει το εσωτερικό μας και να καταφέρει να μας ανοίξει τα μάτια! Και τότε... Και τότε γινόμαστε άλλοι άνθρωποι! Αλλαγμένοι! Πώς το λένε και ο Φίλιππος Πλιάτσικας με τον Δημήτρη Μητροπάνο (ας είναι αναπαυμένη η ψυχούλα του) σ'ένα του τραγούδι "Όλα η αγάπη μπορεί να τα αλλάξει"...

Μην περιμένεις να νιώσεις Θεό χωρίς την αγάπη. Γιατί η χάρη του αναπαύεται ζωοδοτική μόνο όπου πνέει, όπου μυροβλύζει η αγάπη.

Αγάπα και κάνε ό,τι θες!

υγ: 1.Καλή Πρωτομαγιά! Μύρισε επιτέλους άνοιξη παντού!
    2. Μην ξεχάσετε να ψηφίσετε στην δημοσκόπηση! (είναι δεξιά πάνω στη σελίδα!)