Δεν παλεύεται το βόλεμα!

Να σου πω... Σκεφτόμουν πως είμαστε του βολέματος. Παρόλο που τα όσα λέμε ή γράφουμε ή ζωγραφίζουμε να θέλουν να πείσουν για το αντίθετο...

Έχω την εντύπωση πως μάθαμε να ζούμε μέσα σε όρια. Σε προκαθορισμένες καταστάσεις. Σε μονοδιάστατες σχέσεις. Σε παγωμένα, κρύα προσωπεία που δεν αλλάζουν. Το ταξίδι, η αλλαγή, το διαφορετικό μάς τρομάζουν. Κι ας μη τολμάμε να το παραδεχόμαστε. 

Δεν παλεύεται το βόλεμα!

Τα μάτια μας δεν αντέχουν να δουν την εικόνα όπως είναι. Γι'αυτό ίσως προτιμούμε στις φωτογραφίες μας τα πλαίσια, τις κορνίζες. Να κρυβόμαστε απ'αυτό που είμαστε.

Μα ζωή δίχως αγάπη γίνεται;; Η αγάπη είναι κίνηση απροσποίητη. Αληθινή. Χωρίς όρια και υπολογισμούς από πριν.

Να δίνεις και να δίνεσαι (τι πάνσοφη κίνηση...). Να μιλάει η καρδιά σου. Να γλυκαίνεις τους άλλους με την ματιά σου (η υπέροχη δοτικότητα της αγάπης). Να προσεύχεσαι και να προσπαθείς έντονα. Ίσως αυτό είναι το όμορφο μονοπάτι... 

Ίσως...

Όλα είναι για καλό!

Είναι δυνατόν ο καλός Θεός να επιτρέψει κάτι για έναν κακό σκοπό;

Δες το, δες το κάπως αλλιώς. Όλα σε καλό θα βγουν... Και αυτό δεν είναι μια ψευδαίσθηση. Θα το δεις. Η ζωή σου 'χει αποδείξει -μες στα πράγματα σου 'χει δείξει ο Θεός- ότι πολλά που τα φοβόσουν, που 'χες τρομάξει, που 'χες απελπιστεί, στο τέλος αντιμετωπίστηκαν. Και βρήκες μέσα σου δυνάμεις....

Εδώ, μου το λένε παιδάκια στο σχολείο, κοριτσάκια και αγοράκια Α' Λυκείου, και μου λένε ότι "νόμιζα στη ζωή μου ότι αυτό δεν θα το άντεχα ποτέ και όταν ήρθε το περιστατικό στη ζωή μου, το άντεξα μια χαρά. Και γω δεν πίστευα αυτό ότι θα το καταφέρω".

Έχεις μέσα σου δυνατότητες, χαρίσματα, ψυχικά αποθέματα, ενεργητικότητα... Σε κατάσταση που περιμένει. Που κοιμάται. Που περιμένει το θαύμα...

απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου (www.atheataperasmata.com)

υγ: Αναδημοσίευση από παλιότερή μας ανάρτηση. Δε ξέρω γιατί, αλλά ένιωθα πως σήμερα ταίριαζε περισσότερο από ποτέ αυτό το θέμα...