Σεξ στην εφηβεία

Ένα υπέροχο κείμενο το οποίο με εξέπληξε θετικά με τις αλήθειες του, τον αφοπλιστικά άμεσο και ειλικρινή λόγο του και την τοποθέτησή του στο σημερινό, καθημερινό μας "τώρα". Διαβάστε το απευθείας απ'τον σύνδεσμο εδώ.

Το σεξ ως προϋπόθεση

Ένα πολύ όμορφο άρθρο για το σεξ και τον έρωτα. Του εξαίρετου ψυχολόγου Ελευθέριου Ελευθεριάδη.

Εσύ, μικρέ, που κάθε μέρα βομβαρδίζεσαι από κάθε είδους σεξουαλικές εικόνες. Εσύ που δεν θα είσαι αρκετά άντρας, αν μέχρι τα δεκαοκτώ σου, ή τα είκοσι, ή τα είκοσι δύο σου, δεν έχεις ακόμα ‘’πηδήξει’’...

Και εσύ, κοπελιά, που ντρέπεσαι να πεις στις φίλες σου πως δεν έχεις ολοκληρώσει. Εσύ που μαγκώνεις όταν σε ρωτάνε με έκπληξη στα μάτια ‘’…μα γιατί; Δηλαδή είσαι ακόμα παρθένα; Μα εσύ δεν είχες σχέση;…’’.

Εσείς παιδιά, που είστε στο ξεκίνημα της ζωής σας, σε μια από τις πιο όμορφες φάσεις σας, με έναν κόσμο ολάκερο να περιμένει να ανοιχτεί μπροστά σας…

Απλά αγνοήστε μας.

Αγνοήστε μας με θάρρος. Αγνοήστε μας με υπεροψία…

Αγνοείστε μας, γιατί το μόνο πράγμα που μπορέσαμε να σας παραδώσουμε, είναι μια κοινωνία πανσεξουαλισμού. Μια κοινωνία που πήρε τον έρωτα και τον ευτέλισε, που εξίσωσε την αγάπη με φτηνό, γρήγορο και ξερά ηδονικό σεξ.

Μια κοινωνία, που το σεξ, το έκανε προϋπόθεση.

Αποτύχαμε…

Και επειδή αποτύχαμε, δεν αντέξαμε στην ιδέα ότι θα τα πάτε εσείς καλύτερα. Γι’ αυτό θελήσαμε να σας τραβήξουμε στον ίδιο βούρκο. Στα ίδια Σόδομα. Στην ίδια κόλαση που είμαστε και εμείς. Φυτεύοντάς σας ενοχές, σάπιες ιδέες και επικίνδυνα ‘’πρέπει’’…

Απλά αγνοήστε μας.

Να έχετε το κεφάλι σας ψηλά. Μην μας υπολογίζετε. Μην μας δίνετε καμία σημασία.

Να χαίρεστε. Να καμαρώνετε. Να κάνετε υπομονή.

Δεν είναι σεξ και δεν είναι προϋπόθεση…Είναι έρωτας, και είναι αποτέλεσμα, της ένωσης, της σχέσης, δυο ανθρώπων.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ψυχολόγος M.Sc.

http://e-psyxologos.gr/sex-ws-proypothesi/

οι εχθροί του ζευγαριού

άρθρο του Κωνσταντίνου Γανωτή

Η πιο τρυφερή και ευαίσθητη σχέση στη ζωή είναι η σχέση του ζευγαριού. Κι αυτή η σχέση έχει ένα στόχο που μπορεί κανείς να τον πει και προορισμό· ο προορισμός του είναι να γίνουν ένα σώμα με δύο πρόσωπα, δηλαδή να πραγματώσουν την τέλεια ψυχική και σωματική οντότητα “ασυγχύτως και αδιαιρέτως”, όπως λέμε για τα τρία πρόσωπα-υποστάσεις της Αγίας Τριάδας.

Και όσο τρυφερή, μεγαλειώδη, κεφαλαιώδους σημασίας για την πραγμάτωση του προορισμού για την ευτυχία του ανθρώπου είναι αυτή η σχέση, τόσο ευαίσθητη είναι σε εξωτερικούς αλλά και σε εσωτερικούς πειρασμούς. Βλέπομε άλλωστε πόσες αποτυχημένες απόπειρες κάνουν οι νέοι, για να πετύχουν μία καλή σχέση, πόσο βασανίζονται και πληγώνονται συχνά από τις αποτυχίες και διαψεύσεις· και η σχέση κινδυνεύει να διαφθαρεί και διαλύεται πολύ συχνά. Όλες αυτές τις δυσκολίες, εμπόδια, αντιπάλους του ζευγαριού στην πραγμάτωση του προορισμού του ας τα ονομάσουμε εχθρούς του ζευγαριού και πρώτα ας τους επισημάνουμε αυτούς τους εχθρούς.

Ο πρώτος εχθρός του ζευγαριού είναι η ίδια η σφοδρότητα του συναισθήματος που τους κυριεύει. Αυτή η σφοδρότητα τους κάνει τολμηρούς και συχνά καυχιώνται γι’ αυτό. Στην πράξη όμως αυτή η σφοδρότητα αποδεικνύεται συνήθως σεξουαλική και αυτό ξεστολίζει τον έρωτα από τα ψυχολογικά και ηθικά του στολίδια και κατεβάζει τον έρωτα στους τρόπους της πορνείας. Το μεγαλείο του έρωτα αντιμάχεται την πορνεία. Η επιτυχία του ζευγαριού να ελέγξει τις έντονες επιθυμίες είναι η δόξα και η αλληλοεκτίμησή τους.

Η ανεξέλεγκτη ερωτική ορμή πριν από τον γάμο κυρίως, αλλά και μετά τον γάμο αποτελεί ένδειξη τουλάχιστον της πορνικής εμπειρίας των νέων πριν να γνωριστούν. Έτσι με τον αγώνα να συντηρήσουν οι δυο νέοι το υψηλό επίπεδο της σχέσης τους τούς γεμίζει αξιοπρέπεια και βαθαίνει τον έρωτά τους.

Ο άλλος εχθρός του ζευγαριού μπορεί να είναι οι συγγενείς τους, κυρίως οι γονείς.

Ο έρωτας μέσα απ'τα μάτια της εκκλησίας

Ένα κείμενο του π.Παύλου Παπαδόπουλου από εδώ. Με συγκίνησε πολύ κι είπα να το μοιραστώ μαζί σου. Πολλές καλημέρες!

Πόσο χυδαίο είναι να κατηγορείται η Εκκλησία ως πολέμια του έρωτα. 

--------------------------

Αυτό γίνεται απ΄ αυτούς που έχουνε μπερδέψει τον έρωτα με την σεξομανία. Γίνεται απ'αυτούς που προτιμούν τις καμπύλες του σώματος απ’ τα μάτια, την “ανταλλαγή υγρών” από την κοινωνία προσώπων, την σαρκική πύρωση από το εσωτερικό σκίρτημα της καρδιάς. 

--------------------------

Κατηγορούν την Εκκλησία οι σεξομανείς. 

--------------------------

Σε μια κοινωνία που θεοποίησε τις ηδονές -με κορυφαία την σαρκική ηδονή- έρχεται η Εκκλησία και με στεναρή φωνή μας λέγει: ερωτευτείτε γιατί χανόμαστε!

--------------------------

Κι άλλη μια φορά θα σκανδαλιστούν πολλοί παρθένοι με χυδαία μυαλά με τα παραπάνω λόγια. Μα ο έρωτας -ως έννοια και οντολογικό γεγονός- πάντα θα είναι παρεξηγημένος. 

--------------------------

Τόσο παρεξηγημένος όσο το να αγκαλιάσει ένας ιερέας μια κοπέλα ή ένα παλικάρι και να την/τον φιλήσει σταυρωτά. Το σκάνδαλο αμέσως θα γεννηθεί στις καρδιές εκείνες που κάθε άγγιγμα είναι πονηρό και κάθε φιλί εμπαθή.

--------------------------

Εάν υπάρχει λοιπόν ένας χώρος όπου ο έρωτας δεν έχει αλλοτριωθεί, αλλά διαφυλάττει το κάλλος του δεν είναι οι καρδιές των ηθικιστών που αυτοαναγνωρίζονται ως "άνθρωποι της Εκκλησίας" αλλά είναι η ίδια η Εκκλησία, ο τόπος δηλαδή όπου ο έρωτας δεν σταματά στην φθορά των συναισθημάτων ή των γεννετήσιων ορμών, ούτε δαιμονοποιείται, αλλά γεννά ποίηση στις καρδιές των ερωτοχτυπημένων και τραγούδια σταυροαναστάσιμα.

--------------------------

Τι τραγικό να φοβάσαι το έρωτα. Τι τραγικό να νομίζεις ότι το να ερωτευτείς είναι αμαρτία!

Τι φοβερό να θεωρείς τον έρωτα ως κάτι το απαγορευμένο!

--------------------------

Μα ταπεινά θα σου πω κι εγώ: Να ερωτεύεσαι. Διότι μόνο τότε μπορεί να σωθείς. 

--------------------------

Στις καρδιές των ερωτευμένων πάντα υπάρχει χώρος για τον Χριστό. Γιατί μόνο στις ερωτευμένες καρδιές υπάρχει χώρος για ποίηση, για σταυρό, για τον άλλον. Σ’αυτές τις καρδιές μπορεί να καρποφορήσει ο Λόγος της Αλήθειας, σ’αυτές τις καρδιές μπορεί να γεννηθεί η αγάπη.

--------------------------

Μόνο οι ερωτευμένοι είναι έτοιμοι να ζήσουνε ακόμα και στη κόλαση αρκεί να βρίσκονται μαζί με τον άλλον· και δεν υπάρχει πιο ιερό και θεομίμητο απ’αυτό.

Για εκείνα που συχνά ξεχνώ

Μου δώρισε για τη γιορτή μου ένας καλός φίλος το βιβλίο "Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας" των εκδόσεων 'εν πλω' που αφορά το βίο και τις διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα. 

Και καθώς το ξεκίνησα μόλις τώρα, έφτασα σ'ένα σημείο που μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Και θα'θελα να το μοιραστώ μαζί σου:

Δίδασκε πάντα (σ.σ: ο γέροντας Θαδδαίος) ότι σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι η επιστροφή στην αγκαλιά του ουράνιου Πατέρα, η επιστροφή του ασώτου υιού από το μακρινό τόπο στη χώρα των ζώντων. "Ολόκληρη την ζωή μου βασανιζόμουν με λογισμούς σχετικούς με τον σκοπό της ζωής μας -συχνά διερωτώμουν πού πηγαίνουμε. Είχε τάχα να κάνει η ζωή μόνο με την απόκτηση υλικού πλούτου, μόνο με το φαγητό και το ποτό; Αυτό ήταν το νόημα της ζωής;"

Αυτό το απόσπασμα με συγκλόνισε γιατί πάμπολλες φορές καταπιάνομαι εμμονικά με πράγματα της καθημερινότητας και ξεχνώ να ρωτώ τον εαυτό μου αυτά τα ερωτήματα. Θεωρώ τη ζωή ως ενα χαρτί με εργασίες που πρέπει να γίνουν κι ηρεμώ μόνο αν βάλω ένα "τικ" ότι τις έκανα. Πάμπολλες φορές απλά κάνω αυτό που 'πρέπει' και ξεχνώ πως η αλήθεια κρύβει μέσα της τη ζωηράδα και τη φρεσκάδα του έρωτα. Το ασυμβίβαστο με τα πράγματα αυτού του κόσμου που κάποτε χάνονται απ'το πέρασμα της φθοράς. Τη μετοχή στην αγκαλιά του Χριστού, τη γεύση απ'το Ποτήρι της κοινωνίας μαζί Του.

Το "σ'αγαπώ"

ένα υπέροχο κείμενο απ'το προφίλ του π.Παύλου Παπαδόπουλου (μπορείς να τον αναζητήσεις εδώ)

Ποτέ δεν μπορείς να πεις ότι "σε αγάπησα". Δηλαδή υπήρξε κάποια χρονική στιγμή που σ'αγαπούσα αλλά τώρα δεν σ'αγαπώ. 

--------------------------

Η αγάπη δεν μπορεί να γίνει κάτι το παρελθοντικό. 

--------------------------

Εάν νιώθουμε έτσι μάλλον δεν αγαπήσαμε· ίσως νοιαστήκαμε, ίσως ποθήσαμε, ίσως ερωτευτήκαμε, όμως δεν αγαπήσαμε. 

Η αγάπη είναι κάτι το διαρκές "ουδέποτε εκπίπτει" όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος.

--------------------------

Είναι τραγικό να χρησιμοποιούμε την θεϊκή έννοια της αγάπης τόσο εύκολα εκφράζοντας τις πιο πολλές φορές τις προσδοκίες που έχουμε από τον άλλον.

--------------------------

Όταν κάποιο "σ'αγαπώ" μας γίνει παρελθόν σημαίνει δεν είχε αγάπη. 

(Αυτή είναι η αλήθεια όσο σκληρή κι αν είναι για όλους μας).

--------------------------

Ένα λαϊκό τραγούδι λέγει, "σε αγάπησα στον μέγιστο βαθμό", αυτό δείχνει μια βαθιά άγνοια περί του βιωμάτος της γνήσιας αγάπης. Αποδεικνύει την εμπαθή προσέγγιση του ανθρώπου προς τον άλλον άνθρωπο. Το "σ'αγαπώ" του στιχουργού σήμαινει: προσδοκώ από σένα σαρκική ικανοποίηση, οικονομική-συναισθηματική στήριξη, επιβεβαίωση των "θέλω" μου, ανταπόκριση.

--------------------------

Είναι φοβερό το πόσο εύκολα και συστηματικά διαστρέφουμε τον όρο της αγάπης και από μία συνεχή κατάσταση δοσίματος,ανιδιοτέλειας και θυσίας την μεταστρέφουμε σε ένα ιδιοτελές άρπαγμα πόθων και απαιτήσεων.

--------------------------

Απόδειξη των παραπάνω είναι το πόσο εύκολα εκπίπτει η "αγάπη" μας, πόσο εύκολα κάποιος αγαπημένος μας γίνεται μισητός. Και όχι μόνο αυτό αλλά έχουμε την πλάνη να διαλαλούμε εδώ και εκεί ότι εμείς τον "αγαπήσαμε" αλλά αυτός δεν μας αγάπησε και είναι ο υπαίτιος του χωρισμού μας, της ρήξης μας, της σύγκρουσής μας. Για άλλη μια φορά δείχνουμε ότι τοποθετούμαστε λάθος στις σχέσεις μας. 

Δεν αγαπώ επειδή θα με αγαπήσουν, ή δεν αφήνω την αγάπη επειδή δεν με αγαπούν.

Δεν φταίει ο άλλος για το ότι δεν τον αγαπώ πλέον. Ο άλλος είναι αυτός που είναι. Εγώ είμαι ο υπεύθυνος για το πώς νιώθω. Δεν έχω την τόλμη όμως να παραδεχτώ ότι δεν τον αγάπησα ποτέ. Απλά τον ποθούσα, τον ήθελα για να συμπληρώσει το συναισθηματικό κενό που είχα στην ζωή μου, ένιωθα μαζί του καλά. Άλλο αυτό όμως και άλλο η αγάπη. 

--------------------------

Ο άλλος πολλές φορές αντιμετωπίζεται ως ένα πρόσωπο που θα μπορούσε να γίνει κάποιος οπαδός του ειδώλου μου. Εάν όμως ο άλλος δεν με προσκυνά, δεν με νταντεύει, δεν μου κάνει τα χατίρια, τότε και η δική μου "αγάπη" πάει στα αζήτητα. 

--------------------------

Δεν είναι λοιπόν το θέμα ότι κάποτε αγαπήσαμε κάποιον και προδοθήκαμε, αλλά ότι δεν αγαπήσαμε και ίσως προδόθηκαν οι προσδοκίες μας, πληγώθηκε το αυτοείδωλό μας...και αυτό δεν μπορεί να το σηκώσει το "εγώ" μας.

Υ.Γ. οι περισσότεροι άνθρωποι που νιώθουν απογοητευμένοι με τους άλλους είναι διότι δεν βρήκανε ανθρώπους για να τους αναγνωρίσουν, να αναγνωρίσουν τον αψεγάδιαστο εαυτό που κτίσανε μέσα τους.

Στην αγάπη στέκεσαι γυμνός

Όταν έχεις μάθει να αγαπάς την δύναμη και την επιτυχία, πως μπορείς να ερωτευθείς έναν Νυμφίο κουρελιασμένο, γυμνό και ταπεινωμένο; Όταν ζητάς μια ανώδυνη αγάπη, πως θα αγκαλιάσεις Εκείνον που ζητά θυσία. Κι όταν για σένα αγάπη σημαίνει να παίρνεις πως θα αγαπήσεις εκείνον που ξέρει μονάχα να δίνει, δίχως λογαριασμούς και βερεσέδια; Ο Νυφμίος της εκκλησίας Χριστός, έρχεται κάθε χρόνο, προς αναζήτηση της νύμφης. Ζητά νυμφώνα για να φωλιάσει τον μεγάλο του έρωτα προς την ανθρωπότητα.

Εάν δεχθούμε ότι το ραντεβού μας με τον Νυμφίο έχει μια προϋπόθεση, εκείνη δεν είναι η τελειότητα μας, μήτε οι αρετές και αναμαρτησία μας, μα η ταπείνωση, το πάθος και ο πόθος μας γι’ αυτόν.

Κανείς άνθρωπος δεν είναι τέλειος, μπορεί όμως να είναι αληθινός. Καμιά αγάπη στον κόσμο αυτόν δεν είναι τέλεια μπορεί όμως να είναι αυθεντική και τίμια. Όταν αληθινά αγαπάς, είσαι διάφανος. Μπορεί ο άλλος να δει την πιο βαθιά σου σκέψη. Εκείνα τα ανείπωτα της καρδιάς. Δεν έχεις να κρύψεις κάτι, γιατί δεν επιδιώκεις να αποδείξεις τίποτε. Αγαπάς. Αυτό φτάνει. Αυτό φαίνεται, δεν αποδεικνύεται, υπάρχει και βιώνεται. Η αγάπη δεν έχει ανάγκη από απολογισμούς και αποδείξεις, γιατί δεν κρύβεται. Μυρίζει ουρανό.

Ο Νυμφίος της ψυχής μας Χριστός, ζητά αυτόν τον πόθο μας, που τις περισσότερες φορές ξεπερνά τις πράξεις μας. Γιατί πάντα, μα πάντα, νιώθουμε πολλά περισσότερα από αυτά που λέμε ή πράττουμε.

Ο Χριστός κένωσε τον εαυτό του από την θεϊκή δόξα, έγινε κουρελής από αγάπη, άδειασε από κάθε μορφής δύναμη και εξουσία. Στάθηκε γυμνός απέναντι μας, έτοιμος να γίνει η τροφή της πιο βαθιάς μας πείνας. Αποδέχθηκε να πεθάνει στην θέση μας, για να ζήσουμε εμείς. Αυτή είναι η αληθινή φύση της αγάπης. Να πεθαίνεις εσύ για να ζήσει ο άλλος. Να παίρνεις την κόλαση του και να δίνεις τον παράδεισο σου.

Γιατί όταν πραγματικά αγαπάς δεν υπάρχει «αξιοπρέπεια». Δεν ντρέπεσαι για τον έρωτα σου να συρθείς στα πατώματα, να τρέξεις, να παρακαλέσεις, να δοθείς, να τραυματιστείς, να λαβωθείς έως θανάτου. Στον έρωτα πας γυμνός, ξαρμάτωτος. Όποιος προσέχει μην πονέσει απλά δεν αγάπησε ακόμη…

υγ: Απ'το blog του π.Χαράλαμπου Παπαδόπουλου (εδώ)

Ποιος να ευχαριστήσει ποιον;

Μου έπιασες και το χέρι και μου είπες "σ'ευχαριστώ που μ'άκουσες...".

Και όντως σε άκουσα σχεδόν δύο ώρες. 

Μα αν μ'άφηνες να σου πω κάτι πριν φύγεις θα ήταν... "εγώ σ'ευχαριστώ που για δύο ώρες μου εμπιστευόσουν τα βαθιά σου", γιατί τελικά τόση ώρα μπορεί εσύ να ξελάφρωνες από τα βάρη της ψυχής σου μα και γω κοινωνούσα την ψυχή σου, σε κοινωνούσα. Κοινωνούσα την αποτυχία σου, την αμαρτία σου, το σκοτάδι σου, μα και την μετάνοιά σου, την αρετή σου, το φως σου. 

Κοινωνούσα την αγωνία σου και τον πόθο σου για την σωτηρία σου.

--------------------------------

Πολλές φορές -το λέγω συχνά, μην με παρεξηγείτε- πιο πολύ εγώ ωφελούμαι από την εξομολόγηση των ανθρώπων· γιατί όταν έρχεσαι σε επαφή με ανθρώπους που αγωνιούν για την σωτηρία τους και συ (ως ο πνευματικός τους) θέλεις δεν θέλεις μπαίνεις στην διαδικασία να δεις κατα πόσο έχεις συμβιβαστείς με μία ανέραστη ζωή μέσα στην Εκκλησία, κατα πόσο έπεσες και εσύ στην παγίδα μιας κατα τ' άλλα νομοκανονικής ζωής όμως χωρίς πόθο και έρωτα για τον Χριστό...και τότε αρχίζεις να αποκτάς και συ μια καλή ανησυχία. Την ανησυχία ενός ερωτευμένου.

κείμενο του π.Παύλου Παπαδόπουλου (απ'το facebook account του)

Για τον έρωτα

Έρωτας και χάος

Άμα αγαπάεις, ζεις στην Ομόνοια και δεν ξέρεις ότι βρίσκεσαι στην Ομόνοια.

Ούτε αυτοκίνητα βλέπεις ούτε κόσμο βλέπεις ούτε τίποτα.

Είσαι μέσα σου με το πρόσωπο που αγαπάς.

Το ζεις, το ευχαριστιέσαι, σε εμπνέει.

Δεν είναι αληθινά αυτά;

Είδα σ'έναν τοίχο ένα ρητό. Έγραφε: "Έρωτας και Χάος". Και σκέφτηκα πόσο όμορφο μπορεί να γίνει το χάος. Πόσο δημιουργικό. 

Την επόμενη μέρα, καθώς πέρασα απ'τον ίδιο πάλι τοίχο, αντίθετες σκέψεις με συντρόφευαν. Πόσο επικίνδυνο, πόσο ωμό, πόσο δύσκολο μπορεί να είναι το χάος.

Μια άλλη μέρα, πάλι καθώς διέσχιζα τον δρόμο με το ίδιο σύνθημα, συνειδητοποίησα πως υπήρχε και η λέξη έρωτας. Έρωτας και χάος. Ω, τι ομορφιά κατέκλυσε τότε τη καρδιά μου!

Όταν ερωτεύεσαι, έχεις αναφορά. Μπορεί γύρω σου να γίνεται πανικός, φασαρία, κόρνες αυτοκινήτων, μα εσύ εκεί. Είσαι παρών στο χαμό, αλλά η ύπαρξή σου ολόκληρη είναι απούσα, επειδή είναι παρούσα στον έρωτα. Ο άγιος Πορφύριος το περιγράφει πολύ όμορφα. Έχεις διαβάσει το "Βίος και Λόγοι"; Αν όχι, χάνεις...

Όσο κι αν υπάρχει χάος, ο έρωτας είναι σαν τον μαγνήτη. Σε τραβάει, σε κατευθύνει προς την έλξη, άσχετα αν υπάρχουν χίλιες δύο παρεμβολές. Σαν τ'αεροπλάνα. Που ακόμη κι αν πέσουν σε σύννεφα ή σε επικίνδυνο καιρό, ποτέ δε χάνουν το δρόμο τους γιατί έχουν αναφορά.

Ο έρωτας είναι χαοτικός και το χάος ερωτικό. Μαζί μπορούν να σε οδηγήσουν στον ουρανό. Στην τέλεια αγάπη. Ή στην ολοκληρωτική καταστροφή σου. Εξαρτάται απ'την αναφορά σου. Απ'την πυξίδα σου. Όλα σχετίζονται με την ελευθερία... Αυτό το ασύνορο, θεϊκό, χαοτικό δώρο... 

Άνοιξε τα φτερά σου και πέτα. Δεν αξίζει αλλιώς.

υγ: Το πεντάστιχο στην αρχή είναι λόγια του γέροντα αγίου Πορφυρίου. Απ'το βιβλίο "Βίος και Λόγοι"

...για μια ιστορία

αnd I watched as the bone dust hung in the sky
like a dim flock of endless prayers

  Θα'θελα να γράψω μια ιστορία για τη ζωή. Για τις στιγμές που περνούν και κυλούν ανύποπτες και κανείς δεν τους δίνει σημασία. Για ένα φεγγάρι, μια βάρκα, έναν ήλιο. Μια ιστορία έρωτα κι αγάπης που ο χρόνος της έδωσε αδιόρατα σχήματα πόνου και χαράς. Που τη στόλισε με δάκρυα κι ελπίδα. Ατέλειωτη σαν θάλασσα, σαν διάφανη γαλάζια αγκαλιά.

  Θα'θελα να γράψω μια ιστορία που να εντυπωσιάσει τα χέρια μου καθώς θα τη γράφουν. Και το μυαλό μου καθώς θ'ανεβαίνει στο τραίνο της καρδιάς έτοιμο να χαθεί σ'άγνωστους προορισμούς. Θα'θελα να τη γράφω ακούγοντας τη στοιβαρή μουσική απ'τις ράγες κοιτώντας πού και πού έξω απ'το παράθυρο χωρίς να σκέφτομαι, χωρίς να με νοιάζει τίποτα. 

  Θα το'θελα τόσο πολύ. Μια μονάχα ιστορία. Μια αέναη κίνηση ισορροπίας ανάμεσα στο γλυκό άπειρο και στη χειροπιαστή πραγματικότητα. Ανάμεσα στ'αστέρια της νύχτας και το σιωπηλό γλυκοχάραμα της μέρας. Κάπου ανάμεσα στις αναπνοές που παίρνουμε και το σμάρι των ευλογημένων στιγμών που βρίσκονται εκεί. 

υγ: Οι δύο στίχοι στην αρχή είναι lyrics απ'το τραγούδι Big Light του συγκροτήματος Houses

Πέτα τα "πρέπει", ζήσε μ'έρωτα

    Τα λουλούδια πάντα κοιτάζουν προς το φως. Ζητούν πάντα το ζεστό, αληθινό ηλιόφως. Όλη τους η ζωή είναι στραμμένη προς τα εκεί. Μπορεί να υπομείνουν καταιγίδες, αστραπές, κεραυνούς, αέρηδες πανίσχυρους, χαλάζι... Όμως, αυτά εκεί! Περιμένουν σιωπηλά τις ηλιαχτίδες. Κι όταν εκείνες ταξιδέψουν μέχρι τη γη, τότε γίνεται πανηγύρι. Τα φυλλαράκια τους, τα πέταλα, ο ευαίσθητος κορμός τους γεμίζει ζωή, χρώμα, δύναμη.

   Κι όλ'αυτά, τα κάνουν γιατί έτσι είναι. Δίχως "πρέπει", δίχως καταναγκασμούς. Η ζωή τους είναι μια διαρκής σχέση με το φως. Χωρίς αυτό πεθαίνουν. Τόσο απλά. Τελικά, τα αληθινά πράγματα βιώνονται σχεδόν πάντα μέσα στην ερωτική ενεργητικότητα της σιωπής. 

Εναλλακτικό καρναβάλι

...because when you fall in love,

you fall in love with everything, with everyone

and you look at the world through a new pair of eyes

  Κάπου ανάμεσα στις παρελάσεις, στα ξεφαντώματα, στις όμορφες ξεσηκωτικές μουσικές, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται διάφορα. Μόλις κατέβηκα απ'το πεζοδρόμιο. Παντού γιρλάντες, σερπαντίνες, χαρτοπόλεμος. Ασυναίσθητα η καρδιά μου ταξιδεύει νοητά μέχρι τους καταυλισμούς των ανθρώπων που ήρθαν πρόσφυγες στα χώματά μας. Αγάπη, δώσε αγάπη, ψιθυρίζει μέσα μου μια λεπτή φωνούλα.

  Για μερικά δευτερόλεπτα σταματάει η μουσική απ'τα μεγάφωνα. Σφυρίχτρες, φωνές μικρών παιδιών, γέλια ακούγονται από δεξιά κι αριστερά μου. Δεκάδες σπαθάκια, καπέλα του Ζορώ, κάπες του Σούπερμαν περνούν από δίπλα μου. Και πάλι ασυναίσθητα η καρδιά μου φτερουγίζει: μέχρι τους θαλάμους της παιδικής πτέρυγας των νοσοκομείων. Εκεί που συντελούνται τόσα μυστήρια... Αγάπη, δώσε αγάπη, ψιθυρίζει μέσα μου μια λεπτή φωνούλα.

  Αυτές τις Απόκριες θα'θελα να κάνω το ακριβώς αντίθετο απ'αυτό που κάνουν όλοι. Δε θέλω να φορέσω κάποια στολή. Δε θέλω να βάλω κάτι. Θέλω να βγάλω. Να βγάλω τα "πρέπει" απ'τις στιγμές μου. Θέλω μονάχα ν'ανοίξω το παράθυρο της ψυχής μου. Αθόρυβα. Να πάρω το ρούχο της καρδιάς μου κι αφού το αφήσω να το δει ο ήλιος του πρωινού, να το χρωματίσω με αγάπη. Με το απλό γέλιο μιας παιδικής φωνούλας. Με τα δάκρυα και τη χαρά ενός ζευγαριού που παλεύει να τα βγάλει πέρα μέσα στην ειλικρίνεια της φτώχειας τους... Και πάλι, η ίδια φωνούλα μέσα μου σιγοψιθυρίζει: Αγάπη, δώσε αγάπη.

  Κι εκείνη τη στιγμή κοιτάζω ένα μήνυμα στο κινητό μου. Είναι απ'την ομάδα του Viber με τα ονόματα για προσευχή. Βλέπω τόσα ονόματα, τόσα προβλήματα: εγχείρηση, αιμοκάθαρση, χωρισμός, καρκίνος, εργασιακά προβλήματα, φυλακή... Και τόσα άλλα... Θέλω να μπορούσα να 'μαι έστω για λίγο εκεί. Να αγκαλιάσω όλους αυτούς τους ανθρώπους. Όπως θα'θελα και γω όταν δυσκολεύομαι. Για να μη νιώθω μόνος. 

  Δε ξέρω να σου πω κάτι. Μη μου ζητάς απαντήσεις. Δεν έχω. Μονάχα εμπειρίες. Ξέρω πώς είναι να πονάς. Να πασχίζεις. Να γελάς. Να ελπίζεις. Έρχεται που λες, καλέ μου φίλε/η, κάποια στιγμή δίχως να το περιμένεις μια γλυκιά ελπίδα. Και φωτίζει τα σκοτάδια. Γεμίζει ελπίδα το σώμα ολόκληρο: τα μάτια, τα χέρια, τα πόδια, την καρδιά. Και λες "πάει, αποτρελάθηκα. Από πού να'ρχεται άραγε τόση γαλήνη"; Σαν τα γλυκά πρώτα λουλούδια της άνοιξης. Και σαν τα χελιδόνια.

  Αυτό το καρναβάλι θα'θελα ν'αφήσω τη Χάρη Του να σεργιανίσει στον ατακτοποίητο κήπο της καρδιάς μου. Να βγάλει από πάνω μου όσα αγκάθια, όσους λεκέδες, όσα με στεναχωρούν. Και να με βοηθήσει να βγω απ'τα "θέλω" μου. Να μάθω ν'αγαπάω. Να εύχομαι με την καρδιά μου. Να ερωτεύομαι τη γλύκα της αλήθειας Του που απελευθερώνει. Γιατί, όταν ερωτεύεσαι, όλα γίνονται πανέμορφα, καινούρια. Άνθρωποι, φύση, ζώα, ο αέρας που ανασαίνουμε. Όλα. Όλα γίνονται μια αγκαλιά.  

Καλή αυριανή να'χεις. Πολλές ευχές για ένα όμορφο ξημέρωμα Καθαράς Δευτέρας. Μπαίνει ένα όμορφο, νέο χρονικό διάστημα. Καλή αρχή :)

υγ: Το τρίστιχο στην αρχή είναι απ'αυτό το τραγούδι
υγ2: Σχετική είναι και η ανάρτηση εδώ 
υγ3: Ένας φίλος μου θύμισε κι αυτήν.

  

Έρωτας ή τίποτα

(...) Ερωτικοί ως τον θάνατο. Και τότε καταργείται ο θάνατος. Γιατί το θαύμα της ζωής που υπερβαίνει το τυχαίο και το δοσμένο, δε σβήνει ποτέ. Συντελείται σε μια σκυταλοδρομία ζωής που υπερβαίνει τις φθαρτές ατομικότητες.

απόσπασμα απ'το υπέροχο βιβλίο του Δημήτρη Καραγιάννη "Έρωτας ή τίποτα" των εκδόσεων Αρμός

  Το μελετώ σιγά-σιγά, κυρίως καθώς ταξιδεύω κι όλο μου ανοίγει ορίζοντες. Είναι πραγματικά ένα απ'τα πιο όμορφα βιβλία που έχω πιάσει στα χέρια μου. Η πένα του Δημ.Καραγιάννη, χωρίς να κουράζει, ανοίγει νέους ορίζοντες, οριοθετεί τα αυτονόητα δίνοντας με το δικό του ξεχωριστό προσωπικό τρόπο το έναυσμα για τη θέαση του υπαρκτού, της αληθινής κίνησης του γνήσιου και τόσο παρεξηγημένου στην εποχή μας έρωτα. Χωρίς αυτόν η ζωή μας μαραζώνει κι αποχρωματίζεται βαδίζοντας σ'έναν αργό ψυχικό θάνατο. Δεν έχει ανάσες, δεν έχει ουσία, δεν έχει νόημα. Όπως γράφει και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, "η παραίτηση από το να είμαστε ερωτικοί, οδηγεί στην παραίτηση από την ίδια τη ζωή". 
  Να το αναζητήσεις. Είναι ύμνος προς τη ζωή. Προς την ενότητα. Προς την έξοδο απ'το 'εγώ'. Φαντάζομαι πως θα κυκλοφορεί και σε πολλά μεγάλα βιβλιοπωλεία στην Ελλάδα. Καλή δύναμη, καλή συνέχεια. Να με θυμάσαι στην προσευχή σου.

Κυριακή, 26-04-2015

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

ξαναπιάνω στυλό μετά από καιρό. Τώρα που είμαι ενα αεροπλάνο μακρυά απ'την Ελλάδα. Κάτι μέσα μου επιτακτικά μ'έκανε να θέλω ν'αποτυπώσω παλι στο χαρτί αυτά που είναι τόσο σημαντικά. Που χωράνε σε μια ανάσα μονάχα. 

Στην μικρη ορθοδοξη εκκλησια εδω, ολα δειχνουν τοσο απλα. Τοσοι διαφορετικοι πολιτισμοι, τοσοι πολλοί ανθρωποι, τοσα πολλα ονειρα. Κι ομως... Η φλογα στα ματια ειναι κρυσταλλινη, πεντακαθαρη. Έρωτας για τη ζωή και ζωή για τον έρωτα. Δεν έχει νόημα αλλιώς.

Έβλεπα τον γέροντα ιερέα να εύχεται σ'ολους μας (στον καθένα μας στη δική του γλώσσα) το Χριστός ανέστη και αισθανομουν αυτή την ενότητα να μας τυλίγει ολους γλυκά. Παιδάκια, νέους και μεγαλύτερους. Όλοι ένα. Τόσο δυναμικά, τόσο αόρατα, τόσο αληθινά. 

Τελικά, η καρδιά βλέπει τόσο ολοκάθαρα αυτά που έχουν σημασία. 

Αφήνω παλι το στυλό. Κοιτάζω εξω τον μεσημεριανο ολλανδικό ουρανό. Ανασαινω αργά. Χαμογελάω. Παντα υπάρχει λογος για να χαμογελά κανείς... 

υγ: Photo from Keukenhof,NL

Ψαλιδισμένα όνειρα

Συνήθως οι άνθρωποι δεν αντέχουμε την αλήθεια. Μεγαλώνουμε βλέποντας τη ζωή μας ν'αλλάζει μορφή, να μεταμορφώνεται. Κι αφηνόμαστε -θελημένα ή αθέλητα- στους ρυθμούς που μας ορίζουν τα διάφορα "πρέπει" αυτού του κόσμου: κρίση, εργασία, περίγυρος, τηλεόραση, παρέες, πάθη, μόδα. 

Κι έτσι αρχίζαμε, λίγο-λίγο (και τόσο έμπονα) στην αρχή, ασυναίσθητα πιο μετά, να χάνουμε την αλήθεια μας. Να ψαλιδίζουμε τα όνειρά μας. Αρχίσαμε να κάνουμε συμβιβασμούς, να φιμώνουμε την ίδια μας την καρδιά και να προσπαθούμε να πείθουμε τους εαυτούς μας πως αυτό είναι "για το καλό μας". Για το "μέλλον μας". Για την ανέλιξή μας. Για τα παιδιά μας.

Ξυπνάμε κάθε πρωί κι η πληγωμένη μας συνείδηση διψάει τόσο πολύ. Θέλει ν'ανασάνει λίγη αλήθεια. Λίγη ευτυχία. Μα πώς ν'ανασάνει; Αφού τη γεμίσαμε με τόση ψευτιά, με τόσα προσωπεία που τα κρατούμε σα θησαυρό στα δωμάτια της ύπαρξής μας. Πετάξαμε τον αληθινό έρωτα και γεμίσαμε φτηνή προστυχιά και ανυπόφορη δυσωδία. Ένα ανόητο αλισβερίσι "πάρε-δώσε" που αδειάζει κάθε μας συναίσθημα.

Η αλήθεια, όμως, δε γίνεται να κρυφτεί. Δε σβήνεται ποτέ. Πάντα θα μας το υπενθυμίζει με κάτι. Κι εμείς -σε κάποιες ανύποπτες στιγμές- θα ξαναθυμόμαστε. Θα θυμόμαστε πώς ήμασταν κάποτε παιδιά. Με απλότητα που έλαμπε στα μάτια μας και όνειρα που γίνονταν φτερά. Και με τη φαντασία μας πετούσαμε, πετούσαμε. Γελούσαμε. Χαιρόμασταν.Αυτή την αλήθεια ας αναζητήσουμε. Την αλήθεια που ο καθένας έχει πληγωμένη μέσα του. Στ'αλήθεια υπάρχει! 

Η πιο αληθινή επανάσταση δε γίνεται όσο φωνάζουμε τυποποιημένα κι υποταγμένα. Η πιο αληθινή επανάσταση θα γίνει όταν μάθουμε ν'ακούμε. Ν'ακούμε αυτή τη φωνούλα που απ'τα βάθη της ύπαρξής μας μάς ψιθυρίζει ακόμα: Ότι ο κόσμος μας μπορεί να γίνει ομορφότερος. Γλυκύτερος. Με ειρήνη. Αρκεί να κάνουμε την πρώτη προσπάθεια να πετάξουμε κάθε δηθενιά, κάθε πάθος, κάθε "πρέπει" από πάνω μας. Να βγούμε επιτέλους απ'τον εαυτούλη μας.

Τα ψαλιδισμένα μας όνειρα, οι τσαλαπατημένες ελπίδες, τα σπασμένα μας φτερά είναι ακόμα εδώ. Μας περιμένουν. Βγείτε στους δρόμους της ψυχής σας, αδέρφια και φωνάξτε λεβέντικα με όση δύναμη έχετε: "Θα παλέψω να γίνω καλύτερος. Θα προσπαθήσω ν'αγαπήσω. Ν'ανασάνω. Να ζήσω ελεύθερος. Ελεύθερος!"

Πίσω απ'την πόρτα του ναού

Ήταν ο άνθρωπος της παρέας. Πειράγματα, αισχρόλογα, αστεϊσμοί και άλλα πολλά ήταν στον ημερήσιο κατάλογο των κατορθωμάτων του. Τα χρόνια περνούσαν και ποτέ του δεν συνδέθηκε με κάποιους ανθρώπους…ποτέ του δεν εμπιστεύτηκε κανέναν. Όλοι τον θέλανε για την παρέα αλλά μέχρις εκεί. Αλλά και ο ίδιος κανέναν δεν έπαιρνε στα σοβαρά, κανέναν δεν αισθανόταν δικό του άνθρωπο, φίλο του, οικείο του.

Κάπου στα 30 του, γνώρισε μία κοπέλα. Την γνώρισε μέσα από μια τυχαία παρέα, διαμέσου γνωστών αγνώστων. Η κοπέλα αυτή είχε κάτι το διαφορετικό, κάτι το «περίεργο». Του κίνησε το ενδιαφέρον. Όταν τύχαινε στην παρέα να βρίσκεται και εκείνη (σπάνια), αυτός σταματούσε τις ανοησίες, σταματούσε τις αισχρότητες τις οποίες οι υπόλοιποι τον ωθούσαν να πράξει για χάριν της παρέας και του κεφιού.

Μετά από μερικούς μήνες πήρε το θάρρος και την ζήτησε να βγούνε έξω. Εκείνη δέχτηκε, προσφέροντάς του μία ευχάριστη έκπληξη. Δεν περίμενε να βγεί μαζί του ραντεβού...

Από το πρώτο ραντεβού κατάλαβε ότι είχε να κάνει με μία κοπέλα που πίστευε βαθιά στον Θεό. Απ΄την άλλη αυτός στο στόμα του έπιανε κάτι το "εκκλησιαστικό" μόνο για να το κοροϊδέψει και να το κατακρίνει.

Τα λόγια της κοπέλας είχαν μία γλυκύτητα. Μιλούσε και νόμιζες ότι σε μιλούσε μια μελωδία. Τα ραντεβού έφευγαν το ένα μετά το άλλο…η κοπέλα πάντα χαμογελαστή και πρόσχαρη, εκείνος ανήσυχος και προβληματισμένος. Του μιλούσε για τον Θεό, του μιλούσε για την ζωή μέσα στην Εκκλησία, του μιλούσε για την γνήσια και ανιδιοτελή αγάπη. Εκείνος αναπαυόταν μόνο στην σιγουριά των ματιών της.

Ποτέ δεν άγγιξε εκείνη την κοπέλα, μέχρις ότου στο τελευταίο τους ραντεβού του είπε: «Θα ήθελα να προσευχηθείς για εμένα…την άλλη εβδομάδα θα κάνω μία πολύ σοβαρή εγχείρηση στην καρδιά…». Τα λόγια της πάγωσαν το βλέμμα του. Ασυναίσθητα έπιασε τα χέρια της. Του ήταν αδιανόητο ότι μπορεί να την έχανε. «Ναι, θα προσευχηθώ….», είπε με τρεμάμενη φωνή.

Η κοπέλα σηκώθηκε τον ασπάσθηκε και έφυγε λέγοντας «Θα σε πάρω τηλέφωνο…». Εκείνος δεν είπε τίποτα.

Η ημέρα της εγχείρησης ήρθε.

Όταν μιλάμε για τον έρωτα...

Σήμερα θα'θελα να μιλήσουμε λίγο για τον έρωτα. Θα σου πω μερικές φτωχές σκέψεις μου απαντώντας παράλληλα και σε λίγες ερωτήσεις που έφτασαν στο mail box της αόρατης γωνιάς.

Τι είναι ο έρωτας; Πολλοί σπεύδουν να λάβουν αμυντική στάση απέναντι στην έννοια για διάφορους λόγους. Ο έρωτας για να εννοηθεί πρέπει να βιωθεί. Είναι μια εμπειρία. Είναι σα να μιλάμε για τα γλυκά. Δε μπορείς να καταλάβεις τι είναι γλυκό, αν δε δοκιμάσεις πχ. μια πάστα ή ένα γαλακτομπούρεκο,κλπ.

Ο έρωτας ακόμα δεν περιορίζεται εννοιολογικά ούτε ταυτοποείται με τη σαρκική επαφή (όπως δυστυχώς πολλοί νομίζουν): αυτή είναι μονάχα μια όψη του. Έχει, σαν έννοια, πολλές βαθιές προεκτάσεις, πολλές όψεις αλλά και άκρως σημαντικές συνέπειες και αποτελέσματα στο μονοπάτι της ζωής μας. 

Πρέπει ή δεν πρέπει να ζούμε ερωτικά τη ζωή μας;

Θα απαντούσα ναι! Έρωτας σημαίνει όρεξη για ζωή. Σημαίνει ζωντάνια, δράση, ενεργητικότητα. Όποιος δε ζει με φλόγα, με όρεξη και παλμό τη ζωή του καταντά ένα άνευρο πλάσμα σαν πλοίο ακυβέρνητο στο έλεος της καταιγίδας. Πολλές φορές έχουμε πει και με τις αναρτήσεις εδώ και με τα σχόλια που γράφεις (και σ'ευχαριστώ θερμά!) ότι ζωντανός είναι ο αγωνιστής άνθρωπος, αυτός που παλεύει παρ'όλες τις δυσκολίες. Τι είναι αυτό; Δεν είναι έρωτας; Δεν είναι δίψα; Δεν είναι μεράκι και διάθεση για ζωή;

Κολλάει η πίστη με τον έρωτα;

Και η πίστη μας θέλει έρωτα! Θείο έρωτα! Θέλει κυνήγι ο Θεός, έχουμε ξαναπεί. Δηλαδή, να προσπαθείς κάθε στιγμή με ειλικρίνεια να βρίσκεις το Θεό σε οποιοδήποτε μέρος, σε οποιαδήποτε κατάσταση. Κυνήγι Θεού σημαίνει προσπάθεια ειλικρινούς σύναψης σχέσης προσωπικής μαζί Του. Και μετά προσπάθεια διατήρησης αυτής της σχέσης. Και όταν οδηγηθούμε σε λάθος επιλογές(όταν, δλδ, αποκοπτόμαστε απ'την ένωση μαζί Του), να'χουμε με τη συμμετοχή στα μυστήρια τη δυνατότητα της επανασύνδεσης.

Ας προσπαθούμε να ζούμε δυνατά τη ζωή μας! Με έρωτα! Κάθε χτύπος της καρδιάς μας να'ναι και μια περιπέτεια ξεχωριστή! Όχι στα λόγια, αλλά στην πράξη. Δε λέω πως είναι εύκολο. Ο έρωτας είναι δύσκολος δρόμος (δες και εδώ)! Κλείνω με μια φράση που είδα στον τοίχο μια πολυκατοικίας και ταιριάζει πολύ με το θέμα σήμερα: Το ότι αναπνέεις δε σημαίνει ότι ζεις.

Καλή σου μέρα!

Άμα αγαπάς

Αυτή είναι η πίστη μας! Καθημερινό βίωμα. Συνεχόμενη, διαρκής, προσωπική εμπειρία. Γι'αυτό και ο Χριστός επέπληττε τους Φαρισαίους. Μας είπε να μην περιοριζόμαστε στους τύπους. Μας έδειξε το δρόμο προς την ουσία. Προς το Σταυρό. Προς την αγάπη! Προς την ένωση μαζί του. "Ίνα ώσι έν". Ένα σώμα, μια εκκλησία, μια αγκαλιά. Μια αμείωτη χαρά! Μια απέραντη γλύκα! Μια ασύγκριτη, ατέλειωτη ερωτική θεϊκή εμπειρία. Αυτή είναι η πίστη μας.

Θυμάμαι και το γέροντα Πορφύριο, αυτόν τον τόσο χαμογελαστό, γλυκό, άγιο γέροντα που έλεγε: Άμα αγαπάεις, ζεις στην Ομόνοια και δε ξέρεις ότι βρίσκεσαι στην Ομόνοια. Ούτε αυτοκίνητα βλέπεις, ούτε κόσμο βλέπεις, ούτε τίποτα. Είσαι μέσα σου με το πρόσωπο που αγαπάεις. Το ζεις, το ευχαριστιέσαι, σ'εμπνέει. Δεν είναι αληθινά αυτά; Σκεφτείτε αυτό το πρόσωπο που αγαπάτε να είναι ο Χριστός. Ο Χριστός στο νου σου, ο Χριστός στην καρδιά σου, ο Χριστός σ'όλο σου το είναι, ο Χριστός παντού.

Η προσευχή των ερωτευμένων

Μεγαλοδύναμε Κύριε, τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς. Πάλεψα και δε γίνεται να ξεριζώσω μιαν αγάπη ριζωμένη, όπως δε γίνεται να φυτέψεις με τη βία στην καρδιά έναν έρωτα.
Μεγαλοδύναμε Κύριε, τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς. Για αυτό δώσε μου τη δύναμη να τον αγαπώ έτσι όπως κανείς δεν με έχει διδάξει:

Να τον αγαπώ χωρίς προσδοκία, χωρίς απαίτηση, χωρίς σύγκριση, χωρίς παζάρι, χωρίς γκρίνια, χωρίς οργή, χωρίς αδημονία.
Να τον αγαπώ και να μην τον κατασκοπεύω, να μην τον εκβιάζω, να μη προσπαθώ να με θαυμάσει, να μη προσπαθώ να με λυπηθεί.
Να αποζητώ το καλό του όσο και το δικό μου καλό, και να μη θυμώνω όταν αυτά τα δύο δε συμπίπτουν.
Να αντέχω να περιμένω, να αντέχω να μη μοιάζει με ίνδαλμά μου, να αντέχω να μου ανατρέπει τα όνειρά μου.
Να δέχομαι να μη με καταλαβαίνει έτσι όπως το εννοώ εγώ. Να δέχομαι να μη τον καταλαβαίνω έτσι όπως το εννοώ εγώ. Να τον χαίρομαι περισσότερο από όσο του παραπονιέμαι, να τον χαίρομαι χωρίς να τον διορθώνω. Να τον θαυμάζω χωρίς να υπολογίζω πως θα τον κακομάθω. Να γίνομαι περισσότερο σπλαχνική παρά δίκαιη. Να μη του φωνάξω ποτέ πως μετάνιωσα.

Μεγαλοδύναμε φώτισέ με με την αγάπη την ελεύθερη, την αγάπη την σταυρωμένη. Να δραπετεύσω από την δυναστεία του έρωτά μου, από την αλαζονεία της γνώμης μου, από την ζητιανιά του κορμιού.
Να κάνω καρτερία στην απόρριψη, υπακοή σε αυτό που δεν καταλαβαίνω. Να λυγίζω στην άγνοια και την αδυναμία μου.
Να τον κερδίσω μονάχα αγαπώντας τον. Απλά και αληθινά. Απλά και ήσυχα. Αφού η αγάπη η καθαρή είναι πάντα, πάντα αμοιβαία.

Μάρω Βαμβουνάκη

υγ: Πολλά ευχαριστώ στη φίλη Evenstar που ανακάλυψε αυτή την όμορφη προσευχή!