Τι συμβαίνει όταν ο άνθρωπος πεθαίνει

 

Όταν ο άνθρωπος πεθάνει,

έρχεται ο Αρχάγγελος Μιχαήλ με εντολή του Χριστού και «βγάζει» την ψυχή του ανθρώπου (βγαίνει από το στόμα), ενώ ο φύλακας άγγελος παραμένει τιμής ένεκεν, δίπλα στο νεκρό σώμα μέχρι να ταφεί. 

 

Είναι υπερτάτη τιμή για εμάς τους Ορθοδόξους, ο Χριστός να έχει ορίσει, τον αρχηγό των αγγέλων, τον αρχάγγελο Μιχαήλ, να παίρνει την ψυχή μας.

Αυτό ισχύει μόνο για τους Ορθοδόξους!

 

Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ παραδίδει την ψυχή στα χέρια άλλων αγγέλων, που την παραλαμβάνουν και αναχωρούν για τον τελωνισμό. Τρεις μέρες τελωνίζεται η ψυχή. Δεν τελωνίζονται όλοι. Οι εξομολογημένοι περνούν τα τελώνια σφήνα, με το εξπρές! Τελωνίζονται, όσοι έχουν ανεξομολόγητες αμαρτίες. 

 

Αν υπάρχει κάποιο ανεξομολόγητο αμάρτημα, κάτω του θανασίμου αμαρτήματος, ζυγίζεται με τα καλά έργα, υπερνικούν τα καλά και προχωράει στο επόμενο τελώνιο, έως ότου φτάσει στο Χριστό μας. Εάν όμως κάποια ψυχή, σε κάποιο τελώνιο έχει κάποιο θανάσιμο αμάρτημα ανεξομολόγητο, επί τόπου γκρεμίζεται και κολάζεται...

 

Οι άνθρωποι κολάζονται κυρίως στο τελώνιο:

α) της μαγείας-σατανισμού και

β) της σαρκικής ανηθικότητας (πορνεία).

 

Όταν παρέλθει το τριήμερο και η ψυχή περάσει τα τελώνια, οδηγείται από τον άγγελο στην ανθρωπότητα του Χριστού, γιατί η Θεότητά Του δεν φαίνεται. Βλέπει η ψυχή το Χριστό, που έχει τη μορφή, όπως Τον βλέπουμε στις εικόνες μας. Δεν έχει ο Χριστός άλλη μορφή. Ως γνωστόν, την τρίτη μέρα, η Εκκλησία ως φιλόστοργη Μητέρα, προσκομίζει τα κόλλυβα της τρίτης μέρας. Τα τριήμερα αυτά κόλλυβα παρίστανται ενώπιον του Κυρίου, όταν η ψυχή προσκυνάει το Χριστό. Το κάθε σπυράκι - σιταράκι από τα κόλλυβα, είναι προσευχές αυτών, που δέονται εξ ονόματος της ψυχής αυτής! Εφόσον η ψυχή προσκυνήσει το Χριστό, ο Χριστός την ευλογεί, χωρίς να πει απολύτως τίποτα. 

 

Ο Θεός δεν αποφαίνεται, αλλά η ψυχή διαισθητικά ξέρει, ότι επειδή πέρασε τα τελώνια είναι σεσωσμένη, αλλά περιμένει την επικύρωση της σωτηρίας της! Στη συνέχεια παίρνει ο φύλακας άγγελος την ψυχή και σε χρόνο μηδέν την πάει πάλι στη γη! Την πάει στα μέρη όπου γεννήθηκε, μεγάλωσε, κάνοντάς την περιήγηση όλη τη ζωή της. 

 

Θα θυμηθεί η ψυχή λεπτομέρειες, που τα είχε λησμονήσει παντελώς και τα καλά και τα κακά έργα της και όλες τις αμαρτίες που έκανε (εξομολογημένες και μη). Τότε η ψυχή διαπιστώνει εμπειρικά, ότι ο Χριστός είναι πανταχού παρών και γνωρίζει τα πάντα! Το δρομολόγιο αυτό της παραμονής της ψυχής επί της γης, διαρκεί από την τρίτη μέρα έως την ενάτη μέρα.

 

Την ενάτη μέρα παίρνει ο άγγελος την ψυχή και την παρουσιάζει πάλι στο Χριστό για να Τον προσκυνήσει και βάζουμε τώρα τα κόλλυβα της ενάτης μέρας, με τα οποία η Εκκλησία και οι πιστοί δέονται υπέρ ελέους της ψυχής αυτής. Ο Χριστός ευλογεί την ψυχή, αλλά δεν αποφαίνεται. Από την ενάτη μέρα και μετά αρχίζει το μεγαλύτερο μέρος των εκπλήξεων... Παίρνει ο φύλακας άγγελος την ψυχή και την οδηγεί στον παράδεισο. Η ψυχή θα δει τον παράδεισο, από την ένατη έως την 24 μέρα. Δεν θα μπορέσει όμως με κανέναν να συνομιλήσει και θα είναι σαν να βλέπουμε κάποια πρόσωπα τα οποία θα χωρίζονται από εμάς, από ένα αδιαπέραστο διαφανές τζάμι. Η ψυχή μόνο θα βλέπει, αλλά δεν θα μπορεί να επικοινωνεί και ούτε να ακούει το τι συμβαίνει στον παράδεισο.

 

Την 25η μέρα παίρνει ο άγγελος την ψυχή και την πάει στον άδη και ισχύει το ίδιο και εκεί. Υπάρχει δηλαδή ένα αδιαπέραστο διαφανές τζαμί και βλέπει μόνο, χωρίς να επικοινωνεί. Το λυπηρό θα είναι, όταν η ψυχή δει εκεί, κάποια αγαπημένα πρόσωπά της. Εκεί στον άδη, μόνο την αφάνεια (ο πάτος της κολάσεως) δεν θα μπορεί κανείς να δει.

 

Και την 40η μέρα, (αρχίζουμε να μετράμε σαν πρώτη μέρα, την ημέρα της κοιμήσεως) βάζει πάλι μετάνοια η ψυχή στο Χριστό και ο Χριστός αποφαίνεται, για το που θα πάει η ψυχή, εις πάντας των αιώνων. 

 

Γι΄αυτό και η Εκκλησία βάζει τα κόλλυβα της σαρακοστής μέρας, τα οποία είναι και τα πιο σημαντικά... Με αυτόν τον τρόπο, η ψυχή θα έχει την εμπειρία όλου του νοητού κόσμου και θα βεβαιωθεί, ότι όντως όλα υπάρχουν και τίποτα δεν είναι παραμύθι....

 

απομαγνητοφώνηση από ομιλία του +γέροντα Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα 

(ο Θεός να τον αναπαύει!)

Η αγάπη του Χριστού μας

Ο κόσμος λέει «ο θάνατός σου η ζωή μου». 

Ο Χριστός λέει «ο θάνατός μου η ζωή σου». 

Το ένα η κόλαση, 

το άλλο η Βασιλεία του Θεού. 

Η επιλογή δική μας.

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

υγ: Ευχαριστίες πολλές στον καλό φίλο Χρήστο που μας το έστειλε!

Άστρο

Σ’ έχω χάσει, είναι νύχτα τόσο αργά

Όπως τότε όλα ήρθαν ξαφνικά

Μια στιγμή απ’ τα χέρια έχει χαθεί

Αν σε είχα θα `χα δεύτερη ζωή

Μα δεν αλλάζει

Ο ήλιος φτάνει

Ο κόσμος είναι ένα άστρο μακρινό

Ξημερώνει μα για κάποιον είν’ αργά

Ξέρω υπάρχουν τόσα πράγματα απλά

Αν μπορούσα να κρατήσω μια στιγμή

Μια εικόνα να γυρίσεις στη ζωή

Μα δεν αλλάζει

Ο ήλιος φτάνει

Ο κόσμος είναι ένα άστρο μακρινό

Μα δεν αλλάζει

Ο ήλιος φτάνει

Ο κόσμος είναι ένα άστρο μακρινό

Αφιερωμένο σ'όλες εκείνες τις ψυχές που πια δεν είναι κοντά μας. Που μένουν πια αλλού... Μα που είναι πάντα δίπλα μας με ένα γλυκό σάλτο προσευχής καρδιακής...

τα μάτια της καρδιάς

Πόσες και πόσες φορές

απλά αφηνόμαστε 
στα πάθη μας...

Πόσες και πόσες φορές

ξεχνούμε 

ότι η αληθινή ζωή 
είναι αλλού.

Μα είναι η πόρτα Του 
πάντα ανοιχτή

και θα μας περιμένει.

Ωσότου κλείσουν τα μάτια μας

κι ανοίξουν πάλι
σ'άλλη διάσταση...

Αυτό είναι ο θάνατος: 

ένα μικρό 
-συγκλονιστικό- 
ανοιγόκλεισμα των ματιών μας.

Αυτό είναι η αγάπη του Θεού:

η ζωή 
που κάνει τα μάτια της καρδιάς

ν'ανοίγουν πάλι 
για να βλέπουν την ουσία. 

Το σκοτάδι

Το σκοτάδι
μοναξιά σαν αγωνία.
ή και φως σαν ευλογία

Το σκοτάδι
ίσως φεγγαρόγερμα της θλίψης 
ίσως φόντο για τ'αστέρια.

Το σκοτάδι
ίσως μαύρος επίλογος θανάτου
ίσως Ανάστασης αρχή.

Αγάπη, αγάπη χωρίς τέλος!

Ο Σταυρός του,
δύο ατέλειωτες ευθείες τεμνόμενες.
Αγάπη σταυρωμένη χωρίς όρια.
Αγάπη πιο δυνατή απ'το θάνατο.

Κι αυτούς που δε σταμάτησαν ποτέ να ελπίζουν
που κάθε στιγμή παλεύουν,
τους αγαπάει.

Κι αυτούς που χάθηκαν στο σκοτεινό βυθό,
που η ελπίδα τους ξεθώριασε,
τους αγαπάει.

Ο ήλιος του είναι άπειρος.
Η αγάπη του αθέατη,
μα ολοζώντανη.

Η παρουσία του σιωπηλή
κι εκρηκτική 
στην συμπαντική έκτασή της.

Το ποτήρι του,
ενωτικό πανηγύρι.
Πάντα παρόν,
να μας κερνά ουρανό.

υγ: Φωτογραφία από επίσκεψή μου στη μονή Σίμωνος Πέτρας, Αγ.Όρος, 2005

Ανάσταση

Ανάσταση. 

Είναι φυσική συνέπεια της θεϊκής ενέργειας που μας χάρισε την ίδια τη ζωή. Σαν φυσικό επακόλουθο της Αγάπης. 

Εκεί που λες ότι όλα τελειώνουν και χάνονται, ότι όλα έχουν ημερομηνία λήξης ή θάνατο ή φθορά και δάκρυα απόγνωσης,

εκεί έρχεται η θεϊκή Αγάπη να μας κάνει τα πάντα ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ!!

Αδερφέ/ή μου, 

μη χάνεις το θάρρος σου. Η ελπίδα, όταν κάνει βουτιά στη θάλασσα της σταυρωμένης έμπρακτης Αγάπης Του, τότε γλυκαίνει την καρδιά μας με φως ασύλληπτης γλυκύτητας.

Η Ανάσταση νιώθω πως είναι στάση ζωής. Γνωρίζω ότι κάποτε θα ταξιδέψω για τα ουράνια μονοπάτια, μα αυτό δε με φοβίζει. Ίσα-ίσα, με κάνει να προετοιμάζομαι από τώρα. Μετέχοντας στο ποτήρι της Αγάπης Του κι αγαπώντας ανυπόκριτα. Όσο δε χάνω την αναφορά μου στο πρόσωπό Του τόσο θα ομορφαίνει η ματιά μου, τόσο θα πλαταίνει η καρδιά μου. Τόσο θ'αγκαλιάζει η ύπαρξή μου ολόκληρη ανθρώπους, ζώα, τη φύση όλη!

Ανάσταση σημαίνει ζωή! Σημαίνει ουρανός, χαρά, ουράνια ομορφιά, ταξίδι πανέμορφο και διαδρομή γλυκιά. Σημαίνει πραγματική βίωση του 'μαζί'. 

Κάψε τη συνήθεια

(διάβαζα -ξανά- χτες το υπέροχο αυτό απόσπασμα και είπα να το μοιραστώ μαζί σου)

  Η καρδιά μας ζητά την αλήθεια. Όχι γιατί την άκουσε από κάποιον παπά ή την διάβασε σε κάποιο βιβλίο, αλλά γιατί ο ίδιος ο άνθρωπος προσωπικά θέλει να την γεύεται. Η Εκκλησία γι'αυτό υπάρχει: για να δίνει στον άνθρωπο τις δυνατότητες να μετέχει προσωπικά στις ενέργειες του Θεού, στην αγάπη του Θεού. Για να έχει ο άνθρωπος προσωπική σχέση με τον Θεό.

  Αυτό που πραγματικά είναι η αμαρτία μας, είναι ο εγκλωβισμός μας στα δεδομένα μας, στο βόλεμα που δημιουργούν τα δεδομένα μας, και στην απόρριψη μιας διαρκούς εσωτερικής αναζήτησης και ανησυχίας, να βρούμε αυτό που αλλοιώνει την καθημερινότητά μας. Να βρούμε αυτό που είναι αληθινό και νικά τον θάνατο.

  Η συνήθεια είναι αυτή που μας καταστρέφει. Κυρίως η θρησκευτική συνήθεια που έγινε επαγγελματική, θα λέγαμε, κατάσταση. 

υγ: απόσπασμα απ΄το βιβλίο του π.Βαρνάβα Γιάγκου "Αμαρτωλών Εκκλησία", εκδ. Αρχονταρίκι
υγ2: Να είσαι πάντα καλά! 

Προσευχή για το τέλος της ημέρας. Πριν από τον ύπνο.

Και τώρα, Κύριε, 

αφού σπατάλησα άλλη μια μέρα

σε λόγους και πράξεις και λογισμούς αμαρτίας,

έρχομαι ο ταλαίπωρος ανάξια να σου ζητήσω

έλεος, συγχώρεση και της ψυχής την ειρήνη. 

Σε ικετεύω σπλαχνίσου με, 

γιατί είμαι παιδί σου. 

Και η μόνη ελπίδα μου είσαι Εσύ. 

Μη αποστρέψεις το βλέμμα σου απ´ τη δυσώδη καρδιά μου, 

γιατί στην απόγνωση σίγουρα θα βυθιστώ. 

Δες τα τραύματα και τις πληγές της ψυχής μου. 

Δες πως διαλύθηκα πλέον από το βάρος 

της κακίας του εχθρού και της δικής μου αφροσύνης. 

Δες πως κατάντησα και πάλι ανήμπορος την προσευχή να προφέρω 

και το μόνο που θα ’θελα είναι ν’ αφανιστώ... 

Χάρισε μου τον ύπνο Κύριε, 

σαν θαύμα δικό σου, 

να μου φέρει ανάπαυση και ειρήνη βαθιά, 

ξεκούραση, ίαση, ανάρρωση στην ψυχή και στο σώμα, 

κάθαρση λογισμών, εννοιών και εικόνων, 

σκοτεινών αναμνήσεων λύτρωση, Κύριε, ελπίδα και φως. 

Αξίωσε με Κύριε, να αναστηθώ από τον ύπνο, 

και συγχρόνως από τον θάνατο τον πνευματικο, 

σαν από τη χάρη σου ξαναγεννημένος, 

για να βάλω και πάλι καινούργια αρχή 

δοξάζοντας αδιάλειπτα το έλεός σου το μεγάλο, το γλυκύτατο κι άπειρο. 

Διότι σε σε σενα ανήκει η δόξα, η τιμή και η προσκύνηση, στον Πατέρα, τον Υιο και το άγιο Πνεύμα, τώρα και παντοτινά και ατέλειωτους αιώνες. Αμην.

(π.Η.Κ. αναξίου πρεσβυτέρου)

Είμαστε όλοι στην ακροθαλασσιά

Σε προαισθήσεις δεν πιστεύω και προλήψεις
Δε φοβάμαι. Δε φοβάμαι μήτε τη συκοφαντία
μήτε το δηλητήριο. Θάνατος δεν υπάρχει. 
Αθάνατοι όλοι. Αθάνατα όλα.

Δεν πρέπει να φοβάσαι το θάνατο ούτε στα δεκαεφτά
μήτε στα εβδομήντα.
Δεν υπάρχει θάνατος ούτε σκοτάδι.
Υπάρχει μόνο φως κι αλήθεια.
Είμαστε όλοι στην ακροθαλασσιά κι εγώ
ένας απ’ αυτούς που ξετυλίγουνε τα δίχτυα
καθώς η Αθανασία περνάει σαν κοπάδι.

Andrei Tarkovsky 
μτφρ. Γιώργος Μολέσκης

@David Seymour(1951)
(το βρήκα στο fb)

Έρωτας ή τίποτα

(...) Ερωτικοί ως τον θάνατο. Και τότε καταργείται ο θάνατος. Γιατί το θαύμα της ζωής που υπερβαίνει το τυχαίο και το δοσμένο, δε σβήνει ποτέ. Συντελείται σε μια σκυταλοδρομία ζωής που υπερβαίνει τις φθαρτές ατομικότητες.

απόσπασμα απ'το υπέροχο βιβλίο του Δημήτρη Καραγιάννη "Έρωτας ή τίποτα" των εκδόσεων Αρμός

  Το μελετώ σιγά-σιγά, κυρίως καθώς ταξιδεύω κι όλο μου ανοίγει ορίζοντες. Είναι πραγματικά ένα απ'τα πιο όμορφα βιβλία που έχω πιάσει στα χέρια μου. Η πένα του Δημ.Καραγιάννη, χωρίς να κουράζει, ανοίγει νέους ορίζοντες, οριοθετεί τα αυτονόητα δίνοντας με το δικό του ξεχωριστό προσωπικό τρόπο το έναυσμα για τη θέαση του υπαρκτού, της αληθινής κίνησης του γνήσιου και τόσο παρεξηγημένου στην εποχή μας έρωτα. Χωρίς αυτόν η ζωή μας μαραζώνει κι αποχρωματίζεται βαδίζοντας σ'έναν αργό ψυχικό θάνατο. Δεν έχει ανάσες, δεν έχει ουσία, δεν έχει νόημα. Όπως γράφει και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, "η παραίτηση από το να είμαστε ερωτικοί, οδηγεί στην παραίτηση από την ίδια τη ζωή". 
  Να το αναζητήσεις. Είναι ύμνος προς τη ζωή. Προς την ενότητα. Προς την έξοδο απ'το 'εγώ'. Φαντάζομαι πως θα κυκλοφορεί και σε πολλά μεγάλα βιβλιοπωλεία στην Ελλάδα. Καλή δύναμη, καλή συνέχεια. Να με θυμάσαι στην προσευχή σου.

Άσε με να'ρθω μαζί Σου.

Άσε με να'ρθω μαζί Σου.
Στον τάφο Σου τον τόσο παρηγορητικό.
Μάθε με να'ρχομαι κοντά Σου.
Τα δάκρυά μου να γίνονται λουλούδια του Παραδείσου.

Να έρθω;
Να έρθω, Κύριε;
Να έρθω με όλη μου την ασημαντότητα, την τόσο σημαντική για Σένα;

Άσε με να'ρθω μαζί Σου.
Άσε με να'ρθω και ν'αφήσω εκεί
τον σκληρό μου χαρακτήρα,
τις βρισιές μου,
τον εγωισμό μου,

Μάθε με να αντέχω
να καταλαβαίνω
να ξεπλένω σαν την πόρνη
το τετέλεσται των βδελυρών παθών μου.

Μάθε με να βλέπω
τα αγκάθια της ψυχής μου
που τα φοράς στο θεϊκό Σου κεφάλι.

Μάθε την άνυδρή μου ψυχή
να δέχεται τους αιμάτινους θρόμβους Σου.

Οι φτυσιές μου,
οι κακίες μου,
τα καρφιά μου.
Αυτά σε σταύρωσαν.
Και πέθανες για μένα.
Για μένα.

Άσε με να'ρθω μαζί Σου.
Για να μου χαρίσεις τη δύναμη
ώστε να δει η παγωμένη μου καρδιά
το μονοπάτι προς το Φως.
Άσε με να'ρθω μαζί Σου.
Για να αγγίξω στο θάνατό Σου
τη γλύκα της Ανάστασης.

Είμαστε πια οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι του πλανήτη!!!

Η συνταγή, το μυστικό για την μεγαλύτερη ευτυχία είναι κάτι που όλοι μας το αναζητάμε λίγο-πολύ!

Το θέμα είναι σε ποια κατεύθυνση το ψάχνουμε!

Θυμάσαι που, πριν περίπου 2 εβδομάδες, μου είπες ότι διαγνώστηκες με καρκίνο; Πόσο πόνεσες... Πόσο πόνεσαν οι δικοί σου... Θα'θελα να μπορούσα να φιλήσω τα χέρια σου, πονεμένε μου φίλε, να σε κοιτάξω στα μάτια και να σου πω: "είσαι ήρωας". Όχι μόνο γιατί αντέχεις και αγωνίζεσαι και προσεύχεσαι. Όχι μόνο γι'αυτό. Αλλά και για το ότι είσαι ένας αναζητητής αληθινός της ευτυχίας.

Αυτά είναι τρελά πράγματα. Να βλέπεις πως το σώμα σου φθίνει, μα η ψυχή σου να'ναι τόσο αγωνιστική! Απίστευτα πράγματα... Κι έρχεται και η Ανάσταση για να μας αποτρελάνει όλους! Εκεί που όλα μυρίζουν θάνατο, σήψη, στεναχώριες και κλάματα, έρχεται εκείνο το μοναδικό ΦΩΣ να μας α π ο γ ε ι ώ σ ε ι!!! Έρχεται εκείνο το ολόγλυκο πρόσωπο του Χριστού μας με τέτοια δύναμη απ'τα έγκατα του Άδη που σπάει σαρωτικά τις αλυσίδες του πόνου!

'Ερχεται! Με τέτοια δύναμη και φως που οι καρδιές μας γεμίζουν φως! Τα μάτια μας γεμίζουν από γλυκά δάκρυα ευτυχίας! Οι ψυχές μας πετάνε από ευτυχία!

Καθώς ο Χριστός μας ανασταίνεται κι έρχεται με φόρα απ'τον Άδη, του φωνάζουμε κι εμείς γεμάτοι χαρά: "Χριστέ μου! Χριστέ μου"! Κι Εκείνος καθώς ανεβαίνει προς τον Ουρανό, μάς απλώνει το χέρι. Και ενώ οι θλίψεις μάς είχαν αποτελειώσει, τώρα κάνουμε την υπεράνθρωπη κίνηση και του δίνουμε του Χριστού μας το χέρι μας! Και ανεβαίνουμε κι εμείς μαζί Του. Με φόρα. Με πίστη. Με ελπίδα.

Α Ν Α Σ Τ Α Ι Ν Ο Μ Α Σ Τ Ε !! ΠΕΤΑΜΕ!! Τ'ΑΚΟΥΣ; ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΙΑ ΟΙ ΠΙΟ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ!

Πού πήγες Άδη; Πού εξαφανίστηκες πόνε; Πού χάθηκαν τα δάκρυα της μοναξιάς, της θλίψης, της στεναχώριας;

Είμαστε τόσο δυνατοί τώρα που τίποτα δε μας φοβίζει! Είμαστε τόσο χαρούμενοι κι οι καρδιές μας κοντεύουν να σπάσουν απ'την τόση χαρά! 

Είμαστε σε τροχιά ουράνια! Είμαστε πια οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι του πλανήτη!

υγ: Γιώργο μου, αφιερωμένο σε σένα. Και σε όσους πονάνε και υποφέρουν.

Στο γραφείο μου έχω ένα λουλούδι

Ξέρεις, η ζωή μας είναι ένα λουλούδι. 
Γεννιόμαστε, μεγαλώνουμε και σιγά-σιγά το σώμα μας αρχίζει να φθίνει. 
Και επιστρέφουμε στη γη για να αναγεννηθούμε στον ουρανό.

Τα λουλούδια ζουν για λίγο. 
Όμως, στο λίγο της ζωής τους ομορφαίνουν το χαλάκι της γης. 
Ευωδιάζουν κρυφά τον αέρα που αναπνέουμε.

Η ζωή των λουλουδιών είναι αθόρυβη.
Μπορεί να γεννηθούν, ν'ανθίσουν και στο φινάλε της πορείας τους 
να μαραθούν και κανείς να μη τ'αντιληφθεί.
Αλλά εκείνα ομορφαίνουν τη γη.
Μας ομορφαίνουν.

Στο γραφείο μου έχω ένα λουλούδι.
Να μου θυμίζει πως είμαι εφήμερος εδώ στη γη.
Να μου θυμίζει την ομορφιά των ανθρώπων που έφυγαν.
Να μου δείχνει τη γλύκα τ'ουρανού.
Και την υπόσχεση πως θα ζήσουμε για πάντα.

υγ1: Αφιερωμένο στο Γιάννη που έφυγε απ'αυτή τη ζωή. Και στην γλυκιά του οικογένεια. Να τον θυμάται. Να ελπίζει. Όλοι ευχόμαστε. Γιατί όλοι μαζί είμαστε μια αγκαλιά. Κοιτάζουμε ουρανό.
υγ2: Σαν συνέχεια αυτής της ανάρτησης. 

Τι πι'όμορφο;

Σκεφτόμουν 

πως η ζωή μας 

δεν είναι 

παρά ένα λουλούδι.

Με τους χειμώνες της

και τα καλοκαίρια της.

Με λύπες

χαρές

δάκρυα

χαμόγελα.

Κρατάει λίγο,

φύσημα τ'ανέμου,

και μετά συνεχίζεται.

Αλλού.

Εκεί ψηλά.

Σκεφτόμουν 

πως η ζωή μας

είναι σαν τ'αστέρια.

Που κι αν σβήσουν

η λάμψη τους

μένει να φωτίζει
απαλά 

το πέπλο τ'ουρανού.

Εύχομαι 

να'χουμε στιγμές

γλυκές σα χαμόγελο

κι ευτυχισμένες 

σαν προσευχή

που ευωδιάζει ελπίδα.

Ελπίδα.

Πως ξανά σμίγουμε.
Πως ξανά χαμογελάμε.
Εκεί.

Στα παλάτια τ'ουρανού.

Τι πι'όμορφο;

Η απόλυτη ανατροπή

Ο Χριστός δοξάζεται στη Βηθλεέμ όταν κενώνεται, στον Ιορδάνη όταν ταπεινώνεται, στο Θαβώρ  όταν μεταμορφώνεται, στο Όρος των Ελαιών όταν αναλαμβάνεται, στον Γολγοθά όταν θυσιάζεται, στον τάφο όταν ανασταίνεται. Όλα αυτά ανατρέπουν τη συνήθη λογική. Την συντρίβουν. Αναδεικνύουν όμως το μεγαλείο του μυστικού ανθρώπου. Αυτό που κρύβει ο καθένας μέσα του, έστω κι αν το αγνοεί. Αυτό που καλείται να αναδείξει.

Η Εκκλησία είναι Εκκλησία της Αναστάσεως γιατί ξέρει να προτρέπει τους πιστούς να εισέρχονται δια της στενής πύλης, να βαδίζουν την τεθλιμμένη οδό, να ακολουθούν τον Κύριο αίροντες τον σταυρό τους, να ζουν συσταυρωμένοι με τον Χριστό, να βλέπουν τη ζωή μέσα από τον θάνατο και να διακρίνουν τη σωτηρία μέσα από τον πόνο.

απ'το βιβλίο του π.Νικολάου Χατζηνικολάου "Εκεί που δε φαίνεται ο Θεός" 

πηγή:http://kl-klekk.blogspot.gr/2012/11/blog-post_5026.html

Η ιστορία μιας σχέσης

Σήμερα θα'θελα να σου μιλήσω για την ιστορία μιας σχέσης. Είναι αληθινή ιστορία και με πολλά διδάγματα....

Πριν 6-7 χρόνια μια γυναίκα αποφάσισε να προχωρήσει και να δημιουργήσει μια σχέση. Εκείνος ήταν γλυκομίλητος, ταπεινός, γεμάτος αγάπη. Άνθρωπος φτωχός, μα με ταπείνωση... Εκείνη τον είδε, του άρεσε. Αποφάσισε να του μιλήσει. Πήρε το θάρρος, τον βρήκε. Εκείνος δέχτηκε. Όλα έδειχναν να κυλούν μια χαρά. Ώσπου  στον αρραβώνα επάνω, εκείνος κατά παραχώρηση Θεού (άλλο μεγάλο κεφάλαιο κι αυτό...) απέκτησε μια σπάνια ασθένεια στην καρδιά και έκανε δυο χειρουργεία απανωτά....

Εκείνη αμέσως άρχισε να σκέφτεται λογικά: "Και τι θα γίνει; Πώς μπορώ να μείνω μαζί του; Τι με νοιάζει που είναι τόσο γλυκός και καλός; Αφού είναι φτωχός! Δεν έχει καν αυτοκίνητο! Άμα πεθάνει τι θα γίνω εγώ; Και άμα γεννήσω και παιδιά; Πώς θα τα μεγαλώσω"; Εκείνος το αντιλαμβανόταν, το ένιωθε πως εκείνη δυσκολευόταν, αλλά δεν την πίεσε. Της έδωσε ελευθερία. Κι εκείνη, παρόλο που αυτός ήταν ακόμη στο νοσοκομείο τον παράτησε κι έφυγε. 

Μετά από λίγες βδομάδες γνώρισε έναν άλλο άντρα που ήταν υγιής. (Και είχε και αυτοκίνητο και δουλειά και απ'όλα!). Πάλι με τη λογική τα κοίταξε εκείνη. Ωφελιμιστικά. Πέρασαν λίγους μήνες μαζί. Αρραβωνιάστηκαν. Παντρεύτηκαν. Έκαναν και 3 παιδιά μέσα σε 4 χρόνια, τα 2 πρώτα δίδυμα. Και στον τέταρτο χρόνο επάνω ο άντρας της αιφνιδιαστικά σε τροχαίο πέταξε για τα λημέρια τα ουράνια...

Η ιστορία αυτή με συγκλόνισε όταν την άκουσα. Πολλά τα μηνύματα και τα διδάγματα... Οι σχέσεις, αλλά και η ζωή μας ολόκληρη δεν μπορεί να ιδωθεί με τη στείρα, την ανθρώπινη λογική μας. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι ο πρώτος άντρας ακόμη και τώρα (7 χρόνια μετά) είναι μια χαρά....

Δε ξέρω τι άλλο να γράψω ούτε και πώς...

Έψαχνα να σε βρω

Έψαχνα να Σε βρω. Σε πολλούς τόπους. Σε πολλούς ανθρώπους. Σε πόνους και χαρές. Σε γκρεμούς συναρπαστικούς, μα μάταιους. Νόμιζα πως Σε είχα βρει. Δεν κρατούσε για πολύ. Πονούσα και πάλι απ΄την αρχή. Κρατιόμουν απ΄το τίποτα, με την ελπίδα να του δώσω μορφή, όνομα, όραμα, να το κάνω «κάτι».

Πόσα χρόνια έζησα έτσι; Και γιατί; Γιατί δεν Σε είχα βρει πιο νωρίς; Γιατί δε Σε είχα αγαπήσει; Γιατί δεν είχα τολμήσει να σε κοιτάξω κατάματα; Γιατί επέμενα να επιλέγω το σκοτάδι; Διότι το σκοτάδι μου ήταν οικείο. Το γνώριζα. Το είχα περπατήσει και ήξερα να του αφήνομαι. Σαν το πρεζάκι που πονά για λίγη ακόμα πρέζα ξανά και ξανά και από την αρχή ξανά. Το σκοτάδι μοιάζει λιγότερο φοβιστικό από το φως, όταν φοβάσαι τί θα φανερώσει το φως. Τί θα δείξει. Ποιος θα δείξει ότι είμαι. Τις αμαρτίες μου. Πώς θα αντέξω να ζω με τις αμαρτίες μου; Πώς θα μπορέσεις –ακόμα κι Εσύ- να με αγαπήσεις με τις αμαρτίες μου;

Έτσι σκεφτόμουν επίμονα. Είχα παραδώσει την ψυχή και το σώμα μου αλλού. Και ήμουν καλά έτσι. Έτσι: νεκρή. Έχει μία διεστραμμένη γλύκα αυτός ο θάνατος. Νομίζεις ότι είσαι καλά όταν τον ζεις. Νομίζεις ότι έτσι είναι η ζωή και έτσι θα είναι για πάντα και δεν μπορείς να ξεφύγεις, οπότε γιατί να προσπαθήσεις;

Και ξάφνου –δεν ξέρω πώς- έρχεται η στιγμή που Σε είδα ολοφάνερα. Όχι, δεν ήταν κάποια τυφλή πίστη που με οδήγησε σε Εσένα, αλλά μία εμπειρία, ένα φως. Ζεστό. Υπέροχο. Ήσυχο. Παρηγορητικό. Ένα φως αγάπης, της δικής Σου αγάπης για μένα. Πώς μπορείς να με αγαπάς έτσι; Πώς μπορείς να με αγαπάς τόσο; Σκύβω το κεφάλι μου και τρέχω ευτυχισμένη στην αγκαλιά Σου. Όλα είναι καλώς καμωμένα εδώ.

Λύθηκαν πια τα μέσα μου. Αφήνομαι στο μυστήριό Σου και βαδίζω προς Εσένα. Σε δοξολογώ και Σε αγαπώ.

της Μαρίας Π.

το βρήκαμε στο "Ζωντανό Ιστολόγιο"

Στο χορό της ζωής

- Επειδή ο άνθρωπος μπορεί να σηκώσει ψηλά τα πόδια του, νομίζει ότι δεν αποτελεί μέρος της γης. Αν και αναπνέει τον αέρα, ξεχωρίζει τον εαυτό του απ'τα ουράνια (...), αλλά χωρίς να αποτελεί μέρος αυτών των πραγμάτων. Ο θάνατος του πατέρα σου, Νικ, είναι ένα ακόμα βήμα στο χορό της ζωής. Χωρίς αυτό ο χορός δε θα'ταν ολοκληρωμένος. Είναι όλα μέρος του χορού, Νικ. Κάθε βράχος, κάθε μόριο, κάθε δέντρο και άνθρωπος και μυρμήγκι...

- Και λακκούβα, τον διέκοψε ο Νικ.

- Ναι. είμαστε όλοι ένα.

- Θυμάσαι το πρώτο πράγμα που μου είπες; Το θυμάσαι; Είπες: "Πού βρίσκομαι"; Το θυμάσαι;

- Ναι. Κι εσύ άκουσες μια φωνή χαμένη, μια φωνή που χρειαζόταν βοήθεια. Βλέπεις, είναι σημαντικό ν'ακούς προσεκτικά. Να κάνεις τον κόπο ν'ακούς τις λακκούβες και τα δέντρα και τα σύννεφα. Τότε συμμετέχεις στο μεγάλο χορό...

απόσπασμα απ'το βιβλίο του John Lowry Lamb "Το τέλος του καλοκαιριού", εκδ.Πατάκη

Δε θα πεθάνεις!

Για σήμερα σας έχω ένα ρητό που άκουσα στο ραδιόφωνο και που μου έκανε μεγάλη εντύπωση... Έχει πολύ βάθος:

Αν πεθάνεις πριν πεθάνεις,

δε θα πεθάνεις όταν θα πεθάνεις.