Αυτή τη γλυκιά παρουσία

Τις πιο πολλές φορές η παρουσία του Θεού είναι λεπτή. Σχεδόν αόρατη. Ένα απαλό χάδι στην ψυχή, ένα μικρό σπρώξιμο, ένα ανεξήγητο φρένο στη λογική μας.Αόρατη προστασία. Τόσο σπουδαία και τόσο εκκωφαντικά σιωπηλή. Ασύλληπτα μοναδική, προσωπική. Απελευθερωτική.

Τα μάτια μας πρέπει να'ναι λεπτά για να δούμε. 

Η ψυχή μας ευαίσθητη για ν'αφουγκραστεί και να αισθανθεί αυτή τη γλυκιά παρουσία.

καλημέρα, καλό μήνα φίλε/η

Έλα (μέρος Β')

Έλα. 

Ας ξεφύγουμε απ'τη μίζερη τετράγωνη λογική. 

Σκέφτηκες ποτέ σου πως ένα κι ένα δεν κάνουν δύο, 

αλλά άπειρο; 

Διότι, όταν μοιράζεσαι αυτά που έχεις, 

όλος ο κόσμος είναι μια αγκαλιά! 

Τότε έχεις την ευκαιρία να ξεφύγεις απ'τη μανία τού να "κατέχεις" πράγματα. 

Πλούσιος είναι εκείνος που η καρδιά του μέθυσε με ελπίδα που γεννήθηκε από πόνο κι αγάπη. 

Και τέτοιες καρδιές δε γίνεται ποτέ να χάσουν το δρόμο τους.

Η απόλυτη ανατροπή

Ο Χριστός δοξάζεται στη Βηθλεέμ όταν κενώνεται, στον Ιορδάνη όταν ταπεινώνεται, στο Θαβώρ  όταν μεταμορφώνεται, στο Όρος των Ελαιών όταν αναλαμβάνεται, στον Γολγοθά όταν θυσιάζεται, στον τάφο όταν ανασταίνεται. Όλα αυτά ανατρέπουν τη συνήθη λογική. Την συντρίβουν. Αναδεικνύουν όμως το μεγαλείο του μυστικού ανθρώπου. Αυτό που κρύβει ο καθένας μέσα του, έστω κι αν το αγνοεί. Αυτό που καλείται να αναδείξει.

Η Εκκλησία είναι Εκκλησία της Αναστάσεως γιατί ξέρει να προτρέπει τους πιστούς να εισέρχονται δια της στενής πύλης, να βαδίζουν την τεθλιμμένη οδό, να ακολουθούν τον Κύριο αίροντες τον σταυρό τους, να ζουν συσταυρωμένοι με τον Χριστό, να βλέπουν τη ζωή μέσα από τον θάνατο και να διακρίνουν τη σωτηρία μέσα από τον πόνο.

απ'το βιβλίο του π.Νικολάου Χατζηνικολάου "Εκεί που δε φαίνεται ο Θεός" 

πηγή:http://kl-klekk.blogspot.gr/2012/11/blog-post_5026.html

Η ιστορία μιας σχέσης

Σήμερα θα'θελα να σου μιλήσω για την ιστορία μιας σχέσης. Είναι αληθινή ιστορία και με πολλά διδάγματα....

Πριν 6-7 χρόνια μια γυναίκα αποφάσισε να προχωρήσει και να δημιουργήσει μια σχέση. Εκείνος ήταν γλυκομίλητος, ταπεινός, γεμάτος αγάπη. Άνθρωπος φτωχός, μα με ταπείνωση... Εκείνη τον είδε, του άρεσε. Αποφάσισε να του μιλήσει. Πήρε το θάρρος, τον βρήκε. Εκείνος δέχτηκε. Όλα έδειχναν να κυλούν μια χαρά. Ώσπου  στον αρραβώνα επάνω, εκείνος κατά παραχώρηση Θεού (άλλο μεγάλο κεφάλαιο κι αυτό...) απέκτησε μια σπάνια ασθένεια στην καρδιά και έκανε δυο χειρουργεία απανωτά....

Εκείνη αμέσως άρχισε να σκέφτεται λογικά: "Και τι θα γίνει; Πώς μπορώ να μείνω μαζί του; Τι με νοιάζει που είναι τόσο γλυκός και καλός; Αφού είναι φτωχός! Δεν έχει καν αυτοκίνητο! Άμα πεθάνει τι θα γίνω εγώ; Και άμα γεννήσω και παιδιά; Πώς θα τα μεγαλώσω"; Εκείνος το αντιλαμβανόταν, το ένιωθε πως εκείνη δυσκολευόταν, αλλά δεν την πίεσε. Της έδωσε ελευθερία. Κι εκείνη, παρόλο που αυτός ήταν ακόμη στο νοσοκομείο τον παράτησε κι έφυγε. 

Μετά από λίγες βδομάδες γνώρισε έναν άλλο άντρα που ήταν υγιής. (Και είχε και αυτοκίνητο και δουλειά και απ'όλα!). Πάλι με τη λογική τα κοίταξε εκείνη. Ωφελιμιστικά. Πέρασαν λίγους μήνες μαζί. Αρραβωνιάστηκαν. Παντρεύτηκαν. Έκαναν και 3 παιδιά μέσα σε 4 χρόνια, τα 2 πρώτα δίδυμα. Και στον τέταρτο χρόνο επάνω ο άντρας της αιφνιδιαστικά σε τροχαίο πέταξε για τα λημέρια τα ουράνια...

Η ιστορία αυτή με συγκλόνισε όταν την άκουσα. Πολλά τα μηνύματα και τα διδάγματα... Οι σχέσεις, αλλά και η ζωή μας ολόκληρη δεν μπορεί να ιδωθεί με τη στείρα, την ανθρώπινη λογική μας. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι ο πρώτος άντρας ακόμη και τώρα (7 χρόνια μετά) είναι μια χαρά....

Δε ξέρω τι άλλο να γράψω ούτε και πώς...

Ο μορφωμένος άνθρωπος

Όταν ρώτησαν τον Σωκράτη να τους δώσει τον ορισμό του μορφωμένου ανθρώπου,

Δεν ανέφερε τίποτε για την συσσώρευση γνώσεων. 

Η μόρφωση είπε, είναι θέμα συμπεριφοράς.

Ποιους ανθρώπους λοιπόν θεωρώ μορφωμένους; 

1. Πρώτα απ' όλα αυτούς που ελέγχουν τις δυσάρεστες καταστάσεις, αντί να ελέγχονται από αυτές 

2. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα & λογική

3. Αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές

4. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα.

5. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους 

6. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες & τις αποτυχίες τους 

7. Τέλος αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και την δόξα τους...»   

 
Σωκράτης (469-399 π.Χ.) 
 
υγ: Ευχαριστώ τη φίλη Γιούλυ για το κείμενο!

Ο δεκάλογος των συζύγων

1. Μην κάνετε το δάσκαλο στον σύντροφό σας. Ο καλύτερος τρόπος να τον διδάξετε είναι να τον κάνετε ευτυχισμένο.

2. Ο γάμος είναι μια διαρκής περιπέτεια, που μας βοηθάει εν τούτοις να ανακαλύψουμε τον αληθινό μας εαυτό,τον ψυχικό κόσμο του άλλου φύλου και να γνωρίσουμε τον Θεό.

3. Η οικογένεια είναι ”παλαίστρα” και γυμναστήριο. Τον σύντροφό σας επομένως θα τον αποδέχεστε όπως είναι, με τις αδυναμίες και τις ιδιοτροπίες του και όχι όπως θα θέλατε να είναι.

4. Προσπαθήστε να καταλάβετε τον ή την σύζυγό σας. Μη λησμονείτε ότι ο άνδρας σκέπτεται με την στεγνή λογική και η γυναίκα με την καρδιά.

5. Μην προσπαθείτε να επιβάλλετε την γνώμη σας και να διορθώσετε με τη βία τον σύντροφό σας. Φροντίστε καλύτερα να διορθώσετε τον εαυτό σας. 'Η αγάπη ζει με την αρμονία των αντιθέσεων'.

6. Με την πίστη, την υπομονή και την αγάπη αντιμετωπίζουμε νικηφόρα όλες τις δυσκολίες.

7. Ο μεγαλύτερος εχθρός της συζυγικής ζωής είναι ο εγωισμός. Δεν μας σώζει η επίθεση κατά του συζύγου μας, αλλά η επίθεση κατά του εγώ μας.

8. Το καλύτερο παράδειγμα για τα παιδιά μας είναι να αγαπάει ο πατέρας την μητέρα τους και η μητέρα τον πατέρα τους.

9. Το μυστικό της οικογενειακής γαλήνης είναι να μπορεί κανείς να συγχωρεί.

10. Ο γάμος είναι 'μυστήριο μέγα' που αρχίζει μέσα στην Εκκλησία και ανανεώνεται με την Θεία Λειτουργία και τα μυστήρια της Εκκλησίας.

πηγή: http://gerontes.wordpress.com/

Σκέψεις μιας ξεχασμένης νύχτας

Παραλία. Ώρα 22:51. Καθιστός στην αμμουδιά χωρίς παπούτσια, χωρίς κάλτσες. Τα δάχτυλα των ποδιών μου αγγίζουν την λεπτή άμμο. Το βλέμμα μου δε χορταίνει να παρατηρεί το λαμπερό αντιφέγγισμα του φεγγαριού στην κρύα επιφάνεια της θάλασσας.

Μια από τις στιγμές που όλη σου η ύπαρξη θέλει να μετάσχει στην αόρατη μυσταγωγία της φύσης. Συνεπαρμένος απ'τον μαγικό ήχο των κυμάτων που σιγοσβήνουν στην ακτή, αναρωτιέμαι αν αυτό που ζω είναι αληθινό... Ρωτάω τον εαυτό μου...

Μα κι όλη η ζωή μια ερώτηση δεν είναι; Εκεί που νομίζεις ότι είσαι σίγουρος για κάτι, αμέσως ένα αναπάντεχο "κάτι" συμβαίνει κι η ζωή σου παίρνει άλλη τροχιά. Άλλη τροπή...

Μονάχα τα βιώματα, της καρδιάς οι εμπειρίες είναι θέση και κατάφαση. Εκεί δε χωράνε ερωτήσεις. Ρίχνεις το αγκίστρι στο βυθό και ψαρεύεις αστέρια κι ελπίδες και όνειρα. 

Και βλέπεις τους άλλους, τους συνανθρώπους σου, όπως θα'πρεπε: χωρίς ταμπού, χωρίς προκατάληψη. Με αγάπη...

Αυτή τη νύχτα -την ξεχασμένη απ'τη λογική του κόσμου- θα τη θυμάμαι για πάντα. Τα χίλια μικρά κύματα και το λεπτό -σχεδόν αθόρυβο- ψυχρό αεράκι. Το τραγούδι των αστεριών και του φεγγαριού τη σιωπηλή αναμονή. 

Παίρνω μια ανάσα και συνεχίζω να ελπίζω. Γιατί ζωή, τελικά, αυτό είναι: η ελπίδα...

(αποσπάσματα από το ημερολόγιό μου, μερικές νύχτες πριν...)

Καλημέρα!Καλή φώτιση! Το άγιο Πνεύμα ας μας συνοδεύει.

Για την αληθινή αγάπη

(...) Δηλαδή, η αληθινή αγάπη που σημαίνει η έξοδος απ'τον εαυτό μου, απ'το εγώ μου, που είναι ένας θάνατος προσωπικός, που φαίνεται ότι ηττήθηκα, ότι έχασα, που φαίνεται ότι είμαι ο χαζός, ο βλάκας της ιστορίας, εν τέλει αν αυτό γίνεται συνειδητά (και όχι από μια φοβία), αυτό είναι νίκη! Και ήττα είναι η απάτη. 

Μπαίνουμε, δηλαδή, σε μια διαδικασία που είναι έξω απ'την κοινή λογική....

απόσπασμα από ομιλία του π.Βαρνάβα Γιάγκου- Ι.Ν.Παναγίας Λαοδηγήτριας Θεσ/νίκης
(άκου ολόκληρη την ομιλία του π.Βαρνάβα εδώ)

Η λογική του μεθυσμένου

Ένας τύπος μπαίνει σ΄ ένα μπαρ, κάθεται στη μπάρα και ζητάει πέντε ποτήρια ουίσκι.

"Όλα μαζί;" ρωτάει ο σερβιτόρος.

" Ναι, και τα πέντε" απαντά ο πελάτης, "σκέτα, χωρίς πάγο".

Τον σερβίρει , και ο πελάτης τα πίνει μονορούφι.

"Σερβιτόρε" λέει. "Τώρα, βάλε μου τέσσερα ποτήρια ουίσκι, χωρίς πάγο".

Ενώ αυτός τα σερβίρει, αρχίζει να βλέπει ότι ο πελάτης έχει αποκτήσει ένα χαζό χαμόγελο. Αφού πιεί συνεχόμενα και τα τέσσερα ποτήρια, προσπαθεί να σηκωθεί όρθιος, και καθώς αρπάζεται από τη μπάρα αναφωνεί¨" Αγόρι! Φέρε μου άλλα τρία ποτήρια ουίσκι" . Γελάει λίγο και προσθέτει :"Χωρίς πάγο".

Ο σερβιτόρος υπακούει και ο πελάτης τα ξαναπίνει γρήγορα. Τώρα δεν είναι χαζό μόνο το χαμόγελο αλλά και το βλέμμα. "Φίλε!" λέει τώρα με δυνατά φωνή, ""βάλε μου δύο ποτήρια από το ίδιο".

Το κατεβάζει και φωνάζει για γι΄άλλη μια φορά στον σερβιτόρο " Aδελφέ! Είσαι σαν αδελφός για μένα..." Γελάει με λόξυγκα και προσθέτει: "Βάλε μου άλλο ένα ποτήρι ουίσκι, χωρίς πάγο. Αλλά μόνο ένα, έτσι; Μονάχα ένα...".

Ο μπάρμαν τον σερβίρει. Ο τύπος κατεβάζει το ποτήρι και με μία μόνη γουλιά και, εξ αιτίας μιας ακαταμάχητης ζαλάδας, πέφτει στο πάτωμα εντελώς και οριστικά μεθυσμένος.

Από εκεί κάτω, λέει στο σερβιτόρο: "O γιατρός δε θέλει να με πιστέψει, αλλά εσύ είσαι μάρτυρας:"Όσο λιγότερο πίνω, τόσο χειρότερα γίνομαι!!!"

απ'το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι "Ιστορίες να σκεφτείς", εκδ. opera animus

Πώς να βλέπεις τις αρρώστιες

Όταν το σώμα δοκιμάζεται, τότε η ψυχή αγιάζεται. Με την αρρώστια πονάει το σώμα μας, το χωματόκτιστο αυτό σπίτι μας, αλλά έτσι θα αγάλλεται αιώνια ο νοικοκύρης του, η ψυχή μας, στο ουράνιο παλατάκι που μας ετοιμάζει ο Χριστός. Με αυτήν την πνευματική λογική, που είναι παράλογη για τους κοσμικούς, χαίρομαι και εγώ και καμαρώνω για τις σωματικές βλάβες που έχω. Το μόνο που δεν σκέφτομαι είναι ότι θα έχω ουράνια ανταμοιβή. Καταλαβαίνω ότι εξοφλώ την αχαριστία μου στον Θεό, αφού δεν έχω ανταποκριθεί στις μεγάλες Του δωρεές και ευεργεσίες. Γιατί στην ζωή μου όλα γλέντι είναι· και η καλογερική και οι αρρώστιες που περνώ. Όλο φιλανθρωπίες μου κάνει ο Θεός και όλο οικονομίες. Ευχηθείτε όμως να μη με ξοφλάει με αυτά σ’ αυτήν την ζωή, γιατί τότε αλίμονό μου! Μεγάλη τιμή μου έκανε ο Χριστός να υπέφερα ακόμη περισσότερο την αγάπη Του, αρκεί να με ενίσχυε, ώστε να αντέχω, και μισθό δεν θέλω.

γέροντας Παΐσιος

απόσπασμα αλιευμένο από εδώ

Με αδικούν (μέρος Β')

Θυμάμαι και ένα περιστατικό που έλεγε ο γέροντας Παΐσιος για δύο αδέρφια που ο πατέρας τους τους έδωσε δύο κτήματα. Και ο ένας (υπερφίαλος, εγωιστής και κακόβουλος) ήθελε το μεγάλο που το θεωρούσε καλό. Και ο άλλος, δρώντας ταπεινά και απλά, δέχτηκε να πάρει το μικρό στη μέση του πουθενά. Όμως, ο Θεός έφερε έτσι τα πράγματα που το μικρό χωραφάκι στη μέση του πουθενά απέκτησε τέτοια αξία που πουλήθηκε τελικά στην 100πλάσια τιμή... Ενώ, φαινομενικά, ο ένας αδερφός φάνηκε αδρανής, "αγαθούλης" και δεν κυνήγησε το δίκιο του, ο Θεός του το ανταπόδωσε.

Και κάτι ακόμα: Χριστιανός δε σημαίνει αγαθούλης, μίζερος, απόβλητος, ηττοπαθής. Χριστιανός είναι ο αγωνιστής, ο δυναμικός. Ο ήρωας. Ο Χριστιανός αγωνίζεται σκληρά να νικήσει τα πάθη του (τι αιματηρός αγώνας είναι αυτός!.και ποιος έχει τα κότσια να το προσπαθήσει...) και προσπαθεί καθημερινά. Χριστιανός είναι ο μαχητής που δεν τα παρατάει ποτέ, γιατί γνωρίζει ότι υπάρχει κάποια θεϊκή, πύρινη δύναμη που τον ενισχύει. Μπορεί, κάποιες φορές να φαίνεται (πόσες φορές, επιφανειακά κρίνοντας, βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα) ότι η πίστη του τον οδηγεί στο αδιέξοδο, όμως ο Θεός είναι εκεί. Είναι παρών στις δύσκολες στιγμές και με μια απίστευτη δυναμική αλλάζει το ρου της ιστορίας. Εκρηκτικά επεμβαίνει!

Αρκεί να έχουμε υπομονή...

υγ 1: Ακολουθεί και μέρος Γ' εν καιρώ...
υγ 2: Πάτα στις λέξεις με το μπλε χρώμα!

Με αδικούν (μέρος Α')

Αδικήθηκα. Πληγώθηκα τόσο πολύ που δεν μπορώ να το βγάλω απ'το μυαλό μου... Απ'την άλλη σου λέει ότι με ταπείνωση αν προχωράς, είσαι καταδικασμένος να γίνεις ο σάκος του box στους γύρω σου που αμέσως θα βρουν την ευκαιρία να σε ποδοπατήσουν...

Μα ξεχνάω πολλές φορές πως με το σταυρό στο χέρι δεν πας μπροστά. Πας ψηλά! Και ξεχνάω ακόμη πως η πίστη μας είναι μια τρέλα. Είναι μια υπέρβαση της καθημερινότητας. Είναι μια άλλη, εντελώς ριζοσπαστική, επαναστατική λογική. Είναι η λογική του Θεού. Γι'αυτό, όταν προσπαθούμε με τη στείρα ανθρώπινη λογική μας να την συγκρίνουμε, συγχέουμε τα πράγματα. Χανόμαστε στη δίνη των λογισμών μας.

Η λογική του Θεού προϋποθέτει υπομονή. Χωρίς υπομονή, όλα πάνε χαμένα. Η φύση (που ο Θεός δημιούργησε τόσο σοφά) μάς το αποδεικνύει. Τα λουλούδια και τα δέντρα για να ανθίσουν περνούν από χειμώνες. Ας θυμηθώ και το παράδειγμα με το μαργαριτάρι...

Θυμήθηκα και μερικά πολύ όμορφα περιστατικά, πέρα για πέρα αληθινά. Σήμερα σας περιγράφω το πρώτο:

Ένας γνωστός μου, στη δουλειά του αντιμετώπισε απ'την πρώτη κιόλας μέρα την κακία και την περιφρόνηση... Μάλιστα, ενώ είχε όλα τα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα για να γίνει διευθυντής, έβαλαν άλλον στη θέση του (που δεν είχε ούτε τα μισά προσόντα)! Όμως, εκείνος δεν παραπονέθηκε ούτε μία φορά. Του λέγαμε εμείς "χαζός είσαι; πήγαινε κάνε παράπονα στα κεντρικά, πήγαινε ζήτα το δίκιο σου,κλπ...", όμως εκείνος καθημερινά πήγαινε στη δουλειά του ατάραχος, γαλήνιος. Η στάση του αυτή άρχισε σιγά-σιγά να προβληματίζει τους συναδέλφους του. Η αδιάκριτη αγάπη του άρχισε να μαλακώνει τις ψυχές τους. Και, για να μην πολυλογώ, έγινε μια απίστευτη αλλαγή σιγά-σιγά. Τα πράγματα ήρθαν έτσι που ο φίλος μου έγινε τελικά διευθυντής χωρίς να το ζητήσει ή να το κυνηγήσει ποτέ, ενώ στο γραφείο του όλοι τον αγαπούσαν πάρα πολύ!

υγ 1: Μερικές σκέψεις βασισμένες στο πολύ καλό σχόλιο του Αλχημιστή (http://aoratigonia.blogspot.com/2012/05/blog-post_04.html). Επειδή δε χωρούν όλα όσα θέλω να πω σε 1 ανάρτηση, τη χώρισα σε μέρη για να μην είναι κουραστική και μονόχνωτη.
υγ 2: Πάτα κλικ στις λέξεις με τα μπλε γράμματα!
υγ 3: Δες και μια διαφορετική θέαση του  ίδιου προβληματισμού http://aoratigonia.blogspot.gr/2012/03/blog-post_30.html
υγ 4: Όλα αυτά που γράφω εδώ σίγουρα δεν αποτελούν απάντηση στο σχόλιο του φίλου. Απλά, είναι κάποιες σκέψεις μου. Η αδικία είναι τεράστιο κεφάλαιο και δεν νιώθω ικανός να προσφέρω απαντήσεις. Μόνο να συνεισφέρω με τις σκέψεις μου...