σε σένα. για ν'αντέχεις.

 

Η ζωή είναι παράσταση δίχως πρόβα. Δε θα'χεις πάντα ό,τι θες. Δε θα'χεις πάντα εφεδρείες, εναλλακτικά σχέδια ή άλλες διεξόδους. Μπορεί να εμφανιστούν στιγμές που δε θα'χεις τη δύναμη να κάνεις τίποτα. Να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη ανήμπορος να κάνεις ένα έστω βήμα. Μια κίνηση. Κάτι. 

  Ο πόνος κάποιες φορές δεν μοιάζει να σταματά με τίποτα. Το ίδιο και η απόγνωση. Ή η μοναξιά. Και τι κάνεις τότε; Πώς τα αντιμετωπίζεις όταν μια ζωή είχες μάθει να'χεις μια καβάτζα; Έναν λόγο καλό; Μια αγκαλιά; Έναν τραπεζικό λογαριασμό;

  Τις φορές εκείνες που όλα θα μοιάζουν ψεύτικα, να θυμάσαι πως δεν είσαι μόνος σου. Θα'ναι εκεί κι άλλες στραπατσαρισμένες ψυχές. Είναι πολλές. Είναι εκείνες οι ψυχές που κάναν τα κουρέλια της καρδιάς τους μαντήλι για να σκουπίσεις τον δικό σου τον ιδρώτα. 

  Εκεί απ'το πουθενά, μέσα στην εκκωφαντικότητα της σιωπής, ανοίγει σιωπηλά ένα γλυκό παράθυρο. Και μπαίνει ένα φως που όμοιο του δεν είχες αντιληφθεί ξανά. "Να'ναι αυτό η ελπίδα μου;" αναρωτιέσαι. Και μέσα σου αρχίζεις δειλά-δειλά ν'ανασαίνεις πιο ήπια. "Να'ναι αυτό ο Θεός; Υπάρχεις, Θεέ; Ή απλά αρχίζει και μου σαλεύει;".

  Έλα μαζί, καρδιά μου πονεμένη, να σταθούμε ο ένας απ'τον ώμο του άλλου. Τίποτ'άλλο δε μοιάζει πιο αληθινό στιγμές σαν κι αυτές. Τι να τα κάνεις τα λεφτά, τι τα μεγάλα λόγια, τις κούφιες ευχές και τα τυπικά χαμόγελα; Όταν το μόνο που θες είναι λίγη στοργή. Λίγη άπλα. Να σταθεί για λίγο η καρδιά μπας και ξεγελάσει τα σκοτάδια. Πηχτά σκοτάδια. Μα, αν δεν ένιωσες ποτέ τον πάτο, πώς να καταλάβεις;

  Δεν έχω λύσεις. Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο να σου πω. Μονάχα να'ρθω να σ'αγκαλιάσω, να σου σκουπίσω τα δάκρυα απ'τα μάτια και να καθίσω μαζί σου μέσα στη σιωπή. Να Τον αναζητήσω μαζί σου. Μαζί. Γιατί τα κουρέλια μας τα κατατρυπημένα ίσως ακολουθήσουν τους ανέμους. Ίσως ταξιδέψουν προς τη γλυκιά μελωδία της παρουσίας Του.

σε σένα. για ν'αντέχεις. μια αγκαλιά, μια μεγάλη αγκαλιά.

Ξεκινάμε; Έρχομαι και γω μαζί σου.

Fare forward, travellers! not escaping from the past

Into different lives, or into any future;

You are not the same people who left that station

Or who will arrive at any terminus

While the narrowing rails slide together behind you

  Ν'απλώνεις ονειροπαγίδες παντού. Όπου μπορείς. Έτσι, θα μαζεύεις χαμόγελα, ζωντανά χρώματα, ουρανούς και μάτια καθαρά, λίγη μουσική, ένα θρόισμα, το φτερούγισμα των χελιδονιών.

  Να γυρίζεις την ομπρέλα σου ανάποδα όταν βρέχει Θεία Χάρη. Έτσι, το βλέμμα σου θα μεθάει ουρανό, οι φλέβες σου θα αναζωογονούνται κι η καρδιά σου θα 'χει γεμάτες με κουράγιο αποθήκες.

  Να μη τσιγκουνεύεσαι σαν χαμογελάς. Το χαμόγελο είναι ζωή, είναι δυναμική αγκαλιά κι ασπίδα προστασίας. Σκορπίζει απλόχερα ελπίδα και είναι άκρως κολλητικό! 

  Να μην αναβάλλεις να εύχεσαι. Το ξέρω ίσως σου φανεί κάπως. Μα, όταν προσεύχεσαι, συλλέγεις θεϊκά ουράνια τόξα στις αποσκευές σου. Κι όταν η απόγνωση θα σε τυλίγει, εκείνα θ'ανατέλλουν στο δρόμο σου.

  Κι αν ακόμα νιώθεις πως είσαι ανάξιος ή κατεστραμμένος ή δίχως ελπίδα, μην το βάζεις κάτω! Είσαι -αυτή την ώρα- μόνο ένα στιγμιότυπο. Είσαι κάτι που μπορεί πάντα να γίνεται πι'όμορφο. Και στιγμή τη στιγμή, ανάσα την ανάσα, έχεις την ελευθερία ν'αποφασίσεις να σηκωθείς. Ονειρέψου, περπάτα, εύχου, χαμογέλα, ζήσε. Σήμερα. Τώρα. Ξεκινάμε; Έρχομαι και γω μαζί σου.

υγ: Οι πέντε πρώτοι στίχοι σε πλάγια γραμματοσειρά είναι απόσπασμα απ'τα "τέσσερα κουαρτέτα" του T.S.Elliot 
υγ2: Να'σαι πάντα καλά.

Στον σταυρό Του

...and the unseen eyebeam crossed, for the roses

had the look of flowers that are looked at...

 Νιώθεις μοναξιά. Νιώθεις πόνο. Αισθάνεσαι πως θες κάποιον ώμο να στηριχτείς, κάποια αγκαλιά για να κρυφτείς. Ίσως, νιώθεις τη βροχή να μουσκεύει τα κόκκαλά σου, την ύπαρξή σου. Τα όνειρά σου, μου είπες, πως γίνανε σκόνη. Τα φύσηξε ένας δυνατός αέρας κι η ζωή σου έχασε το νόημά της.

  Δε ξέρω τι να σου πω. Ανοίγω και γω την αγκαλιά μου. Σηκώνω τα χέρια μου να σε βοηθήσω. Μα πόση βροχή να καλύψουν οι παλάμες μου; Όταν η καταιγίδα ξεσπά, τότε δε μπορώ να κάνω σχεδόν τίποτα. Και γω πονάω. Ο σταυρός Του, όμως, μπορεί να γίνει στέγη, να καλύψει τη βροχή. Μπορεί να διώξει τα μανιασμένα, κατάμαυρα σύννεφα. Κι εκεί που λες "πάει, τέλειωσα, σβήνω", εκεί έρχεται η ελπίδα. 

  Μυστήριο ο πόνος. Μυστήριο η ζωή. Λύτρωση το χαμόγελο. Λόγος για να αγωνίζεσαι ο σταυρός Του. Εκεί στήριξε τα όνειρά σου. Εκεί πήγαινε σιωπηλά κι αθόρυβα κι απόθεσε τα βάρη της καρδιάς σου. Εκεί θα με βρεις κι εμένα. Εκεί που η στοργή Του απλόχερα αγκαλιάζει όσους ζητήσουν ανάπαυση.

υγ: Το δίστιχο στην αρχή είναι τμήμα από ποίηση του T.S. Elliot, απ'τη συλλογή "Τα τέσσερα κουαρτέτα" (Μτφρ της Έφης Αθανασίου: "και διάβηκε η ανείδωτη εικόνα των ματιών, γιατί τα ρόδα είχαν την όψη των λουλουδιών που τα κοιτάζουν")

Μια αγκαλιά για όλους μας

...Θυμάσαι; Μου'χες πει να μη ξεχνώ

πως η αγάπη απρόσμενα μπαίνει στην καρδιά

όπως οι πρωινές ηλιαχτίδες απ'το ανοιχτό παράθυρό μου.

Ίσως δεν έχει σημασία αν είσαι καλός άνθρωπος, αν τηρείς νηστείες, αν κάνεις τα πάντα ώστε να φαίνεσαι άμεμπτος "σωστός χριστιανός". Ίσως δεν περιβάλλονται με απολυτότητα το πόσες φορές πήγες εκκλησία ή πόσα κομποσκοίνια έκανες. Ίσως τελικά δεν έχει σημασία αν γνωρίζεις δεσποτάδες, σοφούς ή άγιους γέροντες και πνευματικούς. 

  Τι να τα κάνεις όλα αυτά αν δεν έχεις γνωρίσει τον Ένα; Τι να κάνεις όλες αυτές τις "περγαμηνές" σου αν δεν βίωσες μέσα σου την εκρηκτικότητα της αγάπης; Πώς γίνεται να αξιώνεις ή να κρίνεις τους άλλους χωρίς να προσπαθείς να ψηλαφείς τα γλυκά μονοπάτια της αληθινής συγγνώμης; Άλλο η αυτοδικαίωση και άλλο η αγκαλιά της αμέτρητης αγάπης Του.

  Δε μαθαίνεται από βιβλία η προσευχή. Δε γίνεται να καταλάβεις αυτούς που πονούν αν δεν έχει βαφτιστεί η καρδιά σου με τα δάκρυα της απόγνωσης. Μα μήπως όλοι μας δεν γινόμαστε γνώριμοι με τον πόνο; Την μοναξιά; Την απελπισία; Την απογοήτευση και τα αδιέξοδα; Απλά, ο καθένας μας περνάει αυτές τις εμπειρίες με τον δικό του τρόπο. Ο σταυρός του καθενός μας είναι προσωπικός. Η γλύκα της παρουσίας Του όμως είναι αγκαλιά για όλους μας. Είμαστε όλοι κάτω απ'τον ίδιο ατέλειωτο ουρανό.

  Ίσως, τελικά, δεν έχει σημασία τίποτα απ'αυτά που προσπαθούμε να κάνουμε αν δεν τα περάσουμε πρώτα από το παράθυρο της καρδιάς. Γιατί μόνο με την καρδιά μπορείς να δεις αληθινά(1). Γιατί ίσως τελικά θα'ταν πιο αληθινό να προσπαθούσαμε να δένουμε τις κλωστές των επιλογών μας στον ουρανό(2).

υγ: Η πρώτη φράση με πλάγια γραμματοσειρά είναι από τον Μικρό Πρίγκιπα, το δεύτερο του Αγ.Νικολάου Βελιμίροβιτς

υγ2: Το τρίστιχο στην αρχή είναι από παλιότερή μου απόπειρα συγγραφική ανολοκλήρωτη.

υγ3: Σ'ευχαριστώ θερμά και για τα mail και για τα σχόλια και, πιο πολύ απ'όλα, σε ευχαριστώ για τις ευχές σου. Έτσι, βρίσκω τη δύναμη να συνεχίζω.

Προσευχή για το τέλος της ημέρας. Πριν από τον ύπνο.

Και τώρα, Κύριε, 

αφού σπατάλησα άλλη μια μέρα

σε λόγους και πράξεις και λογισμούς αμαρτίας,

έρχομαι ο ταλαίπωρος ανάξια να σου ζητήσω

έλεος, συγχώρεση και της ψυχής την ειρήνη. 

Σε ικετεύω σπλαχνίσου με, 

γιατί είμαι παιδί σου. 

Και η μόνη ελπίδα μου είσαι Εσύ. 

Μη αποστρέψεις το βλέμμα σου απ´ τη δυσώδη καρδιά μου, 

γιατί στην απόγνωση σίγουρα θα βυθιστώ. 

Δες τα τραύματα και τις πληγές της ψυχής μου. 

Δες πως διαλύθηκα πλέον από το βάρος 

της κακίας του εχθρού και της δικής μου αφροσύνης. 

Δες πως κατάντησα και πάλι ανήμπορος την προσευχή να προφέρω 

και το μόνο που θα ’θελα είναι ν’ αφανιστώ... 

Χάρισε μου τον ύπνο Κύριε, 

σαν θαύμα δικό σου, 

να μου φέρει ανάπαυση και ειρήνη βαθιά, 

ξεκούραση, ίαση, ανάρρωση στην ψυχή και στο σώμα, 

κάθαρση λογισμών, εννοιών και εικόνων, 

σκοτεινών αναμνήσεων λύτρωση, Κύριε, ελπίδα και φως. 

Αξίωσε με Κύριε, να αναστηθώ από τον ύπνο, 

και συγχρόνως από τον θάνατο τον πνευματικο, 

σαν από τη χάρη σου ξαναγεννημένος, 

για να βάλω και πάλι καινούργια αρχή 

δοξάζοντας αδιάλειπτα το έλεός σου το μεγάλο, το γλυκύτατο κι άπειρο. 

Διότι σε σε σενα ανήκει η δόξα, η τιμή και η προσκύνηση, στον Πατέρα, τον Υιο και το άγιο Πνεύμα, τώρα και παντοτινά και ατέλειωτους αιώνες. Αμην.

(π.Η.Κ. αναξίου πρεσβυτέρου)

Λίγα λόγια για την ελπίδα στο Θεό

(...) Και, ναι μεν εγώ είμαι αμαρτωλός, αλλά ο Θεός είναι άγιος. Είναι παντοδύναμος. Εγώ είμαι άξιος για την κόλαση, αλλά ο Θεός είναι άξιος να με οδηγήσει κοντά του αιώνια. Κι έτσι δημιουργείται -με τη σωστή αυτή αντιμετώπιση- θάρρος κι ελπίδα. 

  Ενώ, αντίθετα, όταν δεν έχουμε ελπίδα στο Θεό, τότε αφού είμαι στραβόξυλο κι είμαι κακός κι έχω τόσα πάθη, αρχίζω και βυθίζομαι και βυθίζομαι... Και γιατί να σκεφτώ εκείνο; Και γιατί να σκεφτώ το άλλο; Τα αυξάνει και ο σατανάς αυτά τα πράγματα και βλέπουμε τον άνθρωπο να χάνεται μέσα στο σκότος της απογνώσεως. Αυτή η απόγνωση είναι δαιμονική. Η απόγνωση είναι η χειρότερη αμαρτία (...). 

 Αν καταφέρουμε και δε χάσουμε αυτή την ελπίδα, τότε μπορούμε να προχωρήσουμε σωστά. Αυτό είναι το έργο της αληθινής μετάνοιας. (...) Ό,τι κι αν κάνεις, όσες φορές κι αν πέσεις, όσα πάθη κι αν έχεις, όσες αμαρτίες εις το έπακρον κι αν έχεις, μη φοβάσαι! Προχώρα! Προχώρα όχι γιατί εσύ είσαι δυνατός και θα τις κόψεις. Μπορεί να μην τις κόψεις ποτέ. Δεν είναι το ζητούμενο αυτό. Ο Θεός είναι ο παντοδύναμος. Έχε ελπίδα στο Θεό. Μη χάσεις την ελπίδα σου. (..) Μην χάνεις την ελπίδα σου!

απόσπασμα από την ομιλία του μητροπολίτη Λεμεσού, π.Αθανασίου στο Πανεπιστήμιο Κύπρου με θέμα "Η αξιοποίηση του χρόνου" (link εδώ)

υγ: Φωτογραφία από το αυτό το site.

[από δω μέχρι τον ουρανό]

Κι όταν η απόγνωση πλημμύριζε την καρδιά μου,

ήρθαν και μου στάθηκαν πολύχρωμα μπαλόνια.

[από δω μέχρι τον ουρανό #1]

υγ: Μου ήρθε η ιδέα σήμερα το πρωί να φτιάχνω μικρά, άτεχνα δίστιχα που θα εκφράζουν με τρόπο απλό τη δίψα μας για ουρανό, την αναζήτηση της αγάπης Του εκφρασμένης βιωματικά και την ελπίδα πως απ'αυτή εδώ τη στιγμή μπορούμε να ψηλαφίσουμε το ασύνορο της ανεκτικότητας.

Ψηλά. Στην ελπίδα την πιο αληθινή.

Υπάρχουν κι εκείνες οι στιγμές που οι δυσκολίες έρχονται τόσο απρόσμενα. Και με τόση σφοδρότητα που προς στιγμήν σαστίζεις... Παγώνεις... Και λες: "πώς να τα καταφέρω; Δε γίνεται". Η απόγνωση να παλεύει με τη λογική σ'έναν πόλεμο φριχτό...

Και μετά ξαναθυμάσαι όλες τις φορές που η απόγνωση σε είχε τυλίξει σαν παγωμένη αγκαλιά στο παρελθόν. Και νιώθεις εκείνο το ανατριχιαστικό σύριγμα του πόνου να σε διαπερνά. Και η αγωνία να σε χτυπάει αλύπητα σαν καταιγίδα....

Μα, μετά έρχεται στην καρδιά σου η γλυκιά ελπίδα. Θυμάσαι πως η αγάπη Του δε σ'άφησε να χαθείς. Σ'έπιασε απ'το χέρι κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. Εκεί που είπες "Χριστέ μου, είσαι αδυσώπητος*". Εκείνη τη φριχτή, απεγνωσμένη στιγμή που ήσουν έτοιμος ν'αφεθείς στην αναπότρεπτη καταστροφή σου... Εκείνη την τελευταία στιγμή ήρθε συγκλονιστικά η λύτρωση. Τότε αναπνέεις βαθιά σαν τον ναυαγό που τον έσωσαν την ύστατη στιγμή από βέβαιο πνιγμό... Εκεί, στο μεθόριο...

Φίλε, είναι λογικό να νιώθουμε πόνο. Και θλίψη. Και φόβο. Άνθρωποι είμαστε. Μα έχουμε την ελπίδα μας εκεί ψηλά. Στον γλυκό, γαλάζιο ουρανό. Κι έχουμε φίλους που αν τους το ζητήσουμε ειλικρινά και ταπεινά, θα'ρθουν στη στιγμή να μας βοηθήσουν. 

Τ'ακούς; Τ'ακούς το ποδοβολητό του Άη-Γιώργη; Τα φτερουγίσματα του φύλακα-άγγελού σου; Βλέπεις τη στοργική αγκαλιά της μάνας μας Παναγιάς; Νιώθεις πως απ'το άπειρο τ'ουρανού τόσοι και τόσοι άγιοι μεσιτεύουν για σένα;

Νιώθουμε τόσο μόνοι την ώρα της θλίψης. Μα είναι τόσοι πολλοί αυτοί που περιμένουν να μας βοηθήσουν. Αρκεί να τους δώσουμε το χέρι. Ν'ανοίξουμε την καρδιά μας. Να κοιτάξουμε ψηλά. Ψηλά. Στην ελπίδα την πιο αληθινή.

Εύχομαι ν'αντέχεις. Να μη χάνεις την ελπίδα σου. Είμαστε όλοι μαζί: στον πόνο, στη χαρά, στην προσευχή. Στην ελπίδα. Πάρε μια βαθιά ανάσα και ξεκίνα. Καλή σου μέρα.

υγ: Φράση του Αγ.Σιλουανού του Αθωνίτη (βλ. τελευταίο μου σχόλιο εδώ)
υγ2: Εκεί που γράφω "ποδοβολητό", "ψηλά", "ελπίδα", "μαζί" έχει link.

Γράφω για σένα

Δε ξέρω το γιατί γράφω αυτή τη στιγμή. Γράφω για σένα που νιώθεις εντελώς μόνος. Που νιώθεις πως η ζωή σου έχει εντελώς διαλυθεί. Γράφω για σένα που έχεις φτάσει στον πάτο της απόγνωσης. Γράφω για σένα που τα δάκρυά σου κυλάνε απ'τα μάτια σου σαν καταρράχτες και νομίζεις πως κανένας και τίποτα δε μπορεί να σε βοηθήσει.

Ναι. Για σένα γράφω. 

Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι πως σε νιώθω. Έφτασα κι εγώ στον πάτο της απόγνωσης. Κι έμεινα εκεί μέσ'στο σκοτάδι. Μόνος μου. Ολομόναχος.

Μα, όταν όλα κι όλοι φαινόντουσαν τόσο απόμακροι, ο Χριστός με άρπαξε την τελευταία στιγμή. Με γλίτωσε. Δεν πνίγηκα, φίλε. Είμαι εδώ και ξαναπροσπαθώ. Και αγωνίζομαι ξανά. Πιο δυνατά. Με ελπίδα.

Γι'αυτό, σου λέω...

Μην τα παρατάς ποτέ. Ποτέ. Νιώσε Τον πατέρα σου και μίλησέ Του. Δεν είναι βλακείες και παραμύθια αυτά που σου γράφω. Αν δεν τα'χα ζήσει, δε θα τολμούσα να σου μιλώ. 

Ο Χριστός σε αγαπάει. Σε αγαπάει. Ακούς;