για σένα

Κάτι για τη μέρα που μόλις ξεκίνησε...

Κάτι για τις υποχρεώσεις που όλο το πρωί τρέχουν...

Κάτι για το μεσημέρι που μόλις έφτασε....

Κάτι για το απόγευμα και τον καφέ σου...

Κάτι για τη νύχτα που πάντα αθόρυβα έρχεται....

Είναι ο Θεός σου. Είσαι παιδί Του μονάκριβο. Τον θυμάσαι μέσα στη μέρα; Εκείνος σε σκέφτεται συνέχεια. Πιο συχνά κι απ'όσο αναπνέεις... Η αγάπη Του, η όλο γλύκα και στοργή αγκαλιά Του, πάντα θα είναι ανοιχτή για σένα...

Στον σταυρό Του

...and the unseen eyebeam crossed, for the roses

had the look of flowers that are looked at...

 Νιώθεις μοναξιά. Νιώθεις πόνο. Αισθάνεσαι πως θες κάποιον ώμο να στηριχτείς, κάποια αγκαλιά για να κρυφτείς. Ίσως, νιώθεις τη βροχή να μουσκεύει τα κόκκαλά σου, την ύπαρξή σου. Τα όνειρά σου, μου είπες, πως γίνανε σκόνη. Τα φύσηξε ένας δυνατός αέρας κι η ζωή σου έχασε το νόημά της.

  Δε ξέρω τι να σου πω. Ανοίγω και γω την αγκαλιά μου. Σηκώνω τα χέρια μου να σε βοηθήσω. Μα πόση βροχή να καλύψουν οι παλάμες μου; Όταν η καταιγίδα ξεσπά, τότε δε μπορώ να κάνω σχεδόν τίποτα. Και γω πονάω. Ο σταυρός Του, όμως, μπορεί να γίνει στέγη, να καλύψει τη βροχή. Μπορεί να διώξει τα μανιασμένα, κατάμαυρα σύννεφα. Κι εκεί που λες "πάει, τέλειωσα, σβήνω", εκεί έρχεται η ελπίδα. 

  Μυστήριο ο πόνος. Μυστήριο η ζωή. Λύτρωση το χαμόγελο. Λόγος για να αγωνίζεσαι ο σταυρός Του. Εκεί στήριξε τα όνειρά σου. Εκεί πήγαινε σιωπηλά κι αθόρυβα κι απόθεσε τα βάρη της καρδιάς σου. Εκεί θα με βρεις κι εμένα. Εκεί που η στοργή Του απλόχερα αγκαλιάζει όσους ζητήσουν ανάπαυση.

υγ: Το δίστιχο στην αρχή είναι τμήμα από ποίηση του T.S. Elliot, απ'τη συλλογή "Τα τέσσερα κουαρτέτα" (Μτφρ της Έφης Αθανασίου: "και διάβηκε η ανείδωτη εικόνα των ματιών, γιατί τα ρόδα είχαν την όψη των λουλουδιών που τα κοιτάζουν")

Έλα (μέρος Α')

Έλα, κάνε μια προσπάθεια. Μην είσαι άνθρωπος τόσο απόλυτος και ορθολογιστής. Σαν κάτι ανώριμα παιδιά. 

Προσπάθησε να δεις λίγο διαφορετικά τα πράγματα.

Βάλε καρδιά αντί για λογική.

Δε βαρέθηκες να κυνηγάς τη ζωή ιδρωμένος;

Τα μέσα επικοινωνίας που έχουμε δεν σταματούν στα μάτια ή τα λόγια. Προχωρούν ακόμη πιο πέρα. Η επικοινωνία είναι πιο ουσιαστική με μια ματιά γεμάτη στοργή, αγάπη. Πολλές φορές τα λόγια είναι εντελώς φτωχά για να εκφράσουν τα όσα θέλουμε ουσιαστικά να πούμε. Και για τις στιγμές εκείνες, τις οριακές, όπου όλα οδηγούν στο γκρεμό, η προσευχή μάς δείχνει το τρόπο. Για να πετάξουμε ψηλά. 

Με αφορμή ένα mail που έλαβα...

Έλαβα ένα mail αρκετά περίπλοκο και, εν τέλει, κουραστικό. Ο άνθρωπος που μου το έστειλε και υπέγραφε ως 'ανώνυμος' μεταξύ άλλων με ρωτούσε γιατί δεν λέω τίποτα και γιατί δεν μαλώνω όσους δεν πάνε εκκλησία. Μου ανέφερε ότι πρέπει να ελέγχω τους άλλους, να είμαι 'σωστός'. Είπε και πολλά άλλα...

Και όσο το διάβαζα τόσο σκεπτόμουν ότι:

δεν είμαι σε θέση εγώ να ελέγχω κανέναν! Ποιος είμαι εγώ που θα τολμήσω να ασκήσω κριτική; Με διόρισε κανένας δικαστή των άλλων;

Τρέμω όσο σκέφτομαι τις δικές μου αμαρτίες!  Θλίβομαι όσο σκέφτομαι τη σκληρότητα της ψυχής μου. Στεναχωριέμαι όταν συλλαμβάνω το λογισμό μου να τρέχει σε χίλια άλλα πράγματα και όχι σ'αυτά που αξίζουν: τα ουσιαστικά...

Πώς, λοιπόν, να ελέγξω τους άλλους; Πώς; 

Είμαι μια ψυχή γεμάτη λεκέδες. Και ζω σ'ένα κόσμο που πάσχει. Που πάσχει πολύ. Είμαστε όλοι μας στην ίδια σκληρή καθημερινότητα. Στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Αυτό που μας λείπει είναι μια καλή κουβέντα. Ένα χαμόγελο. Μια στοργική ματιά. Ένας λόγος παρηγορητικός.

Αυτό μονάχα θέλω να σου πω σήμερα. Να σου χαμογελάσω και να σηκώσω το βλέμμα μου στον ουρανό. Και να σηκώσεις και συ το δικό σου βλέμμα. Να δεις πως εκεί ψηλά, πάνω απ'τα σύννεφα, όλα είναι τόσο γαλήνια. Το ουράνιο είναι που μας λείπει. Αυτό είναι που ξεχάσαμε με τον καιρό...

Με ρώτησες, ανώνυμε, γιατί γράφω ακόμα στην αόρατη γωνιά. Με ρώτησες τι θέλω. Θέλω να σε κάνω χαρούμενο! Αυτό νιώθω. Θέλω να σου δείχνω αγάπη. Να παρηγοριέσαι. Και απ'την παρηγοριά σου να παρηγοριέμαι κι εγώ. Δε μ'αρέσει να σου λέω τι "πρέπει" να κάνεις. Το ξέρεις και μόνος σου. Δεν έχει νόημα, λοιπόν...

Μα και ο Χριστός το ίδιο δεν έκανε; Όταν του έφεραν την επ'αυτοφόρω μοιχαλίδα δεν τη μάλωσε! Δεν της έριξε καμιά επικριτική ματιά. Κι όμως εκείνη συγκλονίστηκε μετανοημένη. 

Ξέρεις κάτι; Το άγιο είναι σιωπηλό. Εκρηκτικά σιωπηλό. Έτσι το αντιλαμβάνομαι... Πιο καλά απ'όλες τις καρδιές μιλάει εκείνη η καρδιά που έχει "γιομίσει Χάρη" όπως έλεγε κι ένας παππούλης. 

Μια χαμογελαστή καλημέρα σε όλους :)

Με κυριεύει ένα ερώτημα...

Πολλές φορές (ειδικά όταν πάω να γράψω κάτι εδώ για την αόρατη γωνιά), με κυριεύει ένα ερώτημα... Τόσο σαρωτικό, τόσο ορμητικό που παγώνω ολόκληρος:

Ποιος είμαι εγώ που έχω το θράσος να τολμάω να μιλάω για το Χριστό; Πώς μπορώ να μιλάω για κάποιον που δεν τον γνωρίζω;

Για να μιλήσεις για κάποιον, για να τον περιγράψεις πρέπει να 'χεις τουλάχιστον διαβάσει γι'αυτόν. Πρέπει να 'χεις μια ενημέρωση, μια άποψη. Κάτι! Πόσο μάλλον όταν μιλάω για το Χριστό. Εκεί δεν αρκεί απλά να'χεις μια εγκυκλοπαιδική γνώση, αλλά εμπειρία καρδιάς. Βίωμα, γεύση θεϊκή...

Και συστέλλομαι. Μαζεύομαι στον εαυτό μου. Αντί να μιλάω, θα'πρεπε να τον αποζητώ. Να προσεύχομαι με πόνο ψυχής. Όπως το μικρό παιδί που ψάχνει τους γονείς του. Και κλαίει ασταμάτητα μέχρι να τους βρει και να νιώσει τη στοργή της αγάπης τους. 

Μακάρι να γινόμαστε, μέρα με τη μέρα, άνθρωποι πιο πολλής προσευχής. Πιο πολλής αγάπης. Πιο αληθινής αναζήτησης...Μακάρι...

Τι είναι αυτό;

Ταινία μικρού μήκους που μιλάει για την αγάπη. υγ: Καλό μήνα σε όλους! Υπέροχο το φεγγάρι χτες βράδυ...