Βγάζοντάς με από το αδιέξοδο

Χριστός Ανέστη, αδέρφια μου!

 

Πόσες μα πόσες φορές έχουμε βρεθεί σε διλήμματα... Σε αδιέξοδα... 

Πόσες φορές μεγάλες λύπες μας έχουν περικυκλώσει...

Πόσες και πόσες φορές έχουμε απογοητευτεί από κακές συμπεριφορές...

Τι μπορούμε να κάνουμε σε τέτοιες περιπτώσεις;

Ας δοθούμε στην προσευχή. Προσευχή διάπυρη, αληθινή, γνήσια, έμπονη. Και ο Χριστός μας σίγουρα θα μας απαντήσει. 

Όπως το λέει και στο Ψαλτήρι (ψαλμός 117, 5-6) ο Δαυίδ:

"Όταν σε δύσκολη ήμουν θέση, τον Κύριο επικαλέστηκα

κι εκείνος μου αποκρίθηκε, βγάζοντάς με από το αδιέξοδο.

Ο Κύριος με βοηθάει,

δε θα φοβηθώ ό,τι και να μου κάνουν οι άνθρωποι".

 

εσύ κάνε αυτό που μπορείς

"Εσύ κάνε αυτό που μπορείς· κάνε ό,τι μπορείς, χωρίς ν’ αγχώνεσαι, χωρίς ν’ αγωνιάς, χωρίς να ταλαιπωρείσαι. Αφού κάνεις αυτό που μπορείς και η συνείδησή σου σού καταμαρτυρεί ότι «έκανα ότι μπορούσα, μέχρις εδώ! Από εδώ και κάτω δεν μπορώ να κάνω τίποτα!» Τότε παραδίδεις το θέμα, το πρόβλημα, το παιδί σου, την υγεία σου, τα οικονομικά σου, ό,τι έχεις που σε βαραίνει το παραδίδεις στα χέρια του Θεού. Και τότε πράγματι, εκεί ο Θεός εμφανίζεται!"

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

πηγή: ομάδα ΙΧΘΥΣ

Απλόχερα, μυστικά κι αληθινά

... γιατί εσύ θα έχεις τ'αστέρια

που ξέρουν να γελούν...

Κοιτούσα μερικά βιντεάκια απ'το e-κανάλι "People are awesome". Και πραγματικά έμενα συνεχώς έκπληκτος απ'το τι μπορεί να πετύχει κανείς. Φυσικά, το να καταφέρεις να πετύχεις χρειάζεται προσπάθεια. Τεράστια προσπάθεια. 

Μα σκέφτηκα πως υπάρχουν και τόσες ανείπωτες ιστορίες ανθρώπων. Που ποτέ κανένα κανάλι δε θα τις ιστορήσει και κανένα βίντεο δε θα τις απεικονίσει. Είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, είναι οι φίλοι σου ή γνωστοί σου. Είναι οι άγνωστοι που απλά τους προσπερνάς στο δρόμο. Και πολλές φορές, ίσως είσαι και συ ο ίδιος ένα τέτοιο παράδειγμα.

Χρειάζεται μεγάλη γενναιότητα να υπομένεις μια δύσκολη οικονομική κατάσταση, έναν τρικυμισμένο γάμο, μια προσωπική αποτυχία ή ένα εργασιακό αδιέξοδο. Θέλει μεγάλη δύναμη ψυχής να κοιτάξεις το υπαρξιακό κενό μέσα σου. Θέλει τιτάνιο αγώνα να παλέψεις με μια αρρώστια που σου γονατίζει την ελπίδα. Είναι αγώνας σιωπηλός. Τόσο αθόρυβος. Μα και τόσο υπαρκτός κι αληθινός.

Για όλους αυτούς τους ανθρώπους γύρω μας ας κάνουμε μια ευχή. Μια μικρή προσευχή ή ένα χαμόγελο απροσποίητο. Η πιο μικρή καρδιακή κίνηση ίσως κρύβει τη μεγαλύτερη αξία. Αξία που ξεπερνά τα ξύλινα, ψεύτικα λόγια ή τα ατέλειωτα κηρύγματα. Ίσως η πιο σπουδαία πράξη είναι το να αφήσεις το φως Του να χαμογελάσει μέσα σου. Κι ύστερα να το χαρίζεις απλόχερα όπως ο ήλιος τις ακτίνες του.

Μια καλησπέρα γεμάτη αγάπη σ'όλο τον κόσμο :)

υγ: Το δίστιχο στην αρχή είναι απ'το βιβλίο του A. Saint Exupery "Ο μικρός πρίγκιπας"

Στον σταυρό Του

...and the unseen eyebeam crossed, for the roses

had the look of flowers that are looked at...

 Νιώθεις μοναξιά. Νιώθεις πόνο. Αισθάνεσαι πως θες κάποιον ώμο να στηριχτείς, κάποια αγκαλιά για να κρυφτείς. Ίσως, νιώθεις τη βροχή να μουσκεύει τα κόκκαλά σου, την ύπαρξή σου. Τα όνειρά σου, μου είπες, πως γίνανε σκόνη. Τα φύσηξε ένας δυνατός αέρας κι η ζωή σου έχασε το νόημά της.

  Δε ξέρω τι να σου πω. Ανοίγω και γω την αγκαλιά μου. Σηκώνω τα χέρια μου να σε βοηθήσω. Μα πόση βροχή να καλύψουν οι παλάμες μου; Όταν η καταιγίδα ξεσπά, τότε δε μπορώ να κάνω σχεδόν τίποτα. Και γω πονάω. Ο σταυρός Του, όμως, μπορεί να γίνει στέγη, να καλύψει τη βροχή. Μπορεί να διώξει τα μανιασμένα, κατάμαυρα σύννεφα. Κι εκεί που λες "πάει, τέλειωσα, σβήνω", εκεί έρχεται η ελπίδα. 

  Μυστήριο ο πόνος. Μυστήριο η ζωή. Λύτρωση το χαμόγελο. Λόγος για να αγωνίζεσαι ο σταυρός Του. Εκεί στήριξε τα όνειρά σου. Εκεί πήγαινε σιωπηλά κι αθόρυβα κι απόθεσε τα βάρη της καρδιάς σου. Εκεί θα με βρεις κι εμένα. Εκεί που η στοργή Του απλόχερα αγκαλιάζει όσους ζητήσουν ανάπαυση.

υγ: Το δίστιχο στην αρχή είναι τμήμα από ποίηση του T.S. Elliot, απ'τη συλλογή "Τα τέσσερα κουαρτέτα" (Μτφρ της Έφης Αθανασίου: "και διάβηκε η ανείδωτη εικόνα των ματιών, γιατί τα ρόδα είχαν την όψη των λουλουδιών που τα κοιτάζουν")

Ταξίδι απρόβλεπτο...

We are afraid 
of the enormity of the possible.

Από μικρός λάτρευα τους πίνακες ζωγραφικής. Και μάλιστα, μπορούσα να καθίσω και να χαζεύω για αρκετή ώρα τους ζωγράφους την ώρα που, απορροφημένοι σ'έναν δικό τους κόσμο, δημιουργούσαν. Το πινέλο γινόταν το χέρι που μ'έπαιρνε σ'ένα μαγικό ταξίδι. Πωπω, τι όμορφες που ήταν εκείνες οι στιγμές....

Ακόμα και τώρα, όταν βλέπω καλλιτέχνες του δρόμου με καβαλέτο και πινέλο να ζωγραφίζουν, σταματώ και τους θαυμάζω. Απολαμβάνω τις στιγμές... Και σκέφτομαι πως κάπως έτσι γίνεται και με τις ζωές μας. Είμαστε, δηλαδή, ζωγραφικοί πινάκες. Μπορεί να βλέπουμε τη ζωή μας σαν αδιέξοδο ή να μη ξέρουμε προς τα πού θα κινηθούμε, όμως υπάρχει ένα υπόβαθρο, μια πρώτη μαγιά, τα πρώτα σχέδια και χρώματα. 

Το πώς θα εξελιχθούμε, το πώς θα πορευτούμε είναι ένα μυστήριο, ένα ταξίδι απρόβλεπτο. Μια περιπέτεια. Και μπορούμε να πάρουμε πρωτοβουλίες, να δράσουμε,να το παλέψουμε. Να διαλέξουμε τα χρώματα, να δώσουμε βάθος, προοπτική, να βάλουμε αυτό που θα δώσει στο έργο μας μια προσωπικότητα. Η περιπέτεια πάντα ξεκινά όταν εμείς της χαμογελάσουμε.

Υγ1: Το ρητο στην αρχη ειναι του Emile M. Cioran
Υγ2: Photo by Amy Friend (source: afroui.tumblr.com)

Κάτι ομορφότερο πάντα θ'αρχίζει

Υπάρχουν στιγμές -και μάλιστα κάποιες φορές είναι τόσο δύσκολες- που αισθάνεσαι πως πέφτεις σ'έναν τοίχο. Χτύπημα σκληρό, ακαριαίο. Που δεν το περίμενες. Και ο πόνος είναι τόσο ξαφνικός και αναπάντεχος που αρχίζει να σε τραβάει και να σε τραβάει προς την απόγνωση. Κοιτάζεις και το μόνο που βλέπεις είναι αδιέξοδο. Σκοτάδι. Μοναξιά.

Τι γίνεται τότε; Τότε που όλα όσα πίστευες αρχίζουν να βαραίνουν από χιλιάδες ερωτηματικά; 

...

Θυμάμαι είχα συναντήσει στο Αχέπα μια γυναίκα της οποίας η ζωή ήταν μια απέραντη δοκιμασία. Προσωπικές δυσκολίες, οικονομικά αδιέξοδα, παιδί μπλεγμένο στα ναρκωτικά, σύζυγος με κινητικά προβλήματα... Αυτή η γυναίκα, όμως, είχε τόσο καθαρά μάτια. Μια φτιαξιά που εξέπεμπε ελπίδα, που ακτινοβολούσε κάτι μαγικό, κάτι ουράνιο. Θυμάμαι, λοιπόν, που μου'χε πει: "Ό,τι και αν σου συμβεί, όσα εμπόδια ή αδιέξοδα κι αν βρεις, ποτέ σου να μην το βάλεις κάτω. Η απελπισία είναι του κακού, παιδί μου. Μην την αφήσεις να σε κυριεύσει. Ο Χριστός βρίσκεται εκεί που η λογική μας δε μπορεί να προχωρήσει άλλο πια". Δε πρόκειται να ξεχάσω ποτέ αυτές τις φράσεις...

Η ζωή μας σίγουρα είναι ένα στιγμιότυπο. Κάτι που με τον καιρό θα ωριμάσει, θ'αλλάξει, θα προχωρήσει. Είτε μπρος είτε πίσω. Θυμάμαι στο Λονδίνο, στο London Eye, ήταν ένας καταπληκτικός ζωγράφος που έφτιαχνε πορτραίτα των επισκεπτών. Μου'χε κάνει εντύπωση η σπιρτάδα και η ευκινησία των χεριών του. Μπορούσε με απλές γραμμές και σχεδόν αέρινες κινήσεις να δώσει απίστευτη προοπτική, να αποτυπώσει το βάθος των ματιών, την μαγεία της φύσης γύρω... 

Ίσως έτσι είναι και η δύσκολη στιγμή. Μπορεί να βλέπεις τώρα μόνο σκληρό τοίχο μπροστά σου. Μα σιγά-σιγά, με υπομονή, ίσως αυτό το σκληρό σκίτσο του τοίχου που προβάλλει απ'το παράθυρο των ματιών σου να δώσει τη θέση του σε μια εντυπωσιακή πόρτα για κάτι απίστευτα όμορφο. Για κάτι τόσο μαγικό που δε μπορείς να το φανταστείς!

Μην τα παρατήσεις. Αγκάλιασε τη ζωή, προσευχήσου, δυνάμωσε και προχώρα! Και μη ξεχνάς: δεν είσαι ποτέ μόνος. Όλοι μαζί είμαστε! Μαζί πονάμε, μαζί κλαίμε, μαζί χαμογελάμε.

υγ: Οι λέξεις με ανοιχτό γαλάζιο οδηγούν σε links. Πάτα κλικ πάνω τους, αν θες. Καλημέρα!

Πάντα υπάρχει τρόπος!

Μη μασάς! Τα δύσκολα είναι για να παλεύουμε. Τα εύκολα για να παίρνουμε ανάσες και να συνεχίζουμε.

Όσο κι αν βλέπεις ατέλειωτα εμπόδια και οδυνηρά αδιέξοδα, θυμήσου: πάντα υπάρχει τρόπος. Κι όπως διάβαζα στο "χαμομηλάκι": "Με το σταυρό στο χέρι δεν πας μπροστά. Πας ψηλά".

Άρα, έχε τη συνείδησή σου καθαρή, βασίσου στο πάνσοφο σχέδιο του Χριστού για σένα και προχώρα. Δεν έχεις πια τίποτα να φοβηθείς.

Αλλά ακόμη κι αν έσφαλλες, ακόμη κι αν χρησιμοποίησες δόλιους τρόπους για να προχωρήσεις, θυμήσου: ποτέ δεν είν'αργά! Κι όπως λέει ο π.Ανδρέας Κονάνος, "τα κακά παιδιά είναι τα καλύτερα". Γιατί είναι τ'αγαπημένα του Θεού. Κι όταν ζητήσουν ειλικρινά τη βοήθειά του, τότε όλ'αλλάζουν.

Γι'αυτό σου λέω και το πιστεύω μ'όση δύναμη έχει η αδύναμή μου καρδιά: Πάντα υπάρχει τρόπος! Όσο έχεις Χριστό, έχεις ελπίδα!

Να κοιτάζεις ψηλά. Καλό βράδυ.

Δοκίμασε και θα δεις!

Θα'θελα για λίγο να σκεφτείς όλους τους γνωστούς σου που έχουν προβλήματα: οικονομικά, υγείας, οικογενειακά, προσωπικά και τόσα άλλα.

Θα'θελα να σκεφτείς στη συνέχεια και τα δικά σου προβλήματα.

Τέλος, σκέψου και τους αμέτρητους συνανθρώπους μας που έχουν άπειρα προβλήματα και βρίσκονται σε κάθε γωνιά της γης...

Προβλήματα αμέτρητα. Αν πας να τα σκεφτείς όλα, σου'ρχεται ίλιγγος.

Αυτόματα σκέφτεσαι: "ΤΙ μπορώ εγώ σαν άνθρωπος να κάνω;"

Φίλε, 

είναι ΠΟΛΛΑ αυτά που μπορούμε να κάνουμε. Από βοήθεια χρηματική μέχρι ψυχολογική ενίσχυση και καταβολή προσωπικό κόπου. Είναι εφευρετική η αγάπη.

Αλλά να θυμάσαι και το πιο ισχυρό όπλο απ'όλα: την προσευχή. 

Αν πραγματικά νιώθεις πως ο Χριστός μπορεί να αλλάξει τα πάντα,

αν πιστεύεις (παρόλο που είσαι αδύναμος λόγω αμαρτιών) στο "ιδού, ποιώ τα πάντα καινούρια",

γονάτισε. Κάνε μια προσευχή. Και μη βιαστείς να σηκωθείς. Άφησε την καρδιά σου να επικοινωνήσει, ν'ανοίξει τα φτερά της. 

Δεν έχει όρια η προσευχή... Μπορεί να φτάσει παντού! Κυριολεκτικά παντού!

Δεν έχει όρια η αγάπη... Μπορεί να αγγίξει και τις πιο σπασμένες απ'τον πόνο ψυχές!

Δοκίμασε και θα δεις. 

Και να θυμάσαι πως κάποια προσευχή γλυκιά, αληθινή θα σ'αγγίξει και σένα όταν τη χρειαστείς. Κύκλος η αγάπη μας, αγκαλιά η Αγάπη Του!

υγ: κείμενο εμπνευσμένο απ'αυτό το συγκινητικό βίντεο που μου έστειλε η φίλη Βίκυ. Βίκυ μου, σ'ευχαριστώ και πάλι!!

Ο καλύτερος δάσκαλος είναι η ίδια η ζωή

Αναφέρεται, λοιπόν, ότι η ίδια η ζωή είναι το καλύτερο κήρυγμα. Λένε κάποιοι : "Και πώς κάποιος θα βρει τον Θεό αν δεν του μιλήσει κανείς; Και πώς θα καταλάβουμε ποιο είναι το σωστό και ποιο είναι το λάθος; Πώς θα ξυπνήσει μέσα στον άνθρωπο η επιθυμία για τον Θεό";

Ο καλύτερος δάσκαλος είναι η ίδια η ζωή. Δε χρειάζονται κηρύγματα, δε χρειάζονται διδάσκαλοι, δε χρειάζονται ιεραποστολικές φλυαρίες. Ήδη η πρόνοια του Θεού μέσα απ'την προσωπική ζωή του καθενός μας μάς ανοίγει την πόρτα γι'αυτό: για το μυστήριο της ζωής. Εκατό κηρύγματα να κάνεις, χιλιάδες βιβλία να διαβάσεις δεν είναι τίποτα μπροστά στον τρόπο που βρίσκει ο Θεός να μιλήσει σε κάθε άνθρωπο. Κι ο πιο συγκλονιστικός τρόπος που μιλά ο Θεός στον άνθρωπο είναι τα δικά μας αδιέξοδα, οι δικές μας απογοητεύσεις, οι δικές μας αποτυχίες. Μ'αυτό τον τρόπο καταλαβαίνουμε το μέτρο μας. Καταλαβαίνουμε τις πραγματικές μας διαστάσεις. Ο άνθρωπος ωριμάζει απ'την εμπειρία της ζωής και αυτό του γεννά τη διάκριση: να διακρίνει και να αξιολογήσει τα πράγματα, τη ζωή και τις σχέσεις του.

Όσο αυτό δεν γίνεται είμαστε εγκλωβισμένοι στους λογισμούς μας, στις αγωνίες μας, στις φαντασιώσεις μας, στο άγχος μας. 

απόσπασμα από ομιλία του π.Βαρνάβα Γιάγκου -Ι.Ν.Παναγίας Λαοδηγήτριας Θεσσαλονίκης -www.iomilia.net

Στα αδιέξοδα, περιμένει!

Γι'αυτό ακριβώς, όπου επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν  η χάρις. Ο αιώνας αυτός είναι ο αιώνας του Θεού. Ο αιώνας της εκκλησίας. Ο αιώνας της μετανοίας! Ο αιώνας της προκλητικής αγάπης του Θεού. Ο αιώνας της επιστροφής των ασώτων και παραστρατημένων στο μεγάλο μας Πατέρα. Στην αγία μας εκκλησία που είναι η αγκαλιά του Χριστού. Όλοι μια αγκαλιά θέλουνε. Όλοι μια αγκαλιά γυρεύουνε. Ε, αυτή είναι του Χριστού η αγκαλιά. Ο οποίος τη στήνει στα τρίστρατα της ζωής μας. Και στα αδιέξοδα περιμένει! 

Και τότε, απελπισμένοι απ'όλους και απ'όλα, και απ'τον εγωιστή εαυτό μας, πέφτουμε στην αγκαλιά του Θεού (τουλάχιστον οι καλοπροαίρετοι) άνευ όρων και ορίων. Και παραδινόμαστε στην αγάπη του Θεού. Και αυτό είναι θαύμα. Δεν αφήνει τον κόσμο του ο Θεός! Δεν αφήνει ο Χριστός. Μας έχει πληρώσει με το αίμα του και τη ζωή του!

Αναδημοσίευση από παλιότερή μας ανάρτηση. Είναι απόσπασμα από ομιλία του π.Ανανία Κουστένη.

 Δε ξέρω το γιατί, αλλά κάτι με έσπρωχνε ώστε να την ξαναβάλω τώρα!

Νυχτερινές σκέψεις 2

Γράφοντας τις έκτακτες ανακοινώσεις για προσευχή εδώ στην αόρατη γωνιά, άρχισα να θυμάμαι όλους αυτούς τους ανθρώπους για τους οποίους προσευχόμαστε...

Περασμένα μεσάνυχτα. Το φεγγάρι ήδη έχει αρχίσει τη νυχτερινή του αθόρυβη πορεία. Αυτές οι ξεχωριστές στιγμές είναι που συνειδητοποιείς πως είσαι απερίσπαστα μόνος σου: εσύ και ο εαυτός σου. Ίσως αυτές οι στιγμές είναι που προσφέρονται πιο πολύ για να σκεφτείς, να θυμηθείς, να αναπολήσεις. Η νύχτα μάς κάνει πιο αληθινούς.

Αυτή την ώρα στο Άγιο Όρος οι μοναχοί κάνουν τον δικό τους (ανιδιοτελή!) μυστικό αγώνα προσευχής. Προσεύχονται για σένα, για μένα, για τους γνωστούς τους, για όσους πονούν ή είναι άρρωστοι, φτωχοί, καταπονημένοι, σε αδιέξοδα και δυσκολίες. Αγάπη στην πράξη δηλαδή...

Εγώ, μια χαρά. Έχω την ησυχία μου, το κρεβάτι μου το ζεστό, τα σκεπάσματά μου. Την υγεία μου. Τη δουλειά μου. Τα έχω όλα. Ξαπλωμένος αρχίζω να θυμάμαι όσους γνωστούς μου έχουν δυσκολίες: τη Μαρία, την Ελένη, το Γιώργο, τον Δημήτρη, τον Μιχάλη, τον..., τον...., την... Τόσοι και τόσοι... Αν τους αγαπάω πραγματικά, πρέπει και να το δείχνω.

Πες, ψυχή μου, ένα "Κύριε ελέησον" γι'αυτούς όλους. Πες το τώρα που μπορείς. Τώρα που ευκαιρείς. Πες το να το νιώσεις, να το ακούσουν τα τρίσβαθά σου. Μόνον έτσι θα έχει δύναμη η προσευχή σου. Στάξε ένα δάκρυ όχι εξαναγκασμένο και καταπιεστικό, μα ένα δάκρυ αγαπητικό, ειλικρινές. Και αφέσου μέχρι γλυκά να σε πάρει ο ύπνος.

Όλα είναι θέμα αγάπης τελικά....

photo by Silena