Στο ανεπαναληπτο ταξιδι των ευχων

Τα βλέπεις τ'αστέρια που λάμπουνε κι απόψε;

Η αγάπη τ'άναψε. Η αγάπη.

  Ώρα 22:51. Σαν βουβή κι αυθορμητη, γλυκια συνωμοσία, το φεγγάρι κρυφτηκε -προς στιγμη- πισω από ενα συννεφενιο πεπλο που ωρα ταξιδευε προς το ασημενιο φως. Γι'αυτο και στη γη πια απλωθηκε μια περίεργη ησυχια γεματη διαστικτες ευχες. Ειναι γεγονος πως, οταν το φεγγαρόφως γινεται πιο θαμπό, τοτε το διαμαντενιο φως των αστεριων δυναμωνει εκφραστικά. Ταξιδεύει μεχρι την επιφανεια της γης σκορπώντας μοναδικά κυματα λεπτης ομορφιάς. 
  Νυχτες φλόγινες σαν κι αυτη, με κανουν να θυμαμαι δυο πραγματα: καποιες γραμμες απ'το αριστουργημα του Εξιπερυ (τον 'Μικρο Πριγκηπα') και τα λογια ενος φίλου μου μοναχου που η υπακοη του ανθιζει στο Περιβόλι της Παναγιάς. 
  Θα το θυμάσαι το απόσπασμα. Αν αγαπάς ενα λουλουδι που βρισκεται σ'ενα αστερι, νιωθεις γλυκά τη νυχτα, οταν κοιταζεις τον ουρανο. Ολα τ'αστέρια ειν'ανθισμενα. (...) Θα κοιταζεις τη νυχτα τ'αστερια. Το δικο μου ειναι πολυ μικρο, δεν μπορω να σου δειξω πού βρισκεται. Καλυτερα ετσι. Το αστερι μου θα ειναι για σενα ένα αναμεσα σ'ολα τ'αστερια. Ετσι, θα σ'αρεσει να κοιταζεις ολα τ'αστερια... Αυτο το μικρο απόσπασμα παντα θρονιαζεται ευλαβικα κι αθεατα στην καρδια μου παρεα με την ακολουθη φραση του αγιορειτη φιλου μου: Καθε αστερι ειναι και μια ευχη. Ενα 'Κυριε ελεησον με' που βγαινει αθορυβα απ'την καρδια. Ετσι ολος ο ουρανος γινεται αισθηση Θεου. Να αγαπας. Μ'ολη σου την υπαρξη. Μ'ολη σου την καρδια. 
  Αυτα σκεφτομαι κι αυτη την ομορφη νυχτα. Τα χερια παντα στις τσεπες για να ζεσταινονται μιας και το κρυο εχει γινει πια μονιμος επισκέπτης στη μεγαλη πολη. Στη δεξια τσεπη του μπουφαν, τα ακροδάχτυλά μου αγγιζουν τη σκοινένια, σφαιρικη επιφανεια του 8ριού κομποσκοινιού. Τοσο μικρο μα τοσο σημαντικο. Δωρο απο τον αγιορειτη. Για να μπορω να το χρησιμοποιω σαν αστρολαβο στο ανεπαναληπτο ταξιδι των ευχων. 


Υγ: Το απόσπασμα απ'τον Μικρο Πριγκηπα ειναι απ'τη μεταφραση της Μελινας Καρακωστα των εκδόσεων Πατάκη.
Υγ2: Καλό μήνα να'χουμε. Με αγάπη απλή κι αληθινή. Ευχές, αδέρφια.

Αν κάποιες φορές νιώθουμε μόνοι μας

Diving into the existence of light,

starting to believe I'm just an autumn leaf

Ναι, υπάρχουν τόσα προβλήματα στις ζωές μας. Αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Μα ίσως οι πιο μεγάλες δυσκολίες είναι που χρειάζονται τις πιο μεγάλες καρδιές. Ίσως τότε είναι που ο ουρανός αποκτά σχήμα, όρια και ύπαρξη μέσα μας. Μια γαλαξιακή γέννηση -αθέατη μα παρούσα.

Θα'ταν λες παράδοξο αν καθένας από μας ήταν κι από ένα αστέρι; Αυτά που βλέπουμε εκείνη τη στιγμή καθώς κοιτάζουμε ψηλά, έξω απ'το παράθυρο του δωματίου μας;

Θα'θελα να γνωρίσω πώς ζωγραφίζουν τα μάτια σου τη μυσταγωγία τ'ουρανού. Ξέρεις πότε εννοώ. Όταν όλοι οι άλλοι έχουν πέσει για ύπνο και τυχαίνει να'σαι μόνο εσύ ξύπνιος. Εσύ και οι σκέψεις που πλημμυρίζουν τα τρίσβαθα της καρδιάς σου. 

Μα να σου πω κάτι; Πάντα δίπλα από κάθε αστέρι υπάρχει κι ένα άλλο. Ίσως πιο ζωντανό, ίσως λιγότερο λαμπερό. Μα όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα σου, πάντα θα δεις αστέρια να συνυπάρχουν. Μέσα στο διαμαντένιο νυχτερινό πέπλο.

Ίσως, τελικά να'μαστε κι εμείς αστέρια... Και είμαστε πάντα ο ένας κοντά στον άλλον. Κι αν κάποιες φορές νιώθουμε μόνοι μας, είναι που χρειάζεται λίγο να κοιτάξουμε δίπλα μας: το φως κάποιας διπλανής καρδιάς θα'ρθει, άμα το ζητήσουμε, να μας ζεστάνει. 

Ευχή και προσευχή για καληνύχτα από ένα πολύ μικρό δωμάτιο.

υγ1: Το δίστιχο στην αρχή είναι στίχοι από ένα παλιό μου τραγούδι
υγ2: Η φωτογραφία είναι πίνακας του Pablo Milan.

Με ρώτησες τι σκέφτομαι

Με ρώτησες τι σκέφτομαι.

Ασυναίσθητα κοίταξα ψηλά

τον νυχτερινό ουρανό.

Άργησα να σ'απαντήσω.

Σκέφτομαι το πόσο εύκολα 

ξεχνάω

τι είν'αυτό που στ'αλήθεια 

μετράει πιο πολύ.

Σκέφτομαι τον Βασίλη 

που ο πατέρας του βιώνει 

τις τελευταίες του ανάσες

 -ανάσες νοτισμένες από λευχαιμία-

σε κάποιο νοσοκομείο της πρωτεύουσας.

Σκέφτομαι τα απέραντα χαμόγελα

του Αλέξη και την Ευρυδίκης

που από προχτές το βράδυ

έγιναν γονείς.

Σκέφτομαι το Γιώργο

και την οικογένειά του

μέσα σε κάποιο ταπεινό σπιτάκι

που ο καρκίνος επισκέφτηκε

στην άλλη άκρη του χάρτη.

Σκέφτομαι τη Μαρία που 

-παρόλο που πονά τόσο-

όταν χαμογελά,

ο κόσμος γύρω της 

ομορφαίνει.

Σκέφτομαι 

πως δε γίνεται αλλιώς.

Όλ'αυτά τα χιλιάδες αστέρια

είναι γλυκές αγκαλιές

-θεϊκά σταλμένες-

που κατεβαίνουν μυστικά

και δίνουν κουράγιο.

Με κάποιο τρόπο

ασύλληπτο,

μοναδικό.

Κρυφό.

Καλό ξημέρωμα. Καλή αυριανή. Η Παναγιά μας, που σήμερα γιορτάζει, να μας σκεπάζει. Να περάσει απόψε από κάθε γειτονιά και στοργικά να μας ευλογήσει.

Μέσα στο σκοτάδι της νύχτας

(...)Ξέρεις, είναι φορές που νιώθω πως όλα γύρω μου είναι παγωμένα. Κρύο τσουχτερό, σε μια αφύσικη παγωμένη νύχτα. Οι σκέψεις να παρασύρονται κι αυτές απ'τη σκληρή αίσθηση της μοναξιάς. Τα όνειρα να θαμπώνουν. Το χαμόγελο και η ελπίδα της μέρας να θολώνουν και να χάνονται...

Τότε, θυμάμαι εσένα. Το χαμόγελό σου. Θυμάμαι που μου'χες πει πως όλα θα πάνε καλά και πως το θαύμα δε θ'αργήσει να γίνει. Αν ήξερες πόσο είχαν αγγίξει την καρδιά μου εκείνα σου τα γλυκά λόγια. Μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, κάθε λέξη έγινε ένα μικρό φωτάκι. Σαν αστέρι που προσγειώθηκε πάνω στο χιόνι και μου φανέρωσε ένα μονοπάτι αθέατο...

Δυο λόγια της καρδιάς, μια προσευχή, ένα χαμόγελο. Δε θέλει πολλά η καρδιά για να ζεσταθεί. Όχι... Λίγα. Μικρά, φωτεινά. Και σιγά-σιγά, θα ξαναβρεί το δρόμο της(...).

απόπειρα παλιότερού μου μυθιστορηματικού μονολόγου
Καλό ξημέρωμα. Να θυμάσαι. Να θυμάσαι και να εύχεσαι για όλα τ'αδέρφια που πονάνε. Αγάπη.

Σκέψεις δίχως τίτλο

Είναι όλα όσα βλέπουμε σ' αυτόν εδώ τον κόσμο ένα όνειρο ατέλειωτο, κρυμμένο μέσα σ' άλλο;
Ε.Α.Πόε

Δε μπορώ αλλιώς να εξηγήσω πώς τα πιο σπουδαία, τα πι'όμορφα πράγματα σ'αυτή τη ζωή κρύβονται τόσο επιμελώς. Σε μια στιγμή. Σε μια τόσο αόρατη, μοναδική στιγμή. Όσο ν'ανοιγοκλείσεις τα μάτια. Δεν το χωράει η λογική μου. 

Βλέπω τον κόσμο γύρω μου που τρέχει σαν τρελός ν'ανεβεί τις σκάλες προς την έξοδο του μετρό. Και κανείς δεν παρατηρεί το μικρό παιδάκι που χαμογελάει τόσο πλατιά και τόσο αθώα κρατώντας ένα καινούριο playmobil στα χεράκια του. Κάτι τόσο όμορφο κι όμως κανείς δεν το πρόσεξε...

...

Η βροχή μόλις ολοκλήρωσε την παράστασή της. Οι τελευταίες σταγόνες πέφτουν αθόρυβα στη γη και τα σύννεφα αρχίζουν ν'αραιώνουν. Και η γη μυρίζει τόσο όμορφα. Παρατηρώ τ'αμάξια που τρέχουν στον διπλής κατεύθυνσης ασφαλτοστρωμένο δρόμο. Πόσοι, όμως, πρόσεξαν το απολαυστικό ουράνιο τόξο που -μαγικά σχεδόν- ζωγραφίστηκε στη στέγη τ'ουρανού; 

...

Βράδυ στο νοσοκομείο. Κι ο κάθε ασθενής κουκουλωμένος και τυλιγμένος με τις έγνοιες και τους πόνους του, ξαπλώνει ανασαίνοντας βαριά, ανήμπορος να κάνει κάτι. Μα, στο εκκλησάκι του νοσοκομείου κάποια σιλουέτα με τον ορό στα χέρια, κάνει την απόγνωσή της δάκρυ και την οργή της ποτάμι ολάκερο σαν προσευχή... Κι έτσι αναγεννιέται μέσα απ'τις στάχτες της... Μα κι αυτό κανείς δε θα το προσέξει...

...

Τελικά, ίσως έχει δίκιο ο Πόε. Μάλλον αυτά που προβάλλουν απ'το παράθυρο των ματιών μας είναι όνειρο. Όνειρο ατέλειωτο. Και δρόμος. Και, καθώς προχωράς, αρχίζεις να συνειδητοποιείς πως, τελικά, σ'αυτή τη ζωή δεν αξίζει να είσαι μόνος σου. Τα χνάρια δεξιά κι αριστερά σου, στο φωνάζουν. Στιγμή σχεδόν σουρεαλιστική. Σαν την προσπάθεια να βγεις απ'τον εαυτό σου. Να προσευχηθείς. Να χαμογελάσεις . Ν'αγαπήσεις. 

Σκέψεις παλιές που τις μάζεψα άγαρμπα σε μιαν νυχτερινή ανάρτηση. Καλό βράδυ. Να προσέχεις.

Μυστικά για το πώς θα δεις τ'αστέρια

'Η αλλιώς: θέλει ν'αγαπάς και ν'ανεβαίνεις ψηλά.

Μπορεί να αγαπάω υπερβολικά τη θάλασσα, αλλά τουλάχιστον 1 μήνα απ'το καλοκαίρι τον περνώ κάθε χρόνο στα ψηλά βουνά. Μ'αρέσει να βρίσκομαι ανάμεσα στο καθαρό οξυγόνο, στο ατέλειωτο γαλάζιο όταν ο ήλιος θ'αρχίζει τα πρωινά και τα βραδινά ταξίδια του. Μ'αρέσει, τέλος, να ξαπλώνω τις νύχτες με το sleeping bag και η μόνη μου σκεπή να'ναι το ασύνορο, γλυκό νυχτερινό πέπλο γεμάτο αστέρια...

Πάντα σαν παιδί είχα την απορία για το πώς εμφανίζονται ξαφνικά τ'αστέρια και πώς καταφέρνουν και δε καίγονται :) και πώς κάποιες φορές δε τα βλέπουμε τόσο καθαρά.

Να σου διηγηθώ μια ιστορία;

Θυμάμαι μια νύχτα που ήμασταν γύρω στα 1400 υψόμετρο. Νύχτα. Απέραντη ησυχία. Ακουγόταν μονάχα ο ήχος της φωτιάς και το γλυκό θρόισμα του αέρα καθώς βόλταρε ανάμεσα στα έλατα και στα πεύκα. Ήμουν ξαπλωμένος ανάσκελα κρατώντας μια μπάλα ποδοσφαίρου και σκεφτόμουν πως κάποια μέρα θα μεγαλώσω και θα γίνω αστροναύτης! Τ'αστέρια δε φαίνονταν καθαρά και αυτό με προβλημάτιζε. Τότε ρωτάω τον πατέρα μου: "Πώς γίνεται να μη τα βλέπουμε τώρα όλα τ'αστέρια, μπαμπά"; Κι ο πατέρας μου μείωσε τη φωτιά (ίσα που να σιγοκαίει, έσβησε και το μεγάλο φακό που είχαμε όλη η παρέα) και μου λέει: "Τώρα; Τα βλέπεις καλύτερα"; Πιτσιρίκι εγώ, πέταξα απ'τη χαρά μου και του απαντώ: "Ναι! Ναι! Τι ωραία που είναι"! 

Και μου λέει: "Για να δεις τ'αστέρια πρέπει να σβήσεις όλα τα υπόλοιπα φώτα. Να'σαι μονάχα εσύ κι εκείνα. Αλλιώς δε θα σου χαμογελάσουν. Όταν τ'αστέρια σε αισθανθούν φίλο τους τότε χαίρονται και σου δείχνουν όλο το όμορφο φως τους. Γι'αυτό κι όταν τα κοιτάς, τρεμοπαίζουν. Σου χαμογελούν". "Να σου πω κι ένα μυστικό ακόμα"; μου λέει. "Για να δεις τ'αστέρια πρέπει ν'ανεβείς ψηλά. Πολύ ψηλά! Μακρυά απ'τα φώτα της πόλης! Όπως και με την αγάπη. Για να αγαπήσεις κάποιον πρέπει να βγεις απ'τον εαυτό σου! Ειδάλλως, θα'σαι μόνος σου. Χωρίς φως μέσα στην καρδούλα σου". 
Αγάπη για όλους... Δρόμος ανηφορικός μα τόσο όμορφος...

 Με θυμάσαι στην προσευχή σου; Καλό ξημέρωμα.

Μια νύχτα σαν κι αυτή

Μια νύχτα σαν κι αυτή... Που φαινομενικά είναι ίδια με τόσες άλλες... 

Απ'το μπαλκόνι μου βλέπω τα φώτα της πόλης ν'απλώνονται στο βάθος σαν μικρά κεριά. Κι αναρωτιέμαι τι να σκέφτονται όλοι αυτοί οι άνθρωποι που προσπαθούν να ξεκουραστούν πίσω απ'τα χιλιάδες κλειστά παράθυρα. 

Κι αναρωτιέμαι ποιοι να'ναι οι πόθοι τους, οι πόνοι τους. Τα χαμόγελα και τα δάκρυά τους. Οι ανάσες τους. Πόσοι απ'αυτούς θα ξυπνήσουν αύριο πριν ακόμα χαράξει για να βγάλουν ένα κομμάτι ψωμί. Και θα δουλέψουν όλη μέρα. Και το βράδυ πάλι θα γυρίσουν ζαλισμένοι απ'την κούραση. Κι άλλοι που θα επιστρέψουν πάλι στα σπίτια τους έπειτα από καιρό. Με γδαρμένες τις βαλίτσες.

Κι αναρωτιέμαι πάλι οι προσευχές μου πού πάνε(1)...

Άραγε, πότε θα μάθω ν'αγαπώ; 

Να μπορώ να παίρνω στοργικά το δάκρυ των άλλων και να το κάνω δικό μου.

Όπως έκαναν οι άγιοι. Που με βλέμμα τόσο γαλήνιο κατάφερναν και γλύκαιναν τις ψυχές των πονεμένων. Είναι τόσο μυστήρια η χώρα των δακρύων(2)...

...

Μια νύχτα σαν κι αυτή... Που θα κυλήσει σιγανά. Απαλά. Και που λίγοι θα την καταλάβουν.

Κι αύριο πάλι απ'την αρχή.

...

Θυμάμαι και κάποιες ψυχούλες τόσο γλυκές. Που η προσευχή τους, το κομποσκοίνι τους αγκαλιάζει ολόκληρη τη πόλη. Τη σκεπάζει τόσο αθόρυβα και τόσο διακριτικά.

Στην πόλη αυτή όλα πια έχουν ηρεμήσει. Το φεγγάρι θα συνεχίσει κι απόψε τον αέρινο περίπατό του. Έναν περίπατο τόσο μοναδικό. Ανάμεσα στις γειτονιές των αστεριών. 

Αρπάζω στα κλεφτά ένα κομμάτι φως και το βάζω στην τσέπη μου. Κι εκεί το κρατώ σφιχτά. Μη μου φύγει ώσπου να ξημερώσει.

Κάπου στον ατέλειωτο χάρτη τ'ουρανού ένα πεφταστέρι διασχίζει αστραπιαία το νυχτερινό πέπλο. Μάλλον κάπου κάποιος έκανε ευχή.

Μήπως, τελικά, το νόημα της ζωής κρύβεται στα φτερά μιας πεταλούδας; Στο χαμόγελο π'ανθίζει μέσ'απ'τα δάκρυα; Μέσα από μια στιγμή μοναδική σαν ανάσα ή σαν αθέατη προσευχή;

υγ: (1) Εδώ

      (2) Απ'το μικρό πρίγκιπα

Νυχτερινές σκέψεις 2

Γράφοντας τις έκτακτες ανακοινώσεις για προσευχή εδώ στην αόρατη γωνιά, άρχισα να θυμάμαι όλους αυτούς τους ανθρώπους για τους οποίους προσευχόμαστε...

Περασμένα μεσάνυχτα. Το φεγγάρι ήδη έχει αρχίσει τη νυχτερινή του αθόρυβη πορεία. Αυτές οι ξεχωριστές στιγμές είναι που συνειδητοποιείς πως είσαι απερίσπαστα μόνος σου: εσύ και ο εαυτός σου. Ίσως αυτές οι στιγμές είναι που προσφέρονται πιο πολύ για να σκεφτείς, να θυμηθείς, να αναπολήσεις. Η νύχτα μάς κάνει πιο αληθινούς.

Αυτή την ώρα στο Άγιο Όρος οι μοναχοί κάνουν τον δικό τους (ανιδιοτελή!) μυστικό αγώνα προσευχής. Προσεύχονται για σένα, για μένα, για τους γνωστούς τους, για όσους πονούν ή είναι άρρωστοι, φτωχοί, καταπονημένοι, σε αδιέξοδα και δυσκολίες. Αγάπη στην πράξη δηλαδή...

Εγώ, μια χαρά. Έχω την ησυχία μου, το κρεβάτι μου το ζεστό, τα σκεπάσματά μου. Την υγεία μου. Τη δουλειά μου. Τα έχω όλα. Ξαπλωμένος αρχίζω να θυμάμαι όσους γνωστούς μου έχουν δυσκολίες: τη Μαρία, την Ελένη, το Γιώργο, τον Δημήτρη, τον Μιχάλη, τον..., τον...., την... Τόσοι και τόσοι... Αν τους αγαπάω πραγματικά, πρέπει και να το δείχνω.

Πες, ψυχή μου, ένα "Κύριε ελέησον" γι'αυτούς όλους. Πες το τώρα που μπορείς. Τώρα που ευκαιρείς. Πες το να το νιώσεις, να το ακούσουν τα τρίσβαθά σου. Μόνον έτσι θα έχει δύναμη η προσευχή σου. Στάξε ένα δάκρυ όχι εξαναγκασμένο και καταπιεστικό, μα ένα δάκρυ αγαπητικό, ειλικρινές. Και αφέσου μέχρι γλυκά να σε πάρει ο ύπνος.

Όλα είναι θέμα αγάπης τελικά....

photo by Silena

Της στίλβης των ονείρων

Πάντα αναρωτιόμουν γιατί νιώθω ταξιδευτής...

Μια αέναη, εσωτερική, απροσδιόριστη έγνοια που μου χαρίζει τη δυνατότητα του καθημερινού αυτοπροσδιορισμού. Όχι μόνο για τη θέση  μου στην κοινωνία αλλά και για τη συμπεριφορά μου απέναντι στους γύρω μου. Και το δυσκολότερο: απέναντι στον εαυτό μου.

Να'μαι και πάλι εν πτήσει. Στον αέρα. Γράφω αυτή τη στιγμή στο stand του καθίσματος και οι σκέψεις μου περιτριγυρίζονται απ'τα νυχτερινά σύννεφα. Το ογκώδες αεροπλάνο γίνεται μέσο αναζήτησης και περιηγητής μου στο συνοικισμό των αστεριών. Κλείνω τα μάτια μου. Προσπαθώ να υπερβώ το σταθερά μονότονο βουητό των μηχανών που σκίζουν τον παγωμένο αέρα.

Το να ταξιδεύεις συνεχώς, σου γεννά ένα ακαθόριστο δίλημμα: αστάθεια στο χωροχρόνο σου ή άγκυρα σταθερότητας μέσα απ'την αλλαγή;

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά και ποιοι είναι οι καημοί που θα'θελα να χρωματίζουν και να ορίζουν τα όνειρά μου; Σαν μικρό παιδί που περιπλανιέται με τη φαντασία του στον παραμυθόκοσμο του βιβλίου που του διαβάζει η μητέρα του... Ιστορίες για καληνύχτα στην καθημερινότητα της αστάθειας ή ρομαντισμοί ασύνοροι στη σίγουρη σταθερότητα της αλλαγής;

Ο πιλότος μόλις τώρα μάς ανέβασε πάνω απ'τα σύννεφα. Ταξιδεύουμε στο ίδιο επίπεδο με το φεγγάρι. Δε χρειάζεται πλέον να στρέψω το κεφάλι μου ψηλά για να θαυμάσω τη στίλβη του. Ελκυστικό μέσα στο απόλυτο πλέον σκοτάδι, απορροφά τους ήχους της σκέψης μου. Στιγμές μοναδικές...

Και είμαι ακόμα ταξιδευτής... Μέχρι να διαβώ κι εγώ το κατώφλι τ'ουρανού... Ταξιδευτής... Της στίλβης του φεγγαριού και της στίλβης των ονείρων μου συνθέτης κι ερμηνευτής. Σε μια συμφωνία μουσική. Μόνο που την ακούω μονάχα εγώ. Και μονάχα αν αφουγκραστώ προσεχτικά. Ηθοποιός και θεατής ταυτόχρονα... Ταξιδευτής τ'ουρανού και κυνηγός της στίλβης των ονείρων.

Και η πτήση συνεχίζεται...

ημερολόγιο. τρεις νύχτες πριν. ασυνάρτητες σκέψεις εν πτήσει.