Ετοιμάσου, ψυχή μου

Ίσως κάποτε πρέπει οι λέξεις ν'αδειάζουν εντελώς απ'το νόημά τους για να μας βοηθήσουν να ξαναρχίσουμε απ'το απλό. Απ'το φαινομενικά παιδικό. Απ'το Άλφα. Σκέτα τα γράμματα κρύβουν την απλότητα της ζωής. Απ'το Άλφα ως το Ωμέγα του Αγαπώ. 

Αγαπώ σημαίνει βλέπω με τα μάτια της καρδιάς. Αγαπώ σημαίνει δανείζομαι την παιδική αθωότητα κι έτσι πορεύομαι στη ζωή μου. Απαλλαγμένος από μίση, ίντριγκες. Δίχως πάθη.

Έρχονται Χριστούγεννα. Για να τα χαρώ στην αληθινή τους διάσταση πρέπει να τα ζήσω σαν παιδί. Ν'αδειάσω απ'ό,τιδήποτε ανούσιο. Έτσι θα'χω περισσότερες πιθανότητες να πλησιάσω τον Νεογέννητο Μεσσία. Ν'ακούσω το "Ωσσανά εν τοις Υψίστοις".

Για να δω το αστέρι της Βηθλεέμ πρέπει να κάνω εσωτερική επανάσταση. Ν'απαλλαχτώ απ'όλα τ'άλλα φώτα που με ζαλίζουν και με κρατούν στην γήινη, ψεύτικη επαναληπτικότητα των δήθεν αναγκών μου. Πάμε, ψυχή μου. Ήρθε η ώρα να γεμίσουμε απ'το υπέρλαμπρο, μαγευτικό φως της Γέννησης. Ετοιμάσου!

Άστρο

Σ’ έχω χάσει, είναι νύχτα τόσο αργά

Όπως τότε όλα ήρθαν ξαφνικά

Μια στιγμή απ’ τα χέρια έχει χαθεί

Αν σε είχα θα `χα δεύτερη ζωή

Μα δεν αλλάζει

Ο ήλιος φτάνει

Ο κόσμος είναι ένα άστρο μακρινό

Ξημερώνει μα για κάποιον είν’ αργά

Ξέρω υπάρχουν τόσα πράγματα απλά

Αν μπορούσα να κρατήσω μια στιγμή

Μια εικόνα να γυρίσεις στη ζωή

Μα δεν αλλάζει

Ο ήλιος φτάνει

Ο κόσμος είναι ένα άστρο μακρινό

Μα δεν αλλάζει

Ο ήλιος φτάνει

Ο κόσμος είναι ένα άστρο μακρινό

Αφιερωμένο σ'όλες εκείνες τις ψυχές που πια δεν είναι κοντά μας. Που μένουν πια αλλού... Μα που είναι πάντα δίπλα μας με ένα γλυκό σάλτο προσευχής καρδιακής...

Αν κάποιες φορές νιώθουμε μόνοι μας

Diving into the existence of light,

starting to believe I'm just an autumn leaf

Ναι, υπάρχουν τόσα προβλήματα στις ζωές μας. Αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Μα ίσως οι πιο μεγάλες δυσκολίες είναι που χρειάζονται τις πιο μεγάλες καρδιές. Ίσως τότε είναι που ο ουρανός αποκτά σχήμα, όρια και ύπαρξη μέσα μας. Μια γαλαξιακή γέννηση -αθέατη μα παρούσα.

Θα'ταν λες παράδοξο αν καθένας από μας ήταν κι από ένα αστέρι; Αυτά που βλέπουμε εκείνη τη στιγμή καθώς κοιτάζουμε ψηλά, έξω απ'το παράθυρο του δωματίου μας;

Θα'θελα να γνωρίσω πώς ζωγραφίζουν τα μάτια σου τη μυσταγωγία τ'ουρανού. Ξέρεις πότε εννοώ. Όταν όλοι οι άλλοι έχουν πέσει για ύπνο και τυχαίνει να'σαι μόνο εσύ ξύπνιος. Εσύ και οι σκέψεις που πλημμυρίζουν τα τρίσβαθα της καρδιάς σου. 

Μα να σου πω κάτι; Πάντα δίπλα από κάθε αστέρι υπάρχει κι ένα άλλο. Ίσως πιο ζωντανό, ίσως λιγότερο λαμπερό. Μα όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα σου, πάντα θα δεις αστέρια να συνυπάρχουν. Μέσα στο διαμαντένιο νυχτερινό πέπλο.

Ίσως, τελικά να'μαστε κι εμείς αστέρια... Και είμαστε πάντα ο ένας κοντά στον άλλον. Κι αν κάποιες φορές νιώθουμε μόνοι μας, είναι που χρειάζεται λίγο να κοιτάξουμε δίπλα μας: το φως κάποιας διπλανής καρδιάς θα'ρθει, άμα το ζητήσουμε, να μας ζεστάνει. 

Ευχή και προσευχή για καληνύχτα από ένα πολύ μικρό δωμάτιο.

υγ1: Το δίστιχο στην αρχή είναι στίχοι από ένα παλιό μου τραγούδι
υγ2: Η φωτογραφία είναι πίνακας του Pablo Milan.

Χριστούγεννα ή αλλιώς: Ο μονόλογος μιας παγωμένης καρδιάς

Σε λίγες ώρες έρχονται Χριστούγεννα. Χριστούγεννα, Σεβάχ. Το καταλαβαίνεις;;; Θα'ρθει ο Χριστός μέσα σου. Θα τον κοινωνήσεις. Θα τον λάβεις μέσα σου! Αυτόν τον ίδιο! Το αντιλαμβάνεσαι;;; 

Να θυμάσαι, Σεβάχ, πως δε γεννήθηκε σε παλάτια. "Ο νεογέννητος Μεσσίας ήρθε και δεν τον πήρε είδηση σχεδόν κανένας"... Ναι, το'χεις χιλιοακούσει, χιλιοδιαβάσει. Μα το'χεις, στ'αλήθεια, χωνέψει;

Αν τώρα ερχόταν ο Χριστός, ποιοι θα τον αντιλαμβάνονταν; Μήπως οι δεσποτάδες στις μεγαλεπήβολες μητροπόλεις τους με τις Mercedes; Μήπως οι μεγάλοι κήρυκες -οι μοιραίοι- ή οι σπουδαίοι καλλιτέχνες; Μήπως οι επιφανείς άρχοντες; Μήπως εσύ, Σεβάχ, που έχεις ασύρματο ίντερνετ και είσαι βολεμένος με το αερόθερμό σου σ'ένα ζεστό δωμάτιο;

Πλανιέσαι, Σεβάχ... Πλανιέσαι... 

Θέλω ένα πράγμα και μόνο: για αυτή τη νύχτα, αυτή την κρύα νύχτα 24 προς 25 Δεκέμβρη να γίνω έστω για μερικές ώρες ένας άσημος ρακένδυτος. Ένας πάμφτωχος, ένας αλήτης. Ένας πεταμένος. Αυτό θέλω. Με την ελπίδα πως το άστρο της Βηθλεέμ -εκείνο το ολόγλυκο αστέρι- θα μου κάνει τη Χάρη να το δω. Να το δουν τα παγωμένα μάτια μου. Να με αγκαλιάσει το γλυκό του φως... Αυτό θέλω. Μετά; Μετά όλα γίνονται φως. Όλα γίνονται Χριστός που έλεγε και ο γλυκός άγιος γέρ.Πορφύριος...

Σεβάχ, άσε τις πολυλογίες λοιπόν. Παράτα τα όλα και ετοίμασε λίγο το αμαρτωλό αχούρι της ψυχής σου. Πέτα εγωισμούς, πέτα σκέψεις, προβλήματα, δουλειά, λογαριασμούς. Όλα. Πέτα τα. Έστω για απόψε. Είναι δύσκολο, ναι. Μα αξίζει. Αξίζει ν'αφήσεις αυτό το γλυκό φως του Αστεριού να φωτίσει, να γλυκάνει το είναι σου. Για να'χεις ελπίδα. Να'χεις παρηγοριά. Να'χεις δύναμη λιονταρίσια. Να'χεις λεβεντιά κι αρχοντιά. Να'χεις λόγο για να ζεις με έρωτα. Να'χεις λόγο να χαμογελάς σε κάθε μέρα που θα σου ξημερώνει.

Προσπάθησε, Σεβάχ. Ετοιμάσου. Έρχεται η ώρα. Τόσο αθόρυβα. Τόσο σιωπηλά.Μα και τόσο χαρμόσυνα. Για σένα και για κάθε καρδιά που χτυπάει.

Θέλω κι εγώ να δω αυτό το φως...

Ο Χριστός γεννήθηκε απαρατήρητος. Λαθών ετέχθης υπό το σπήλαιον... Έτσι ειπώθηκε χτες σ'ένα τροπάριο της γιορτής. Δεν τον είδαν ούτε οι γραμματείς ούτε οι φαρισαίοι ούτε οι επίσημοι ούτε οι διάσημοι εκείνης της εποχής. Ούτε και η πλειοψηφία. Δεν ήταν άξιοι... Ούτε, όμως, και θα το καταλάβαιναν ακόμα κι αν τον έβλεπαν...

Ο Χριστός γεννήθηκε απαρατήρητος. Στα κρυφά. Στη σιωπή. Στην ησυχία της νυχτιάς...

Στάσου, φίλε. Αφουγκράσου. Τον ακούς; Ακούς το μωρουδίστικο εκείνο θεϊκό χαμόγελο; Μπορείς να δεις το βλέμμα του το θεϊκό; Μέσα στη νύχτα ακούγεται πολύ σιγανά. 

Κι εγώ; Εγώ τον ακούω; Ή είμαι απασχολημένος με χίλια άλλα δύο πράγματα; Τον ακούω; Ή μήπως η καρδιά μου είναι ανίκανη να δει πέρα απ'τον εγωισμό μου; Έχω γίνει ένα με την αμαρτία κι η καρδιά μου είναι δυσκίνητη. Είναι παγωμένη σαν την παγωνιά χειμερινής νύχτας.

Μα μπορώ να αλλάξω. Μπορώ, ναι! Μπορώ! 

Κοίτα ψηλά τ'αστέρια, ψυχή μου. Κοίτα τα... Και σκέψου πως ανάμεσα σ'αυτά τ'αστέρια φάνηκε κι ένας μεγάλος αστέρας που φώτισε το δρόμο των μάγων. Ανάμεσα σ'όλα αυτά τ'αστέρια που τώρα βλέπεις κάποτε πέρασε κι ένα αστέρι ολόφωτο. Τύλιξε με το γλυκό του, παρηγορητικό φως την Ιουδαία...

Θέλω κι εγώ να δω αυτό το φως. Ναι... Το θέλω... 

Ευχαριστώ πολύ τον καλό μου φίλο Τ. που το επιμελήθηκε!

(Υπενθυμίζω ότι "τρέχει" η κλήρωση της αόρατης γωνιάς για τα CD του Jamster. Περισσότερες πληροφορίες εδώ)