Τα σύνορα τ'ουρανού

Νιώθω πως ο ουρανός είναι μια σταυρωμένη, υπαρκτή πραγματικότητα που ξεκινά από εδώ, απ'τη γη. Δες και τους αγίους. Νομίζουμε πως ήταν εξωτικά πλάσματα, άλλης πραγματικότητας. Άλλη "πάστα" ανθρώπων, κάτι εντελώς ξένο από εμάς τους υπόλοιπους. 

Μα κι αυτοί ήταν πλασμένοι από χώμα, όπως εμείς. Είχαν δυσκολίες, εμπόδια, αγωνίες, πάθη. Όπως εμείς. Πονούσαν, γελούσαν, έκλαιγαν και χαίρονταν όπως κι εμείς.

Τους αγίους τους σκεφτόμαστε σαν δέντρα κατάκαρπα, γεμάτα ζωή και πρασινάδες. Μα για να γίνουν έτσι πέρασαν από φριχτούς χειμώνες, από πάγους, καταιγίδες και με γυμνά κλαδιά.

Η αγιότητα, ο Παράδεισος, η Χάρη του Θεού δεν είναι βιώματα μόνο για κάποιους. Δεν είναι προνόμιο μόνο κάποιας μερίδας εκλεκτών. Είναι δώρο του Θεού για όλους μας. Πιο πολύ για εκείνους τους ανθρώπους που πονούν. Που νιώθουν μοναξιά. Που δε ξέρουν προς τα πού να πάνε.

Είναι δώρο της Σταυρωμένης Αγάπης του Θεού για όλους εμάς. Που πέθανε για να πάρουμε εμείς εκείνη την πνοή της Ανάστασης. Το αίμα Του στο Σταυρό έγινε ανάσα ζωής. Είναι μέσα στο θεϊκό ποτήρι που μπορούμε να μετάσχουμε αν Τον κοινωνήσουμε. Αν του πούμε "με ξέρεις, Θεέ μου. Έλα στη ζωή μου και δώσε μου ζωή".

Μήπως τελικά ο ουρανός ξεκινά από αυτή τη γη; Από αυτή τη στιγμή; Πού βρίσκονται τα σύνορά του;

Κάτι ομορφότερο πάντα θ'αρχίζει

Υπάρχουν στιγμές -και μάλιστα κάποιες φορές είναι τόσο δύσκολες- που αισθάνεσαι πως πέφτεις σ'έναν τοίχο. Χτύπημα σκληρό, ακαριαίο. Που δεν το περίμενες. Και ο πόνος είναι τόσο ξαφνικός και αναπάντεχος που αρχίζει να σε τραβάει και να σε τραβάει προς την απόγνωση. Κοιτάζεις και το μόνο που βλέπεις είναι αδιέξοδο. Σκοτάδι. Μοναξιά.

Τι γίνεται τότε; Τότε που όλα όσα πίστευες αρχίζουν να βαραίνουν από χιλιάδες ερωτηματικά; 

...

Θυμάμαι είχα συναντήσει στο Αχέπα μια γυναίκα της οποίας η ζωή ήταν μια απέραντη δοκιμασία. Προσωπικές δυσκολίες, οικονομικά αδιέξοδα, παιδί μπλεγμένο στα ναρκωτικά, σύζυγος με κινητικά προβλήματα... Αυτή η γυναίκα, όμως, είχε τόσο καθαρά μάτια. Μια φτιαξιά που εξέπεμπε ελπίδα, που ακτινοβολούσε κάτι μαγικό, κάτι ουράνιο. Θυμάμαι, λοιπόν, που μου'χε πει: "Ό,τι και αν σου συμβεί, όσα εμπόδια ή αδιέξοδα κι αν βρεις, ποτέ σου να μην το βάλεις κάτω. Η απελπισία είναι του κακού, παιδί μου. Μην την αφήσεις να σε κυριεύσει. Ο Χριστός βρίσκεται εκεί που η λογική μας δε μπορεί να προχωρήσει άλλο πια". Δε πρόκειται να ξεχάσω ποτέ αυτές τις φράσεις...

Η ζωή μας σίγουρα είναι ένα στιγμιότυπο. Κάτι που με τον καιρό θα ωριμάσει, θ'αλλάξει, θα προχωρήσει. Είτε μπρος είτε πίσω. Θυμάμαι στο Λονδίνο, στο London Eye, ήταν ένας καταπληκτικός ζωγράφος που έφτιαχνε πορτραίτα των επισκεπτών. Μου'χε κάνει εντύπωση η σπιρτάδα και η ευκινησία των χεριών του. Μπορούσε με απλές γραμμές και σχεδόν αέρινες κινήσεις να δώσει απίστευτη προοπτική, να αποτυπώσει το βάθος των ματιών, την μαγεία της φύσης γύρω... 

Ίσως έτσι είναι και η δύσκολη στιγμή. Μπορεί να βλέπεις τώρα μόνο σκληρό τοίχο μπροστά σου. Μα σιγά-σιγά, με υπομονή, ίσως αυτό το σκληρό σκίτσο του τοίχου που προβάλλει απ'το παράθυρο των ματιών σου να δώσει τη θέση του σε μια εντυπωσιακή πόρτα για κάτι απίστευτα όμορφο. Για κάτι τόσο μαγικό που δε μπορείς να το φανταστείς!

Μην τα παρατήσεις. Αγκάλιασε τη ζωή, προσευχήσου, δυνάμωσε και προχώρα! Και μη ξεχνάς: δεν είσαι ποτέ μόνος. Όλοι μαζί είμαστε! Μαζί πονάμε, μαζί κλαίμε, μαζί χαμογελάμε.

υγ: Οι λέξεις με ανοιχτό γαλάζιο οδηγούν σε links. Πάτα κλικ πάνω τους, αν θες. Καλημέρα!

Πάντα υπάρχει τρόπος!

Μη μασάς! Τα δύσκολα είναι για να παλεύουμε. Τα εύκολα για να παίρνουμε ανάσες και να συνεχίζουμε.

Όσο κι αν βλέπεις ατέλειωτα εμπόδια και οδυνηρά αδιέξοδα, θυμήσου: πάντα υπάρχει τρόπος. Κι όπως διάβαζα στο "χαμομηλάκι": "Με το σταυρό στο χέρι δεν πας μπροστά. Πας ψηλά".

Άρα, έχε τη συνείδησή σου καθαρή, βασίσου στο πάνσοφο σχέδιο του Χριστού για σένα και προχώρα. Δεν έχεις πια τίποτα να φοβηθείς.

Αλλά ακόμη κι αν έσφαλλες, ακόμη κι αν χρησιμοποίησες δόλιους τρόπους για να προχωρήσεις, θυμήσου: ποτέ δεν είν'αργά! Κι όπως λέει ο π.Ανδρέας Κονάνος, "τα κακά παιδιά είναι τα καλύτερα". Γιατί είναι τ'αγαπημένα του Θεού. Κι όταν ζητήσουν ειλικρινά τη βοήθειά του, τότε όλ'αλλάζουν.

Γι'αυτό σου λέω και το πιστεύω μ'όση δύναμη έχει η αδύναμή μου καρδιά: Πάντα υπάρχει τρόπος! Όσο έχεις Χριστό, έχεις ελπίδα!

Να κοιτάζεις ψηλά. Καλό βράδυ.

Είσαι ήρωας

Τις νύχτες 

ψάχνεις ένα φως 

να σε καθοδηγήσει

να σε ηρεμήσει.

Υπάρχουν φορές

που το σκοτάδι 

σου κλείνει τα μάτια.

Η θλίψη 

μου το'πες-

σε καθηλώνει.

Και νιώθεις 

μόνος

αβοήθητος.

Και ξαπλώνεις 

στο κρεβάτι σου

και κλαις αθόρυβα.

Και κανείς 

δε σ'ακούει.

Κανείς.

Μη φοβηθείς τότε.

Μη λιγοψυχήσεις.

Αυτές είναι οι στιγμές

που φτιάχνουν χαρακτήρες.

Κλάψε. 

Μη ντραπείς.

Είσαι άνθρωπος.

Μα μη μένεις εκεί.

Σφίξε τις γροθιές σου.

Δυνάμωσε!

Σκούπισε τα μάτια σου.

Σήκω!

Η στεναχώρια κρατάει λίγο.

Η περηφάνια όμως

μένει εκεί ψηλά.

Τ'ακούς;

Σήκω! 

Κοίτα ψηλά.

Φώναξε.

Βγάλε φωνή αν θες.

Είσαι παλικάρι.

Τα παλικάρια δε τα παρατάνε.

Είσαι υπέροχος.

Και είσαι παιδί Του τιμημένο.

Λίγο ακόμα
και σε περιμένει
τέτοια χαρά 
που ούτε καν τη φαντάζεσαι!

Στα μάτια σου τώρα

βγαίνει μια φωτιά.

Αποφασιστικότητα.

Ξανασηκώθηκες.

Και προσπαθείς ξανά.

Και ξανά.

Είσαι ήρωας.

αφιερωμένο. Στις ψυχές εκείνες που πονάνε πολύ. Κι όμως είναι ακόμα με το χαμόγελο στην καρδιά. Και σε κείνο το mail που με συγκίνησε τόσο πολύ. Αδέρφια, είστε ήρωες. Σας φιλώ.

Μη στεναχωριέσαι λοιπόν!

...Πες "Κύριε, δες την αδυναμία μου. Άνθρωπος είμαι" και ξαναπροσπάθησε. "Καλά -λέει κανείς- η εκκλησία δε μας θέλει τέλειους"; Τέλειος είναι μόνο ο Θεός! Εμείς είμαστε τελειούμενοι. Αυτή είναι μια μετοχή ενεστώτα που σημαίνει ότι συνέχεια τελειοποιούμαι. Δεν είμαι κάτι που έγινα και τελείωσε. Εντάξει, μην είσαι και τόσο εγωιστής που θες να 'σαι και τόσο τέλειος! Εντάξει! Δε θα σου πω "κάνε και καμιά αμαρτία", αλλά και όταν κάνεις και καμιά αμαρτία μη νιώσεις και ότι είναι κάτι παράξενο στη ζωή σου. Είσαι αμαρτωλός. Το'χεις καταλάβει; Είσαι αμαρτωλός. Μην έχεις μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου. Ταπεινώσου, αγωνίσου, μην απελπίζεσαι, μην απογοητεύεσαι. 

Όταν έχεις πειρασμούς και νιώθεις το Θεό μακρυά, είναι πολύ κοντά ο Θεός! Και αν τώρα περνάς ένα πρόβλημα και ένα αδιέξοδο τραγικό, να σου πω κάτι; Είναι η ώρα που έρχεται ο Θεός! Ετοιμάσου! Δεν ακούς τα βήματα του Θεού, παιδάκι μου; Έρχεται ο Θεός! Μου έλεγε ένας φίλος μου: "Όταν έχω πειρασμούς, περιμένω το θαύμα του Θεού"... 

Ο αγώνας στην πνευματική ζωή δεν είναι σημείο ότι αποτύχαμε, ότι είναι τραγική η ζωή μας, αλλά είναι ο τρόπος στη ζωή μας! Αυτή είναι η ζωή μας: αγώνας, κόπος, προσπάθεια πάλι, δοκιμασίες, θλίψεις. Και μέσα σ'όλα αυτά κατεργαζόμαστε το μυστικό αυτό της αγιότητας.

Λοιπόν, συμπέρασμα: Πας πολύ καλά! Γιατί; Γιατί δεν πας καθόλου καλά! Γι'αυτό πας πολύ καλά! Πας πολύ χάλια, αλλά επειδή είσαι κοντά στην εκκλησία, είσαι κοντά στα πόδια του Χριστού, πέφτεις μπροστά στο Χριστό, γι'αυτό πας πολύ καλά. Μην απογοητεύεσαι λοιπόν!Μη στεναχωριέσαι λοιπόν! Το τέλος δεν έχει έρθει ακόμα!

απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου (www.atheataperasmata.com)

Δώσε μου το χέρι σου

        Δεν έχω να σου πω πολλά σήμερα.

          Μονάχα μετράω τις πληγές μου. Και κάθε μου πληγή, όσο βαθιά κι αν ήταν, μ'έκανε να σφίξω τα δόντια. 

Ναι, πάλεψα και παλεύω. Όπως κι εσύ. Κι εσύ το ίδιο έκανες. 

Ναι, μου το'χες πει. Ακόμα η πληγή δε γιατρεύτηκε.

Μα δε μασάμε. Όχι γιατί είμαστε υπεράνθρωποι. Όχι...

Έχουμε, όμως, μια ελπίδα που έχει τέτοια δυναμική που κάνει στάχτη όσα τρομερά εμπόδια μας βρούνε. 

Έχουμε μιαν Αγάπη που μαλακώνει όλες μας τις πληγές.

Η δύναμή μας εν ασθενεία τελειούται...

Γι'αυτό, δώσε μου το χέρι σου. Και συ, πιάσε το δικό μου. 

Σήκω. Περπάτα. Μαζί, μπορούμε!

Το βλέμμα μας τώρα ακτινοβολεί ελπίδα άλλου ουρανού.

Δεν είν'αυτό το τέλος! Νιώσε το βαθιά στην καρδιά σου! 

Κοίτα το σταυρό Του. Εκεί όλα είναι δυνατά...

Κύριε ελέησέ μας.

Σαν την πιο σημαντική της ζωής μας!

Χτες βράδυ πήγαινα για ύπνο πολύ, μα πολύ προβληματισμένος. Στεναχωρημένος. Είναι μερικές μέρες που λες "όλες οι αναποδιές σήμερα μου ήρθαν μαζεμένες". 

Ξάπλωσα, λοιπόν, και προσπαθούσα να ηρεμήσω. Να μη σκέφτομαι κανένα απ'τα προβλήματα... 

Και μετά θυμήθηκα αυτό που λέει ο Nick Vujicic. Αυτός ο μαχητής της ζωής είχε πει: "Συμβαίνουν πράγματα που δε γνωρίζεις και δεν τα κατανοείς και δε ξέρεις αν θα τα βγάλεις πέρα. Διανύεις τις καταιγίδες της ζωής και δε γνωρίζεις πόσο θα διαρκέσουν κάθε φορά(...).Πρέπει να είσαι ευγνώμων! Είναι ψέμα να σκέφτεσαι πως δεν είσαι αρκετά καλός! Είναι ψέμα να σκέφτεσαι πως δεν αξίζεις τίποτα!".

Ε,λοιπόν, αυτό ήταν! Ξαναβρήκα το χαμένο μου κουράγιο! Έγραψα σ'ένα μικρό χαρτάκι αυτά τα λόγια του Nick και τα κόλλησα πάνω απ'το κρεβάτι μου. 

Έτσι, σήμερα το πρωί που γράφω αυτές τις φτωχές γραμμές, είμαι έτοιμος να τα δώσω όλα! Να αγωνιστώ με καινούριο θάρρος, με πολλή ελπίδα. Τίποτα δεν έχει χαθεί! Τίποτα δεν έχει τελειώσει! 

Μια ολόθερμη καλημέρα σε όλους :)

Πάμε να ζήσουμε τη σημερινή μέρα σαν την πιο σημαντική τη ζωής μας! 

Οι δυσκολίες δίνουν φτερά!

Υπάρχει ένας μύθος για το πώς τα πουλιά απέκτησαν τα φτερά τους. Στην αρχή πλάστηκαν χωρίς φτερά και ο Θεός έκαμε τα φτερά και τα έβαλε μπροστά τους λέγοντας: «Πάρτε αυτά τα βάρη να τα κουβαλήσετε».

Στην αρχή όταν ο Θεός τα κάλεσε να πάρουν τα φτερά τους που βρίσκονταν στα πόδια τους τα πουλιά δίστασαν, γιατί τους φάνηκε πολύ δύσκολο, να τα σηκώσουν. Όμως γρήγορα άκουσαν την εντολή του Θεού και παίρνοντας τα φτερά στο ράμφος τους, τα έβαλαν στους ώμους τους για να τα κουβαλήσουν.

Για ένα διάστημα τους φάνηκε το βάρος βαρύ και ασήκωτο, αλλά καθώς προχωρούσαν, διπλώνοντάς τα πάνω στα πλευρά τους, τα φτερά μεγάλωσαν στα σώματά τους και γρήγορα ανακάλυψαν πώς να τα χρησιμοποιούν. Τα βάρη έγιναν φτερά!

απ'το Ζωντανό Ιστολόγιο (www.istologio.org)

Ο κόμης του Μόντε Κρίστο

Πριν αρκετές μέρες [πολύ πριν συρρικνωθεί ο ελεύθερος χρόνος μου:)] είδα την υπέροχη ταινία "The count of Monte Cristo". Η ταινία αυτή είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Αλέξανδρου Δουμά. Σε κάποιο σημείο ο κόμης λέει κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση:
Η ζωή είναι μια καταιγίδα. Τη μια στιγμή λιάζεσαι και την άλλη συντρίβεσαι στους βράχους. Άντρα σε κάνουν οι πράξεις σου, όταν έρθει η καταιγίδα.

υγ1: Αν δεν έχεις διαβάσει το βιβλίο, αξίζει να το διαβάσεις και μετά, αν θες, δες και την ταινία! Τα βιβλία πάντα έρχονται πρώτα. Καλημέρα! Καλή δύναμη :)

υγ2: Να με θυμάσaι στην προσευχή σου! Ο γερο-Σεβάχ περνάει αρκετές τρικυμίες τον τελευταίο καιρό.

Για τις αυτοκτονίες (Α')

Παιδί μου, να μην απελπίζεσαι.

Αυτή είναι η φράση που μου λέει ο πνευματικός μου κάθε φορά που τα βρίσκω σκούρα. Πόσες και πόσες αμέτρητες φορές συνάντησα εμπόδια, πόσες φορές αισθάνθηκα να χτυπάω μπροστά σ'ένα σκληρό τοίχο. Χωρίς πόρτα για να μπω, χωρίς φως για να δω, χωρίς δρόμο για να βαδίσω. Όλα μαύρα. Παντού σκοτάδι. Σα να νιώθεις πως βυθίζεσαι και κανείς δε σε βλέπει για να σε σώσει. 

Διάβαζα για τις αυτοκτονίες των τελευταίων ημερών. Και θλίβομαι και πονάω και κλαίω, γιατί τόσο όμορφοι άνθρωποι (ακόμα και νέοι!) δε συνειδητοποιούν πως τίποτα δε τέλειωσε αν δεν έχεις χρήματα για να ζήσεις. Τόσοι και τόσοι όμορφοι άνθρωποι αποφασίζουν να τερματίσουν τη ζωή τους χωρίς να σκεφτούν ότι περιορίζουν υπέρμετρα τις επιλογές τους.

Και η αυτοκτονία είναι μια λύση, αλλά εντελώς τραγική και καταστροφική. Χάνεις τη ψυχή σου, χάνεις και την ευκαιρία να αγωνιστείς και να παλέψεις... Ο διάβολος θα βάζει πάντα εμπόδια, θα σε ποτίζει με το δηλητήριο της απελπισίας, λένε οι σοφοί αγιορείτες. Ο Χριστός, όμως, ήρθε και έφερε την ελπίδα. 

Μην περιορίζεις τις επιλογές σου, φίλε/η μου. Ακόμα και αν όλα φαίνονται άλυτα, ακατόρθωτα, πάντα υπάρχουν και άλλοι δρόμοι στη ζωή! Πάντα θα υπάρχουν χιλιάδες άλλες επιλογές. Είχα διαβάσει (στο Λέο Μπουσάλια) για μια κοπέλα που περίμενε τηλέφωνο απ'το φίλο της. Αλλά εκείνος δεν την πήρε τηλέφωνο όλη την ημέρα κι εκείνη απ'τη στεναχώρια της ήθελε να πάει να αυτοκτονήσει. Ενώ είχε χιλιάδες άλλες επιλογές(να τον πάρει τηλέφωνο εκείνη, να πάει να τον βρει,κλπ), εκείνη ήθελε να τερματίσει τη ζωή της! 

Θυμάμαι, ακόμα,  μια περίπτωση ενός γνωστού μου που έχει 6 παιδιά. Και μου είπε πριν λίγους μήνες πως δεν έχει δουλειά, η γυναίκα του είναι στο νοσοκομείο άρρωστη, στο σπίτι του δεν υπάρχει θέρμανση και τα παιδιά του δεν έχουν ούτε τα βασικά. Παρόλ'αυτά, όλο κάτι γίνεται και κάθε μέρα τα καταφέρνουμε, μου είπε! Και κάθε μέρα θα γίνεται ένα μικρό θαύμα και θα τα φέρνουν βόλτα. 

Και κάτι ακόμα: Λες ότι έχεις αδιέξοδα. Έκανες προσευχή ολόθερμη και πύρινη; Βάλε λίγη πίστη στη ζωή σου. Ο Θεός ακούει. Μη σταματήσεις ποτέ να προσεύχεσαι και να ελπίζεις... Πού ξέρεις... Μπορεί, αν προσπαθούσες λίγο ακόμη, να έπαιρνες απάντηση στο πρόβλημα που σε απασχολεί... Λίγο ακόμη μονάχα αν προσευχόσουν...

υγ: Δες και εδώ